บทที่ 1643: รวมทั้งหมดหกตน "สายเลือดแห่งราชัน... แท้จริงแล้วมันคือสิ่งใดกันแน่?" ปฐมราชันเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มล้ำลึกที่ประดับบนใบหน้าขณะจ้องมองมายังหยวน หลังจากความเงียบเข้าปกคลุมเพียงครู่ เขาก็ไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจนักก่อนจะตอบกลับว่า "ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน" "หา?" ใบหน้าของหยวนพลันโง่งมไปในทันที "ข้าคือจุดเริ่มต้นของเผ่าพันธุ์ และมันเป็นเช่นนั้นมาตั้งแต่รุ่งอรุณแห่งกาลเวลา ข้าไม่รู้ว่าข้าถือกำเนิดมาได้อย่างไร หรือเกิดมาเพื่อจุดประสงค์ใด... ข้าเพียงแค่ดำรงอยู่เท่านั้น" ปฐมพีนิกซ์จ้องมองปฐมราชันด้วยแววตาครุ่นคิด เป็นจริงดังที่เขาเอ่ยอ้าง ตัวตนของเขานั้นดำรงอยู่มาตั้งแต่จุดเริ่มต้นของกาลเวลา ก่อนที่เผ่าพันธุ์อื่นใดจะถือกำเนิดขึ้นเสียอีก ในความเป็นจริง มีการคาดคะเนกันว่าเขาถูกสร้างขึ้นมาพร้อมกับมหาพิภพปฐมกาล (Primal Expanse) เอง เป็นตัวตนบรรพกาลที่ถักทอเข้ากับครรลองแห่งโลกอย่างไม่อาจแยกขาด ไม่มีใครรู้ซึ้งถึงขอบเขตอำนาจที่แท้จริงของปฐมราชัน เพราะเขาไม่เคยเปิดเผยมันออกมา ตลอดหลายยุคสมัยที่ผันผ่าน เขาตัดขาดจากทางโลกน้อยครั้งนักที่จะปฏิสัมพันธ์กับผู้อาศัยหรือยื่นมือเข้าไปก้าวก่ายเรื่องราวใดๆ เขาเปรียบเสมือนผู้ปกครองที่ไร้เสียง เฝ้าสังเกตความเป็นไปของโลกจากจุดที่สูงส่งเกินกว่าที่ใครจะจารึกถึง—กลิ่นอายของเขาช่างใกล้เคียงกับคำว่าพระเจ้าอย่างแท้จริง ยิ่งไปกว่านั้น เขายังครอบครองพลังอำนาจอันไร้ต่อต้านที่สามารถบัญชาทุกสายเลือดได้ประหนึ่งข้ารับใช้ ต่อให้จะเป็นสายเลือดที่ได้ชื่อว่าบริสุทธิ์และทรงพลังที่สุดก็ตามที ด้วยความสามารถอันน่าสะพรึงกลัวนี้ จึงน้อยนักที่ใครจะกล้าท้าทาย ส่งผลให้เขายังคงยืนหยัดอยู่บนจุดสูงสุดของโลกมานับตั้งแต่รุ่งอรุณแห่งกาลเวลา "ท่านไม่เคยตั้งคำถามหรือพยายามหาคำตอบเลยหรือครับ?" หยวนเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นที่ถูกจุดประกายขึ้น ปฐมราชันนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ "ในช่วงขวบปีแรกๆ ข้าก็เคยสงสัย" เขาขานรับ "แต่เมื่อข้าตระหนักได้ว่าความรู้นั้นไม่ได้เปลี่ยนสิ่งใดเลย หลังจากนั้นข้าก็เลิกใสใจมันไปเสีย" 'มนุษย์ผู้นี้มีดีอะไรกันแน่ ถึงขนาดทำให้ปฐมราชันผู้สูงส่งยอมผูกพันด้วยถึงเพียงนี้?' ปฐมพีนิกซ์ครุ่นคิดอยู่ในใจ ปฐมราชันนั้นคือตัวตนระดับพระเจ้า ผู้ซึ่งอยู่ห่างไกลเกินเอื้อมของสรรพสิ่งจนแม้แต่การได้สนทนาด้วยยังเป็นเรื่องที่แทบจินตนาการไม่ได้ ทว่าด้วยเหตุผลบางประการ มนุษย์ธรรมดาๆ คนหนึ่งกลับสามารถดึงดูดความสนใจของเขาได้มากพอที่จะไม่เพียงแค่รับเป็นบุตรบุญธรรม แต่ยังมอบพลังอำนาจมหาศาลให้อีกด้วย มันเป็นเรื่องที่เข้าใจได้ยากยิ่งแม้แต่อันสำหรับผู้ที่มีประสบการณ์และเปี่ยมด้วยความรู้อย่างปฐมพีนิกซ์เองก็ตาม เนิ่นนานหลังจากบทสนทนาสิ้นสุดลง ปฐมพีนิกซ์ก็เปิดรอยแยกแห่งมิติขึ้นเพื่อนำพาหยวนมุ่งหน้าไปยังที่พำนักหลักของดินแดนพีนิกซ์นิรันดร์ ซึ่งเป็นสถานที่ที่เหล่าพีนิกซ์ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ "ที่นั่นจะมีคนช่วยเจ้าเรื่องหทัยโกลาหล (Chaotic Heart)" ปฐมพีนิกซ์เอ่ยกับเขาหลังจากรอยแยกมิติถูกเปิดออก "ท่านไม่ได้ไปด้วยกันหรือครับ?" "ข้าจะตรวจสอบคำสาปของนางอีกสักนิด" "เข้าใจแล้วครับ" ทันทีที่หยวนก้าวออกมาจากรอยแยกมิติ เขาก็ได้รับรับการต้อนรับจากใบหน้าที่คุ้นตา—หญิงสาวคนเดิมที่เข้าหาเขาเป็นคนแรกนั่นเอง และเบื้องหน้าของพวกเขานั้นมีหมู่เกาะมากมายลอยตระหง่านอยู่บนท้องนภาอย่างสง่างาม แต่ละเกาะล้วนเป็นที่พำนักของพีนิกซ์ผู้ทรงพลัง รัศมีเพลิงอันร้อนแรงของพวกมันสาดส่องแผ่ซ่านไปทั่วชั้นบรรยากาศ "เราพบกันอีกแล้ว ข้าได้รับคำสั่งจากท่านแม่ให้มาช่วยเหลือเจ้า" "ท่านแม่...? นี่เจ้าก็เป็นลูกสาวของปฐมพีนิกซ์ด้วยงั้นหรือ?" หยวนถามด้วยความประหลาดใจ เธอนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า "ข้าคือลูกคนสุดท้อง เจ้าเรียกข้าว่า เฟิงเหยา ก็ได้" "ยินดีที่ได้รู้จักครับ ว่าแต่... เจ้ามีพี่น้องกี่คนหรือ?" "ข้ามีพี่น้องห้าคน แต่เหลือเพียงสามคนที่ยังอยู่ในมหาพิภพปฐมกาล ส่วนอีกสองคนหลงไปยังโลกอื่น หนึ่งในนั้นคือพี่สาวคนโตที่เจ้าพาเธอกลับมานั่นแหละ" "งั้นพวกเจ้าก็มีกันทั้งหมดหกตนสินะ? แล้วพวกเจ้าทุกคนเป็นปฐมพีนิกซ์เหมือนกันหมดเลยหรือเปล่า?" "ย่อมไม่ใช่ สายเลือดปฐมพีนิกซ์คือสายเลือดพีนิกซ์ที่บริสุทธิ์และระดับสูงสุด นอกจากพี่ใหญ่แล้ว พวกเราที่เหลือล้วนมีสายเลือดที่แตกต่างกันออกไป ทว่าถึงแม้สายเลือดของพวกเราจะไม่บริสุทธิ์เท่าพี่ใหญ่ แต่เราก็ยังคงอยู่บนจุดสูงสุดในบรรดาสายเลือดของพวกเราเอง" 'ถ้าอย่างนั้น เฟิงเฟิงก็เป็นปฐมพีนิกซ์เหมือนกับแม่ของนางงั้นสินะ? แต่สถานะตัวละครของนางกลับแสดงสายเลือดอื่น หรือนี่จะเป็นผลมาจากคำสาปด้วย?' หยวนนึกขึ้นได้ว่าสถานะตัวละครของเสี่ยวหัวเปลี่ยนไปเมื่อนางปลดผนึก ดังนั้นเฟิงอวี้เสียงก็น่าจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่คล้ายคลึงกัน "เอาเถอะ เลิกพูดเรื่องของข้าได้แล้ว เจ้ากับพี่ใหญ่มีความสัมพันธ์กันยังไงแน่?" เฟิงเหยาจ้องมองเขาด้วยดวงตาที่เป็นประกายระยิบระยับด้วยความสอดรู้สอดเห็น "เราเป็นเพื่อนร่วมเดินทางกันน่ะครับ" หยวนกล่าวพร้อมรอยยิ้ม