บทที่ 2196: การประมูลหินจิตวิญญาณ (3) “หินจิตวิญญาณก้อนที่สอง! นี่เขามีหินจิตวิญญาณก้อนที่สองครอบครองอยู่จริงๆ หรือนี่!” “ท่านตั้งใจจะนำหินจิตวิญญาณก้อนนั้นออกประมูลด้วยอย่างนั้นหรือ?!” หยวนเอ่ยตอบข้อซักถามนั้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ใช่ ข้าตั้งใจจะขายหินจิตวิญญาณก้อนนี้ แต่ข้าไม่ต้องการเงินทองสิ่งใดเป็นการแลกเปลี่ยน” “แล้วท่านต้องการสิ่งใด?” ใครบางคนโพล่งถามขึ้นด้วยความฉงน “ข้าจะมอบหินจิตวิญญาณก้อนนี้ให้แก่ผู้ใดก็ตามที่สามารถบอกเบาะแสที่ตั้งของ ‘พฤกษาจิตวิญญาณ’ ให้แก่ข้าได้” “ว่ากระไรนะ...?” ทั่วทั้งห้องพลันตกอยู่ในความเงียบงันในทันที เหล่าแขกเหรื่อต่างลอบสบตากันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความลังเลและระแวดระวัง แม้ว่าหินจิตวิญญาณจะเป็นข้อเสนอที่ดึงดูดใจเพียงใด แต่มันก็หาใช่สิ่งที่คุ้มค่าพอจะให้พวกเขาไปผิดใจกับ ‘เผ่าอสูร’ ไม่ เมื่อเห็นความเงียบงันที่น่าอึดอัดนั้น หยวนจึงล้วงมือเข้าไปในสาบเสื้อก่อนจะหยิบหินจิตวิญญาณก้อนที่สามออกมา ส่งผลให้ดวงตาของทุกคนเบิกกว้างขึ้นอีกคราด้วยความตกตะลึง “เขาหยิบหินจิตวิญญาณออกมาอีกก้อนแล้ว!” “สวรรค์! นี่เขามีของล้ำค่าเช่นนั้นอยู่กับตัวกี่ก้อนกันแน่?!” ในขณะที่บางคนเริ่มชั่งน้ำหนักถึงการบอกข้อมูลเรื่องพฤกษาจิตวิญญาณให้หยวนรับรู้ แต่อีกหลายคนกลับเฝ้าสงสัยว่าหากพวกเขารอต่อไปอีกสักนิด ชายหนุ่มผู้นี้จะหยิบหินจิตวิญญาณออกมามากกว่านี้อีกหรือไม่ “หากข้าไม่เสียมารยาทจนเกินไปนัก ข้าขอถามได้หรือไม่ว่าเหตุใดท่านจึงต้องดั้นด้นตามหาพฤกษาจิตวิญญาณถึงเพียงนี้?” ใครบางคนเอ่ยถามขึ้นมาในที่สุด หยวนหันไปมองเจ้าของเสียงนั้น เขาเป็นชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีเขียว ซึ่งเป็นบุคคลเดียวกับที่ประมูลสู้กับนิกายโกลาหลเพื่อชิงหินจิตวิญญาณก้อนแรกไปจนถึงวินาทีสุดท้าย ชายผู้นั้นกล่าวต่อ “ต่อให้ท่านล่วงรู้ที่ตั้งของมัน แต่หากปราศจากความยินยอมจากเผ่าอสูร ท่านก็ไม่อาจย่างกรายเข้าไปได้แม้แต่ก้าวเดียว” “ที่ข้าต้องการไปที่นั่น ก็เพราะข้ามีธุระปะปังบางอย่างที่ต้องสะสางกับเผ่าอสูรพอดี” “...” ห้องประมูลกลับมาเงียบสนิทอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าไม่มีใครเอ่ยตอบ หยวนจึงกล่าวขึ้น “บางทีพวกท่านบางคนอาจไม่สะดวกใจที่จะพูดในที่สาธารณะ เช่นนั้นข้าจะขอจบเรื่องไว้เพียงเท่านี้ ข้อเสนอของข้าจะยังคงมีผลอยู่จนกว่าข้าจะได้รับข้อมูลที่ต้องการ พวกท่านสามารถไปพบข้าได้ที่ห้อง 302 ของโรงเตี๊ยมทมิฬ ซึ่งห่างจากที่นี่ไปเพียงสี่ช่วงตึก” สิ้นคำกล่าว หยวนก็หมุนตัวเดินจากไป ทิ้งให้ทุกคนตกอยู่ในความใบ้รับประทาน เหล่าแขกเหรื่อคนอื่นๆ เริ่มทยอยออกจากงานในเวลาต่อมา ขณะที่หยวนมุ่งหน้าไปรับเงินส่วนแบ่งจากการประมูลหินจิตวิญญาณ “รายได้จากการประมูลหินจิตวิญญาณของท่านคือเก้าพันสามร้อยห้าสิบล้านเหรียญโกลาหล หลังจากหักค่าธรรมเนียมร้อยละ 15 ของโรงประมูลเราแล้ว อย่างไรก็ตาม เนื่องจากจำนวนเงินมหาศาลเช่นนี้ ทางเราต้องขออภัยที่จะแจ้งให้ทราบว่าการโอนเงินอาจต้องใช้เวลาสักระยะ” เฉินเฉิงเอ่ยด้วยท่าทางนอบน้อม “แล้วมันต้องใช้เวลานานเท่าใด?” หยวนถาม “เราน่าจะเตรียมเงินให้พร้อมได้ภายในสัปดาห์หน้าครับ” หยวนยกยิ้มบางพลันเอ่ยถาม “ท่านแน่ใจนะว่านิกายโกลาหลไม่ได้กำลังคิดจะตลบหลังข้า?” “ข้า... ข้ามิอาจออกความเห็นในเรื่องนี้ได้...” เฉินเฉิงส่ายหัวด้วยความลำบากใจ “เอาเถอะ ในเมื่อข้าพอจะมีเวลาว่าง ข้าจะรอไปก่อน แต่หากถึงเวลานั้นแล้วข้ายังมิได้รับเงิน ข้าจะเดินทางไปเยือนนิกายโกลาหลด้วยตัวเอง และเมื่อถึงเวลานั้น... คงจะไม่มีการเจรจาพาทีใดๆ เกิดขึ้นทั้งสิ้น หวังว่าท่านคงจะเข้าใจความหมายของข้า” “นั่น... นั่นมัน...” เฉินเฉิงอ้าปากค้างทว่ากลับไม่รู้จะโต้ตอบอย่างไร หยวนกล่าวต่อ “ไม่ต้องกังวลไป ข้าไม่ได้พูดกับท่านหรอก แต่ข้าพูดกับเจ้าหนูสกปรกที่แอบซ่อนอยู่ในห้องนี้ต่างหาก” “?!” ดวงตาของเฉินเฉิงเบิกกว้างด้วยความตระหนกกับคำพูดนั้น ในวินาทีต่อมา ตัวตนที่ซ่อนเร้นอยู่ก็เผยโฉมออกมา ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากผู้อาวุโสนิกายโกลาหลที่เขาเคยพบเมื่อวันก่อน “ช่างเป็นคำขู่ที่โอหังนัก ทั้งที่มันก็เป็นได้เพียงแค่คำขู่ที่ว่างเปล่า” “หากท่านคิดว่ามันเป็นเพียงคำขู่ที่ว่างเปล่า ท่านก็จงลองดีกับข้าดูเถิด แล้วอีกหนึ่งสัปดาห์ข้าจะกลับมา” หยวนหมุนตัวเดินจากไปทันที หลังจากออกจากโรงประมูล เขาก็ตรงกลับไปยังห้องพักในโรงแรมเพื่อรอคอยให้ใครสักคนยอมรับข้อเสนอของเขา—และเขาก็ไม่ต้องรอนานนัก เมื่อสิ้นเสียงเคาะประตู หยวนเปิดออกไปพบกับร่างในชุดคลุมสีเทาทะมึนที่ปกปิดรูปลักษณ์ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า “ข้อเสนอที่ท่านให้ไว้ยังคงมีผลอยู่หรือไม่?” ชายผู้นั้นถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “แน่นอน สนใจเข้ามาคุยข้างในไหม?” ทว่าชายผู้นั้นกลับส่ายหน้า “ที่นี่มีหูตามากเกินไป ไปหาที่ที่มิดชิดกว่านี้คุยกันเถิด” “ได้ นำทางไปสิ” “จะให้ข้าไปด้วยหรือไม่?” มู่เสวี่ยเหลียนส่งเสียงผ่านกระแสจิตถามเขาจากอีกห้องหนึ่ง “ไม่เป็นไร เจ้าอยู่ที่นี่เถอะ” ด้วยเหตุนี้ หยวนจึงเดินตามชายผู้นั้นออกไปจากโรงแรม เพียงไม่นานพวกเขาก็ทิ้งความวุ่นวายของเมืองไว้เบื้องหลัง มุ่งหน้าไปไกลจนกระทั่งแม้แต่เงาของกำแพงเมืองที่ตั้งตระหง่านอยู่ไกลๆ ก็ลับสายตาไป “ที่นี่คงไกลพอแล้วกระมัง” หยวนเอ่ยขึ้น ชายผู้นั้นหยุดฝีเท้าลงแล้วหันกลับมามองหยวน ผู้ซึ่งยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยอย่างน่าประหลาดใจแม้จะตกอยู่ในสถานการณ์ที่น่าสงสัยเช่นนี้ “ท่านดูใจเย็นเกินไปหน่อยนะ ไม่กังวลบ้างหรือว่าข้าอาจจะปล้นท่าน?” ชายผู้นั้นถาม “หากข้ากังวล ข้าจะยอมเดินตามท่านมาไกลถึงเพียงนี้หรือ?” หยวนย้อนถาม “นั่นก็จริง” ร่างในชุดคลุมเลิกฮู้ดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่คุ้นตา เขาคือชายคนเดียวกับที่ตั้งคำถามหยวนในโรงประมูลเกี่ยวกับเรื่องพฤกษาจิตวิญญาณนั่นเอง “ข้าไม่รังเกียจที่จะบอกที่ตั้งของพฤกษาจิตวิญญาณให้ท่านทราบ แต่ข้าต้องขอถามสักคำ ท่านมีธุระอันใดกับเผ่าอสูรกันแน่?” “ก็แค่ธุระส่วนตัวน่ะ” ชายผู้นั้นหรี่ตาลงพลางนิ่งเงียบเพื่อใช้ความคิด “หรือว่าท่าน... วางแผนที่จะเปิดศึกกับเผ่าอสูร?” ในที่สุดเขาก็เอ่ยถามออกมา หยวนเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ “เหตุใดท่านถึงคิดเช่นนั้น?” “ท่านมั่งคั่งถึงขนาดครอบครองหินจิตวิญญาณได้ถึงสามก้อน เห็นได้ชัดว่าเบื้องหลังของท่านย่อมไม่ธรรมดา หากข้าให้เดา ท่านคงจะมาจากหนึ่งในขุมอำนาจที่ถูกปฏิเสธไม่ให้เข้าถึงพฤกษาจิตวิญญาณมาอย่างยาวนาน... และตอนนี้ท่านกำลังกลับมาล้างแค้นเผ่าอสูร” หยวนรู้สึกทึ่งกับความเข้าใจผิดที่ไปไกลกู่ไม่กลับนี้ แต่เขาก็ไม่ได้ปฏิเสธและเลือกที่จะตามน้ำไปเพื่อดูว่าเรื่องราวจะดำเนินไปทิศทางใด “แล้วตอนนี้ท่านจะบอกข้าหรือเปล่าว่า ท่านจะไม่ยอมบอกที่ตั้งของพฤกษาจิตวิญญาณเพราะไม่อยากเอาตัวเข้ามาพัวพันกับเรื่องนี้?” ทว่าผิดคาด ชายผู้นั้นกลับส่ายหน้าและกล่าวว่า “เปล่าเลย มิใช่เช่นนั้น ในความเป็นจริงแล้ว ข้า—พวกเราอยากจะช่วยเหลือท่าน” “พวกเรา?” “เผ่าอสูรนั้นถือครองพฤกษาจิตวิญญาณไว้เพียงผู้เดียวมาตั้งแต่ครั้งบรรพกาล และมีผู้คนมากมายนักที่ชิงชังการผูกขาดนี้จนเข้าไส้ นั่นคือเหตุผลที่พวกเราจำนวนมากกำลังจะลุกขึ้นมาปิดฉากเรื่องนี้เสียที เหตุใดท่านไม่มาร่วมมือกับพวกเราเล่า? พวกเราจะพาจอมยุทธ์ท่านไปให้ถึงพฤกษาจิตวิญญาณ และจะเป็นขุมกำลังหนุนหลังให้แก่การล้างแค้นของท่านเอง!” ชายผู้นั้นกล่าวชักชวนด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและคาดหวัง