“เขาถูกสังหารด้วยน้ำมือของบุตรชายแท้ๆ ของตนเอง...” ช่างเป็นเรื่องที่น่าตลกสิ้นดี โศกนาฏกรรมเช่นนี้ไม่ควรเกิดขึ้นบนโลก ทว่าในความเป็นจริงที่พวกเขาพยายามจะปฏิเสธอย่างสุดชีวิต เหตุการณ์สายเลือดเดียวกันเข่นฆ่ากันเองกลับเป็นสิ่งที่ปรากฏให้เห็นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งในหน้าประวัติศาสตร์และสังคมสมัยใหม่ ‘แม้แต่ผู้กุมอำนาจในอดีตกาลก็ยังหนีไม่พ้น...’ เกริดไม่เคยลืมความจริงข้อนี้ เขาพยายามอย่างหนักมาโดยตลอด เหตุผลที่เขาสามารถรักษาเกรดเฉลี่ยในโรงเรียนให้อยู่ในระดับกลางได้ เป็นเพราะเขาใช้เวลาศึกษามากกว่าผู้อื่นหลายเท่า โดยเฉพาะในวิชาที่เน้นการจดจำมากกว่าความเข้าใจอย่างประวัติศาสตร์ หลังจากที่ได้สดับเรื่องราวของมาดรา ผู้ถูกบุตรชายสังหาร เขาก็ให้คำมั่นกับตนเอง “อย่างน้อยในอาณาจักรโอเวอร์เกียร์ ข้าจะทำให้แน่ใจว่าเรื่องเศร้าสลดเช่นนี้จะไม่มีวันเกิดขึ้น...” เกริดอาจไม่รู้รายละเอียดเชิงลึก แต่เขาก็หาได้กังวลใจ ในฐานะสามีและพ่อ เขาเชื่อมั่นว่าหากเขามอบความรักและความเคารพให้แก่คนในครอบครัว ความร้าวฉานย่อมไม่มีวันบังเกิด ‘เหมือนอย่างที่พ่อแม่และเซฮีคอยดูแลเรา...’ เกริดแย้มยิ้มอย่างอ่อนโยนเมื่อคิดถึงเรื่องนั้น ก่อนที่สติ๊กส์จะเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา "เหตุผลที่เจ้าชายราจันดราลงมือสังหารมาดรามหาใช่เพราะความแค้นชิงชัง ในบันทึกของเจ้าชายราจันดรา เราสามารถรับรู้ได้ว่าพระองค์ทรงรักและเทิดทูนมาดรามากเพียงใด" “...?” ทั้งรักและเทิดทูน? ไร้ซึ่งความบาดหมาง? เช่นนั้นแล้วเหตุใดจึงต้องปลงพระชนม์บิดาของตน? เกริดรู้สึกว่ามันช่างไร้เหตุผลสิ้นดี เขาไม่อาจเข้าใจแรงจูงใจของราจันดราได้เลย จนกระทั่งสติ๊กส์เริ่มอธิบายต่อ "มาดราเชื่อมั่นว่าเขาจะสามารถปกป้องอาณาจักรลูบาน่าได้ชั่วนิรันดร์ ทว่าเจ้าชายราจันดราทรงตระหนักดีว่ามาดราเป็นเพียงมนุษย์ และวันหนึ่งย่อมต้องร่วงโรยตามกาลเวลา” “แล้วยังไงต่อ?” "เจ้าชายราจันดราทรงกังวลถึงอนาคตหลังจากมาดราสิ้นชีพ ในเวลานั้น เพียงแค่การดำรงอยู่ของมาดราก็เป็นชนวนให้จักรวรรดิยกทัพเข้ารุกรานอย่างไม่หยุดหย่อน