การต่อสู้ทางการเมืองนั้นเป็นเรื่องปกติ เหล่าขุนนางแบ่งแยกกลุ่มก้อนเพื่อผลประโยชน์ของตนเองและคอยตรวจสอบซึ่งกันและกัน เจ็ดดยุกเองก็ไม่ต่างกัน นอกเหนือจากดยุกแห่งดาบ ลิมิตแล้ว พวกเขาทุกคนต่างจงรักภักดีต่อราชวงศ์ ทว่าพวกเขากลับคอยระวังและจับตามองกันเองอย่างใกล้ชิด ในสถานการณ์ที่แย่ที่สุด มันอาจลามไปถึงขั้นการปะทะกันด้วยกำลัง มันเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่เหล่าดยุกจะต้องต่อสู้กันเอง เหล่าดยุกต้องปกครองผู้คนนับล้าน ดังนั้นเหตุการณ์และอุบัติเหตุต่างๆ จึงเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง ใครบางคนย่อมไม่อยากสูญเสียมรดกที่ได้รับมาจากบรรพบุรุษ และใครอีกบางคนก็ยอมทำทุกอย่างเพื่อความทะเยอทะยานของตนเอง ทว่าไม่ว่าตำแหน่งและพื้นนิสัยของแต่ละคนจะเป็นอย่างไร มีคุณลักษณะร่วมกันอย่างหนึ่งในหมู่เจ็ดดยุก นั่นก็คือพวกเขามีความเคารพต่อกัน แม้จะหวาดระแวงหรือเป็นศัตรูกันเพียงใด ทว่าภาพลักษณ์ภายนอกพวกเขากลับแสดงความสุภาพและปรารถนาดีต่อกัน นั่นเป็นเพราะพวกเขาไม่อยากสูญเสียเกียรติยศของตนไป นี่เป็นการแสดงให้ผู้คนได้รับรู้ว่า ‘เหล่าดยุกแห่งจักรวรรดิ’ นั้นสมควรได้รับการเคารพจากทุกคน มันคือการตลาดเชิงภาพลักษณ์แบบหนึ่ง หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ— “อย่าได้มองราชาโอเวอร์เกียร์ด้วยสายตาที่จ้องจะกินเลือดกินเนื้อแบบนั้นสิ” “...” นั่นหมายความว่าสถานการณ์นี้ไม่ปกติเอาเสียเลย แม้ว่าพละกำลังและอิทธิพลของดยุกเกร็นฮัลจะอยู่เหนือกว่าดยุกดีเวิร์ธ และแม้ว่าตระกูลของทั้งสองจะกำลังแย่งชิงสิทธิทางการค้าใน ‘ไซเลต้า’ (Saileta) กันอยู่ก็ตาม ‘ต่อหน้าคนอื่นแท้ๆ...’ มันเป็นเรื่องที่ผิดวิสัยมากที่เกร็นฮัลแสดงความเป็นศัตรูต่อดีเวิร์ธต่อหน้าศัตรูขนาดนี้ ดีเวิร์ธก้มหน้าลงพลางกำหมัดแน่น เขาหายใจเข้าลึกๆ ขณะที่ร่างกายและจิตใจสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ ‘ฉันต้องใจเย็นกว่านี้’ ปกป้องราชาโอเวอร์เกียร์ในขณะที่เหยียบย่ำคุณค่าของเหล่าดยุกแห่งจักรวรรดิเนี่ยนะ...? เกร็นฮัลในตอนนี้ต้องเสียสติไปแล้วแน่ๆ เกร็นฮัลดูบ้าคลั่งจนดีเวิร์ธสงสัยว่าเขาอาจจะกลายเป็นเบอร์เซิร์กเกอร์ไปแล้ว ดีเวิร์ธมั่นใจอีกครั้งว่าเกริดใช้ชื่อของปิอาโร่มาเป็นข้ออ้างเพื่อหลอกลวงเหล่าดยุก ‘ไอ้คนชั่วร้าย’ เกริดคือราชาที่ทรยศต่อราชวงศ์ที่ตนเคยรับใช้และล้มล้างอาณาจักรเดิม เขาเจ้าเล่ห์ไม่ต่างจากพญานาค (งู) มันเป็นเรื่องบังเอิญอย่างนั้นเหรอที่เขารับปิอาโร่ไปเลี้ยงดู? ไม่สิ โอกาสที่จะเป็นเรื่องบังเอิญมันต่ำมาก นี่ต้องถูกคำนวณมาตั้งแต่ต้นแล้วแน่ๆ ปิอาโร่เป็นตัวตนที่แสนพิเศษในจักรวรรดิ เกริดย่อมได้ประโยชน์มหาศาลจากการนำปิอาโร่มาไว้ข้างกาย ผลที่ตามมาก็คือ เขาสามารถบ่อนทำลายความต้องการรวบรวมทวีปของจักรวรรดิลงได้และยังได้ครอบครองเมอร์เซเดสอีกด้วย มันชัดเจนมากว่าองค์จักรพรรดิส่งเมอร์เซเดสมายังอาณาจักรโอเวอร์เกียร์ก็หลังจากที่รู้ว่าปิอาโร่ยังมีชีวิตอยู่ และทรงมีท่าทีที่โอนอ่อนผ่อนปรนต่อสงครามกับอาณาจักรโอเวอร์เกียร์ ‘เขาอันตรายเกินไปแล้ว’ เกริดฉลาดเกินไป ตัวตนของเขาเพียงอย่างเดียวก็เป็นภัยต่อจักรวรรดิแล้ว บางทีเขาอาจจะเป็นตัวตัวที่อันตรายยิ่งกว่ากษัตริย์ไร้พ่ายเสียอีก มาดร้า (Madra) เชื่อเพียงแค่พละกำลังและทำได้แค่หยุดยั้งการบุกของจักรวรรดิ ทว่าชายที่อัจฉริยะและเจ้าเล่ห์คนนี้กำลังทำให้จักรวรรดิเน่าเฟะจากภายใน ความจริงแล้ว องค์จักรพรรดิและเหล่าดยุกต่างก็อยู่ในเงื้อมมือของเขาเรียบร้อยแล้ว ‘เพื่อองค์จักรพรรดิและจักรวรรดิ ชายคนนี้จะต้องถูกกำจัด’ ทว่าตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา เกร็นฮัลและมอร์สต่างก็ฮุบเหยื่อที่ชื่อว่าปิอาโร่ไปแล้ว ในตอนที่ปิอาโร่ถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏ พวกเขาเคยถวายฎีกาต่อองค์จักรพรรดิ โดยยืนยันว่าปิอาโร่ถูกใส่ร้ายแน่นอน พวกเขาอ้อนวอนไม่ให้ครอบครัวของปิอาโร่ต้องขึ้นสู่แท่นประหาร ผู้ที่โหยหาปิอาโร่ย่อมต้องยินดีเมื่อได้รับข่าวว่าปิอาโร่ยังมีชีวิตอยู่ พวกเขาคงมีความรู้สึกที่ซับซ้อนต่อเกริดที่หลอกลวงพวกเขาว่าตนเป็นคนดูแลปิอาโร่อย่างดี ‘การมีอยู่ของปิอาโร่ไม่อาจปิดบังได้อีกต่อไป ลำดับความสำคัญคือต้องบอกให้พวกเขารู้ว่าเกริดใช้ปิอาโร่เพื่อผลประโยชน์ทางการเมือง ไม่ใช่ดูแลเขาด้วยความปรารถนาดีบริสุทธิ์’ ‘ดังนั้น เราควรจะสงบเสงี่ยมไว้ก่อน แล้วหาโอกาสที่จะทำลายความมีเหตุมีผลของเกร็นฮัลซะ’ ดีเวิร์ธจะร่วมมือกับบาซาร่า ไม่เหมือนกับดยุกคนอื่นๆ เธอไม่มีความรู้สึกส่วนตัวหรือความสัมพันธ์ใดๆ กับปิอาโร่ เธอคงจะสามารถวิเคราะห์สถานการณ์ได้อย่างเป็นกลาง ดีเวิร์ธใช้ความพยายามอย่างมากในการระงับความโกรธ เขาเอ่ยคำขอโทษต่อเกร็นฮัลและสลายแอลกอฮอล์ในมานาของเขาออกจนหมด “ข้าทำพลาดไปแล้ว คู่ต่อสู้อาจจะเป็นผู้นำของอาณาจักรศัตรู ทว่าเขาก็เป็นราชาที่ปกครองผู้คนด้วยเช่นกัน ข้าตื่นเต้นเกินไปจนลืมเกียรติยศในฐานะดยุกแห่งจักรวรรดิ และไม่ได้แสดงความสุภาพขั้นพื้นฐานต่อเขา” คำพูดที่ไพเราะของดีเวิร์ธนั้นแฝงไปด้วยความนัย เขาประกาศอย่างชัดเจนว่าเกริดคือศัตรูของจักรวรรดิ และการที่เกร็นฮัลปกป้องเกริดก็เป็นเพียงเพราะเหตุผลอันสูงส่งเท่านั้น นอกจากนี้ยังเป็นการเหน็บแนมเกร็นฮัลที่ถูกเกริดหลอกใช้เพราะเรื่องส่วนตัว ดีเวิร์ธรู้สึกว่าเกร็นฮัลจะต้องรู้สึกละอายใจและกู้คืนเหตุผลที่สูญเสียไปกลับมา ทว่า ผลที่ได้กลับแตกต่างจากที่เขาคาดไว้ เกร็นฮัลกลับพูดจาไร้สาระยิ่งกว่าเดิม “ข้าบอกให้ท่านเก็บความเป็นศัตรูไปซะเพื่อตัวท่านเอง ไม่ใช่เพื่อเหตุผลที่จอมปลอมพวกนั้น” “เพื่อตัวข้างั้นเหรอ?” “ถูกต้องแล้ว” “...?” ‘ท่านพี่ ท่านคงจะลำบากมากสินะระหว่างที่สำรวจซากโบราณสถานแห่งนี้’ มีบาดแผลนับไม่ถ้วนบนร่างกายของเกร็นฮัลภายใต้ชื่อ ‘เหรียญกล้าหาญ’ เขาไม่ได้แข็งแกร่งเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เกร็นฮัลต่อสู้เพื่อองค์จักรพรรดิและประชาชนมาตลอด 60 ปี จิตใจและร่างกายของเขาอ่อนล้ามานานแล้ว ซากโบราณสถานแห่งเทพสงครามคงจะเป็นความทุกข์ทรมานที่ต่อเนื่องสำหรับเขา มันยากที่ดิวเวิร์ธจะเดาได้ว่าส่วนไหนที่ยากลำบากที่สุดในการสำรวจที่นี่มานานกว่าหนึ่งเดือนโดยไม่มีกำลังพล ดูเหมือนเกร็นฮัลจะเสียสติไปแล้วหลังจากผ่านความยากลำบากมาอย่างยาวนาน ดีเวิร์ธเดาะลิ้น “ดยุกขี้เมา ท่านคงจะตายไปแล้วหากยังใช้ท่าทีที่ต่ำทรามแบบนั้นต่อหน้าพระราชาเกลิดต่อไป” มอร์สพูดขึ้นมาลอยๆ พลางทำท่าเอามือเชือดคอตัวเอง “อะไรนะ? ข้าจะตายงั้นเหรอ? นี่ข้าหูฝาดไปหรือเปล่าเนี่ย?” ดีเวิร์ธขมวดคิ้วซะจนหน้าย่น มอร์สพยักหน้า “อืม ใช่” “ว่าไงนะ!” ใบหน้าของดีเวิร์ธแดงก่ำราวกับพุทราจีน เขาดูเหมือนคนเมาทั้งๆ ที่สลายแอลกอฮอล์ไปหมดแล้ว “ดยุกมอร์ส ท่านอาจจะเป็นดยุกเหมือนกัน ทว่าข้าไม่อาจปล่อยผ่านคำพูดนั้นไปได้หรอกนะ” มันคือศักดิ์ศรีของดีเวิร์ธ เขาอาจจะอ่อนแอกว่าพวกนั้น ทว่าเขาก็ไม่ใช่คนโง่ที่จะให้ใครมาหัวเราะเยาะหรือมาข่มขู่เอาชีวิตได้ง่ายๆ “ท่านจะฆ่าข้างั้นเหรอ? เพราะอะไรล่ะ? กลัวว่าจะไม่ได้พบปิอาโร่ถ้าข้าเข้าไปยุ่งอย่างนั้นเหรอ? ท่านเลยจะฆ่าข้าซะ? ข้าก็เป็นดยุกแห่งจักรวรรดิเหมือนกับท่าน! ท่านบังอาจจะฆ่าข้ารับใช้ขององค์จักรพรรดิเชียวเหรอ?” ดีเวิร์ธกำลังเข้าใจคำพูดของพวกเขากลับตาลปัตร เขาทึกทักไปเองว่าคนที่จะฆ่าเขาก็คือ ‘เกร็นฮัล’ และ ‘มอร์ส’ ซึ่งแน่นอนว่าเป็นการเข้าใจผิดอย่างแรง ไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นอย่างไร ดยุกไม่มีทางทำร้ายดยุกด้วยกันเองแน่นอน พวกเขาทำได้เพียงยืนดูอยู่ห่างๆ เท่านั้น มอร์สโบกไม้โบกมือ “ท่านบ้าไปแล้วหรือไง? ทำไมพวกเราต้องไปฆ่าดยุกด้วยกันเองล่ะ?” “ถ้าอย่างนั้นข้าจะตายด้วยน้ำมือใครกันล่ะ!!” คำพูดของมอร์สซึ่งไม่ใช่การอธิบายให้กระจ่าง กลับยิ่งไปราดน้ำมันบนกองเพลิงแห่งความโกรธของดีเวิร์ธ ดีเวิร์ธที่ยังไม่รู้ถึงความร้ายแรงของสถานการณ์คิดว่ามอร์สเป็นคนบ้าไปแล้ว เขาจะต้องทูลเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้องค์จักรพรรดิทรงทราบแน่นอน และจะทำให้พวกเขาทุกคนต้องรับผิดชอบ เสียงที่ไพเราะราวกับหยกประดับหูของดีเวิร์ธในขณะที่เขากำลังตั้งปฏิญาณนั้นเอง มันคือเสียงของบาซาร่าที่นิ่งเงียบมาตลอด “ท่านจะตายด้วยน้ำมือของราชาโอเวอร์เกียร์น่ะสิ” “...?” ดีเวิร์ธรู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ เขาจะตายเพราะเกริดเนี่ยนะ...? ...เพราะไอ้หมอนั่นเนี่ยนะ? นี่มันคือมุกตลกรูปแบบใหม่หรือยังไงกัน? “...ดยุกบาซาร่า ข้าผิดหวังในตัวท่านจริงๆ” สถานการณ์ในตอนนี้ไม่ได้สำคัญสำหรับดีเวิร์ธอีกแล้ว เขารู้สึกว่าตนเองถูกหัวเราะเยาะ ดีเวิร์ธตระหนักได้ว่าปกติแล้วพวกดยุกคนอื่นๆ เมินเฉยต่อเขาขนาดไหน และเขาก็เต็มไปด้วยความอับอายที่จะกลายเป็นบาดแผลในใจไปตลอดชีวิต เขากำลังกัดฟันแน่นเมื่อเกร็นฮัลเอ่ยถามขึ้นมาว่า “ทำไมชื่อปิอาโร่ถึงได้หลุดออกมาอย่างต่อเนื่องล่ะ?” ปิอาโร่ตายไปแล้ว เกร็นฮัลยอมรับความจริงนั้นมานานแล้วและฝังปิอาโร่ไว้ในใจของเขา ทว่าดีเวิร์ธกลับเอาแต่เอ่ยชื่อปิอาโร่ออกมา ยิ่งไปกว่านั้น เขายังเอาปิอาโร่ไปโยงกับเกริดอีกด้วย