บทที่ 154: เธอเกินเยียวยาแล้ว เลโอลืมตาขึ้น แต่สิ่งที่พบกลับมีเพียงความมืดมิดสนิท "หืม? ที่นี่ที่ไหนกัน—" เขาพึมพำ เสียงแหบพร่าด้วยความงัวเงีย โดยสัญชาตญาณ เขาแผ่สัมผัสออกไปครู่หนึ่งก่อนจะตระหนักได้ว่าไม่มีอันตรายใกล้ตัว เขาจึงผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก เขาพยายามขยับตัว ไม่ขยับ ถึงตอนนั้นเองที่เขาเริ่มสังเกตเห็น แขนและขาของเขาถูกมัดติดกับเก้าอี้ไว้อย่างแน่นหนา ข้อมือและข้อเท้าถูกพันธนาการด้วยเชือก ส่วนดวงตาถูกปิดทับด้วยผ้าคาดตา ปิดกั้นแสงสว่างเพียงน้อยนิดที่อาจจะมีอยู่ "อะไรกันวะเนี่ย?" เขาพึมพำอีกครั้ง น่าแปลกที่เขาไม่ได้รู้สึกตื่นตระหนก ร่างกายของเขารู้สึกไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ และเกือบจะผ่อนคลายด้วยซ้ำ มีไออุ่นจางๆ ในอากาศ เป็นบรรยากาศที่น่าสบายจนทำให้สถานการณ์ดูสงบเกินไปจนน่าขนลุกแทนที่จะดูคุกคาม เขาคิดจะปลดพันธนาการตัวเอง เชือกพวกนั้นไม่ได้แข็งแรงอะไรนัก และตัวเก้าอี้เองก็ดูบอบบางจนเขาอาจจะหักทั้งเชือกและเก้าอี้ด้วยแรงเพียงเล็กน้อย แต่ในขณะที่เขากำลังจะออกแรงนั้น เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามา เท้าเปล่า มันส่งเสียงกระทบพื้นเบาๆ ขณะที่ขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ "...ลิลลี่?" เลโอเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง เขาจำเสียงฝีเท้านั้นได้ทันที แม้จะมองไม่เห็น แต่เขาสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของเธอที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา "เลโอ~ ในที่สุดคุณก็ตื่นแล้ว" น้ำเสียงของเธออ่อนโยน ราวกับเต็มไปด้วยความรัก ทว่ามันกลับทำให้เขารู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง เกิดอะไรขึ้นกันแน่? เขาคิด ขณะที่ความตึงเครียดเริ่มก่อตัวขึ้นในอก "เอ่อ... ลิลลี่ ผมอยู่ที่ไหน?" เขาถามอย่างระวัง "อยู่กับฉันค่ะ" เธอตอบเบาๆ "ในที่ที่ปลอดภัย ไม่มีใครทำร้ายคุณได้ที่นี่หรอก" ขณะที่พูด เธอก็ขยับเข้ามาใกล้ หยุดอยู่ตรงหน้าเขาพอดี เขาสัมผัสได้ว่าเธอยืนอยู่ห่างไปเพียงไม่กี่นิ้ว อ่า—ให้ตายสิไอ้ปีศาจนั่น มันดันมาทำร้ายผมต่อหน้าเธอเนี่ยนะ เลโอสบถในใจ ในโลกก่อน เลโอเคยศึกษาเรื่องยันเดเระมาเยอะมาก ครึ่งหนึ่งเป็นเพราะความอยากรู้อยากเห็น และอีกครึ่งหนึ่งคือเพราะเขาเคยคิดว่าตัวเองอยากได้แฟนแบบนั้นจริงๆ เพราะแบบนั้นเขาจึงรู้ดีว่าพวกเธอต้องการอะไร ความรัก ความรักที่ล้นเหลือและกัดกินทุกอย่าง หากปฏิเสธความรักนั้น ความคิดของพวกเธอก็จะบิดเบี้ยวกลายเป็นภาพหลอน และถ้ามีอะไรมาคุกคามความรักนั้น ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม จิตใจของพวกเธอจะจดจ่ออยู่กับบทสรุปเพียงอย่างเดียว กำจัดตัวแปรนั้นทิ้งเสีย ไม่ว่าอุปสรรคจะเป็นคนอื่น... หรือแม้แต่ตัวคนรักของพวกเธอเอง ในสายตาของพวกเธอ ทุกอย่างที่ทำไปก็เพื่อความรักทั้งสิ้น เลโอระมัดระวังเป็นพิเศษกับแนวโน้มความเป็นยันเดเระของลิลลี่ เขาคอยประคบประหงมเธอด้วยความรัก ความใส่ใจ และการยืนยันถึงความรู้สึก จนด้านมืดในตัวเธอแทบจะเลือนหายไป สิ่งที่หลงเหลืออยู่คือลิลลี่ที่น่ารัก