บทที่ 176: อยากตายนักหรือไง "ใช่ ใช่แล้ว! ท่านซอลตันพูดถูก!" "คะแนนเยอะขนาดนั้นเนี่ยนะ? หึ! ต่อให้เป็นคนโง่ก็ยังดูออกว่ามันโกง!" "ให้ท่านซอลตันจัดการลากคอมันลงมาจากฟ้าเลย!" ในตอนนี้ นายทะเบียนผู้รับลงทะเบียนของลีโอได้กระจายข่าวออกไปแล้วว่า เจ้าของอันดับหนึ่งไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนที่แฟนสาวของเขาเคยทำให้เพื่อนของพวกเขาสภาพดูไม่ได้ต่อหน้าธารกำนัล ทันทีที่คาเรนได้รับข้อมูลนั้น เธอก็เดือดพล่าน เสียงของเธอดังขึ้นอย่างแหลมคมพร้อมกับประกาศสนับสนุนซอลตัน "ใช่! นี่มันโกงกันชัดๆ ให้เขาถูกท้าประลองเดี๋ยวนี้!" จากนั้นเธอก็หันไปหาซอลตัน สายตาคมกริบกวาดมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ท่าทางดูมีชาติตระกูล รูปร่างหน้าตาที่ดูดีเกินค่าเฉลี่ย และแรงกดดันจากพลังอันจางๆ ที่เขาแผ่ออกมา ทำให้เธอพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ "นายชื่ออะไร?" เธอถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "คุณหนูครับ ผมชื่อซอลตัน มิลติ" เขาตอบพร้อมจงใจเน้นชื่อสกุลของตน ชื่อสกุลหมายถึงการเป็นที่ยอมรับ ไม่ว่าจะจากองค์จักรพรรดิเองหรือผู้มีอำนาจระดับราชา เป็นไปตามคาด เสียงพึมพำดังขึ้นในกลุ่มนักเรียนปีสองที่อยู่ใกล้เคียง หลายคนพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว บ้างก็กระซิบถึงเบื้องหลังและพลังของเขา โดยไม่รู้เลยว่าเบื้องหลังที่ว่านั่นได้ตายไปเรียบร้อยแล้ว แม้แต่ตัวซอลตันเองก็ไม่รู้เรื่องนี้ เขารู้เพียงแค่ว่าพ่อของเขาหายตัวไปเท่านั้น "ดี" คาเรนกล่าวพลางเชิดคางขึ้นอย่างถือดี "ซอลตัน มิลติ ฉันสัญญาว่าจะมอบตำแหน่งระดับสูงในดินแดนของพี่ชายฉันให้ ถ้าคุณจัดการเจ้าคนจองหองนี่ได้" แม้จะมีอาจารย์อยู่ตรงนั้น แต่ไม่มีใครทำผิดกฎของสถาบันอย่างชัดเจน มันเป็นความขัดแย้งระหว่างนักเรียน และทุกคนรู้ดีว่าการแทรกแซงจะเกิดขึ้นน้อยที่สุด อันที่จริงหากอาจารย์เข้ามายุ่งมากเกินไป มันจะยิ่งโหมกระพือข่าวลือว่าเขากำลังปกป้องลีโอ ซึ่งจะยิ่งเป็นการ 'พิสูจน์' ข้อกล่าวหาว่าลีโอปั่นคะแนนของตัวเอง แบรนท์สามารถเข้ามาขวางได้ แต่เขาไม่อยากทำ เพราะทันทีที่ได้ยินชื่อสกุลนั้น ความทรงจำก็แล่นเข้ามา อา... ที่แท้ก็ลูกชายของบารอนที่สิ้นฤทธิ์คนนั้นเอง คนที่ฉันเพิ่งดุไปเมื่อกี้นี้ ศึกตัดสินความเป็นความตายงั้นเหรอ... เจ้าโง่นี่อยากตายขนาดนั้นเลยหรือไง? ถึงได้กล้าไปเรียกไอ้หนูนั่นว่าอ่อนแอ? ด้วยพลังระดับนั้น ลีโอสามารถจัดการกระทั่งผู้สอนได้เลยด้วยซ้ำ มุมปากของแบรนท์กระตุกยิ้มเล็กน้อย ถ้างั้นบารอนเจมส์คงหนุนหลังไอ้หนูนั่นอยู่ และเจ้าโง่นี่ก็อยากจะแก้แค้น ดีเลย ดูเหมือนอุปสรรคอย่างหนึ่งบนเส้นทางของลีโอกำลังจะกำจัดตัวเองทิ้งแล้ว ความมั่นใจของซอลตันพุ่งสูงขึ้น โดยเฉพาะเมื่อได้รับคำชมจากหญิงสาวข้างกาย—คนที่เขารู้สึกว่ามีเสน่ห์เหลือเกิน