บทที่ 2591: โชคชะตา "พระแม่แห่งปฐพีทรงรู้แจ้งในทุกสิ่ง... เจ้าคิดว่าเจ้าจะขัดขืนประสงค์ของท่านได้งั้นหรือ?" การปรากฏตัวของผู้พิทักษ์ตะวันแผ่รัศมีแห่งอำนาจราวกับดวงอาทิตย์ยามเที่ยงวัน ทั้งแผดเผาและเด็ดขาด ความพยายามในการหลบหนีที่ล้มเหลวของพวกเขาพังทลายลงในทันทีภายใต้สายตาคู่นั้น พวกเขาถูกคุมตัวกลับไปยังวิหารศักดิ์สิทธิ์ กลับสู่ห้องลับใจกลางไม้ใหญ่ที่พระแม่แห่งปฐพีพำนักอยู่ ภายในวิหาร แสงสว่างนวลตาและอบอุ่นด้วยสีทองส่องผ่านใบไม้เวทมนตร์ที่ไม่เคยร่วงโรย อากาศสั่นไหวด้วยลมหายใจแห่งความเป็นเทพ เคย์ลิน ซิลเวอร์ลีฟ คุกเข่าลงเบื้องหน้าร่างมหึมาที่ฝังตัวอยู่ในเปลือกไม้มีชีวิตของต้นไม้ใหญ่ เถาวัลย์พันเกี่ยวรอบลำตัวของพระแม่แห่งปฐพีราวกับเส้นเลือด ร่างของนางเป็นทั้งสตรีและธรรมชาติในหนึ่งเดียว เคย์ลินก้มศีรษะลงด้วยความละอาย "พระแม่แห่งปฐพี... ข้าทำผิดไปแล้ว" พระแม่แห่งปฐพีจ้องมองนางด้วยความเมตตาในดวงตาสีเขียวสดใสเหมือนใบไม้ตลอดกาล เสียงของนางเปรียบดังเสียงลมพัดผ่านแมกไม้ แผ่วเบา เก่าแก่ และเปี่ยมไปด้วยความเข้าใจ "บอกข้ามาเถิดลูกรัก บอกข้าว่าสิ่งใดที่อยู่ในใจของเจ้า" ก่อนที่เคย์ลินจะทันได้ตอบ ผู้พิทักษ์ตะวันก็แทรกขึ้น "พระแม่แห่งปฐพี นางทำตัวบุ่มบ่าม... นับตั้งแต่เราแต่งตั้งให้นางเป็นนักบวชหญิงแห่งแสง นางก็ตัดสินใจโดยปราศจากความยั้งคิด นางยังเยาว์วัยเกินไป" ความโกรธของเขาแผ่ออกมาราวกับเปลวเพลิงจากดวงอาทิตย์ แต่การมีอยู่ของพระแม่แห่งปฐพีช่วยสลายมันลงด้วยท่าทางเพียงเล็กน้อย สายลมอ่อนๆ พัดผ่านวิหาร และความเกรี้ยวกราดของผู้พิทักษ์ก็จางหายไปราวกับหมอกควัน "คาเคทสึ... เจ้าพูดความจริงที่เจ็บปวด แต่ความห่วงใยที่เจ้ามีต่อนางนั้นชัดเจน ปล่อยให้นางได้พูดอย่างอิสระเถิด" เคย์ลินเงยหน้าขึ้น คราวนี้เสียงของนางมั่นคง "พระแม่แห่งปฐพี... ข้าเชื่อว่าเขาคือคนที่เรารอคอย ความโกลาหลในปาร์เดรา การรุกราน และความสมดุลที่กำลังสั่นคลอน ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ข้าเชื่อว่าเขาคือกุญแจสำคัญ เราไม่อาจเก็บเขาไว้เป็นความลับในขณะที่โลกกำลังมอดไหม้" เอเมอรีถึงกับกลั้นหายใจ คนที่พวกเขารอคอยงั้นหรือ? คือเขาหรือ? เขาไม่ได้ขยับตัว ไม่ได้พูดอะไร แต่สายตาของพระแม่แห่งปฐพีหันมามองเขา และในชั่วพริบตานั้น เขารู้สึกว่าตนเองถูกมองทะลุปรุโปร่ง ไม่ใช่แค่เพียงร่างกาย แต่ถึงระดับจิตวิญญาณ "ลูกเอ๋ย" นางกล่าว "ถึงเวลาที่เจ้าต้องเรียนรู้เกี่ยวกับสายเลือดของเจ้าแล้ว" เมื่อเสียงของนางดังก้อง นิมิตภาพหนึ่งก็หลั่งไหลเข้ามาในจิตใจของเอเมอรี เขาเห็นอดีตอันไกลโพ้น เมื่อหลายพันปีก่อน เหล่าตระกูลเฟย์ ผู้พิทักษ์แห่งอาณาจักร ยืนหยัดต่อสู้กับคลื่นสัตว์ประหลาดที่ขู่จะทำลายล้างการดำรงอยู่ของพวกเขา สงครามกับความมืดที่กัดกินความเป็นจริง ด้วยความสิ้นหวัง เหล่าตระกูลจึงส่งสายเลือดของตนออกไปยังอาณาจักรต่างๆ เพื่อให้มีชีวิตรอด เพื่อรักษาเผ่าพันธุ์ของตนไว้ เอเมอรีคือผู้สืบเชื้อสายจากหนึ่งในสายเลือดเหล่านั้น ถูกลืม เลือนหาย และซ่อนตัวอยู่ในซอกหลืบของกาลเวลา จากนั้นคำทำนายก็ปรากฏขึ้น เกี่ยวกับผู้ที่เกิดจากสายเลือดที่อพยพออกไป ผู้ที่จะกลับมาในช่วงเวลาแห่งการล่มสลาย "ผู้ถูกเลือก" ผู้นำมาซึ่งความเปลี่ยนแปลง แต่เอเมอรี... เขาไม่ได้กลับมาพร้อมกับสายเลือดเฟย์ที่แปดเปื้อนเพียงอย่างเดียว แต่ยังมาพร้อมกับบางสิ่งที่มืดมนกว่า ตัวตนโบราณกาลอันมืดมิด ด้วยเหตุนี้ พระแม่แห่งปฐพีจึงตัดสินใจกักตัวเขาไว้จนกว่าเขาจะได้รับพลังในการควบคุมตัวตนดังกล่าว เมื่อนิมิตของเอเมอรีจางหายไป เสียงของพระแม่แห่งปฐพีก็นำเขากลับมา "สายเลือดของเจ้าเป็นของจริง" นางกล่าว "แต่คำทำนายนั้นเปลี่ยนไปได้ดั่งสายน้ำ และเจ้า... โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับเจ้า... ผู้ที่ไม่ได้ถูกผูกมัดด้วยโชคชะตา... ผู้ทำลายโชคชะตา" ผู้ทำลายโชคชะตา นั่นคือชื่อที่พวกเซเลสเชียลเคยกระซิบถึงก่อนหน้านี้ ฉายาที่ตีตราเขาไว้ เอเมอรีจำน้ำหนักของคำเหล่านั้นได้ดี มันไม่ใช่ฉายาของผู้รับใช้แห่งโชคชะตา แต่เป็นของผู้ที่สามารถท้าทายมันได้ ดวงตาโบราณของพระแม่แห่งปฐพีจับจ้องที่เขา ราวกับกำลังอ่านโครงสร้างความคิดของเขา นางพูดเบาๆ แต่คำพูดกลับดังก้องด้วยพลังอันมหาศาล "ใช่แล้ว" นางกล่าว "เจ้าได้พบกับสถาปนิกแล้ว" เอเมอรีกลั้นหายใจ "สถาปนิกงั้นหรือ?" พระแม่แห่งปฐพีพยักหน้าเบาๆ "ผู้ที่เจ้าเรียกว่าพวกเซเลสเชียล คือผู้ดูแลแบบแปลนที่ยึดโยงอาณาจักรต่างๆ ไว้ด้วยกัน" เสียงของนางก้องกังวานด้วยความเคารพและคำเตือนในเวลาเดียวกัน "การได้รับความโปรดปรานจากพวกเขาทำให้ข้ามั่นใจว่าเจ้าคือผู้ที่ถูกทำนายไว้ในบทเพลงเก่าแก่ที่สุดของป่าไม้จริงๆ ผู้ถูกเลือก แต่ฉายานี้ไม่ใช่ของขวัญ หากแต่เป็นภาระ และเป็นสิ่งที่เจ้าไม่อาจแบกรับได้หากไม่ควบคุมสิ่งที่อยู่ภายในตัวเจ้าให้ได้เสียก่อน" นางโน้มตัวเข้ามาใกล้ ร่างของนางขยับเขยื้อนไปตามเปลือกไม้และเถาวัลย์ของต้นไม้โบราณ "เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะควบคุมคาออส (Khaos)" เสียงของเอเมอรีติดขัด "แม้แต่... แม้แต่ท่านก็รู้เรื่องคาออส?" ดังนั้น... ไม่มีสิ่งใดซ่อนเร้นจากนางได้เลยจริงๆ เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามขึ้นว่า "เส้นด้ายหยก... มันเป็นเคล็ดวิชาศักดิ์สิทธิ์ที่ตั้งใจให้ข้าใช้ควบคุมคาออสใช่หรือไม่? นั่นคือเหตุผลที่ท่านบังคับให้ข้าฝึกฝนมันสินะ?" "ใช่แล้ว" ชิ้นส่วนปริศนาเริ่มประกอบเข้าที่กัน การฝึกฝนที่ถูกบังคับ การถูกจองจำ ทั้งหมดนั้นก็เพื่อเตรียมเขาให้พร้อมสำหรับสิ่งนี้ เคย์ลินก้าวออกมาข้างหน้าอีกครั้ง "พระแม่แห่งปฐพี ได้โปรด