## บทที่ 711: การจากลาของมหาจอมเวท “ไล่ล่าพวกมันไป! อย่าได้ปล่อยให้พวกมันรอดชีวิตกลับไปได้แม้แต่คนเดียว! ไร้ซึ่งความปรานี! จงสลักลึกความหวาดกลัวลงไปในขั้วหัวใจของพวกจักรวรรดิ!” ภายหลังการปรากฏตัวของบราฮัมและมูมุด ณ ป่าลิเบรอน กองพลอัศวินสีแดงและกองทัพจักรวรรดิต่างพากันล่าถอยหนีตายโดยไม่คิดเหลียวหลัง ความทะเยอทะยานคราสุดท้ายที่จะบดขยี้วัลฮัลล่าและทายาทของราชาผู้ไร้พ่ายพังทลายลงจนหมดสิ้น เมื่ออัศวินลำดับที่สามปราชัย ก็ไม่มีใครหน้าไหนเหลือพอจะรับมือกับทายาทราชาผู้ไร้พ่าย—สัตว์ร้ายผู้ขับไล่แม้กระทั่งหนึ่งในห้าเสาหลักของจักรวรรดิไปได้ “อ๊ากกก!” “ฮี้ก!” เหล่าทหารจักรวรรดิต่างปรารถนาจะหลบหนีไปจากนรกบนดินแห่งนี้ให้เร็วที่สุด ทว่าท่วงท่าการถอยทัพกลับเชื่องช้าอย่างน่าเวทนา สภาพภูมิประเทศอันทุรกันดารและสภาพอากาศอันเลวร้ายของป่าลิเบรอนเปรียบเสมือนโซ่ตรวนที่พันธนาการข้อเท้าของพวกเขาไว้ ในทางกลับกัน เหล่าทหารของวัลฮัลล่าซึ่งกรำศึกและฝึกฝนในป่าแห่งนี้จนช่ำชอง กลับยิ่งฮึกเหิมและรุกคืบเข้าประชิดกองทัพจักรวรรดิอย่างรวดเร็ว *ฉึก! ฉึก! ฉึก!* *เคร้ง! ฉัวะ!* ภาพเบื้องหน้าช่างน่าสยดสยองยิ่งนัก! ทหารวัลฮัลล่าบัดนี้ไม่ต่างจากเพชฌฆาตจากขุมนรก พวกเขาไร้ซึ่งความปรานีต่อทหารจักรวรรดิที่ร้องขอชีวิตหรืออ้อนวอนขอยอมจำนน นี่คือสาส์นเตือนอันเด็ดขาดที่ส่งถึงจักรวรรดิ... ว่าอย่าได้ริอ่านดูแคลนวัลฮัลล่าอีกเป็นอันขาด! “พวกแก...!” เดีย อัศวินลำดับที่ห้า กัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคืองเมื่อเห็นเหล่าทหารของตนถูกสังหารราวกับผักปลา เขาชิงชังวัลฮัลล่าที่บังอาจต่อกรกับจักรวรรดิสุดหัวใจ ทว่าเขากลับไม่อาจปลีกตัวไปช่วยเหลือทหารเลวเหล่านั้นได้ หน้าที่สำคัญกว่าคือการปกป้องเหล่าอัศวินสีแดงที่มีค่าเหนือกว่าเบี้ยใช้แล้วทิ้ง ‘ในยามที่เมอร์เซเดสไม่อยู่ กองพลอัศวินสีแดงของเราได้รับความเสียหายอย่างหนักขนาดยังไม่เคยปรากฏ หากข้าสูญเสียพี่น้องอัศวินเหล่านี้ไป ข้าคงไม่มีหน้าไปพบเมอร์เซเดสได้อีก’ *เปรี้ยง!* “อั่ก!” เดียกวาดแกว่งศาสตราซัดเหล่าศัตรูที่ไล่ล่าอัศวินสีแดงจนกระเด็นไปคนละทิศละทาง เขารู้สึกเบาใจขึ้นเล็กน้อยเมื่อนึกถึงองค์จักรพรรดิ ‘ไคล์... ผู้ที่ฝ่าบาททรงโปรดปรานหนักหนา ยังไม่อาจหยุดยั้งทายาทของราชาผู้ไร้พ่ายได้ เช่นนั้นแล้ว การที่อัศวินสีแดงของพวกเราจะล้มเหลวในภารกิจนี้ก็ถือเป็นเรื่องสุดวิสัย’ องค์จักรพรรดิคงไม่อาจลงทัณฑ์อัศวินสีแดงได้ เพราะหากทรงทำเช่นนั้น พระองค์ก็ต้องลงทัณฑ์ไคล์ที่เป็นคนโปรดด้วยเช่นกัน ‘...แต่น่าประหลาดใจนัก’ เดียหวนนึกถึงไคล์ที่ดูไร้ทางสู้ต่อหน้าการระดมเวทมนตร์ของลิชและทายาทราชาผู้ไร้พ่าย ‘เขาอ่อนแอกว่าข่าวลือมาก ต่อให้จะเป็นเสาหลักที่อ่อนแอที่สุด แต่ดูเหมือนจะด้อยกว่าลอเร็กซ์เสียอีก’ ในเมื่อไคล์ไม่อาจเอาชนะผู้ที่สังหารลอเร็กซ์ได้ นั่นย่อมหมายความว่าชื่อเสียงของห้าเสาหลักนั้นถูกกล่าวอ้างเกินจริง ‘แล้วเมอร์เซเดสกับลูคัสล่ะ?’ อัศวินลำดับที่หนึ่งและสอง... ชื่อเสียงของพวกเขานั้นสูงส่งจนยากจะเปรียบ ทว่าในความเป็นจริงกลับดูเหมือนถูกลดทอนคุณค่าลงเพียงเพราะจักรพรรดิไม่ทรงยอมรับในผลงาน ‘ที่จริงแล้ว เมอร์เซเดสนั้นแข็งแกร่งเหนือกว่าห้าเสาหลักเสียด้วยซ้ำ’ เดียควบม้าอยู่รั้งท้ายขบวนของอัศวินสีแดง เพื่อทำหน้าที่เป็นโล่ปกป้องพี่น้องจากการไล่ล่าของศัตรู มันเป็นตำแหน่งที่อันตรายถึงชีวิต และเขาต้องแบกรับความรับผิดชอบนี้ไว้ด้วยเกียรติทั้งหมดที่มี “ดูพวกอัศวินสีแดงวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนราวกะหนูถีบจักรนั่นสิ! พูฮ่าฮ่า!” ลัคแห่งวัลฮัลล่า ควบม้าทะยานเข้าหาเดีย มือข้างหนึ่งกุมบังเหียน ส่วนอีกข้างกวัดแกว่งง้าวยักษ์อย่างดุดัน เมื่อระยะห่างลดลงจนอยู่ในระยะประหาร... *ตูมมม!* ง้าวของลัควาดผ่านอากาศเป็นวงโค้งทรงพลัง เดียยกดาบขึ้นต้านรับจนร่างกายท่อนบนสั่นสะท้าน “แก...!” เดียลอบตระหนก เขาเคยปะทะกับลัคมาหลายครา แต่นั่นเป็นการดวลดาบภาคพื้นดินซึ่งเดียเป็นฝ่ายกดดันได้ตลอด ทว่าบัดนี้ พลังโจมตีของลัคยามอยู่บนหลังม้านั้นรุนแรงขึ้นกว่าเดิมถึงเท่าตัว! เดียเร่งเร้าประสาทสัมผัสเตรียมรับมือขั้นสูงสุด ลัคหัวเราะร่า “ทักษะการขี่ม้าของข้าน่ะอยู่ระดับยอดฝีมือ! และดาบน่ะไม่ใช่เครื่องไม้เครื่องมือที่เหมาะจะใช้บนหลังม้าหรอกนะ!” *เคร้ง!* ง้าวยักษ์ฟาดฟันลงมาในแนวตั้งด้วยพลังมหาศาล เดียต้านรับไว้อย่างสุดกำลังจนสมดุลของร่างกายเริ่มเสียอาการ “ท่านเดีย!” เสียงร้องตะโกนจากเบื้องหลังทำให้เขาต้องเหลียวกลับไปมองเหล่าอัศวินสีแดงที่พยายามจะวนรถม้ากลับมาช่วย เดียแผดตะโกนก้อง “มุ่งหน้าต่อไป! พวกเจ้าต้องไปหาเมอร์เซเดส!” “แต่อันว่า...!” เหล่าอัศวินสีแดงต่างรู้ดีว่าสถานการณ์เลวร้ายเพียงใด เดียผู้กรำศึกหนักกับทหารวัลฮัลล่านับพันในขณะที่ลอเร็กซ์สู้กับทายาทราชาผู้ไร้พ่าย บัดนี้ร่างกายของเขาเหนื่อยล้าจนถึงขีดสุด และต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่กำลังฮึกเหิมเพียงลำพัง “ข้าคืออัศวินลำดับที่ห้า! หน้าที่ของข้าคือการปกป้องพวกเจ้า!” เดียประกาศก้อง ผู้นำที่แท้จริงต้องพร้อมจะสละชีพเพื่อปกป้องผู้ใต้บังคับบัญชา... เช่นเดียวกับเมอร์เซเดส “ข้าจะคุ้มกันให้เอง! ไปซะ! อย่าได้ห่วงหน้าพะวงหลัง มุ่งหน้าสู่เมืองหลวง!” *เคร้ง! เคร้ง! เคร้งงง!* เดียครางในลำคอขณะปะทะกับการระดมโจมตีของลัค บัดนี้เขาละทิ้งซึ่งความปรารถนาที่จะรอดชีวิต เขาหันกลับมาประจันหน้ากับศัตรูอย่างแน่วแน่ แม้เบื้องหน้าจะมีขุนพลชื่อดังนับสิบรวมถึงสก็อตต์ที่คอยสนับสนุนลัค แต่เดียหาได้มีความยำเกรงไม่ “อัศวินสีแดงจะคงอยู่ชั่วนิรันดร์...!” เปียโร... นามที่บัดนี้กลายเป็นบาปเพียงแค่เอ่ยถึง ทว่าในวัยเยาว์ เดียเคยเป็นสมาชิกของกองพลอัศวินดำและเทิดทูนชายผู้นั้นสุดหัวใจ เขาเคยฝันว่าวันหนึ่งจะได้เป็นอัศวินสีแดงผู้บดขยี้ศัตรูอยู่แนวหน้าและปกป้องสหายไว้เบื้องหลัง ‘ท้ายที่สุด... ข้าก็ไม่อาจทำตามฝันได้สำเร็จ...!’ *ฉัวะ! เคร้ง!* ดาบของเขาพลิกแพลงและกรีดผ่านหน้าอกของลัคจนได้เลือด “อ่อก!” ลัคกระอักเลือดออกมาคำโต “ข้าไร้ซึ่งความเสียใจ!” เดียแผดคำราม สก็อตต์กระโจนเข้ามาจากด้านหลังพุ่งแทงเข้าที่อกของเดีย ทว่าดาบในมืออัศวินผู้กล้ากลับไม่หยุดนิ่งแม้เพียงวินาที เขาเดินหน้าฟาดฟันศัตรูที่ดาหน้าเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง ตรึงพวกมันไว้กับที่อย่างมั่นคง และในที่สุด... “...ช่างเป็นบุรุษที่สง่างามนัก” ด้วยการเสียสละอันยิ่งใหญ่ของเดีย กองทัพของอาริสจึงคลาดกับอัศวินสีแดงที่อันตรธานหายไปจากสายตา มีทหารวัลฮัลล่านับสิบต้องสังเวยชีวิตภายใต้คมดาบของเขา... นี่คือความร้ายกาจของอัศวินเลขตัวเดียวอย่างแท้จริง “คำสั่งเสียคราสุดท้ายของเจ้าคืออะไร?” อาริสเอ่ยถามด้วยความเลื่อมใสในจิตวิญญาณและการเสียสละอันทรงเกียรติ นี่คือเกียรติยศสูงสุดที่มอบให้แก่ศัตรูในสมรภูมิ “ข้า...” เปลือกตาของเดียหนักอึ้ง ภาพเบื้องหน้าเริ่มพร่าเลือน *ตุบ!* เดีย ผู้ยืนหยัดจนวินาทีสุดท้าย ล้มลงคุกเข่ากับพื้น ร่างกายไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะทรงตัว ทว่ามือทั้งสองกลับยังคงกำดาบไว้แน่นไม่ยอมปล่อย “...ข้า... เชื่อในตัวท่านเปียโร... ข้าไม่เคยเคลือบแคลงในตัวท่านเลยแม้แต่คราเดียว...” สักวันหนึ่ง... “สักวันหนึ่ง... มลทินในฐานะคนทรยศของท่านจะต้องถูกล้างออกไป...” *ซ่าาา...* คำสั่งเสียนั้นส่งไปถึงใครกัน? เดียกระอักเลือดสีดำคล้ำออกมา ก่อนที่ร่างของเขาจะสลายกลายเป็นแสงสีเทาไปต่อหน้าต่อตา อาริสได้แต่ยืนนิ่งงันไว้อาลัยให้แก่ยอดอัศวินผู้นี้ *** ไคล์หนีเตลิดไปแล้ว ส่วนแอ็กนัสก็ปลิดชีพตนเอง เกริดนั่งพักฟื้นพลังอยู่ด้านหนึ่งพลางเฝ้ามองกองทัพวัลฮัลล่าปิดฉากสงครามครั้งนี้ ทันใดนั้น กระแสเสียงทุ้มต่ำของบราฮัมก็นกังวานขึ้น - เกริด... “ว่าไง ไม่เป็นไรแล้วเหรอ?” เกริดบ่นอุบ “คราวก่อนเห็นมูมุดแล้วถึงกับสลบไสล วันนี้ทำไมถึงอึดนักล่ะเนี่ย เก่งจริงๆ เลยนะ” บราฮัมมักจะไม่ค่อยช่วยในยามคับขันเสมอ แม้ค