**บทที่ 1666: สนามฝึกฝนแห่งถัดไป** "ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเจ้าจะสามารถพิชิตบึงพิษมังกรวิบัติได้ในเวลาอันสั้นเพียงนี้ ทั้งที่นี่เป็นการมาเยือนครั้งแรกของเจ้าแท้ๆ" หลงเย่จวินเอ่ยปากชมหยวนด้วยความทึ่งทันทีที่เขากลับออกมา เขากล่าวต่อด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม "หรือว่าแท้จริงแล้วเจ้าคือมังกรวิบัติ? เพราะมีเพียงมังกรวิบัติที่ไหลเวียนด้วยสายเลือดแห่งเทพมังกรเท่านั้น ถึงจะสามารถสร้างปาฏิหาริย์เช่นนี้ได้" หยวนส่ายหน้าพลางระบายยิ้มบาง "เสียใจด้วยที่ท่านทายผิด ข้าไม่ใช่มังกรวิบัติหรอก" "ข้าก็อยากจะเชื่อเจ้าอยู่หรอกนะ แต่ว่า..." "เอาเถอะ พวกเรามุ่งหน้าไปยังสนามฝึกฝนแห่งถัดไปกันดีกว่า" หยวนตัดบท ทิ้งให้พวกเขายืนอึ้งจนพูดไม่ออก "ตอนนี้เลยเนี่ยนะ?" "เหลือเวลาอีกไม่ถึงสองปีก็จะถึงเทศกาลเทพมังกรแล้ว เวลาของข้ามีจำกัด ข้าตั้งใจจะเก็บเกี่ยวประสบการณ์จากสนามฝึกฝนส่วนใหญ่ในเขตศักดิ์สิทธิ์มังกรเทพให้ได้ก่อนจะถึงตอนนั้น" "ฮ่าๆๆ! เจ้านี่มันสุดยอดจริงๆ น้องชาย! ตกลง! พี่ชายคนนี้ก็จะอยู่เป็นเพื่อนเจ้าจนกว่าจะถึงตอนนั้นเอง!" หลงเย่จวินประกาศกร้าว เขาสัมผัสได้ลางๆ ว่าตนเองกำลังจะได้เป็นพยานในการจารึกประวัติศาสตร์หน้าใหม่ "แล้วเรื่องสถานที่ที่ข้าจะหลอมสร้างสมบัติของข้าล่ะ?" หยวนเอ่ยถามถึงสิ่งที่ค้างคา "ไม่ต้องห่วง ข้าแจ้งคนของข้าไปเรียบร้อยแล้ว หากสถานที่นั้นพร้อมเมื่อไหร่ ข้าจะรีบบอกเจ้าทันที" "ขอบคุณมาก" หยวนพยักหน้ารับ "แล้วเจ้าจะไปที่ไหนต่อ?" มังกรวิบัติถามขึ้นอย่างกระทันหัน หยวนนิ่งไปครู่หนึ่งเพื่อตรวจสอบแผนที่ในห้วงความคิดก่อนจะตอบว่า "สนามฝึกที่ใกล้ที่สุดจากที่นี่คือ 'ทัณฑ์มังกรทลายฟ้า' ข้าจะไปฝึกที่นั่นเป็นแห่งถัดไป" "ทัณฑ์มังกรทลายฟ้าอย่างนั้นรึ..." หลงเย่จวินพึมพำ "ไม่ได้ไปที่นั่นเสียนาน ข้าจะตามไปด้วยก็แล้วกัน ข้าอยากจะเห็นนักว่าเจ้าจะไปได้ไกลแค่ไหนในสภาพแวดล้อมที่แตกต่างออกไป" มังกรวิบัติกล่าวเสริม ไม่นานหลังจากนั้น หลงเย่จวินก็บดขยี้ศิลาเคลื่อนย้าย นำพาพวกเขาทะยานผ่านมิติมาหยุดลงใกล้กับจุดหมายปลายทาง 'หากข้าสามารถสร้างภูมิคุ้มกันต่อสายฟ้าได้ ข้าก็ไม่จำเป็นต้องหวาดเกรงต่อทัณฑ์สวรรค์ในเก้าชั้นฟ้าอีกต่อไป...' หยวนคิดในใจขณะก้าวเข้าสู่รอยแยกมิติ ในดินแดนเก้าชั้นฟ้า เมื่อบุคคลใดสามารถบรรลุถึงขั้นภูมิคุ้มกันธาตุนั้นๆ ได้อย่างสมบูรณ์ ร่างกายอันเป็นเอกลักษณ์ของพวกเขาจะถูกขนานนามด้วยชื่อเฉพาะ ตัวอย่างเช่น ผู้ที่มีภูมิคุ้มกันต่อพิษจะถูกเรียกว่าครองครอง 'กายพิษสมบูรณ์' ส่วนผู้ที่มีภูมิคุ้มกันต่อเปลวเพลิงจะถูกเรียกว่า 'หลอมรวมเป็นหนึ่งกับเปลวเพลิง' สำหรับผู้ที่ก้าวข้ามขีดจำกัดจนมีภูมิคุ้มกันต่ออัสนีบาต พวกเขาจะครอบครองสิ่งที่เรียกว่า 'กายสวรรค์' ร่างกายที่ท้าทายกฎเกณฑ์แห่งทัณฑ์สวรรค์โดยตรง คุณลักษณะพิเศษนี้มอบพลังในการต้านทานพิโรธแห่งสรวงสวรรค์ ทำให้มันเป็นหนึ่งในกายาที่เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรต่างโหยหาและปรารถนาจะครอบครองมากที่สุด ผู้บำเพ็ญเพียรส่วนใหญ่มักจะมอดไหม้เป็นจุณภายใต้ทัณฑ์สวรรค์ยามพยายามพุ่งทะยานสู่ขอบเขตที่สูงขึ้น ดังนั้นจึงจินตนาการได้ไม่ยากเลยว่า 'กายสวรรค์' ที่ช่วยให้ผู้ครอบครองสามารถเมินเฉยต่อสายฟ้าฟาดเหล่านี้และเลเวลอัพได้อย่างไร้อุปสรรคจะมีมูลค่ามหาศาลเพียงใด ไม่กี่วันต่อมา หยวนและคณะก็เดินทางมาถึง 'ทัณฑ์มังกรทลายฟ้า' สนามฝึกแห่งนี้แผ่ขยายกว้างไกลสุดลูกหูลูกตาบนผืนแผ่นดินอันรกร้าง ที่ซึ่งอัสนีบาตฟาดกระหน่ำลงมาอย่างต่อเนื่องประดุจห่าฝนท่ามกลางพายุคลั่ง แสงแปลบปลาบฉายวาบเจิดจ้าไปทั่วบริเวณด้วยเพลิงพิโรธที่ไร้ความปรานี ด้วยสายฟ้าฟาดนับหมื่นแสนที่ตกลงมาไม่หยุดหย่อน ทำให้ทั่วทั้งสนามฝึกอบอวลไปด้วยเสียงกัมปนาทกึกก้องจนแสบแก้วหู มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะยืนหยัดอยู่ที่นั่นโดยไม่ผนึกการได้ยินของตนเองไว้ หลงเย่จวินดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ม่านพลังสกัดกั้นเสียงก็แผ่ซ่านออกไปปกคลุมคนในกลุ่มทันที "ช่างเป็นสถานที่และทัศนียภาพที่วุ่นวายโกลาหลยิ่งนัก... แต่มันกลับมีความงดงามอย่างประหลาด" หยวนพึมพำ ทว่าสิ่งที่แตกต่างจากบึงพิษมังกรวิบัติที่ไร้เงาสิ่งมีชีวิต คือทัณฑ์มังกรทลายฟ้าแห่งนี้กลับคลาคล่ำไปด้วยผู้คน "เฮ้ ดูนั่นสิ! สองในเจ็ดราชันมังกรมาด้วยกัน!" เพียงไม่นาน ผู้ที่อยู่ที่นั่นก็สังเกตเห็นกลุ่มของหยวน "ว้าว! ราชันมังกรวารีกับราชันมังกรพิษงั้นรึ? ช่างเป็นภาพที่หาดูได้ยากยิ่งนัก!" ในเขตศักดิ์สิทธิ์มังกรเทพ มีสมญานามอันทรงเกียรติที่แยกออกมาจากอันดับปกติ ซึ่งจะมอบให้กับมังกรที่แข็งแกร่งที่สุดในแต่ละธาตุเท่านั้น ทั้งมังกรวิบัติและหลอกเย่จวินต่างก็ครองสมญานามอันสูงส่งนี้ในฐานะ 'ราชันมังกรพิษ' และ 'ราชันมังกรวารี' และมังกรทลายฟ้าเองก็เป็นหนึ่งในเจ็ดราชันมังกร