โดยจงใจหลีกเลี่ยงความจริงที่ว่าพวกเขามีความสัมพันธ์แบบเจ้านายกับข้ารับใช้ 'ถ้าพวกเขารู้ความจริงเข้า มีหวังข้าคงโดนถลกหนังทั้งเป็นแน่...' หยวนจินตนาการถึงความโกรธเกรี้ยวของปฐมพีนิกซ์หากนางรู้เรื่องนี้ จนรู้สึกสั่นสะท้านไปทั่วทั้งร่าง "เจ้ารู้จักพี่ใหญ่มานานแค่ไหนแล้ว?" เฟิงเหยายังคงรุกถามต่อขณะที่พวกเขากำลังเดินไปยังจุดหมาย "เรารู้จักกันได้เพียงไม่กี่ปีเองครับ" "หือ? สั้นแค่นั้นเองเหรอ? นี่มันแทบจะเรียกว่าคนแปลกหน้ากันเลยนะน่ะ!" หยวนเลิกคิ้วมองนาง แต่เขาก็ไม่ได้ออกความเห็นใดๆ เกี่ยวกับตรรกะของเธอ "ตอนที่นางยังอยู่ที่มหาพิภพปฐมกาล นางเป็นคนยังไงหรือครับ?" หยวนถามขึ้นกะทันหัน เฟิงเหยาไหวไหล่พลางตอบว่า "ข้าเกิดมาตั้งนานหลังจากที่นางจากไปแล้ว ดังนั้นข้าจึงไม่มีความทรงจำเรื่องนั้นเลยสักนิด แต่คนอื่นอาจจะรู้ ไว้เจ้าลองไปถามพวกเขาดูทีหลังแล้วกัน" "งั้นข้าค่อยถามปฐมพีนิกซ์เอาแล้วกัน" เขาเอ่ย "...เจ้านี่มันไม่ธรรมดาจริงๆ เลยนะ รู้ตัวไหม?" เฟิงเหยาพลันถอนหายใจออกมา "หมายความว่ายังไงครับ?" "ทั้งๆ ที่ข้าเป็นลูกสาว แต่ข้ากลับแทบไม่ได้พบหน้าท่านแม่เลย อย่าว่าแต่ได้พูดคุยด้วยเลย" เฟิงเหยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เจือปนความขมขื่น "ข้าว่าเจ้าใช้เวลาอยู่กับท่านแม่มากกว่าที่ข้าเคยใช้มาตลอดทั้งชีวิตเสียอีก" "จริงเหรอครับ? ทั้งที่พวกเจ้าอาศัยอยู่ในดินแดนเดียวกันเนี่ยนะ?" "เจ้าจะไปรู้อะไร ท่านแม่ใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในโลกส่วนตัวของนาง" "ทำอะไรล่ะครับ? บ่มเพาะพลังงั้นเหรอ? ทั้งที่พลังของนางก็แทบจะทัดเทียมกับผู้ฝึกตนที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกของข้าอยู่แล้ว?" "ไม่ใช่หรอก ท่านแม่ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการตั้งครรภ์ลูกคนถัดไป สำหรับตัวตนในระดับของนาง การจะให้กำเนิดบุตรเพียงคนเดียวต้องใช้เวลาหลายร้อยล้านปี นี่ยังไม่รวมเวลาที่นางต้องดูดซับแก่นแท้โกลาหล (Chaotic Essence) ให้เพียงพอเพื่อเริ่มกระบวนการหรอกนะ" หยวนถึงกับพูดไม่ออกเมื่อได้รับรู้ความจริงข้อนี้ 'หลายร้อยล้านปีเพื่อลูกเพียงคนเดียว? ข้าเดาว่าโลกคงจะเสียสมดุลแน่หากตัวตนที่ทรงพลังขนาดนั้นสามารถให้กำเนิดบุตรได้รวดเร็วเกินไป' หยวนครุ่นคิดในใจ ยิ่งตัวตนแข็งแกร่งเท่าไหร่ ก็ยิ่งต้องใช้เวลาในการปฏิสนธิมากขึ้นเท่านั้น ซึ่งเป็นหลักการที่ใช้ได้แม้กระทั่งกับมนุษย์ 'เมื่อเทียบกับปฐมพีนิกซ์แล้ว เวลาหนึ่งพันปีของอิงอิงแทบจะดูสั้นไปเลยแฮะ...' "เอาล่ะ ถึงแล้ว" เฟิงเหยาเอ่ยขึ้นเสียงดังเมื่อพวกเขามาถึงจุดหมายในที่สุด