บทที่ 1926 “ข้าว่าความบ้าของมันเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ แล้วนะว่าไหม?” เซร่าทุลเดาะลิ้นขณะเฝ้ามองกริดที่หายตัวไปและปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งด้วยวิชาชุนโป (ย่างก้าวพริบตา) อยู่หลายครั้ง ก่อนจะมุดหายลงไปใต้ดินในที่สุด เซร่าทุลเคยเป็นศัตรูกับกริดมานานหลายปีและเพิ่งจะกลายมาเป็นพันธมิตรกันได้ไม่นาน เขาจึงสามารถประเมินกริดได้อย่างเป็นกลางยิ่งกว่าใคร เซร่าทุลคิดว่ากริดที่ดูเหมือนไม่สนใจคู่ต่อสู้ของตัวเองนั้นเป็นคนบ้ามาตั้งแต่สมัยยังเป็นมนุษย์แล้ว และเมื่อมองดูเขาในตอนนี้ กริดดูจะบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิมเสียอีก บุกรังของทราวค่าเนี่ยนะ? มันก็ถูกที่ว่านั่นคือแผนที่ดีที่สุด มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะใช้กลยุทธ์ตั้งรับเวลาต่อสู้กับมังกร มังกรสามารถทำลายป้อมปราการที่มนุษย์สร้างขึ้นทั่วทวีปได้ด้วยการกระพือปีกเพียงครั้งเดียว หากไม่มีฝาครอบเมืองเอาไว้ทุกแห่ง อารยธรรมมนุษย์ทั้งหมดคงมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านด้วยลมหายใจมังกรเพียงลมเดียว กลยุทธ์ที่ดีที่สุดคือการเข้าโจมตีทราวค่าและบีบให้พวกมังกรต้องเป็นฝ่ายตั้งรับ ปัญหาคือกริดกำลังจะไปคนเดียว นี่มันเกินกว่าคำว่าโอหังไปไกล แต่มันคือการฆ่าตัวตายชัดๆ “ฝ่าบาทอาจจะห่างไกลจากคำว่าปกติไปสักหน่อย แต่เขาก็ไม่ได้ขาดความสามารถในการตัดสินใจหรอกครับ เขาจะไม่ทำอะไรเกินตัวแน่นอน ผมคิดว่าเขาคงมุ่งเน้นไปที่การถ่วงเวลาขณะที่เรากำลังฟื้นฟูร่างกายด้วยการดึงความสนใจของศัตรูมาที่ตัวเอง ผมไม่แน่ใจว่านี่เป็นแผนที่คิดมาอย่างดีหรือเขาแค่ทำตามสัญชาตญาณกันแน่ แต่ว่า...” ราวเวลพูดค้างไว้แค่นั้น แม้แต่เขาก็ยังมองเจตนาที่แท้จริงของกริดไม่ออก เขายังมีเรื่องอื่นให้กังวลใจ นั่นเป็นเพราะเขาได้ยินมาว่านาธาเนียลที่ไปพบกริดในโลกความเป็นจริงได้พูดเรื่องไร้สาระที่มีนัยสำคัญบางอย่าง เขาไม่คิดว่าคำทำนายของเธอจะมีมูลความจริงที่หนักแน่นอะไร แต่เขาก็ไม่กล้าที่จะเมินเฉยมันไปเสียเฉยๆ เขารู้สึกได้เลยว่าอาการผมร่วงของเขากำลังจะกำเริบหนักขึ้นอีกรอบในเร็วๆ นี้ “พักกันสักหน่อยเถอะ ข้าต้องตรวจสอบรางวัลที่ได้รับเสียหน่อย” ในขณะที่ราวเวลกำลังกังวลเรื่องผมร่วง ชายผู้มีศีรษะล้านก็เดินเข้ามา ราวเวลยิ่งรู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นไปอีก แต่เขาก็จำต้องวางความรู้สึกส่วนตัวลงชั่วคราว “ครับ เอาแบบนั้นก็ได้ ผมถึงกับปลดล็อกค่าสถานะพิเศษและคุณลักษณะใหม่ๆ ออกมาได้ ทั้งที่จัดอยู่ในอันดับที่ 173 ของการบุกคราวนี้ แต่ผมยังไม่คุ้นชินกับมันเลยใช้งานพวกมันสู้กับเหล่านางฟ้าได้ไม่ดีนัก