ในฐานะ 'ราชันมังกรอัสนี' เช่นกัน "พวกเขามาทำอะไรที่สนามฝึกแห่งนี้พร้อมกัน? แล้วเจ้าหน้าใหม่สองคนนั่นเป็นใครกันน่ะ?" "ข้าจำชายหนุ่มคนนั้นได้! เขาคือผู้สืบทอดเทพมังกรคนที่สี่!" "ที่แท้ก็เขานี่เอง..." ในขณะที่ฝูงชนกำลังซุบซิบกัน หลงเย่จวินก็อธิบายรายละเอียดของสนามฝึกให้หยวนฟัง "สนามฝึกแห่งนี้แบ่งความยากออกเป็นเก้าระดับ" หลงเย่จวินอธิบาย "หลักการง่ายๆ คือเจ้าต้องขัดเกลาร่างกายในระดับที่เจ้าสามารถทนทานได้ จนกว่าจะพร้อมมุ่งหน้าสู่ระดับถัดไป ฟังดูเรียบง่ายใช่ไหมล่ะ?" "เพื่อเป็นข้อมูลอ้างอิง ขีดจำกัดของข้าอยู่ที่ระดับ 3" หลงเย่จวินกล่าวต่อ "แค่ระดับ 3 เองหรือ?" หยวนเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจที่ระดับมันดูต่ำกว่าที่คิดเมื่อเทียบกับฐานะอันสูงส่งของหลงเย่จวิน "ในฐานะมังกรวารี ข้ามีจุดอ่อนต่อสายฟ้าเป็นพิเศษ ดังนั้นการฝึกที่นี่สำหรับข้าจึงยากลำบากกว่าผู้อื่นหลายเท่า" "ส่วนข้า ขีดจำกัดอยู่ที่ระดับ 5" มังกรวิบัติกล่าวเสริม "แล้วทรราชไร้พ่ายล่ะ?" หยวนถามด้วยความอยากรู้ "นางพิชิตได้ทั้งเก้าระดับเมื่อหลายล้านปีก่อน" หลงเย่จวินกล่าว "แต่นั่นต้องใช้เวลาฝึกฝนติดต่อกันนานถึง 300 ล้านปีเลยทีเดียว" "300 ล้านปี...?" หยวนลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อได้ยินตัวเลขที่มหาศาลจนน่าใจหาย เขาไม่สามารถเก็บซ่อนความตกตะลึงและไม่ยากจะเชื่อนี้ได้เลย 'หวังว่าข้าคงไม่ต้องใช้เวลานานขนาดนั้นนะ...' หลังจากเตรียมใจอยู่ครู่หนึ่ง หยวนก็ก้าวเท้าเข้าสู่เขตสนามฝึก "ถ้าอย่างนั้น ไว้พบกันใหม่" "ขอให้โชคดี" ทั้งสองกล่าวคำอวยพร "ดูนั่น! ผู้สืบทอดเทพมังกรคนที่สี่เข้าไปในเขตสนามฝึกแล้ว!" สายตาของเหล่าผู้สังเกตการณ์เริ่มหันเหมาที่เขาเป็นจุดเดียว ทันทีที่ย่างกรายเข้าไป หยวนก็ถูกกระหน่ำด้วยสายฟ้าคลั่งที่รุนแรงพอจะคร่าชีวิตมหาปรมาจารย์เทวะได้อย่างง่ายดาย ทว่ามันกลับทำได้เพียงสร้างความรู้สึกจั๊กจี้ให้กับเขา ผู้ซึ่งบรรลุถึง 'กายอมตะทองคำ' แล้ว อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้มุ่งหน้าไปยังระดับสองทันที แต่กลับทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิเพื่อเริ่มบำเพ็ญเพียรตั้งแต่ระดับแรก 'ไม่เหมือนกับบึงพิษที่ข้ามีภูมิคุ้มกันอยู่บ้างตั้งแต่ต้น ข้าไม่มีความต้านทานต่อสายฟ้าเลยแม้แต่น้อย ดังนั้นข้าต้องสร้างมันขึ้นมาใหม่จากศูนย์' เขาคิดในใจอย่างมุ่งมั่น