Chapter 708 - ความจริงใจ เอเมอรี่กวาดสายตามองไปทั่วถนนที่คึกคักของเมืองโซดิแอค ดวงตาของเขาสำรวจพื้นที่โดยรอบเพื่อหาเสี้ยวร่างของเธอ แม้ว่าเขาจะเริ่มหอบหายใจถี่จากการวิ่งอย่างไม่หยุดหย่อน แต่เขาก็ยังคงออกตามหาต่อไป ตึก! ตึก! ตึก! หัวใจของเขากำลังเต้นรัวอยู่ในอก แต่มันไม่ใช่เพราะการวิ่ง ในตอนนี้ ความกลัวเริ่มคืบคลานเข้ามาในจิตใจของเขา เมื่อเขานึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น มันไม่ใช่ความกลัวตายที่เอเมอรี่กำลังเผชิญอยู่ แต่มันคือความกลัวที่จะสูญเสียบางสิ่งบางอย่างไป เขายังไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรกับเธอ แต่เขารู้ดีว่าเขาจำเป็นต้องเจอเธออีกครั้ง ก่อนที่จะออกเดินทางไปทำภารกิจที่อาจนำพาเขาไปสู่ภยันตรายที่ไม่คาดฝันนับไม่ถ้วน 'เธออยู่ที่ไหน?' เป็นความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัวของเอเมอรี่ไม่หยุดหย่อน สายตาของเขายังคงสอดส่ายไปมาอย่างลุกลี้ลุกลน หวังเพียงได้เห็นเงาหลังของเธอก็ยังดี เอเมอรี่ใช้สัมผัสวิญญาณเพื่อค้นหาตำแหน่งของเธอ แต่สิ่งหนึ่งที่เขาได้เรียนรู้เกี่ยวกับหญิงสาวคนนี้ตลอดเวลาที่เธออยู่เคียงข้างเขา คือเธอเป็นคนที่เก่งกาจในการซ่อนตัวเสมอเมื่อเธอไม่อยากถูกพบ เขาหันไปมองทุกซอกทุกมุมที่เขาผ่านในการตามหาหญิงสาวผมสีเข้มผู้นี้ แต่ก็ไร้ผล โดยไม่รู้ตัว ดวงอาทิตย์ก็ลับขอบฟ้าไปเสียแล้ว เอเมอรี่จึงตัดสินใจรีบมุ่งหน้าไปยังพอร์ทัลแทน ในใจเขาคาดเดาว่าเธอคงจะอยู่ที่นั่น เพราะเขารู้ว่าเธอต้องกลับไปยังเกาะชั้นยอดของสถาบันจอมเวท อย่างไรก็ตาม สิ่งที่น่าประหลาดใจคือสถานที่แห่งนั้นกลับเนืองแน่นไปด้วยผู้คนมากมายนับไม่ถ้วนที่มารวมตัวกันอยู่หน้าพอร์ทัล เมื่อเอเมอรี่ฝ่าฝูงชนไปจนถึงด้านหน้า เขาจึงเข้าใจเหตุผลที่มีคนหนาตาผิดปกติเช่นนี้ นั่นก็เพราะไม่มีใครได้รับอนุญาตให้ใช้พอร์ทัลได้ เหตุผลของการสั่งห้ามคือช่วงเวลาเคอร์ฟิวที่เพิ่งถูกกำหนดและนำมาบังคับใช้ ดูเหมือนว่าหลังจากพอร์ทัลเปิดให้สาธารณชนใช้งานได้อีกครั้ง ผู้คนในเมืองโซดิแอคก็เริ่มกระสับกระส่าย ทางการจึงเห็นว่าจำเป็นต้องมีเวลาเคอร์ฟิว หนทางเดียวที่จะออกจากดาวดวงนี้ได้คือต้องใช้พอร์ทัลอื่น ซึ่งตั้งอยู่อีกฟากหนึ่งของดาวเคราะห์ "พอร์ทัลจะเปิดอีกครั้งในตอนเช้า!" เหล่าทหารยามที่ยืนอยู่ข้างพอร์ทัลประกาศแก่ฝูงชน เอเมอรี่กวาดสายตามองไปทั่วฝูงชน