**บทที่ 1900 การตามหาเทียนหยาง** หยวนและเหล่าผู้ที่เฝ้ามองเหตุการณ์รอบข้างต่างพากันเบิกตาโพลนด้วยความตกตะลึง ยามที่สายตาจับจ้องไปยังผู้อาวุโสซุนด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยาย "ช่างเป็นสมบัติที่ทรงพลานุภาพยิ่งนัก!" "นั่นนางไม่ใช่คนที่มีสมบัติบินได้รูปสิงโตหรอกหรือ? เจ้าพวกโจรนั่นคงจะสติฟั่นเฟือนไปแล้วจริงๆ ที่คิดจะปล้นคนที่มีขุมทรัพย์มหาศาลขนาดนั้น..." เหล่าผู้คนรอบข้างต่างพากันส่ายหน้าให้กับความโง่เขลาของเหล่ากองโจร พร้อมกับเย้ยหยันอยู่ในใจอย่างเงียบงัน ผู้อาวุโสซุนไม่ยอมเสียเวลาแม้เพียงอึดใจ หลังจากปลิดชีพพวกสวะเหล่านั้น นางก็เรียกสมบัติบินได้กลับคืนมาทันที "ไปกันเถอะ" นางกล่าวขณะเก็บกงล้อทองคำที่แผ่กลิ่นอายอันสูงส่งลงไป หยวนพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะกระโดดขึ้นสู่สมบัติบินได้อย่างไร้เสียง ในขณะที่พวกเขาทะยานมุ่งหน้าสู่ป้อมปราการประจิม หยวนลอบครุ่นคิดในใจอย่างลึกซึ้ง *'นั่นคือสมบัติระดับนภา... การที่มีครอบครองสมบัติอันทรงพลังถึงเพียงนี้ในยุคสมัยนี้ ปูมหลังของนางย่อมต้องไม่ธรรมดาจนอาจเทียบเคียงได้กับเก้าตระกูลอมตะ'* แม้แต่ในเก้าตระกูลอมตะ สมบัติระดับนภายังเป็นสิ่งที่สงวนไว้สำหรับผู้นำตระกูลเท่านั้น ดังนั้นฐานะของผู้อาวุโสซุนย่อมต้องสูงส่งไม่ต่างกัน ในยุคบรรพกาลมีเพียงไม่กี่ขุมอำนาจที่อาจหาญทัดเทียมเก้าตระกูลอมตะได้ และมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้นที่มีแซ่ 'ซุน' *'หรือว่านางจะมาจากตระกูล "นั้น" กันแน่...?'* หยวนลอบกลืนน้ำลายด้วยความตื่นตระหนกที่แผ่ซ่านขึ้นมาในอก ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา พวกเขาก็มาถึงป้อมปราการประจิม ทว่าครั้งนี้ผู้อาวุโสซุนเลือกที่จะร่อนลงจอดห่างจากตัวเมืองหลายไมล์เพื่อตัดปัญหาที่อาจตามมาโดยไม่จำเป็น เมื่อย่างกรายเข้าสู่ตัวเมือง พวกเขาก็เริ่มออกตามหาตัวเทียนหยางในทันที ทว่าในระหว่างการตามหา สายตาของหยวนพลันไปสะดุดเข้ากับร่างของใครบางคน "ผู้อาวุโสซุน โปรดรอข้าสักครู่ มีบางสิ่งที่ข้าต้องจัดการ" หยวนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เรื่องนี้จะใช้เวลานานหรือไม่?" นางถามกลับ "ไม่นาน... มันจะจบลงก่อนที่คุณจะทันรู้ตัวเสียอีก" "เช่นนั้นก็รีบเข้า" "ตกลง" ผู้อาวุโสซุนเฝ้ามองหยวนชักอาวุธคู่กายออกมา พร้อมกับกลิ่นอายของเคล็ดวิชาเซียนไร้พ่ายที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างของเขาอย่างฉับพลัน "เดี๋ยวก่อน เจ้าจะทำอะ—" โดยไม่แม้แต่จะปรายตามามองผู้อาวุโสซุน ร่างของหยวนเคลื่อนที่ด้วยความเร็วที่น่าพรั่นพรึง จิตสังหารของเขาล็อคเป้าไปยังชายคนหนึ่งที่ดึงดูดความสนใจของเขาไว้ ชายผู้นี้คือระดับจ้าวจิตวิญญาณ ซึ่งมีระดับบ่มเพาะสูงกว่าหยวนถึงหนึ่งขอบเขตใหญ่ ทว่าช่องว่างของพลังอันมหาศาลนั้นดูจะไร้ความหมาย หยวนจู่โจมเข้าใส่อย่างไม่ลังเล เพียงชั่วพริบตา ร่างของระดับจ้าวจิตวิญญาณก็ทรุดฮวบลงกับพื้นสิ้นลมหายใจในทันที... ตัวตนของเขาถูกลบเลือนไปก่อนที่เขาจะได้ทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่าความตายได้มาเยือน การสังหารอันกะทันหันนี้สร้างความสั่นสะเทือนไปทั่วท้องถนนที่พลุกพล่าน ดึงดูดสายตาของผู้คนมากมาย ทว่าแทนที่จะเกิดความแตกตื่นหรือโกรธแค้น ฝูงชนกลับปฏิกิริยาเพียงน้อยนิด มีเพียงสายตาแห่งความสอดรู้สอดเห็นเพียงไม่กี่คู่ที่มองมาทางหยวน ก่อนที่ความเฉยเมยจะเข้าปกคลุมอีกครั้ง เพราะในทวีปอันรกร้างแห่งนี้ เหตุการณ์เช่นนี้ถือเป็นเรื่องปกติธรรมดา การเข่นฆ่ากันกลางวันแสกๆ เกิดขึ้นเป็นกิจวัตร และผู้แข็งแกร่งย่อมกำหนดชะตาชีวิตผู้อื่นได้โดยไม่ต้องรับผลกรรม ชีวิตนั้นไร้ค่า และความตายเป็นเพียงฉากบังหน้าสำหรับผู้ที่จิตใจด้านชามานานแสนนาน ทว่าท่ามกลางความเฉยเมยของฝูงชน ผู้อาวุโสซุนกลับยืนตัวแข็งทื่อ สมองของนางประมวลผลอย่างรวดเร็ว ความตกตะลึงและสับสนฉายชัดบนใบหน้า นางพยายามหาเหตุผลว่าเหตุใดหยวนถึงต้องลงมือสังหารจ้าวจิตวิญญาณผู้นั้น ทว่ากลับไม่มีคำตอบใดผุดขึ้นมา หลังจากปลิดชีพเป้าหมาย หยวนก็เดินกลับมาเคียงข้างผู้อาวุโสซุนด้วยท่าทีเรียบเฉย ราวกับว่าเขาไม่ได้ทำสิ่งใดผิด "ทำไมเจ้าถึงฆ่าเขา?" นางถามพร้อมกับขมวดคิ้วมุ่น เตรียมที่จะตำหนิหากเขาไม่มีเหตุผลที่สมควรพอ "ชายผู้นั้นเป็นสมาชิกของกองโจรที่ชั่วร้ายและไร้ความปราณีที่ชื่อว่า 'กองโจรทองเงิน'" หยวนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ปราศจากอารมณ์ความรู้สึก ราวกับว่าเขาเพียงแค่ปัดกวาดแมลงตัวหนึ่งทิ้งไป "การมีอยู่ของพวกมันไม่ต่างจากฝีร้าย ดังนั้นข้าจึงกวาดล้างมันทิ้งเสีย" คำพูดของเขานิ่งสงบ ทว่าความเย็นชาในน้ำเสียงนั้นกลับทำให้ผู้อาวุโสซุนรู้สึกสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ "นั่นไม่ยิ่งเป็นการกระทำที่มุทะลุไปหน่อยหรือ?" ผู้อาวุโสซุนถอนหายใจพลางนวดขมับเพื่อบรรเทาอาการปวดหัวที่หยวนเพิ่งมอบให้ "แล้วนี่เจ้าคิดจะไล่ฆ่าอาชญากรทุกคนที่เจ้าเจอเลยหรืออย่างไร?" น้ำเสียงของนางเจือไปด้วยความระอาและความกังวล "ใช่ครับ... แต่เฉพาะพวกกองโจรทองเงิน และเฉพาะคนที่ข้าสามารถฆ่าได้เท่านั้น" หยวนกล่าวอย่างใจเย็น "แล้วถ้าหากคนที่มีพลังเกินกว่าเจ้าจะรับมือได้ตามล่าเจ้าล่ะ?" "ถ้าถึงตอนนั้น ข้าคงต้องรบกวนขอความช่วยเหลือจากท่านแล้วล่ะ ผู้อาวุโสซุน" เขายิ้มออกมา ทำให้นางถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก "เหลือเชื่อจริงๆ... เจ้าแยกแยะออกได้อย่างไรว่าใครเป็นใคร? มันไม่ใช่ว่าเจ้าจะจำใบหน้าของคนในกองโจรได้หมดทุกคนเสียหน่อย" "ข้าอาจจะไม่รู้จักทุกคน แต่คนที่ข้าจำได้ก็มีมากพอ" ผู้อาวุโสซุนมองเห็นได้อย่างชัดเจนว่า ความแค้นที่หยวนมีต่อกองโจรทองเงินนั้นหยั่งรากลึก การกระทำของเขาไม่ใช่เพียงแค่เรื่องของความยุติธรรมหรือความสะดวก แต่มันมีแรงผลักดันส่วนตัวที่รุนแรงซ่อนอยู่เบื้องหลังความเด็ดขาดนั้น ทว่าแม้จะมีความอยากรู้อยากเห็น แต่นางก็เลือกที่จะปิดปากเงียบ บาดแผลบางอย่างก็ควรปล่อยให้มันอยู่อย่างสงบ การคาดคั้นเอาความจริงอาจมีแต่จะตอกย้ำความทรงจำที่เจ็บปวด หรือกระตุ้นอารมณ์ที่อาจบดบังการตัดสินใจของเขา สำหรับตอนนี้ นางทำเพียงถอนหายใจและปล่อยเรื่องนี้ให้ผ่านไป หากหยวนต้องการจะพูด เขาคงจะพูดออกมาเองเมื่อถึงเวลา *'ในเมื่อเขาไม่ได้ฆ่าผู้บริสุทธิ์สุ่มสี่สุ่มห้า ข้าก็พอจะมองข้ามเรื่องนี้ไปได้ อย่างไรเสียที่นี่ก็คือทวีปอันรกร้าง'* ผู้อาวุโสซุนคิดในใจขณะที่พวกเขาออกตามหาเทียนหยางต่อ อย่างไรก็ตาม แม้จะพลิกแผ่นดินหาทั่วทั้งป้อมปราการประจิมแล้ว แต่กลับไม่พบร่องรอยของเทียนหยางแม้แต่น้อย *'ตามความจริง เทียนหยางควรจะอยู่ที่ป้อมปราการประจิมในเวลานี้ หากเขาไม่ได้อยู่ที่นี่... เป็นไปได้ว่าเขาอาจจะไม่มีตัวตนอยู่ในโลกใบนี้จริงๆ'* หยวนลอบคิดกับตัวเอง พร้อมกับเริ่มยอมรับความจริงอันโหดร้ายนี้ "เอาเถอะ ไปตรวจสอบเมืองอื่นกันต่อ" ผู้อาวุโสซุนกล่าว หยวนพยักหน้าตอบรับอย่างไร้คำพูด *'ช่างเสียเวลาเปล่าจริงๆ...'* เขาถอนหายใจยาวเหยียดอยู่ในใจ ทว่า ในขณะที่พวกเขากำลังจะก้าวพ้นประตูเมือง ฝีเท้าของหยวนพลันหยุดกะทันหัน สายตาของเขาจดจ้องไปยังกลุ่มคนที่กำลังมุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมือง และในวินาทีนั้น ทั่วทั้งร่างของเขาก็แข็งค้างราวกับถูกแช่แข็ง ใบหน้าของคนเหล่านั้น... เขาจดจำพวกเขายได้อย่างแม่นยำ "หวงเสี่ยวลี่...?" เขาพึมพำออกมาขณะจ้องมองใบหน้าอันงดงามของนาง ทว่า สิ่งที่ทำให้หยวนตกตะลึงอย่างถึงที่สุดไม่ใช่เพียงแค่การปรากฏตัวของนาง แต่มันคือกลุ่มคนที่ยืนอยู่เคียงข้างนางต่างหาก เทียนหยางไม่ได้อยู่ที่นั่น ทว่าผู้ที่ร่วมทางมากับหวงเสี่ยวลี่ กลับเป็นคนในครอบครัวของนาง... ผู้คนซึ่งตามหน้าประวัติศาสตร์แล้ว พวกเขาไม่ควรจะมีชีวิตอยู่ด้วยซ้ำ! สมองของหยวนหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง เขายังจำชะตากรรมที่ควรจะเกิดขึ้นกับพวกเขาได้ติดตา... ความตายที่รอคอยพวกเขาอยู่ระหว่างการเดินทางสู่ทวีปอันรกร้าง ทว่าตอนนี้พวกเขากลับยืนอยู่ตรงหน้าเขา และยังมีลมหายใจอยู่ครบถ้วน *'นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่?!'*