บทที่ 1663 บึงมรณะของมังกรพิษวิบัติ “ข้าเข้าใจแล้ว...?” อิงจือพึมพำด้วยความงุนงง แม้หยวนจะพยายามอธิบายสถานการณ์ให้ฟังแล้ว แต่นางกลับยิ่งสับสนหนักกว่าเดิม นางมิอาจจินตนาการได้เลยว่าเหตุใดหยวนที่เป็นมนุษย์เดินดินอย่างชัดแจ้ง กลับกลายเป็นผู้สืบทอดแห่งเทพมังกรไปได้ ยิ่งไปกว่านั้น เขายังควรจะมีสายเลือดของจักรพรรดิบรรพกาลไหลเวียนอยู่ด้วย ทว่าในไม่ช้านางก็สลัดความคิดเหล่านั้นทิ้งไป เพราะตระหนักได้ว่าการขบคิดในสิ่งที่ตนมิอาจเข้าถึงได้นั้นรังแต่จะเสียเวลาเปล่า “สหายของเจ้าเป็นชาวเงามรณะงั้นหรือ? นานกว่าล้านปีแล้วที่ข้าไม่ได้พบเจอเผ่าพันธุ์ของพวกนาง” หลงเย่จุนเอ่ยขึ้นขณะจ้องมองอิงจือด้วยสายตาพิจารณา เพราะมันเป็นเรื่องยากยิ่งนักที่จะพบเห็นชาวเงามรณะหลงมาไกลจากถิ่นพำนักดั้งเดิมอย่างดินแดนเวิ้งว้างแห่งความว่างเปล่าเช่นนี้ “โอ้ ข้าขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ ข้าคือผู้สืบทอดแห่งเทพมังกรลำดับที่สอง หลงเย่จุน” “อิงจือ” “พวกเรามุ่งหน้าไปที่บึงมรณะของมังกรพิษวิบัติกันเลยดีไหม?” หยวนเอ่ยขึ้นหลังจากนั้นครู่หนึ่ง “ย่อมได้” เนื่องจากจุดหมายปลายทางอยู่ห่างจากวิหารเทพมังกรเพียงการเดินทางสามวัน พวกเขาจึงตัดสินใจเหินเวหาไปแทนที่จะสิ้นเปลืองหินเคลื่อนย้ายมวลสาร ในระหว่างการเดินทาง หลงเย่จุนได้กล่าวแนะนำข้อมูลเกี่ยวกับบึงมรณะของมังกรพิษวิบัติให้หยวนได้รับรู้ “มังกรพิษวิบัตินั้นถือเป็นมังกรพิษที่ทรงพลังที่สุด และเป็นหนึ่งในสิ่งมีชีวิตที่น่าพรั่นพรึงที่สุดในดินแดนบรรพกาลเนื่องด้วยพิษร้ายที่แสนสยดสยอง พิษของพวกมันรุนแรงถึงขั้นที่แม้แต่สิ่งมีชีวิตที่มีพลังต้านทานพิษยังอาจต้องจบชีวิตลงได้ ยิ่งไปกว่านั้น พวกมันยังรับมือได้ยากลำบากเสียจนแม้แต่เทพมังกรเองยังพยายามหลีกเลี่ยงการปะทะกับพวกมันให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้” “พวกมันรับมือยากอย่างไรหรือ?” หยวนถามด้วยความใคร่รู้ “ร่างกายของพวกมันถูกหล่อหลอมขึ้นจากพิษร้ายโดยแท้จริง ดังนั้นพวกมันจะปลดปล่อยพิษออกมาจากทุกบาดแผลที่ได้รับ วิธีเดียวที่จะต่อกรกับพวกมันได้คือการโจมตีจากระยะที่ปลอดภัย และเจ้าต้องเผด็จศึกพวกมันให้รวดเร็วที่สุด มิเช่นนั้นพิษของพวกมันจะแผ่ซ่านกระจายไปทั่ว แต่น่าเสียดายที่คำพูดนั้นทำจริงได้ยากยิ่ง เพราะมังกรพิษวิบัตินั้นมีความอึดทนทานอย่างน่าเหลือเชื่อ” “มีเหตุผลที่มังกรพิษถูกยกย่องให้เป็นหนึ่งในสายเลือดมังกรที่ทรงพลังและอันตรายที่สุด” “แล้วเทพมังกรมีสายเลือดอะไรหรือ?” หยวนถามต่อ “ข้าก็อยากจะบอกเจ้าอยู่หรอกนะ แต่ทว่า... แม้แต่ข้าเองก็ยังไม่มีคำตอบในเรื่องนี้” “อะไรนะ? ทั้งที่ท่านเป็นบุตรของเขาเนี่ยนะ?” หลงเย่จุนพยักหน้าพลางทอดถอนใจ “พวกเราถามท่านมาหลายต่อหลายครั้ง แต่ท่านบอกเพียงว่า จะบอกความจริงก็ต่อเมื่อพวกเราสามารถเอาชนะท่านได้ ซึ่งนั่นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย แม้แต่ ‘คนโต’ ผู้ซึ่งได้รับการยอมรับว่าเป็นมังกรที่เปี่ยมพรสวรรค์ที่สุดนับแต่ยุคเทพมังกร—ทรราชไร้พ่าย—ก็ยังมิอาจเอาชนะท่านได้ตลอดหลายพันล้านปีที่ผ่านมา” “ข้าได้ยินเรื่องของผู้สืบทอดแห่งเทพมังกรลำดับที่หนึ่งมาหลายครั้งแล้ว แต่ข้ายังนึกไม่ออกเลยว่านางเป็นคนอย่างไร” หยวนเอ่ยขึ้นทันควัน “มีเพียงสิ่งเดียวที่เจ้าต้องพึงระวังเกี่ยวกับคนโต—” หลงเย่จุนชะงักไปพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยท่าทีลนลาน เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครแอบฟังอยู่ เขาจึงสื่อสารผ่านสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ต่อว่า “นังแพศยานั่นมันเสียสติไปแล้ว! ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ห้ามไปสนทนากับนางเด็ดขาด! และความจริงก็คือ อย่าได้คิดแม้แต่จะเข้าใกล้นาง! หากเจ้าเห็นนางเมื่อไหร่ ให้หันหลังแล้วโกยอ้าวไปอีกทางทันที!” ‘คนโตเป็นผู้หญิงงั้นหรือ?’ หยวนครุ่นคิดกับตัวเอง “นางมีลักษณะอย่างไร ข้าจะได้จำได้เมื่อพบกัน?” หยวนถามต่อ “นางมีรูปลักษณ์ที่หลากหลายและเปลี่ยนไปบ่อยครั้ง ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะจำนางจากรูปลักษณ์ภายนอกเพียงอย่างเดียว ทว่าเจ้าจะจดจำนางได้ในทันทีที่เห็นเพียงแวบเดียว” “ข้าไม่เข้าใจ” “เจ้าจะเข้าใจเองเมื่อได้พบกับนาง” “ไม่มีคำใบ้หน่อยหรือ?” “ไม่มี” หลงเย่จุนปฏิเสธพร้อมรอยยิ้ม “งั้นก็ช่างเถอะ” สามวันต่อมา พวกเขาก็เดินทางมาถึงบึงมรณะของมังกรพิษวิบัติ สมดังชื่อเรียกขาน สถานที่แห่งนี้คือบึงน้ำขนาดใหญ่ ทว่าเต็มไปด้วยหยาดวารีที่เป็นพิษและพืชพรรณที่มีพิษร้ายแผ่ซ่านไปทั่วทุกหนแห่ง “บึงมรณะแห่งนี้แบ่งออกเป็นสามเขต ได้แก่ เขตนอก เขตใน และเขตแกนกลาง ทุกเขตจะมีชั้นของน้ำพิษมากมาย ซึ่งแต่ละชั้นจะบรรจุพิษที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวไว้ ตอนนี้พวกเราอยู่ที่เขตแรก บริเวณชายขอบสุดของสถานที่แห่งนี้” หลงเย่จุนอธิบาย “ยิ่งเจ้าถลำลึกเข้าไปใกล้ใจกลางบึงมากเท่าไหร่ พิษจะยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น อย่าได้ประมาทสถานที่แห่งนี้เป็นอันขาด มิเช่นนั้นเจ้าอาจต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่ ข้ามียาถอนพิษสำหรับพิษทุกชนิดจนถึงเขตใน ดังนั้นเจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องความตาย แต่เมื่อเจ้าก้าวเข้าสู่เขตแกนกลาง ข้ามิอาจช่วยเจ้าได้อีกต่อไป มีเพียงมังกรพิษวิบัติเท่านั้นที่จะช่วยเจ้าได้” หยวนพยักหน้ารับ “ขอบคุณสำหรับคำเตือน” หลังจากสูดลมหายใจเข้าลึก หยวนก็ก้าวเท้าเข้าสู่บึงมรณะ ‘บึงน้ำแห่งนี้ตื้นกว่าที่ข้าคาดไว้มาก...’ หยวนนึกในใจขณะที่ผืนน้ำในบึงสูงเพียงระดับเข่าของเขาเท่านั้น <ท่านถูกวางพิษโดย ‘พิษภูตหลอน’> <กายต้านพิษหมื่นลี้ได้ลบล้างผลกระทบของ ‘พิษภูตหลอน’> เมื่อเขายืนยันได้ว่าพลังต้านทานพิษของตนยังทำงานได้ผล หยวนจึงเริ่มเดินลึกเข้าไป เพียงไม่กี่ก้าว เขาก็ถูกโจมตีด้วยพิษชนิดอื่น <ท่านถูกวางพิษโดย ‘มรณะกระซิบ’> <กายต้านพิษหมื่นลี้ได้ลบล้างผลกระทบของ ‘มรณะกระซิบ’> เขาเดินลึกเข้าไปในบึงน้ำต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง <ท่านถูกวางพิษโดย ‘พิษโลหิตเน่าเนียะ’> <กายต้านพิษหมื่นลี้ได้ลบล้างผลกระทบของ ‘พิษโลหิตเน่าเนียะ’> <ท่านถูกวางพิษโดย ‘สารสกัดมรณะ’> <กายต้านพิษหมื่นลี้ได้ลบล้างผลกระทบของ ‘สารสกัดมรณะ’> หลังจากก้าวเดินไปได้สามร้อยก้าวและเผชิญกับพิษร้ายแรงกว่า 20 ชนิด หยวนเพิ่งจะผ่านพ้นเขตแรกไปได้ไม่ถึงร้อยละ 10 นั่นหมายความว่าเขายังต้องเดินอีกกว่าสองพันก้าวกว่าจะถึงเขตที่สอง ‘ค่าความต้านทานพิษของข้าไม่เพิ่มขึ้นเลย สงสัยข้าต้องโดนพิษที่กายต้านพิษหมื่นลี้ของข้ามิอาจรับมือได้เสียก่อน...’ เมื่อคิดได้เช่นนั้น หยวนจึงมุ่งหน้าลึกเข้าไปยังเขตถัดไป เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ หยวนก็ผ่านพ้นเขตแรกไปได้ถึงร้อยละ 90 หลังจากที่เขาลิ้มรสพิษที่แตกต่างกันกว่า 200 ชนิด และเมื่อเขาถูกวางพิษเป็นครั้งที่ 207 ความเปลี่ยนแปลงบางอย่างก็ปรากฏขึ้นในระบบแจ้งเตือน <ท่านถูกวางพิษโดย ‘ทุกขเวทนานิรันดร์’> <กายต้านพิษหมื่นลี้ล้มเหลวในการลบล้าง ‘ทุกขเวทนานิรันดร์’> *ติ้ง!* <กายาเซียนกลั่นสวรรค์ประสานสภาวะเริ่มทำงาน> <กายาเซียนกลั่นสวรรค์ประสานสภาวะเริ่มทำการกลั่นกรอง ‘ทุกขเวทนานิรันดร์’> <ค่าความต้านทานพิษของท่านเพิ่มขึ้น> <ค่าความต้านทานพิษของท่านเพิ่มขึ้น> <ค่าความต้านทานพิษของท่านเพิ่มขึ้น> เมื่อเห็นว่ากายาพิศิษฐ์ของตนเริ่มทำงานเสียที หยวนจึงนั่งลงกลางสายวารีพิษและเริ่มเข้าสู่สภาวะบ่มเพาะ แม้ว่ากายาของเขาจะกำลังกลั่นกรองพิษร้าย แต่นั่นมิได้หมายความว่าเขาจะไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด ในทางกลับกัน หยวนกำลังเผชิญกับความเจ็บปวดอันแสนสาหัสที่แผ่ซ่านไปทุกอณูของร่างกายประหนึ่งถูกฉีกกระชากวิญญาณออกมาทีละชิ้นๆ