มันต้องมีอะไรมากกว่านั้นแน่ๆ ความรู้สึกคาดหวังที่ไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจไว้เริ่มก่อตัวขึ้นลึกๆ ในใจของเกร็นฮัล ทว่าไม่ใช่ดีเวิร์ธที่เป็นคนตอบสนองต่อความคาดหวังของเขา “อดีตหัวหน้าอัศวินแดง ปิอาโร่ ตอนนี้เขาคืออัศวินของฉันเอง” เป็นเกริดที่เป็นคนพูดออกมา “วะ... ว่าไงนะ!” บาซาร่าและมอร์สที่ตื่นตระหนกต่างพากันเบิกตากว้าง ใบหน้าของเกร็นฮัลแข็งทื่อ และเขาเค้นถามเพื่อยืนยันอีกครั้ง “ฝ่าบาท สิ่งที่พระองค์พูดเป็นความจริงอย่างนั้นหรือครับ?” ดวงตาของเขาส่งข้อความออกมาว่าเขาจะไม่ยอมให้ใครมาลบหลู่ชื่อของปิอาโร่เด็ดขาด ปิอาโร่คือคนสำคัญของเกร็นฮัลอย่างนั้นเหรอ? เกริดรับรู้ได้ถึงเรื่องนั้นและให้ความสนใจกับเกร็นฮัล “ใช่แล้ว มันเป็นเรื่องเมื่อนานมาแล้วล่ะ ฉันเจอเขาตอนที่ฉันยังเป็นคนธรรมดา ไม่ใช่ราชาแบบนี้” มันเป็นโชคชะตาที่น่าแปลกประหลาด ปิอาโร่เคยเป็นคนบ้าที่น่าสะพรึงกลัว และเกริดก็เกือบจะตายด้วยน้ำมือของเขา ทว่าโชคชะตาที่แปลกประหลาดนี้นำไปสู่ความสัมพันธ์อันล้ำค่า “ปิอาโร่เคียงข้างฉันมาตั้งแต่วินาทีที่ฉันได้กลายเป็นขุนนาง” “วะ... ว่าไงนะ...” ปิอาโร่ยังมีชีวิตอยู่? แถมยังรับใช้กษัตริย์ต่างแดนอีกด้วยอย่างนั้นเหรอ...? เกร็นฮัลมีความบ้าคลั่งที่สืบทอดกันมาแบบรุ่นสู่รุ่นในตระกูลของเขา ชายเพียงคนเดียวที่ยิ้มรับด้วยความอบอุ่นใขณะที่คนอื่นๆ ต่างพากันหวาดกลัวและหลบเลี่ยงเกร็นฮัลเพราะความบ้าคลั่งที่จารึกอยู่ในยีนของเขา ก็คือปิอาโร่ เขาเคยบอกกับเกร็นฮัลไว้ว่า “อย่าได้ละอายใจหรือหวาดกลัวที่จะเผยความบ้าคลั่งของเจ้าออกมาเลย” “เจ้าแสดงความบ้าคลั่งออกมาเพื่อบ้านเมืองและเพื่อประชาชน ดังนั้น อย่าได้เกรงกลัวหรือตกใจเมื่อคนอื่นชี้นิ้วมาที่เจ้า” มันคือช่วงเวลาที่พวกเขาถูกเรียกว่าเก้าดยุก ไม่ใช่เจ็ดดยุก ปิอาโร่คือเสาหลักในอดีตของเก้าดยุก “ออ... อา...” “ดยุกเกร็นฮัล!” มอร์สเข้าช่วยพยุงเกร็นฮัลที่กำลังซวนเซจากการช็อค ดวงตาของเกร็นฮัลเริ่มแดงก่ำ เขาดีใจมาก มันรู้สึกราวกับว่าความโศกเศร้าที่เกาะกินหัวใจราวกับรอยแผลเป็นที่ไม่มีวันลบเลือนได้ถูกชะล้างออกไป เขาขอบคุณเทพีแห่งแสงและรู้สึกโล่งใจที่ปิอาโร่รอดชีวิตมาได้อย่างปลอดภัยและกำลังรับใช้ใครบางคนที่คู่ควร ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกผิดที่ถาโถมเข้ามาก็มหาศาลมาก มันคือบาปที่เขาไม่สามารถปกป้องครอบครัวของปิอาโร่เอาไว้ได้ อารมณ์ที่ซับซ้อนนานัปการถาโถมเข้าใส่เกร็นฮัลจนทำให้เขาร้องไห้ออกมา “...” ปิอาโร่เป็นคนที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าที่เกริดเคยคิดไว้เสียอีก เมื่อเกริดเห็นปฏิกิริยาของเกร็นฮัล เขาก็นึกถึงตอนที่ได้ยินเรื่องราวของปิอาโร่ครั้งแรก มันคือเรื่องราวที่เริ่มต้นด้วย ‘เกิดในตระกูลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในจักรวรรดิ...’ ‘บางทีปิอาโร่เองก็น่าจะเป็นดยุกเหมือนกัน’ เขาคงจะสูญเสียทุกอย่างไปในชั่วข้ามคืน ความสูญเสียและความเจ็บปวดที่เขาได้รับมันจะมากมายขนาดไหนนะ? เมื่อคิดถึงอดีตของปิอาโร่ เกริดก็รู้สึกว่ามันช่างน่าอังเวทจริงๆ ปิอาโร่ให้อภัยอัสโมเฟลและกลับมายิ้มได้ทุกวัน ทว่าเขาก็ยังคงไม่อาจละทิ้งหัวใจที่ฝันถึงการแก้แค้นต่อจักรวรรดิลงได้ ท่ามกลางบรรยากาศที่แปรปรวนนี้ กลิ่นแอลกอฮอล์ก็ปรากฏขึ้น เกริดเบนสายตาไปมองและพบดยุกขี้เมา ดีเวิร์ธ กำลังดื่มเหล้าจากขวด ของเหลวไหลผ่านคอขวดที่ใสสะอาดเข้าไปในปากของดีเวิร์ธ “ข้าอุทิศทั้งชีวิตให้กับจักรวรรดิและทำหน้าที่ในฐานะขุนนางได้อย่างครบถ้วน” ดีเวิร์ธกระดกเหล้าจนหมดขวดในพริบตาและเริ่มเอ่ยปากออกมา “ทว่าพวกท่านกลับปฏิบัติต่อข้าเช่นนี้เพียงเพื่อคนทรยศที่จากไปนานแล้วอย่างนั้นเหรอ?” ดีเวิร์ธจ้องมองเกร็นฮัลด้วยดวงตาที่เป็นสีเลือด ความกดดันที่เขาปล่อยออกมานั้นรุนแรงมาก “อาณาจักรเล็กๆ... ปฏิบัติต่อข้าได้ต่ำต้อยยิ่งกว่ากษัตริย์ของอาณาจักรศัตรูอย่างนั้นเหรอ? ข้าจะถูกฆ่าโดยราชาโอเวอร์เกียร์เนี่ยนะ? หึๆ! ฮ่าๆๆ! ดยุกเกร็นฮัล! ตอนนี้ข้าได้รู้แล้วว่าท่านมองข้าเป็นตัวตลกแค่ไหน!” ดีเวิร์ธเคยพูดอย่างตรงไปตรงมาเมื่อตอนที่ได้กลับมาพบกับปิอาโร่ว่า “ข้าอิจฉาเจ้าและริษยาเจ้าเหลือเกิน” เขามีร่างกายที่สามารถแสดงพละกำลังออกมาได้เฉพาะเวลาที่เพิ่งพาแอลกอฮอล์เท่านั้น แม้ปกติเขาจะไม่แสดงมันออกมา แต่ดีเวิร์ธก็เป็นคนที่มีความมั่นใจในตัวเองต่ำมาก เขาละอายใจที่ตัวเองไม่สามารถเลิกเหล้าได้ จึงไม่แปลกใจเลยที่เขาจะระเบิดอารมณ์ออกมาเมื่อถูกมองว่าอ่อนแอกว่าเกริด “ข้าจะพิสูจน์ให้เห็นเอง! ข้าไม่ได้กระจอกอย่างที่พวกท่านคิดหรอกนะ!” ดีเวิร์ธคำรามและพุ่งเข้าใส่เกริดทันที ตอนนี้มันไม่เกี่ยวอะไรกับปิอาโร่แล้ว เขาต้องฆ่าเกริดเพื่อพิสูจน์ตัวเอง มานาที่แฝงไปด้วยแอลกอฮอล์ช่วยเพิ่มขีดความสามารถทางกายภาพของดีเวิร์ธได้อย่างมหาศาล ดีเวิร์ธรวดเร็วมากจนเกริดไม่สามารถจับภาพการเคลื่อนไหวได้อย่างชัดเจน แม้ว่าเขาจะสวม ‘ผ้าปิดตาของผู้สังหาร’ (Slaughterer’s Eye Patch) ด้วยปฏิกิริยาตอบโต้โดยสัญชาตญาณแล้วก็ตาม “ฉันจะไม่ยอมให้เรื่องมันง่ายขนาดนั้นหรอก” เกริดเปิดดวงตาข้างที่ปิดอยู่ออกภายใต้ผ้าปิดตา [เปิดใช้งาน ‘ดวงตาแห่งการตัดตอน’] [ระงับเอฟเฟกต์ที่เป็นประโยชน์ทั้งหมดของเป้าหมาย!] [เอฟเฟกต์นี้จะยังคงอยู่ตราบเท่าที่จ้องมองเป้าหมาย] พลังของดวงตาแห่งการตัดตอนไม่เพียงแค่สกัดกั้น ‘โอกาส’ ที่จะได้รับบัฟเท่านั้น ทว่ายังยกเลิกบัฟที่ถูกใช้งานไปแล้วอีกด้วย มันคือทักษะดีบัฟขั้นสูงสุดที่เคยได้รับพิสูจน์มาแล้วในตอนสู้กับเดเมียน (Damian) “...!?” จิตใจที่มึนเมาของดีเวิร์ธพลันเย็นวูบลงทันที ความเร็วของเขาที่เคยทำตัวเหมือนลูกกระสุนที่พุ่งเข้าใส่เกริด กลับตกลงเหลือเพียงความเร็วของลูกธนู กลิ่นอายของไวน์เลือนหายไป “ระบำดาบสังหารบุปผายอดเขา” (Linked Kill Flower Pinnacle) [เปิดใช้งานเอฟเฟกต์ของ ‘เสริมพลังอาวุธ’ โดยบราฮัม] [พลังโจมตีของอาวุธเพิ่มขึ้น 50% ในระหว่างที่ระบำดาบดำเนินอยู่] ดาบที่เล็งไปยังเทพยดา (Sword Aiming at the Gods) สั่นพ้องด้วยเวทมนตร์ของระดับตำนาน [เปิดใช้งานเอฟเฟกต์ของ ‘ตรวจจับพลังไอ’ โดยบราฮัม] [เป้าหมายกำลังถูกติดตาม และอัตราการโจมตีถูกเป้าของระบำดาบเพิ่มขึ้น] ปลายดาบของเกริดพุ่งเป้าไปที่ดีเวิร์ธอย่างแม่นยำ [เปิดใช้งานเอฟเฟกต์ของ ‘ใบมีดสายลม’ โดยบราฮัม] ระบำดาบแห่งสายสัมพันธ์ถูกคลอไปด้วยลมที่คมกริบ [เปิดใช้งานเอฟเฟกต์ของ ‘สายฟ้า’ โดยบราฮัม] กลีบดอกไม้สีน้ำเงินที่กระจัดกระจายปล่อยกระแสไฟฟ้าออกมา มีทักษะที่งดงามและวิจิตรบรรจงขนาดนี้ในโลกด้วยอย่างนั้นเหรอ? ดีเวิร์ธตกตะลึงไปกับระบำดาบของเกริดและถูกแทงเข้าไปที่หน้าอกในที่สุด “แค็ก!” สถานการณ์นี้ดูราวกับเป็นเรื่องโกหก ใครจะไปเชื่อว่าราชาของอาณาจักรเล็กๆ จะสามารถขจัดแอลกอฮอล์ของดีเวิร์ธออกไปได้อย่างบังคับ เผยจุดอ่อนของเขา