หวังว่าจะได้เห็นเสี้ยวร่างของหญิงสาว แต่แม้หลังจากยืนรออยู่หน้าพอร์ทัลนานถึงหนึ่งชั่วโมงและฝูงชนเริ่มสลายตัวไป เขาก็ยังหาเธอไม่พบ เธอคงจะผ่านประตูไปแล้ว ตลอดเวลาที่ผ่านมา ความรู้สึกที่ก่อตัวอยู่ภายในใจของเอเมอรี่ไม่ได้จางหายไป ในทางกลับกัน มันกลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น มันเป็นความรู้สึกที่น่าอึดอัด เขารู้ดีว่าความรู้สึกนี้คืออะไร มันเป็นความรู้สึกเดียวกับตอนที่เขาทะเลาะกับเจ้าหญิงสิงโตในคืนที่เธอค้นพบตัวตนที่แท้จริงของเขา เอเมอรี่สูดหายใจเข้าลึกๆ ยาวๆ พยายามควบคุมอารมณ์และสงบสติอารมณ์ ท้ายที่สุด หลังจากถอนหายใจอย่างจนปัญญาให้กับค่ำคืนที่แสนเปลี่ยวเหงา เขาก็เดินจากพอร์ทัลออกมา เขาต้องเตรียมตัวสำหรับภารกิจในเช้าวันพรุ่งนี้ เขาต้องการการพักผ่อนที่เพียงพอเพื่อรับมือกับสิ่งที่กำลังรอเขาอยู่ในวันพรุ่งนี้ เสียงฝีเท้าอันโดดเดี่ยวของเขาก้องสะท้อนไปตามถนนที่ว่างเปล่าขณะที่เขามองหาที่พัก โดยเฉพาะโรงเตี๊ยม เพื่อใช้เวลาในยามค่ำคืนนี้ โดยไม่ทันรู้ตัว เขาก็พบว่าตนเองเดินกลับมายังสถานที่ที่เขาพบเธอเมื่อตอนกลางวัน โรงเตี๊ยมแมวเต้นระบำ เอเมอรี่ชะงักงันเมื่อเห็นร่างหนึ่งอยู่เบื้องหน้า มันเป็นตรอกมืดๆ แต่เขารู้ได้ทันทีว่าคือเธอ หญิงสาวที่เขาเฝ้าตามหากำลังนั่งอยู่หน้าทางเข้าโรงเตี๊ยม ศีรษะของเธอก้มต่ำ ทำให้เธอไม่สังเกตว่าเขามาถึงแล้ว โดยสัญชาตญาณ คำพูดเริ่มหลุดออกจากปากของเขา "เคลีย... เธออยู่ที่นี่... ฉัน..." เอเมอรี่เห็นร่างของเธอสั่นสะท้านเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงของเขา เคลียเงยหน้าขึ้นและแสดงสีหน้าตกตะลึงเมื่อเห็นเขายืนอยู่ตรงหน้า เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ไม่สามารถสบตาเขาตรงๆ ได้ จากนั้นร่างกายของเธอก็เริ่มสั่นเทา ความมั่นใจที่มักจะแผ่ออกมาจากตัวเธอได้หายไปสิ้น แทนที่ด้วยความประหม่า อย่างไรก็ตาม เธอรวบรวมความกล้าที่จะสบตาเขา "ฉันเกลียดตัวเองที่กลับมาที่นี่... แต่หัวใจของฉันกลับบอกให้ทำตรงกันข้าม... และทุกครั้งที่ฉันทำตามใจตัวเองอย่างเห็นแก่ตัว...? ดูเหมือนว่าฉันจะมีแต่ผลักไสคุณออกไปไกลกว่าเดิม..." เคลียสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะมองเขาอีกครั้ง คราวนี้ความมั่นใจกลับคืนสู่ดวงตาของเธอ แต่เอเมอรี่รู้สึกได้ว่ามันต่างจากความมั่นใจที่เย็นชาซึ่งเธอมักแสดงต่อคนแปลกหน้า มันเป็นความรู้สึกที่อบอุ่น ปลอบประโลม และเต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างแท้จริง เอเมอรี่ยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น ขณะที่เคลียพูดสิ่งที่เธอตั้งใจจะบอกออกมาด้วยความกล้าหาญ "ฉัน... ฉันรักคุณ เอเมอรี่... และฉันนึกไม่ออกเลยว่าจะใช้ชีวิตในโลกที่ไม่มีคุณได้อย่างไร ดังนั้น ได้โปรด... ฉันขอร้อง... อย่าไปเลยนะ..." สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านอย่างอ่อนโยน ขณะที่ดวงจันทร์แขวนลอยอยู่สูงบนท้องฟ้า เผยให้เห็นแสงสว่างแก่คนทั้งสองที่ยืนอยู่ในตรอกมืด เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น เอเมอรี่ก็ก้าวเข้าไปหาหญิงสาว เขามองไปที่ใบหน้าของเธอ แววตาที่มั่นใจก่อนหน้านี้หายไปแล้ว แทนที่ด้วยความประหม่าและแววแห่งความคาดหวัง ในที่สุด เขาก็โอบกอดหญิงสาวที่กำลังสั่นเทาและให้ศีรษะของเธอซบลงบนอกของเขา ในเสี้ยววินาทีนั้น ความทรงจำเกี่ยวกับเธอได้ไหลบ่าเข้ามาในหัวของเขา ครั้งแรกที่พวกเขาพบกัน ครั้งที่เธอพาเขาไปที่สถาบันวารีเพื่อเปิดโลกทัศน์ให้คนที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่อย่างเขาได้เห็นความมหัศจรรย์ของเวทมนตร์ ครั้งที่เธอเมาและมอบจูบแรกให้เขา ครั้งที่พวกเขาต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กัน ครั้งที่เธออยากมอบตัวเองให้เขา ครั้งที่เธอมาเซอร์ไพรส์เขาที่อังกฤษ ครั้งที่พวกเขาเดินทางข้ามมหาสมุทรอันกว้างใหญ่และไขปริศนาความมหัศจรรย์ของโลก และท้ายที่สุด วันเดทที่น่าเสียดายซึ่งกลายเป็นความทรงจำอันเจ็บปวดสำหรับทั้งคู่ คราวนี้ เอเมอรี่รู้ดีว่าเขาไม่ควรลังเล เขาเคยเป็นคนโง่เขลาในอดีตที่ทำให้เธอต้องร้องไห้ ดังนั้นเขาจะไม่ปล่อยให้เธอร้องไห้อีกต่อไป เอเมอรี่ค่อยๆ วางมือที่โอบกอดร่างของเธอไว้บนไหล่แล้วดึงเธอออกมาอย่างนุ่มนวล จากนั้นเขาก็มองเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลอันงดงามของเธอ พร้อมกับรวบรวมความกล้าที่จะพูด "ไม่เลย เคลีย... เธอไม่ได้ผลักไสฉัน... เป็นฉันเอง ฉันต่างหากที่เป็นคนโง่เขลา ที่คอยแต่จะวิ่งหนีเธอมาตลอด" เอเมอรี่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับต้องการจะจมดิ่งลงไปในนั้นชั่วนิรันดร์ ก่อนจะพูดความรู้สึกออกมาอย่างจริงใจ "เคลีย ฉันก็รักเธอเหมือนกัน..." หญิงสาวแสดงสีหน้าตกตะลึงเมื่อได้ยินคำนั้น