จนลูบาน่าต้องพัวพันกับเปลวเพลิงแห่งสงคราม ยิ่งสงครามยืดเยื้อ ชื่อเสียงของมาดราก็ยิ่งขจรขจาย ทว่าประชาชนชาวลูบาน่ากลับต้องทุกข์ระทมแสนสาหัส” “...” "เจ้าชายราจันดราทรงทูลขอมาดราหลายต่อหลายครั้ง เพื่อเห็นแก่ประชาชนและอนาคตของลูบาน่า ขอให้ทรงทำสัญญาสันติภาพกับจักรวรรดิเสียเถิด แต่คำขอเหล่านั้นกลับถูกเพิกเฉยทุกครั้งไป มาดราก่นด่าราจันดราว่าเป็นคนขี้ขลาดและรู้สึกรังเกียจเดียดฉันท์ในตัวบุตรชาย กาลเวลาล่วงเลยจนมาดรากลายเป็นชายชราผมขาวโพลน” "เมื่อมาดราเข้าสู่ช่วงปัจฉิมวัย ความกระวนกระวายของราจันดราก็พุ่งขึ้นถึงขีดสุด...” “ถูกต้องแล้ว นอกจากเจ้าชายราจันดรา บรรดาเหล่าขุนนาง อัศวิน ทหาร และประชาชนต่างก็ตกอยู่ในความหวาดกลัว พวกเขาคิดว่าลูบาน่าจะต้องพินาศย่อยยับทันทีที่มาดราสิ้นชีพ จึงพากันอ้อนวอนให้เจ้าชายราจันดราลงมือทำบางอย่าง... และในที่สุด ศีรษะของมาดราก็ถูกส่งมอบให้กับจักรวรรดิ” “...” ในกระบวนการนั้น อาณาจักรลูบาน่าได้ตกเป็นกรรมสิทธิ์ของจักรวรรดิ เจ้าชายราจันดราแลกศีรษะของบิดากับการรักษาชีวิตของเชื้อพระวงศ์และประชาชนเอาไว้ แม้จะต้องสูญเสียอาณาจักร แต่พวกเขาก็ยังมีลมหายใจ ว่ากันว่าศีรษะของมาดราถูกแขวนประจานไว้ที่ประตูเมืองไททัน เมืองหลวงของจักรวรรดิเป็นเวลาถึงหนึ่งปีเต็ม “...ช่างน่าเวทนานัก” เกริดรู้สึกสะอิดสะเอียนเมื่อจินตนาการถึงภาพผู้คนที่ถ่มน้ำลายรดศีรษะของมาดราทุกครั้งที่ก้าวผ่านประตูเมือง มันเป็นฉากจบที่แสนรันทดสำหรับบุรุษผู้ปกป้องอาณาจักรมาทั้งชีวิตและถูกยกย่องว่าเป็น ‘ราชาผู้ไร้พ่าย’ แต่ในขณะเดียวกันเขาก็เข้าใจในมุมมองของเจ้าชายราจันดราและชาวเมืองลูบาน่า แน่นอนว่าเขาไม่อาจเห็นด้วยกับการกระทำนั้น แต่มาดราเองก็ผิดที่ไม่อาจมองเห็นหัวอกของผู้อ่อนแอและเชื่อมั่นในพลังของตนมากเกินไป ‘หากมาดราไม่มีนิสัยเช่นนั้น เรื่องราวคงไม่จบลงแบบนี้... หืม’ แต่มันก็เป็นเพียงเรื่องราวในอดีต ผลลัพธ์ของมันได้กลายเป็นประวัติศาสตร์ไปแล้ว มนุษย์เรามีชีวิตอยู่เพื่อปัจจุบัน และเรียนรู้จากสิ่งที่ผ่านมา ‘เราจะมัวลุ่มหลงในพละกำลังของตนเองไม่ได้ ต้องดูมาดราไว้เป็นบทเรียน’ เกริดยัดกายลุกขึ้น สายตาคมกล้าจดจ้องไปยังประตูสู่เกาะลำดับที่ 66 "...