สายตาของเขาจ้องมองรูปร่างของเธออย่างไม่อาย ทั้งคอเสื้อที่คว้านลึกจนเห็นเนินอกรำไร ผิวพรรณเนียนละเอียดบริเวณช่วงเอวที่โผล่พ้นเสื้อออกมา ส่วนโค้งเว้าเย้ายวนของสะดือ และสุดท้ายคือกระโปรงสั้นที่แทบไม่ได้ปิดบังอะไร เขายังสังเกตเห็นว่าสายตาของเธอก็จ้องมองเขาอยู่เช่นกัน และการที่เธอยอมให้เขามองสำรวจร่างกายของเธออย่างชัดเจน ก็แปลว่าเธอเปิดโอกาสให้เขา เลือดในกายเขาฉีดพล่าน ด้วยสมองที่มึนงงจากอารมณ์ เขาหันขวับไปทางลีโอ ในขณะเดียวกัน ลีโอกำลังสังเกตการณ์อย่างใจเย็นพร้อมกับถือโทรศัพท์ในมือ บนหน้าจอที่ส่องสว่าง ข้อมูลเกี่ยวกับ 'ศึกตัดสินความเป็นความตาย' กำลังเลื่อนผ่านบนอินเทอร์เฟซระดับ AAA แต่ลิลี่ไม่ได้นิ่งเฉยเหมือนเขา ความโกรธของเธอปะทุขึ้นอย่างรุนแรงและเพิ่มทวีคูณในทุกวินาทีที่ผ่านไป ทันทีที่เธอจำซอลตันได้—ชายคนเดียวกันกับที่เคยรังแกเธอในเมือง—นัยน์ตาของเธอก็เปลี่ยนเป็นมืดมน กำปั้นของเธอแน่นขึ้นจนสั่นเทา เธอจวนเจียนจะระเบิดอารมณ์ออกมาเต็มที เมื่อเห็นสีหน้านั้น อัลริคก็หายตัวไปทันที เขาแทรกตัวเข้าไปลึกในฝูงชน "ฉิบหาย ฉิบหาย ฉิบหาย! ไอ้สารเลวนี่มันคิดอะไรของมันอยู่วะ?!" เขาพึมพำด้วยความตื่นตระหนกพลางย่อตัวลงต่ำ ถ้าลิลี่—ไม่สิ คุณหนูลิลี่—สติแตกขึ้นมา... เธอคนนั้นมันน่ากลัวอยู่แล้ว แล้วพี่ชายของเธอล่ะ? คนที่คอยคุมเธอไว้น่ะ? "เวรเอ๊ย! พี่ชายอะไรกัน! พวกเขาหมั้นกันแล้ว! ฉิบหายเอ๊ย!" เขามุดตัวเข้าไปลึกกว่าเดิม พยายามทำให้ตัวเองหายไปให้ได้มากที่สุด ครั้งหนึ่งอัลริคเคยคิดจะร่วมทีมกับซอลตันเพื่อเรียกความสนใจ แต่หลังจากโดนซ้อมจนแทบตาย เขาก็กำลังหาจังหวะหนี ตอนนี้ก่อนที่เขาจะทันได้ชิ่งหนี ซอลตันกลับไปกระตุ้นลิลี่เข้าเสียแล้ว ทำได้เพียงภาวนาให้เธอไม่สังเกตเห็นเขา ในจังหวะนั้น ซอลตันเดินตรงเข้าไปหาลีโอจนประชิดตัว ก่อนจะชี้หน้าเขาอย่างถนัดถนัด "ฉันขอท้าแก... ศึกตัดสินความเป็นความตาย!" เขาประกาศอย่างภาคภูมิใจ เสียงอุทานดังระงมไปทั่วฝูงชน คนที่ยังไม่รู้ว่าลีโออยู่อันดับหนึ่งต่างมองมาด้วยความตกตะลึง จากนั้นเมื่อเข้าใจความจริง เสียงอื้ออึงก็ระเบิดขึ้นอีกครั้ง ทั้งเสียงเชียร์ เสียงด่าทอ และแรงสนับสนุนอันบ้าคลั่งหลั่งไหลเข้าสู่ลานกว้าง "ไอ้สารเลว! เก็บมือ—!" ลิลี่พุ่งตัวออกไปเตรียมจะคว้าเข้าที่นิ้วของซอลตันแล้วหักมันทิ้ง— —แต่ลีโอหยุดเธอไว้ "ลิลี่" เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยโดยไม่แม้แต่จะขึ้นเสียง "อย่าไปใส่ใจกับหนอนแมลงที่ไร้ค่าเลย ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเถอะ" จากนั้นเขาก็หันไปทางมิโฮเล็กน้อย "มิโฮ ช่วยดูแลลิลี่แทนฉันที ในระหว่างที่ฉันจัดการกับขยะชิ้นนี้" มิโฮสะดุ้ง ร่างกายเกร็งขึ้นมาทันทีเมื่อเสียงของเขาตรงดิ่งมาถึงเธอ "คะ-ค่ะ นายท่านลีโอ" เธอตอบเสียงแผ่วพร้อมก้มศีรษะลง