ข้าเชื่อว่าโชคชะตาของข้าคือการช่วยให้เขาทำตามโชคชะตาของเขาให้สำเร็จ ให้ข้าได้ตามหาชิ้นส่วนวิญญาณของเขาเถิด..." พระแม่แห่งปฐพีมองนางด้วยความภาคภูมิใจอย่างลึกซึ้ง "ลูกรัก... หลายสัปดาห์ที่ผ่านมานี้ไม่ได้ทดสอบเพียงแค่เขา แต่รวมถึงตัวเจ้าด้วย" เคย์ลินกะพริบตาด้วยความงุนงง "พระแม่แห่งปฐพี... ท่านหมายความว่าอย่างไร?" "ข้าได้เห็นสิ่งที่อยู่ในใจของเจ้า ข้ารอคอยที่จะดูว่าเจ้าจะเลือกเส้นทางนี้ด้วยความสมัครใจหรือไม่ และเจ้าก็ได้เลือกแล้ว เจ้าได้แสดงให้เห็นถึงความมุ่งมั่นของเจ้า... แต่โชคชะตาของเจ้าไม่ได้อยู่เพียงแค่การตามหาเศษเสี้ยววิญญาณของเขาเท่านั้น" หลังจากนั้น ตามความประสงค์อันเงียบงันของพระแม่แห่งปฐพี ระลอกคลื่นก็สั่นไหวไปทั่วสระน้ำใกล้ๆ ผืนน้ำนิ่งสงบส่องประกายด้วยแสง เมื่อดอกไม้สีฟ้าดอกหนึ่งค่อยๆ ผุดขึ้นจากก้นบึ้ง กลีบของมันเรืองแสงจางๆ ด้วยพลังงานเหนือธรรมชาติ ดอกไม้ลอยนิ่งอยู่เหนือผิวน้ำก่อนจะล่องลอยไปในอากาศอย่างไร้น้ำหนัก จนกระทั่งถึงมือของเคย์ลิน นางกลั้นหายใจ ดวงตาเบิกกว้างขณะที่ดอกไม้ลอยมาอยู่ในฝ่ามือที่แบออก สีหน้าของนางสั่นไหวด้วยอารมณ์ น้ำตาคลอเบ้าแม้ว่านางจะยิ้มออกมาบางๆ จากนั้น ผู้พิทักษ์โบราณก็หันสายตาไปยังเอเมอรี สิ่งที่นางกล่าวต่อมาทำให้พวกเขาทั้งสองต้องตกตะลึง "นางจะไปกับเจ้า นางจะสอนเคล็ดวิชาศักดิ์สิทธิ์ให้เจ้า... และนำทางเจ้าในการเดินทางครั้งนี้ จนกว่าจะถึงเวลาที่เจ้าต้องกลับมา" "เดี๋ยวนะ... อะไรนะ?" เอเมอรีกะพริบตา เอเมอรีพยายามทำความเข้าใจความตั้งใจของพระแม่แห่งปฐพี แต่สิ่งที่เกิดขึ้นต่อมาทำให้ทุกอย่างชัดเจนขึ้น ไม่เพียงแต่เคย์ลินจะได้รับอนุญาตให้ทำตามแผนของเขาเท่านั้น แต่เอเมอรียังได้รับอนุญาตให้นำเอาวิญญาณปฐมกาล (Primordial wisp) ไปกับเขาด้วย ความตระหนักรู้กระทบเขาดั่งสายฟ้าฟาด พระแม่แห่งปฐพีต้องการให้เขานำเคย์ลิน ซึ่งเป็นนักบวชหญิงแห่งแสงของเผ่าเฟย์ กลับไปยังอาณาจักรมาจัส เคย์ลินใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาทีในการยอมรับคำพูดของพระแม่แห่งปฐพี นางรีบจัดการเตรียมข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวราวกับกำลังจะออกเดินทางไกลและเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน ในขณะเดียวกัน เอเมอรีได้พบกับเหล่าผู้พิทักษ์จันทราเพื่อทวงคืนตัวตนที่รู้จักกันในนามคาออส ไม่นานหลังจากนั้น ทั้งคู่ก็เข้าร่วมกับกองกำลังเสริมกลุ่มสุดท้ายที่กำลังถูกส่งกลับไปยังปาร์เดรา โดยมีทีมผู้เชี่ยวชาญระดับสูงได้รับมอบหมายให้มาช่วยสนับสนุนพวกเขา ในกลุ่มนั้นมีมหาจอมเวทซอลทซ์รวมอยู่ด้วย เมื่อพวกเขาเข้าใกล้ประตูมิติ มหาจอมเวทชราหรี่ตามองเอเมอรีแล้วพึมพำว่า "เมื่อเรากลับไปถึงปาร์เดรา... เราก็แยกทางกันเถอะ ข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้าอีก"