ข้าจะไปมอบความพ่ายแพ้ครั้งแรกให้กับดวงวิญญาณที่น่าสงสารนั่นเอง" เหล่าผู้เล่นต่างเคยได้ยินว่ามิวเลอร์คือผู้แข็งแกร่งที่สุดในรอบหลายสิบปี เกริดเองก็คิดเช่นนั้น นอกจากนี้ สติ๊กส์ยังบอกอีกว่าหมู่เกาะเบเฮนคือสถานที่สืบทอดที่เชื่อมโยงตำนานในอดีตและปัจจุบันเข้าด้วยกัน กล่าวคือ มีตำนานที่มีอยู่ก่อนยุคสมัยที่ผู้เล่นรู้จัก ตำนานในสายอาชีพอย่างซอร์ดเซนต์, นักเวท, นักธนู, นักฆ่า, ช่างตีเหล็ก, ช่างเย็บผ้า หรือนักขุดเหมือง มักจะมีการส่งต่อมรดกสืบต่อกันมาอย่างยาวนาน แต่สำหรับเดม่อนสเลเยอร์และราชาผู้ไร้พ่ายล่ะ? อเล็กซ์มีความแค้นฝังลึกกับเหล่าจอมปีศาจและปรารถนาจะทำลายล้างนรก ส่วนมาดรากลายเป็นตำนานเพราะเขาไม่เคยสัมผัสกับคำว่าพ่ายแพ้ พวกเขาคือผู้เบิกทางสายใหม่ เช่นเดียวกับเปียโร่ในยามนี้ เกริดไม่อาจตัดความเป็นไปได้ที่พวกเขาจะโดดเด่นยิ่งกว่าตำนานอื่น อเล็กซ์อาจดูอ่อนแอลงในหมู่เกาะเบเฮนเพราะพลังของเขาถูกจำกัดไว้เพื่อใช้ในนรก แต่สำหรับมาดรานั้นต่างออกไป ‘บอสตัวสุดท้ายย่อมแข็งแกร่งที่สุดเสมอ’ ตึกตัก! ตึกตัก! หัวใจของเกริดเต้นรัวขณะก้าวเท้าสู่เกาะลำดับที่ 66 เขากำลังตั้งตารอที่จะเป็นคนแรกที่พิชิตบุรุษผู้ไม่เคยแพ้ใคร *** ร้าน ‘อีท สไปซี่ โจกบัล’ (กินขาหมูเผ็ด) สาขาแฮนัม จังหวัดจอลลาใต้ "ยินดีต้อนรับครับ!" ดันเจี้ยนเมกเกอร์ อดีตหัวหน้ากลุ่มบลัดคาร์นิวัล กำลังง่วนอยู่กับการทำธุรกิจในวันนี้ เขาหลงรักขาหมู (โจกบัล) เป็นชีวิตจิตใจ และต้องมาที่ร้านอย่างน้อยวันละหนึ่งชั่วโมงเพื่อสัมผัสความสุขจากการคีบขาหมูที่ร้อนและกรอบกินทีละชิ้น "เหอะ วันนี้ไม่มีลูกค้าเลยนะ” "...ร้านฉันลูกค้าสั่งเดลิเวอรี่เยอะต่างหาก” สีหน้าของ ‘อีท สไปซี่ โจกบัล’ เคร่งเครียดขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นว่าลูกค้าที่มาเยือนในยามวิกาลคือใคร... เขาคือพีกซอร์ด แรงเกอร์ตัวแทนของเกาหลีใต้ ประธานสมาคมผู้รักชาติ และมาร์ควิสแห่งอาณาจักรโอเวอร์เกียร์ ผู้ซึ่งขยันมาเยี่ยมเยียนสาขาแฮนัมแห่งนี้อาทิตย์ละครั้ง เป้าหมายของเขาก็เพื่อชักชวน ‘อีท สไปซี่ โจกบัล’ เข้าพวก มีการวิเคราะห์กันว่าหากความสามารถในการสร้างดันเจี้ยนของเขาถูกรวมเข้ากับอาณาจักรโอเวอร์เกียร์ พลังอำนาจของอาณาจักรจะพุ่งทะยานขึ้นอย่างมหาศาล จึงไม่แปลกที่ใครๆ ต่างก็รุมล้อมอยากได้ตัวเขา "ขอหมี่เย็น (มักกุกซู) ที่นึง” อีท สไปซี่ โจกบัล มองค้อนใส่พีกซอร์ดที่สั่งอาหาร "ทำไมแกมาที่นี่ทีไรก็สั่งแต่หมี่เย็นทุกทีหะ?” ที่เขาเปิดร้านขาหมูและใช้ชื่อในเกมว่า ‘อีท สไปซี่ โจกบัล’ ก็เพราะเขารักมันสุดหัวใจ เขาไม่สบอารมณ์ที่พีกซอร์ดถ่อสังขารมาจากกรุงโซลอันห่างไกลเพียงเพื่อจะมากินหมี่เย็น ราวกับว่าหมอนี่เกลียดขาหมูอย่างไรอย่างนั้น พีกซอร์ดตอบกลับด้วยสีหน้าจริงจัง “ฉันไม่ชอบขาหมู” "ขาหมู... แกบอกว่าไม่ชอบงั้นเรอะ?” ใบหน้าของอีท สไปซี่ โจกบัล บิดเบี้ยวราวกับปีศาจ แต่พีกซอร์ดก็ยังคงรักษาความสุขุมไว้ ราวกับนักรบผู้รักชาติในยุคต่อต้านการยึดครองของญี่ปุ่น “หืม... การที่ฉันจะโกหกเพื่อเอาใจนายมันก็ทำได้นะ แต่ฉันไม่อยากมุส่า ฉันอยากเป็นสหายที่จริงใจกับนาย ดังนั้นฉันจะพูดความจริง” “...” ชายผู้นี้ช่างซื่อสัตย์จนดูโง่เขลา และพีกซอร์ดก็ต้องการเขาอย่างจริงใจ อีท สไปซี่ โจกบัล รู้สึกตื้นตันใจลึกๆ เมื่อตระหนักได้ว่ายักษ์ใหญ่แห่งเกาหลีใต้ผู้นี้รู้ถึงอดีตอันชั่วร้ายของเขาดี แต่ก็ยังอยากได้เขาไปร่วมงาน ทว่าภายนอกเขายังคงทำท่าทีแข็งกร้าว "ทำไมถึงไม่ชอบขาหมู?” นั่นคือคำถามสำคัญ ในสายตาของคนรักขาหมู คำพูดของพีกซอร์ดถือเป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้ พีกซอร์ดตอบออกไปตามตรง “มันแพงเกินไป” “อะไรนะ...?” "ราคาขาหมูปกติตกตั้งสามหมื่นวอน แต่ปริมาณล่ะ? มันน้อยจนผู้ชายตัวโตๆ กินคนเดียวก็หมดไม่ใช่หรือไง?” "...ปกติแกกินคนเดียวหมดเลยเหรอ?” “คนที่มีระบบเผาผลาญสูงแบบฉันกินหมดอยู่แล้ว แต่ราคาขาหมูมันพุ่งไปถึงสามหมื่นห้าพันวอนได้อย่างง่ายดาย ฉันจ่ายไม่ลงหรอก ลองคิดถึงต้นทุนดูสิ แค่ไปเขียงหมูซื้อขาหมูมาสองขาในราคาหนึ่งหมื่นวอนก็ยังได้ ราคาขาหมูที่ฉันเห็นมันแพงไร้สาระเกินไป” แน่นอนว่าพีกซอร์ดรวยมาก แต่เขาไม่ได้คาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิด ในช่วงเวลาที่ยากลำบาก