บทที่ 2597: การล้อมป้อมนอร์ทสตาร์ สายลมหวีดหวิวพัดผ่านยอดเขาที่หนาวเหน็บขณะที่เอเมอรี่ติดตามผู้บัญชาการเจตต์และคนอื่นๆ ขึ้นไปยังแท่นสังเกตการณ์บนยอดป้อมปราการนอร์ทสตาร์ จุดยุทธศาสตร์ที่สูงชันนี้เผยให้เห็นความน่าสะพรึงกลัวของสมรภูมิเบื้องล่าง ทะเลแห่งความโกลาหลกำลังปั่นป่วน—เหล่าผู้เชี่ยวชาญระดับคอสมิกศัตรูกว่าหกสิบคนกระจายตัวราวกับพายุทั่วท้องฟ้า พวกเขาลอยตัวอย่างคุกคามอยู่เหนือฝูงนักรบบาร์บาเรียนนับหมื่นที่พุ่งเข้าใส่กำแพงป้อมปราการที่บอบช้ำราวกับกระแสน้ำที่มีชีวิต ปีกฝั่งตะวันตกเป็นจุดที่ศัตรูรวมตัวกันหนาแน่นที่สุด สายตาของเอเมอรี่จับจ้องไปที่ผู้เชี่ยวชาญระดับคอสมิกห้าคนที่เพิ่งมาถึง ออร่าของพวกมันรุนแรงและไร้เสถียรภาพ ข้างกายพวกมันมีสัตว์อสูรระดับเทพสามตัว ร่างอันมหึมาของพวกมันดูราวกับความตายที่มาเยือน ท่ามกลางเหล่านั้น บนหลังสัตว์ประหลาดมีปีกที่ดูน่าขยะแขยงคล้ายยุงตัวอ้วนฉุ มีนักรบหญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ ออร่าของนางให้ความรู้สึกที่คุ้นเคย—ไม่ต้องสงสัยเลยว่านั่นคือบีสต์มาสเตอร์ชาวบาร์บาเรียนที่เอเมอรี่เคยเผชิญหน้ามาก่อนในร่างใหม่ บาเรียของป้อมปราการเริ่มบิดเบี้ยว โล่พลังที่เคยสว่างไสวบัดนี้กำลังกะพริบไหวภายใต้การโจมตีอย่างไม่หยุดยั้งของเหล่าจอมเวทศัตรู เสียงระเบิดดังก้องไปทั่วอากาศ เวทมนตร์ปะทะกันอย่างรุนแรงไปทุกทิศทาง ลูกธนูและห่ากระสุนเวทมนตร์ร่วงหล่นลงมาจากเชิงเทิน ขณะที่กองกำลังป้องกันซึ่งมีจำนวนเพียงไม่กี่พันคนกำลังต่อสู้อย่างสิ้นหวังเพื่อยื้อเวลาที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง “ให้ตายเถอะ...” เฟลพึมพำ มือของนางกำด้ามดาบแน่นขณะกวาดสายตามองไปรอบขอบฟ้า “บาเรียจะทนได้นานแค่ไหน?” “ไม่นานพอหรอก” เจตต์ตอบด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด “พวกเราเพิ่งจะฟื้นตัวจากการล้อมครั้งก่อน และที่แห่งนี้... มันยังสร้างไม่เสร็จสมบูรณ์” ป้อมปราการนอร์ทสตาร์เป็นโครงการที่เร่งรีบ มันถูกสร้างขึ้นอย่างลนลานรอบรอยแยกมิติที่ไม่เคยถูกคาดคิดว่าจะต้องกลายเป็นสนามรบ รากฐานเวทมนตร์ของมันไม่เสถียร และอาคมต่างๆ ก็ไม่ได้เชื่อมต่อกับแนวเลย์ไลน์ตามธรรมชาติของพื้นดิน หากปราศจากการป้องกันที่สมบูรณ์ พวกเขาจึงต้องพึ่งพาเพียงผลึกวิญญาณที่กักเก็บไว้เพื่อขับเคลื่อนบาเรียเท่านั้น หากผลึกเหล่านั้นหมดลง... เจตต์หันไปหาชายชรา ผู้ซึ่งเปี่ยมไปด้วยอำนาจอันเงียบสงบและยืนหยัดอย่างมั่นคงท่ามกลางความโกลาหล “ท่านเห็นเป็นอย่างไรบ้างครับท่านอาวุโส?” เขาถาม เสียงของเขาแม้จะมั่นคงแต่ก็แฝงความตึงเครียด “ท่านจะช่วยเราไหม? ท่านกับเฟล พร้อมด้วยนักรบที่แข็งแกร่งที่สุดของผมอีกยี่สิบคน สามารถบุกเข้าโจมตีกองกำลังหลักของพวกมันได้ ส่วนผมจะรับหน้าที่ป้องกันเอง” สุพรีมมาจไม่ได้ตอบในทันที ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วครู่หนึ่ง ความตึงเครียดพุ่งสูงขึ้น จากนั้น เขาส่ายหัวช้าๆ “ไม่” เขากล่าว เสียงอุทานด้วยความตกใจดังขึ้นจากเหล่านายทหารใกล้เคียง คิ้วของเฟลขมวดเข้าหากัน แม้แต่ลอร์ดเอเรียลยังดูตกตะลึง แต่ก่อนที่ความตึงเครียดจะระเบิดออก จอมเวทอาวุโสก็ยกมือขึ้นหนึ่งข้าง อากาศรอบตัวเขารวมตัวกันหนาแน่น ก้องกังวานด้วยพลังโบราณที่หนักอึ้ง อักขระรูนปรากฏขึ้นกลางอากาศ—สีทอง ซับซ้อน และประสานกัน พื้นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนเล็กน้อยเมื่อมานาพุ่งพล่าน จากผืนดิน ไททันที่สร้างจากเหล็กและหินได้โผล่ขึ้นมา ทีละตัว... สิ่งประดิษฐ์ยี่สิบตัวปรากฏขึ้น แต่ละตัวสูงกว่ายี่สิบฟุต เกราะทองคำที่เปล่งประกายของพวกมันสลักไว้ด้วยจารึกโบราณ พวกมันเคลื่อนไหวด้วยน้ำหนักและความสง่างาม ไม่ใช่ในฐานะเครื่องมือธรรมดา แต่ราวกับว่าพวกมันมีจุดมุ่งหมายเป็นของตนเอง “ข้าถนัดเรื่องการป้องกันที่สุด” สุพรีมกล่าวสั้นๆ ราวกับเป็นความจริงที่ไม่ต้องอธิบายเพิ่ม โกเลมเหล่านั้นเดินด้วยฝีเท้าที่หนักแน่นราวกับฟ้าร้องไปยังจุดยุทธศาสตร์รอบป้อมปราการ ตัวละสองตัวประจำการที่ประตูแต่ละแห่ง อีกสี่ตัวสร้างวงแหวนป้องกันรอบจุดเชื่อมมิติส่วนกลาง การปรากฏตัวของพวกมันทำให้สมรภูมินิ่งสงบลงในทันที แรงกดดันจากกองทัพศัตรูชะงักงันเมื่อความสนใจของพวกมันถูกดึงดูดไปยังกองกำลังเสริมอันมหึมานี้ ใบหน้าที่เคร่งขรึมของผู้บัญชาการเจตต์เผยรอยยิ้มที่เคร่งเครียด เขาพยักหน้าให้ด้วยความเคารพครั้งหนึ่ง “ถ้าอย่างนั้นเราก็ปรับแผน” เขาหันไปหาเอลฟ์หนุ่ม มอบอำนาจในการป้องกันให้ ก่อนจะหันไปหาเฟล แววตาของเขาเผาไหม้ด้วยความมุ่งมั่นที่พุ่งพล่าน “เอาล่ะ... เหมือนสมัยก่อนไง” โดยไม่กล่าวคำใด ทั้งสองพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ทิ้งเส้นแสงไว้เบื้องหลัง นักรบที่แข็งแกร่งที่สุดของนอร์ทสตาร์อีกยี่สิบคนตามไปในรูปแบบขบวนทัพ พุ่งลงไปทางทิศตะวันตกสู่หัวใจของกองกำลังหลักของศัตรู ท้องฟ้าแตกออกเป็นเสี่ยงๆ จากที่เคยตึงเครียดและเงียบสงบ บัดนี้ท้องฟ้ากลายเป็นพายุหมุน แกรนด์มาจปะทะกับแกรนด์มาจท่ามกลางพายุแห่งการทำลายล้าง ลำแสงพลาสมาอัดแน่นและเปลวไฟคอสมิกปะทะเข้ากับกำแพงน้ำแข็งและคลื่นเสียง ท้องฟ้าสั่นสะเทือนด้วยพลัง งาน—การดวลกันนับสิบครั้งระเบิดขึ้นในทุกทิศทางราวกับดาวฤกษ์ที่กำลังระเบิด เบื้องล่าง