แม้กระทั่งตอนนี้ เธอก็ยังไม่สามารถผ่อนคลายเวลาอยู่ต่อหน้าเขาได้เหมือนตอนอยู่กับลิลี่ ใบหน้าของซอลตันบิดเบี้ยวด้วยความโกรธที่ลีโอเพิกเฉยต่อเขาอย่างเปิดเผย เขาขบฟันแน่นก่อนจะผลักโทรศัพท์เข้าไปใกล้ลีโอ ติ๊ง! การแจ้งเตือนปรากฏขึ้นบนหน้าจอของลีโอ [ได้รับหมายศึกตัดสินความเป็นความตายจาก 'ซอลตัน มิลติ'] [ตอบรับ / ปฏิเสธ] *[หากคุณถูกบังคับ โปรดปฏิเสธทันที อาจารย์หรือผู้สอนที่อยู่ใกล้เคียงได้รับแจ้งแล้วและจะมาถึงโดยเร็วไม่ว่าจะมีการตอบรับหรือปฏิเสธก็ตาม!]* นี่คือนโยบายรักษาความปลอดภัยทั่วทั้งสถาบัน ศึกตัดสินความเป็นความตายเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย ทันทีที่ออกหมายประลอง การแทรกแซงจากเจ้าหน้าที่ถือเป็นสิ่งที่ต้องทำ แม้จะปฏิเสธ แต่เหล่าผู้สอนก็ต้องมาถึงเพื่อยืนยันว่าไม่มีการบังคับขู่เข็ญเกิดขึ้น แบรนท์ซึ่งอยู่ใกล้ที่สุดได้รับแจ้งเตือนทันที ในเมื่อเขาอยู่ที่นี่อยู่แล้ว จึงไม่มีการรอช้า เขาก้าวออกมาข้างหน้า "ซอลตัน มิลติ" เขาเรียก ทุกสายตาจับจ้องไปที่เขา "เธอเพิ่งเข้ามาในสถาบัน" แบรนท์กล่าวต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ดังนั้นฉันจะถือว่าเธอคงยังไม่เข้าใจถึงความรุนแรงของการออกหมายศึกตัดสินความเป็นความตายอย่างถ่องแท้ นี่คือเรื่องของความเป็นและความตาย ผู้ชนะจะไม่ต้องรับผิดชอบใดๆ หากเขาเลือกที่จะไม่เมตตา—และสังหารอีกฝ่าย" เขาทิ้งช่วงไปครู่หนึ่ง "อีกเรื่องหนึ่ง" เขาเสริมเพื่อให้คำพูดนั้นฝังลึก "การออกหมายศึกตัดสินความเป็นความตายที่เป็นเท็จ—หมายความว่าทำโดยที่อีกฝ่ายไม่ยินยอม—จะมีโทษปรับ 10,000 AC" สายตาของเขาคมกริบขึ้น "และค่าปรับนั้น" เขากล่าวอย่างเนิบช้า "ผู้ที่ออกหมายจะต้องเป็นผู้จ่ายแต่เพียงผู้เดียว" เขาทิ้งคำพูดเหล่านั้นไว้ในอากาศ เมื่อได้ยินสิ่งที่แบรนท์พูด ซอลตันก็ชะงักไป คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันขณะรีบไถ่ดูคู่มือสถาบันในโทรศัพท์ สายตาของเขาเพ่งเล็งไปที่บรรทัดที่ระบุถึงค่าปรับ 10,000 AC ฉิบหาย! เขาสบถในใจ คะแนนรวมของเขาในตอนนี้แทบจะมีแค่หมื่นแต้ม ถ้าลีโอปฏิเสธคำท้า เขาจะกลายเป็นคนถังแตกทันที ในทางกลับกัน ลิลี่รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง ในเมื่อซอลตันเป็นฝ่ายออกหมายประลองฝ่ายเดียว หากลีโอปฏิเสธ ผลลัพธ์ก็จะออกมาสมบูรณ์แบบ ลีโอฟังคำอธิบายของแบรนท์แล้วมุมปากก็กระตุกยิ้มขึ้นมาจางๆ ช่วงหนึ่งเขาก็คิดจะปฏิเสธจริงๆ แต่แล้วสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นลิลี่—และภาพความทรงจำก็หวนกลับมาอีกครั้ง: เศษผ้าที่ขาดวิ่นที่เธอเคยให้เขาดู ซอลตันคือคนที่ทำแบบนั้น ในชั่วพริบตา ออร่าของลีโอก็เปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ บรรยากาศรอบข้างดูเหมือนจะมีอุณหภูมิลดฮวบลงทันที