มีบางครั้งที่เขาอยากกินขาหมูแต่ก็ไม่มีปัญญาซื้อ ความทรงจำนั้นยังคงทำให้เขาตัวสั่น อีท สไปซี่ โจกบัล จึงถามต่อ “แล้วถ้า... ถ้าขาหมูนั่นทำมาจากหมูเกาหลี (ฮันดน) ล่ะ?” “อะไรนะ? หมู... เกาหลีงั้นเหรอ?” นัยน์ตาของพีกซอร์ดสั่นไหว ฮันดน! นั่นหมายถึงหมูที่เลี้ยงภายในประเทศ! พีกซอร์ดเริ่มใจอ่อน รอยยิ้มแห่งความพึงพอใจปรากฏบนใบหน้าของอีท สไปซี่ โจกบัล "ร้านของฉันใช้แต่ขาหมูฮันดนเท่านั้น แถมยังเป็นเกรดพรีเมียมด้วย พอได้ยินแบบนี้แล้ว แกยังคิดว่าสามหมื่นวอนมันแพงอยู่อีกไหม?” “กึก...! แกไม่ได้หลอกเรื่องแหล่งกำเนิดใช่ไหม?” ในศตวรรษที่ 22 ของเกาหลีใต้ เนื้อสัตว์ส่วนใหญ่นำเข้ามาจากต่างประเทศ มูลค่าของฮันดนนั้นมหาศาล ในที่สุดประธานสมาคมผู้รักชาติก็ยอมจำนน “ก็ได้! เพิ่มขาหมูมาหนึ่งที่ กินคู่กับหมี่เย็น!” “จัดไป...!” พีกซอร์ดและอีท สไปซี่ โจกบัล เริ่มมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกันมากขึ้นผ่านการพบปะซ้ำๆ นี่คือสิ่งที่แสดงให้เห็นว่าอาณาจักรโอเวอร์เกียร์สามารถรันต่อไปได้อย่างยอดเยี่ยมแม้จะไม่มีเกริดอยู่ก็ตาม อีกด้านหนึ่ง ข่าวประชาสัมพันธ์ก็ดังขึ้นจากโทรทัศน์ที่แขวนอยู่บนผนังร้าน 『 ยืนยันแล้วว่ามีหน้าต่างแจ้งเตือนปรากฏขึ้นตรงหน้าผู้เล่น Satisfy ทุกคน ข้อมูลในหน้าต่างแจ้งเตือนนี้คือ... 』 [ วีรบุรุษคนใหม่ได้มอบความสงบแด่เหล่าดวงวิญญาณแห่งวีรชนในอดีต และได้เปิดประตูด่านสุดท้ายของหมู่เกาะเบเฮนแล้ว ] นี่คือข้อความโลกที่ปรากฏแก่ผู้เล่นทุกคนที่เชื่อมต่ออยู่ในระบบ ใครคือวีรบุรุษคนใหม่ และดวงวิญญาณเหล่านั้นคือใคร? เดิมทีหมู่เกาะเบเฮนไม่ใช่สถานที่ที่เป็นที่รู้จักในวงกว้าง มีเพียงแรงเกอร์ระดับท็อปบางส่วนเท่านั้นที่ผูกขาดข้อมูลและเข้าไปท้าทาย ผู้เล่นส่วนใหญ่ที่ไม่รู้เรื่องต่างก็พากันสงสัยใคร่รู้เกี่ยวกับตัวตนของหมู่เกาะเบเฮน *** ‘จงสร้างขุมกำลังเพื่อต่อกรกับห้าเสาหลักแห่งจักรวรรดิ’ นี่คือเควสต์ที่อักนัสได้รับจากจักรพรรดินีมารี อักนัสคือพละกำลังอันยิ่งใหญ่สำหรับมารีผู้มีความทะเยอทะยานจะให้บุตรชายของตนขึ้นเป็นจักรพรรดิ นางลงทุนกับอักนัสไปมหาศาล อักนัสกำลังเดินทางไปรับการสนับสนุนจากนาง ทว่าเขากลับชะงักฝีเท้าลง "...