เวทมนตร์พุ่งกระแทกกำแพงภายนอกขณะที่จอมเวทบาร์บาเรียนปลดปล่อยความโกรธแค้น เสียงระเบิดกระหน่ำใส่การป้องกันของป้อมปราการราวกับค้อนที่ทุบลงบนกลองศึก น้ำแข็งแตกกระจาย หินพังทลาย เสียงกรีดร้องและเสียงแตรศึกดังขึ้นราวกับเพลงแห่งความตายท่ามกลางอากาศบนยอดเขาสูง เอเมอรี่ไม่ได้กระโจนเข้าสู่การต่อสู้ในทันที แต่เขากลับเฝ้ามองด้วยสายตาที่เฉียบคมเพื่อวิเคราะห์สมรภูมิ โกเลมทองคำพิสูจน์แล้วว่ามีอานุภาพทำลายล้างสูง หมัดอันหนักอึ้งของพวกมันบดขยี้แถวของเหล่าผู้รุกรานจนราบคาบ แต่การเคลื่อนไหวถัดไปของสุพรีมต่างหากที่เปลี่ยนกระแสการรบได้อย่างแท้จริง เสียงหึ่งๆ ที่ลึกก้องดังไปทั่วภูเขาขณะที่เขาชูมือทั้งสองข้างขึ้นฟ้า อักขระโบราณเผาไหม้ลงบนพื้นดิน—เวทมนตร์ธาตุดินระดับ 9 ที่ไม่ต้องเอ่ยคำร่ายและมีความเป็นเอกฉันท์ [อาณาเขตแห่งผืนดิน] พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยแยกแตกออกบนหินที่แข็งตัว รอยแยกขนาดใหญ่เปิดออกและกลืนกินหน่วยรบศัตรูไปหลายหน่วย หนามคริสตัลที่แหลมคมพุ่งขึ้นมาราวกับหอก เสียบทะลุร่างจอมเวทกลางอากาศ ด้วยเวทมนตร์เพียงบทเดียว ศัตรูนับพันต้องดับสูญ—การกระทำที่เปี่ยมด้วยพลังเพียงครั้งเดียวนี้ทำให้การรุกคืบของบาร์บาเรียนพังทลายและบีบให้เหล่าผู้เชี่ยวชาญระดับคอสมิกของศัตรูต้องเข้ามาแทรกแซงโดยตรง และพวกมันก็ทำเช่นนั้น บีสต์มาสเตอร์กรีดร้องออกคำสั่ง สัตว์อสูรระดับเทพทั้งสามตัวพุ่งตรงไปยังประตูทิศใต้ พวกมันดำดิ่งลงมาพร้อมกัน เขี้ยวเผยออกมา กรงเล็บยื่นยาว พุ่งเข้ากระแทกบาเรียที่กำลังจะพังทลายด้วยพลังอันมหาศาล “เราต้องเสริมกำลังที่ประตูนั้น!” เอเรียลตะโกน พร้อมที่จะส่งหน่วยอื่นเข้าไป— “เดี๋ยวผมจัดการเอง” เอเมอรี่กล่าว เอลฟ์หนุ่มกะพริบตาด้วยความตกใจ “นาย?” แกรนด์มาจหนึ่งคอสมิก—แถมยังเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุ—จะก้าวออกไปเผชิญหน้ากับบีสต์มาสเตอร์ที่คุมสัตว์อสูรระดับเทพถึงสามตัวเนี่ยนะ? หลายคนรอบสมรภูมิจ้องมองเอเมอรี่ด้วยความไม่เชื่อ บางคนขมวดคิ้ว บางคนแอบยิ้มเยาะ มันฟังดูเหมือนภารกิจฆ่าตัวตาย เป็นเรื่องตลกท่ามกลางสมรภูมิที่ร้อนระอุ แต่เอเมอรี่เพียงแค่เผยรอยยิ้มอย่างใจเย็น “ก็นะ... พวกเราทุกคนต่างก็ต้องทำหน้าที่ของตัวเอง” เขาเรียกขอความช่วยเหลือจากอีกสองคน—เวียร์เรลและอิวาริส “มาทวงคืนสิ่งที่เสียไปกันเถอะ” เอเมอรี่กล่าวด้วยความมั่นใจที่เงียบเชียบ ทันทีที่บีสต์มาสเตอร์หญิงชาวบาร์บาเรียนเห็นเอเมอรี่บนกำแพง ความโกรธของนางก็จุดติดขึ้นราวกับเชื้อไฟแห้ง นางคำรามก้องด้วยเสียงในลำคอ พร้อมกับกระหายเลือดที่ปะทุออกมาอย่างบ้าคลั่ง