และจัดการโจมตีที่รุนแรงถึงชีวิตได้ขนาดีนี้? ดีเวิร์ธที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสหยิบขวดใหม่ออกมาด้วยมือที่สั่นเทา ยังมีขวดเหล้าเหลืออยู่อีกสามขวดที่แขวนอยู่ที่เอวของเขา อึก! เขายกขวดใหม่ขึ้นดื่ม “อัญเชิญอัศวิน” เกริดตัดสินใจอย่างรวดเร็ว เอฟเฟกต์ของดวงตาแห่งการตัดตอนคือการสุ่มถอดบัฟของเป้าหมายออกมา ไม่ใช่การถอดบัฟทั้งหมดทันทีทว่ามันอาจจะถอดออกหมดหรือไม่ก็ได้ ยิ่งไปกว่านั้น ดีเวิร์ธยังมีพลังชีวิตเหลืออยู่อีกสองในสามแม้จะโดน ‘ระบำดาบสังหารบุปผายอดเขา’ เข้าไปก็ตาม มันมีความเป็นไปได้ที่จะล่าดีเวิร์ธหากเกริดร่วมมือกับเพื่อนร่วมงาน ทว่ามันคงจะเป็นการต่อสู้ที่ยุ่งเหยิง ยิ่งสู้ยาวนานเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีโอกาสที่ดยุกคนอื่นๆ จะยื่นมือเข้ามาแทรกแซงมากขึ้นเท่านั้น เขาต้องรีบเผด็จศึกให้จบโดยเร็ว นอกจากนี้ มันยังคุ้มค่าที่จะลองเพิ่มค่าความพึงพอใจกับเกร็นฮัลที่มีความสัมพันธ์กับปิอาโร่อีกด้วย เกริดคำนวณเรื่องทั้งหมดนี้... และหยิบไพ่ที่แกร่งที่สุดออกมา “ปิอาโร่” บางทีนี่อาจจะเป็นทักษะลับขั้นสูงสุดที่แท้จริงของเกริด ว่าแต่ที่นี่คือใจกลางทะเลแดง ช่องทางการสื่อสารและเวทมนตร์วาร์ปทั้งหมดต่างถูกตัดขาด การอัญเชิญอัศวินย้อมใช้ได้ผลจริงอย่างนั้นเหรอ? เกริดรู้สึกกังวลแต่ก็ยังคงพยายามทำมัน เหตุผลที่การสื่อสารกับภายนอกถูกตัดขาดในซากโบราณสถานแห่งเทพสงครามก็เพื่อป้องกันไม่ให้พวก ‘ผู้อ่อนแอ’ เข้ามา ในทางกลับกัน เทพสงครามยินดีต้อนรับผู้แข็งแกร่ง พระองค์ยินดีต้อนรับผู้แข็งแกร่งและไม่ขัดขวางการอัญเชิญตนของผู้ที่แข็งแกร่ง [เทพสงครามเซราทูล จะอนุญาตให้ใช้เวทมนตร์วาร์ปชั่วคราวเป็นกรณีพิเศษ] [อัศวินของพระองค์ ‘ปิอาโร่’ มาถึงเคียงข้างพระองค์แล้ว] “ข้าเฝ้ารอเวลานี้อยู่พอดีเลยครับ ฝ่าบาท” มันดูยอดเยี่ยมมาก ปิอาโร่ที่สวมชุดเกราะของอัศวินและไม่ใช่เสื้อผ้าสกปรกมอมแมมดึงดูดสายตาของทุกคน ชุดเกราะอัศวินคือเครื่องแต่งกายที่แสดงออกถึงจิตใจของปิอาโร่ที่เฝ้ารอคอยอย่างอดทนตั้งแต่วินาทีที่เกริดออกเดินทางมายังซากโบราณสถานแห่งเทพสงคราม “ทะ... ท่านปิอาโร่...” เป็นความจริง ฮีโร่ในอดีตของพวกเขายังมีชีวิตอยู่ เกร็นฮัลและมอร์สตัวสั่นเทิ้มด้วยความตื่นเต้น