ประตูด่านสุดท้ายของหมู่เกาะเบเฮนถูกเปิดออกแล้วงั้นเรอะ?” นั่นหมายความว่ามีใครบางคนสามารถเคลียร์เกาะลำดับที่ 62 ที่เขาเคยพ่ายแพ้มาได้ แต่ใครกันล่ะที่ไปถึงด่านสุดท้าย? อักนัสครุ่นคิดได้ไม่นานก็หัวเราะออกมา “คิก... คิกๆๆ แน่นอนว่าต้องเป็นแกสินะ? เคราเจล...!” อักนัสต้องละทิ้งหมู่เกาะเบเฮนไปเพราะเดม่อนสเลเยอร์อเล็กซ์ การโจมตีของอเล็กซ์นั้นรุนแรงถึงชีวิตสำหรับอักนัสผู้ถือครองพลังของจอมปีศาจ มันคือการแพ้ทางที่สมบูรณ์แบบที่ทำให้เขาไม่มีวันผ่านเกาะที่ 62 ไปได้ แต่สำหรับเคราเจลนั้นต่างออกไป ไม่มีสิ่งใดที่จะมาขัดขวางชายผู้ได้รับสายอาชีพการต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดได้ “คิกคิกคิก ใช่แล้ว! ถ้าเป็นแกละก็ ข้ายอมหลีกทางให้ก็ได้!” หากเพียงแต่เขาสามารถครอบครองเดธไนท์ของเหล่าตำนานในอดีตได้ทั้งหมด... อักนัสรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง แต่เขาก็ไม่ได้ยึดติด เพราะมูลค่าของเควสต์ที่เขาได้รับจากจักรพรรดินีมารีนั้นประเมินค่าได้ทัดเทียมกับหมู่เกาะเบเฮนเลยทีเดียว *** “ใครกันที่เข้าถึงเกาะลำดับที่ 66?” “...นึกไม่ออกเลยจริงๆ” ฮ่าวและอเล็กซานเดอร์ที่ร่วมเดินทางอยู่กับเคราเจลต่างตกตะลึงเมื่อเห็นข้อความโลก พวกเขาจินตนาการไม่ออกเลยว่าจะมีใครอื่นนอกจากเคราเจลที่สามารถพิชิตหมู่เกาะเบเฮนได้ ‘ใครกัน...?’ ใครคือผู้ที่เกือบจะพิชิตหมู่เกาะเบเฮน สถานที่ที่พวกเขาคิดว่ามีไว้เพื่อให้เคราเจลพิชิตเพียงผู้เดียว? เคราเจลหัวเราะให้กับท่าทางตื่นตระหนกของฮ่าวและอเล็กซานเดอร์ “เกริดไงล่ะ” "เกริดงั้นเหรอ...” ทั้งฮ่าวและอเล็กซานเดอร์ไม่ได้ปฏิเสธ ความแข็งแกร่งของเกริดในการประลองกับเคราเจลในงานแข่งระดับชาติครั้งที่ 2 และการล่าจอมปีศาจเบเลียลยังคงฝังรากลึกอยู่ในใจของพวกเขา “รีบไปกันเถอะ คิรินัสเป็น NPC ที่ปรากฏตัวเพียงครั้งเดียวในรอบสามปี หากพลาดโอกาสในวันนี้ไป ก็ไม่รู้จะต้องรอไปอีกนานแค่ไหน” “ครับ...!” ไม่มีใครที่ไม่พยายาม และไม่มีใครที่อยากพลาดโอกาส จากจุดนี้ไป มันคือเรื่องของพรสวรรค์และความมุมานะล้วนๆ