บทที่ 178: ความจริงที่เปิดเผย - 2 ไชร่าได้โอบล้อมลิลลี่ไว้ในขนของมันเรียบร้อยแล้ว เปลี่ยนขนที่ดูแข็งและเหมือนหินออบซิเดียนให้กลายเป็นสิ่งที่นุ่มนวลและอ่อนนุ่มอย่างน่าเหลือเชื่อ แม้แต่มิโฮะก็ยังถูกลากเข้าไปอยู่ข้างในนั้นด้วย ขณะที่ไชร้าหมอบลงและเริ่มส่งเสียงครางเบาๆ ร่างกายอันมหึมาของมันกระเพื่อมขึ้นลงเป็นจังหวะที่เชื่องช้าและเปี่ยมด้วยความสุข สำหรับคนอื่นดูเหมือนว่าสัตว์อสูรตัวยักษ์แค่เดินออกจากลานประลองไปนั่งลงเฉยๆ เพราะไม่อยากสู้และไม่ฟังคำสั่งของเจ้านาย ท้ายที่สุดแล้ว ไม่มีใครเห็นลิลลี่ที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ขนหนานุ่มนั้นได้เลย "ไชร่า! ฉันอยากดูเลโอสู้! ปล่อยฉันออกไปนะ!" เสียงของลิลลี่ดังอู้อี้ออกมาจากใต้ขนหนา เมื่อได้ยินคำประท้วง ไชร่าจึงขยับตัวเล็กน้อย เพียงพอที่จะให้ลิลลี่โผล่หัวออกมาแอบดูการต่อสู้ที่กำลังดำเนินอยู่ ส่วนมิโฮะนั้นหลงทางอยู่ในเขาวงกตขนของไชร่าอย่างสมบูรณ์และไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่นิดเดียว อย่าว่าแต่จะไปรบกวนสัตว์อสูรตัวนั้นเลย ซอลตันยังคงสั่นเทาอยู่บนพื้น ลมหายใจติดขัด แต่เมื่อสังเกตเห็นว่าสัตว์อสูรที่ถูกอัญเชิญออกมาไม่ยอมตอบสนองต่อเลโอ ความหวังก็จุดประกายขึ้นในอกอีกครั้ง ดวงตาของเขาเป็นประกายขณะรีบพยุงตัวลุกขึ้นยืนอย่างเร่งรีบ "ฮะ...ฮ่า! น่าสมเพชจริงๆ!" ซอลตันเย้ยหยัน น้ำเสียงของเขาแตกพร่าในตอนแรกก่อนจะกลับมามั่นคงอีกครั้ง "สัตว์อสูรตัวนี้ก็เป็นของที่พวกเบื้องหลังมอบให้แกมาเหมือนกันงั้นรึ? ไม่รู้หรือไงว่าทำแบบนั้นมันทำให้สัตว์อสูรไม่เชื่อฟังน่ะ?" เขาเหยียดหยาม ความมั่นใจค่อยๆ กลับคืนมาสู่ท่าทางของเขา "อ้อ ใช่! ข้าลืมไป แกมันก็แค่สามัญชนที่น่าสมเพช ขยะที่มีระดับจิตวิญญาณต่ำต้อย!" เขาก้าวไปข้างหน้าพร้อมกับชี้ไปที่อีกฝ่ายด้วยท่าทางกล่าวหา "เปลี่ยนที่ไปเรื่อยๆ ครั้งแรกคลานเข้ามาหาข้า แล้วตอนนี้ก็ไปหาคนที่แข็งแกร่งกว่าพอเจอพวกมันแล้วงั้นสิ? เดี๋ยวข้าจะแสดงให้เห็นเองว่าสถานะที่แท้จริงของแกมันอยู่ตรงไหน!" ขณะที่พูด ซอลตันยกมือขึ้น ความร้อนแผ่ซ่านบิดเบี้ยวอากาศรอบฝ่ามือของเขาในขณะที่มวลเปลวเพลิงควบแน่นและปะทุอย่างรุนแรง "ให้ข้าทำความดีกับแกหน่อยเถอะ" เขากล่าวต่อพร้อมแสยะยิ้มอย่างโหดร้าย "ก่อนที่สัตว์อสูรของแกเองนั่นแหละที่จะฆ่าแก ข้าจะจัดการมันเอง!" พูดจบเขาก็ซัดลูกไฟตรงไปที่เลโอ แต่ก่อนที่มันจะถึงตัว เลโอกลับกุมขมับทันที "อึก!" เขาครางออกมา ความเจ็บปวดแหลมคมเหมือนเข็มนับพันเล่มกำลังทิ่มแทงเข้าสู่กะโหลกศีรษะของเขาจากภายใน มันเป็นความเจ็บปวดแบบเดียวกับที่เขาเคยรู้สึกตอนที่มาถึงโลกนี้ครั้งแรก ตอนที่เขาได้รับความทรงจำเหล่านั้นมา ด้วยสัญชาตญาณล้วนๆ เขาก้มตัวหลบการโจมตีของซอลตันไปได้อย่างหวุดหวิด ลูกไฟระเบิดออกด้านหลังแผดเผาพื้นสนาม เลโอเริ่มออกวิ่ง วนไปรอบๆ ลานประลองในขณะที่พวกสัตว์อสูรต่างเห่าหอนอย่างโกรธแค้นตามมาติดๆ "บัดซบ! ทำไมต้องเป็นตอนนี้?!" เขาคำรามในลำคอ เขาตระหนักได้ทันทีว่า ความเจ็บปวดนี้ถูกกระตุ้นขึ้นในวินาทีที่ซอลตันพูดถึงเรื่องที่เขาไปขอความช่วยเหลือจากคนอื่น แล้วมันก็เกิดขึ้น เศษเสี้ยวความทรงจำที่ถูกปิดตายได้ระเบิดออกมา ราวกับผนึกในหัวของเขาถูกทำลายลงพร้อมเสียง 'ป๊อก' เบาๆ ความทรงจำมหาศาลไหลบ่าเข้ามา มันรุนแรงและชัดเจนจนสีหน้าของเลโอว่างเปล่าไปชั่วขณะ "นี่มัน..." เขาพึมพำเมื่อความเข้าใจเริ่มแจ่มชัด "ไอ้เศษเดน" เลโอสบถด้วยความโกรธที่พลุ่งพล่าน "มันยิ่งกว่าไอ้ขยะซอลตันนั่นเสียอีก!" นี่คือความทรงจำที่ถูกปิดผนึกไว้หลังจากพ่อแม่ของลิลลี่เสียชีวิต และตอนนี้มันชัดเจนอย่างเจ็บปวด ชัดเจนจนเขาสามารถสัมผัสได้ถึงอารมณ์จากช่วงเวลาต่างๆ ในอดีต คำสาปแช่งของเขาไม่ได้มุ่งตรงไปที่ใครอื่นเลย มันมุ่งตรงไปยังตัวเขาเอง หรือจะพูดให้ถูกคือ มุ่งไปที่เจ้าของร่างคนเดิมคนนี้ ขณะที่เขายังคงวิ่งวนรอบลานประลองพร้อมกับย้อนนึกถึงความทรงจำเหล่านั้น เขาก็ตระหนักถึงความจริงอันโสมม—เจ้าของร่างคนเดิมเกลียดลิลลี่ ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้นเมื่อเขารู้ความจริงว่า เขาไม่ได้ถูกรับมาเลี้ยงด้วยความรักหรือเพราะความเป็นครอบครัว แต่เป็นเพราะความรับผิดชอบ พ่อแม่ที่เสียชีวิตไปของเขาเคยช่วยเหลือลุงที่รับเขาไปเลี้ยงไว้ เมื่อรู้เช่นนั้น เขาจึงไม่เคยรักพวกเขาได้จริงๆ ไม่ว่าพวกเขาจะใจดีแค่ไหนก็ตาม แล้วลิลลี่ล่ะ? ความใจดีของเธอไม่ได้ถูกมองว่าเป็นความจริงใจหรือไร้เดียงสา สำหรับเขา มันรู้สึกเหมือนเป็นการเยาะเย้ย—เป็นการย้ำเตือนถึงชีวิตที่น่าสังเวชก่อนที่จะถูกรับมาเลี้ยง เขาเห็นความรักใคร่ที่เธอมีให้ว่าเป็นความน่ารำคาญ เป็นการก้าวก่าย เธอไม่เคยให้พื้นที่ส่วนตัวกับเขา คอยแต่จะสอดแทรกเข้ามาในชีวิตประจำวันและชีวิตส่วนตัวของเขาเสมอ แล้วความรักของเธอล่ะ? ในสายตาของเขา มันไม่มีอะไรเลยนอกจากการแสดงความเห็นใจอย่างเย้ยหยัน ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาเกลียดชังที่สุด ทว่าเขากลับไม่เคยแสดงมันออกมา พ่อแม่ยังคงมอบชีวิตที่ดีให้กับเขา อย่างน้อยก็จนกระทั่งพวกเขาตายจากไป ทุกอย่างก็พังทลาย มาตรฐานการครองชีพของเขาลดฮวบ และการติดพนันของเขาก็แย่ลงเรื่อยๆ เขาสูญเงินที่หามาได้และไปยืมจากลิลลี่ด้วยข้ออ้างว่าเอาไปซื้อวัสดุซ่อมบ้าน เขาไม่สามารถแม้แต่จะระบายความคับข้องใจกับผู้หญิงคนอื่นได้ เพราะลิลลี่มักจะไล่พวกเธอไปหมด นั่นยิ่งทำให้เขาถลำลึกไปสู่ความบ้าคลั่งมากขึ้น วันหนึ่งขณะออกตามหางาน เขาเห็นซอลตัน หลังจากเฝ้าสังเกตอยู่สักพักเขาก็ตระหนักว่าซอลตันชอบควงผู้หญิงไปทั่ว ยิ่งไปกว่านั้น รสนิยมของซอลตันดันไปตรงกับประเภทของลิลลี่อย่างน่าขนลุก—และลิลลี่ก็จัดอยู่ในอันดับต้นๆ ที่เขาหมายปองได้ไม่ยาก เลโอเข้าหาเขาอย่างระมัดระวัง เขาเสนอว่าจะบอกที่อยู่ของผู้หญิงที่ซอลตันน่าจะถูกใจ โดยมีเงื่อนไขว่าซอลตันต้องหางานประจำทำเป็นหลักแหล่งให้เขา ซอลตันสนใจและตกลง—แถมยังจ่ายเงินค่าจ้างล่วงหน้าให้อีกด้วย การหางานประจำเงินเดือนน้อยๆ ให้ใครสักคนเป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับเขา เมื่อได้เงินมา เลโอก็เริ่มตื่นเต้นและจงใจพาซอลตันไปยังพื้นที่ที่เธอไปหางานอยู่เสมอ ซอลตันเห็นเธอเข้าทันที เขาตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็นและเริ่มตามตื๊อเธออย่างไม่ลดละ ทว่าลิลลี่ก็สามารถหนีรอดไปได้ทุกครั้ง เมื่อซอลตันล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่า ความสัมพันธ์ของเขากับเลโอก็เริ่มแน่นแฟ้นขึ้น เลโอได้รับเงินก้อนเล็กๆ เป็นการตอบแทนจากการบอกที่อยู่ของลิลลี่ครั้งแล้วครั้งเล่า แต่เงินเหล่านั้นก็ละลายหายไปกับการพนันเสมอ ทำให้เขาต้องสิ้นหวังยิ่งกว่าเดิม ในที่สุด ลิลลี่ก็ได้งานที่ร้านอาหารของเซร่า ซอลตันยังสังเกตเห็นบางอย่างที่แปลกประหลาด—ลิลลี่ติดชายคนเดียวกับที่คอยบอกที่อยู่ของเธออย่างผิดปกติ วันหนึ่งเขาคิดจะกำจัดเลโอทิ้ง แต่ในวันเดียวกันนั้น เขาเห็นลิลลี่จัดการกับกลุ่มอันธพาลด้วยตัวคนเดียวเพียงลำพัง จึงเข้าใจในที่สุดว่าทำไมเธอถึงหนีรอดไปได้ทุกครั้ง แทนที่จะทำให้เขาล้มเลิก แต่มันกลับยิ่งทำให้เขาอยากได้เธอมากขึ้นไปอีก