มันเป็นสิ่งที่เธอไม่คาดคิด เลือดฝาดสีแดงระเรื่อปรากฏขึ้นบนแก้มของเธอทันที โดยเฉพาะเมื่อเอเมอรี่ค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้และจูบริมฝีปากของเธอ ประกายไฟจุดติดขึ้นในวินาทีนั้น และไม่จำเป็นต้องมีคำพูดใดๆ เมื่อวิญญาณของทั้งคู่ได้พบและเชื่อมโยงกัน รู้สึกราวกับได้กลับบ้านที่ควรจะเป็น อย่างไรก็ตาม ช่วงเวลาดังกล่าวถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าของผู้คนที่กำลังเดินเข้ามาจากท้ายตรอก เคลียกำลังจะขยับตัวออกเพื่อเปิดทาง แต่เอเมอรี่กลับคว้ามือเธอไว้ไม่ยอมปล่อย จากนั้นเขาก็ร่าย [Spatial Gate] ทันที เปิดพอร์ทัลพาพวกเขาไปยังเนินเขาที่อยู่ชายขอบเมืองโซดิแอค เอเมอรี่มองหญิงสาวที่ยังคงตกใจกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น เขากวาดสายตามองเธออีกครั้งและกล่าวว่า "ฉันขอโทษ... ฉันหวังว่าการกระทำก่อนหน้านี้ของฉันจะไม่ดูไม่เหมาะสมจนเกินไป" หญิงสาวรีบส่ายหน้า อาการสั่นเทาก่อนหน้านี้หายไปพร้อมกับรอยยิ้มอันงดงามที่ผลิบานบนใบหน้าของเธอ ในตอนนั้น เคลียได้ทลายกำแพงป้องกันและละทิ้งความขัดเขินทั้งหมด เธอเพียงแค่พักศีรษะลงบนไหล่ของเอเมอรี่ ทั้งคู่นั่งอยู่บนเนินเขามองลงไปยังเมืองโซดิแอค โดยมีดวงดาวระยิบระยับที่กระจายตัวอยู่บนท้องฟ้าเบื้องบนเป็นเพื่อน มันเป็นช่วงเวลาหนึ่งที่พวกเขาได้ดื่มด่ำกับความสงบสุข ห่างไกลจากทุกสิ่งทุกอย่าง และมีความสุขเพียงเท่านั้น แต่ความสงบสุขนั้นคงอยู่ได้เพียงนาทีเดียว ก่อนที่หญิงสาวจะกลับมาอยู่ในอาการไม่อยากจะเชื่ออีกครั้ง ความชัดเจนกลับคืนสู่จิตใจของเธอเมื่อเธอมองหน้าเอเมอรี่และนึกถึงเรื่องวุ่นวายของวันนี้ เธอพึมพำ "คุณยังจะไปอยู่ดีใช่ไหม?" คำถามนั้นทำให้เอเมอรี่ต้องนำสถานการณ์มาคิดทบทวนอีกครั้ง ผู้คนมากมายกำลังพึ่งพาเขาในตอนนี้ แต่เขารู้ดีว่ามันไม่ใช่แค่เรื่องของภารกิจที่จะช่วยเผ่าหมาป่าได้เท่านั้น และไม่ใช่เรื่องของรางวัลที่จะช่วยเหลือปัญหาในปัจจุบันของโลกได้มหาศาลเช่นกัน ไม่ใช่เลย มันเป็นเรื่องของการตัดสินใจที่จะไม่ถอยหลังกลับ ทำในสิ่งที่ถูกต้อง และไม่หวาดกลัวต่อภยันตราย เอเมอรี่เหลือบมองเธอ พยักหน้าช้าๆ แล้วกล่าวว่า "ฉันสัญญาว่าฉันจะไม่เป็นไร เชื่อฉันสิ ฉันจะรีบกลับมาให้เร็วที่สุด" เคลียยังคงรู้สึกไม่สบายใจ จึงกล่าวว่า "ไม่... มันยังไม่ดีพอ... บอกแผนการของคุณมาให้ฉันฟังเดี๋ยวนี้"