อ่อนโยน และห่วงใย และเลโอก็ชอบลิลลี่เวอร์ชันนี้ที่สุดจริงๆ การได้เห็นด้านที่น่ารักและอ่อนโยนของเธอมักจะทำให้เขารู้สึกอบอุ่นลึกๆ ในใจเสมอ แล้วอะไรล่ะที่ผิดพลาดในครั้งนี้? คำตอบมันชัดเจนอยู่แล้ว เจ้าปีศาจนั่น มันคุกคามความรักของเธอด้วยการทำร้ายเลโออย่างสาหัสจนเกือบตาย ต่อหน้าต่อตาเธอ และตอนนี้ ในหัวของลิลลี่ วิธีที่ปลอดภัยที่สุดเพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นอีกคืออะไร? ในตอนนี้พวกเขายังไม่แกร่งพอจะรับมือกับสัตว์ประหลาดอย่างปีศาจตัวนั้นได้ ดังนั้นทางออกเดียวที่เธอคิดได้จึงเรียบง่ายที่สุด ซ่อนเลโอเอาไว้ เก็บเขาไว้ในที่ที่ปลอดภัยจนกว่าเธอจะแข็งแกร่งพอที่จะปกป้องเขาจากทุกสิ่ง "หมายความว่ายังไง ลิลลี่?" เลโอถาม ทั้งที่พอเดาออกว่าเรื่องนี้จะไปทางไหน และเขาก็แอบวางแผนรับมือไว้ในใจเงียบๆ "ง่ายนิดเดียวค่ะ" เธอพูดอย่างร่าเริง "ถ้าฉันขังคุณไว้ในที่ที่ปลอดภัย ก็จะไม่มีใครมาทำร้ายคุณได้อีก และคุณก็จะอยู่กับฉันตลอดไป" เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้ "ไม่ต้องห่วงนะคะเลโอ ฉันจะทำให้คุณแข็งแกร่งขึ้นด้วย จากนั้นเราจะได้อยู่ด้วยกันไปจนชั่วนิรันดร์... ไม่สิ... แม้แต่หลังจากจุดจบของกาลเวลาก็ด้วย~" ใบหน้าของเธอขยับเข้ามาใกล้จนชิด และก่อนที่เขาจะทันได้ตอบโต้อะไร ริมฝีปากของเธอก็ประทับลงมาอย่างนุ่มนวล เลโอไม่ขัดขืน เขาจูบตอบเธออย่างกระตือรือร้นไม่แพ้กัน จูบนั้นลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่เวลาผ่านไปเกือบนาที หลังจากที่อดกลั้นมานานเกือบเดือน การจะบอกว่าเขาแทบจะระเบิดออกอยู่แล้วก็คงไม่เกินจริง ทันทีที่ลิลลี่จูบเขา ร่างกายของเขาก็ตอบสนองตามสัญชาตญาณ ความร้อนแล่นพล่านไปทั่วจนเขารู้สึกแข็งขืน ส่วนนูนของมันปรากฏชัดเจนใต้เนื้อผ้ากางเกง ถึงอย่างนั้น เขาก็ฝืนใจระงับความต้องการของตัวเองไว้ ถ้าเขาพลาดตอนนี้ ถ้าปล่อยให้ทุกอย่างหลุดการควบคุม เขาอาจจะถูกขังไว้จริงๆ โดยเฉพาะถ้าลิลลี่แข็งแกร่งขึ้นจนเหนือกว่าเขาในอนาคต "อืม~? คุณต้องการฉันใช่ไหมคะ เลโอ..." เธอพึมพำ มือของเธอขยับลงไปกอบกุมส่วนนั้นของเขา สัมผัสนั้นทำให้เขารู้สึกเหมือนมีกระแสไฟช็อตไปทั่วร่าง "น่ารักจัง" เธอหัวเราะคิกคักเบาๆ "ฉันชอบเวลาที่คุณมีปฏิกิริยาแบบนี้ที่สุดเลย ไม่ต้องห่วงนะ... อีกไม่นานฉันจะจัดการดูแลคุณเองค่ะ~" พูดจบเธอก็ผละออกไป เขาได้ยินเสียงเธอเดินไปมาในห้องก่อนจะกลับมาพร้อมกับบางสิ่งที่ถือมาอย่างทะนุถนอม "นี่ค่ะ" เธอบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน "คุณคงหิวใช่ไหมคะ? ฉันทำนี่มาให้ อ้าปากนะคะ~" เลโอทำตาม อ้าปากรับข้าวต้มอุ่นๆ ที่เธอป้อนให้ กลิ่นหอมกรุ่นอบอวลไปทั่วประสาทสัมผัส และรสชาติก็อร่อยอย่างเหลือเชื่อจนเขารู้สึกผ่อนคลาย เขาเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ "เป็นไงบ้างคะ?" ลิลลี่ถามอย่างกระตือรือร้น "อร่อยมากเลย" เขายอมรับอย่างจริงใจ แม้สถานการณ์จะเป็นแบบนี้ แต่เขากลับพบว่าตัวเองชอบรสชาตินี้จริงๆ ส่วนหนึ่งในใจเขารู้สึกสงสัย ว่าเรื่องนี้จะลงเอยอย่างไรกันแน่? เธอหัวเราะคิกคักอีกครั้ง ดูพึงพอใจ