พวกที่ทำผลงานได้ดีกว่าผมคงได้ทักษะใหม่ๆ มาแน่ ดังนั้นผมว่าทุกคนคงต้องเหนื่อยกันหน่อยในช่วงนี้เพื่อปรับตัวให้เข้ากับมัน” “อันดับที่ 173? ทำไมเจ้าถึงได้อันดับ 173? ทำไมเจ้าถึงสูงกว่าข้าล่ะ?” ข้อความของระบบประกาศถึงบุคคลระดับท็อป 20 ที่มีส่วนร่วมในการปราบทราวค่าเท่านั้น ไม่มีทางที่คนอื่นจะรู้ได้เลยว่าใครอยู่อันดับที่ 21 ลงไปบ้างนอกจากจะเป็นผู้เข้าร่วมศึกนี้ อันดับของแวนท์เนอร์คือที่ 200 เขาอยู่ต่ำกว่าราวเวลที่วางมือจากการรบแนวหน้าไปนานแล้วมาก แวนท์เนอร์ไม่เข้าใจเลยสักนิด ราวเวลส่ายหน้า “เจ้าไม่เคยรับลมหายใจมังกรเลยใช่ไหม? คิดว่าแทงค์ที่ล้มเหลวในการทำหน้าที่ของแทงค์สมควรได้รับสิทธิ์มาอิจฉาเพื่อนร่วมงานหรือไง?” “คราเกลยังตัดลมหายใจมังกรเพลิงได้เลย แล้วจะให้ข้าทำอะไรล่ะ? ข้าก็ช่วยกันเวทมนตร์กับพายุไปหลายครั้งอยู่นะ” ราวเวลกล่าว “ข้าเปลี่ยนสภาพภูมิอากาศและทำให้ทราวค่าอ่อนแอลงไปเล็กน้อย” “เจ้าไม่ได้แค่ทำให้มันอ่อนแอลง 0.01% หรือไง?” “ทราวค่ามันทรงพลังมาก ขนาดนั้นก็ถือว่าเพียงพอที่จะได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้มีส่วนร่วมอันดับที่ 173 แล้ว ต่อให้เจ้าจะกันเวทมนตร์ได้บ้าง แต่ผลงานของแทงค์ที่ปกป้องพันธมิตรไม่ได้และรอดมาได้คนเดียวน่ะ ยังไงคะแนนก็ต้องต่ำกว่าข้าอยู่แล้ว” “แล้วจะให้ทำยังไงถ้าเวทมนตร์ระเบิดแล้วเกิดความเสียหายเป็นวงกว้าง...? นี่มันไม่ยุติธรรมเลย” “เจ้ากำลังยึดติดกับอันดับเล็กๆ น้อยๆ ไม่ว่ายังไงมนุษย์ก็เป็นพวกละโมบและใจแคบอยู่ดี นั่นคือเหตุผลที่มีคนจำนวนมากหลงใหลในวิชาลับของข้า หึ” เซร่าทุลจ้องมองราวเวลและแวนท์เนอร์ที่กำลังเถียงกันเรื่องไร้สาระด้วยสายตาสมเพช ก่อนจะนั่งลงบนผืนทราย นี่เป็นสถานการณ์ที่นักบุญหญิงรูบี้กำลังดูแลบราฮัมอยู่ เซร่าทุลต้องฟื้นฟูร่างกายด้วยตัวเองและเขาก็ทำได้ดี เขาเปลี่ยนวงจรพลังเทพและมุ่งเน้นไปที่การฟื้นฟู ทำให้บาดแผลหายเร็วขึ้น แต่ทรัพยากรหลายประเภทที่ถูกใช้ไปตอนที่เขาใช้วิชาต่อสู้ทุกรูปแบบยังคงขาดแคลนอยู่ เขาคงต้องพักฟื้นอย่างน้อยครึ่งวันเพื่อให้ร่างกายกลับมาสมบูรณ์เต็มที่ “อันดับ 4” “......?” เซร่าทุลกำลังพยายามรวบรวมสมาธิเพื่อฟื้นฟูร่างกายเมื่อเขาต้องแปลกใจกับสิ่งที่ได้ยิน เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นและเห็นคนที่ปางตายกำลังนอนอยู่ฝั่งตรงข้าม “ข้าเดาว่าอันดับ 4 มันคงน่าอายสินะ นั่นแหละเหตุผลที่เจ้าถึงเพิกเฉยและหันหนี มองข้ามอันดับความดีความชอบในการปราบมังกรเพลิงว่าไม่สำคัญ” ตัวตนของคนที่ปางตายนั้นคือไบแบน เขายังคงขุ่นเคืองกับท่าทีของเซร่าทุลที่ดูถูกมนุษย์ ขมับของเซร่าทุลกระตุก “ไอ้คนที่ป่านนี้คงได้เร่ร่อนอยู่ในนรกไปแล้วถ้าไม่ได้ข้าช่วย กลับมาพูดจาหน้าไม่อายแบบนี้เนี่ยนะ การที่เจ้าเห่าหอนอย่างไร้มารยาทแบบนี้ มันเหมือนเห็นสุนัขไม่มีผิด” “ข้าอยู่อันดับ 2 ไม่ได้แปลว่าเจ้าแย่กว่าสุนัขหรือไง?” “ถ้าข้ามาถึงสนามรบก่อนเจ้า ข้าก็ต้องเป็นอันดับ 2 ไปแล้ว” มโนธรรมของเซร่าทุลไม่ยอมให้เขาบอกว่าเขาจะเป็นอันดับ 1 ผลงานของฮายาเตะนั้นโดดเด่นไม่เหมือนใครจริงๆ ไบแบนพ่นลมหายใจ “รางวัลอันดับ 2 ของเจ้าน่ะ ไปรับในนรกโน่นไป” “ทำไมไอ้นี่ถึงเอาแต่เห่าหอนนัก? ข้าคือเทพสงครามนะ ที่นี่มีแต่คนบ้าหรือยังไง?” ใบหน้าของเซร่าทุลที่มักจะแดงก่ำอยู่เสมอร้อนผ่าวราวกับจะระเบิดออก ปลายคิ้วที่ยกขึ้นดุจเคียวกลับหัวสั่นระริก เมื่อบรรยากาศเริ่มไม่ปกติ เปียโร่ก็เดินเข้ามา เขาตั้งใจจะเข้ามาไกล่เกลี่ย ก่อนที่เปียโร่จะได้พูดอะไร เซร่าทุลก็เอ่ยปาก “ชาวนา” ชาวนาเนี่ยนะคืออัครสาวกของพระเจ้า? บางคนอาจจะรู้สึกไม่พอใจ แต่สีหน้าของเปียโร่กลับสดใส สำหรับเขาแล้ว การถูกเรียกว่าชาวนาไม่ใช่เรื่องน่าอับอาย แต่มันเป็นตำแหน่งที่ยิ่งใหญ่และล้ำค่ายิ่งกว่าสิ่งอื่นใด มันเป็นอาชีพที่ขยายขอบเขตชีวิตของเขา เซร่าทุลเองก็เข้าใจ ประสบการณ์ที่ทำให้เขารู้สึกหายใจได้คล่องขึ้นหลังจากเปียโร่เนรมิตพืชพรรณทุกชนิดให้เติบโตในทะเลทรายที่ถูกความร้อนจากทราวค่าแผดเผานั้นมันน่าประทับใจจริงๆ “ไม่มีเหล้าเหรอ? บางครั้งเหล้าก็ถูกหมักขึ้นหลังจากเก็บเกี่ยวผลผลิตไม่ใช่หรือ” เขาถึงกับกล้าขอเครื่องดื่มจากอัครสาวกของพระเจ้า? ใครสักคนควรจะดุเขา แต่ทุกคนกลับเงียบกริบ นั่นเป็นเพราะเปียโร่หยิบไหเหล้าออกมาและส่งให้เซร่าทุลด้วยความยินดี “เจ้ามองคนเป็นนี่ เปียโร่ ภรรยาของข้าเป็นเอลฟ์” เปียโร่เงยหน้าขึ้น การสื่อสารที่ดีคือหนทางในการเปิดใจคน เซร่าทุลกระดกเหล้าในขวดอึกใหญ่แล้วใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำอีกครั้ง “ความโกรธของข้าเริ่มเย็นลงบ้างแล้ว บางทีอาจเป็นเพราะภรรยาของเจ้ามาจากเผ่าพันธุ์ที่ทำเหล้าจากน้ำค้างล่ะมั้ง เจ้ามันเป็นนักหมักเหล้าตัวจริง” “ข้าได้รับคำชมแล้ว” “เจ้าไม่มีของเจ้าหรือไง? มาดื่มด้วยกันเถอะ” “ได้สิ” ทวยเทพแห่งสรวงสวรรค์นั้นชื่นชอบการดื่มเหล้าเป็นปกติ พวกเขาใช้ชีวิตมานับกัลปาวสานและไม่มีอะไรทำ ดังนั้นการนอนดื่มเหล้าผลไม้จึงเป็นเรื่องธรรมดา เมื่อมองย้อนกลับไปแล้ว พวกที่เอาแต่นั่งดื่มและเสียเวลาไปวันๆ นั้นยังถือว่าดี แต่ก็น่าแปลกที่พวกที่ไม่ดื่มต่างหากที่มักจะก่อเรื่อง เหมือนกับจูดาร์นั่นไง ‘แต่นั่นก็ไม่เสมอไปหรอก’ เขาก็ยังก่อเรื่องแม้จะดื่มเหล้าแล้ว เขามีชีวิตที่สั้นมากเมื่อเทียบกับเทพองค์อื่นๆ แววตาของเซร่าทุลค่อยๆ ลึกล้ำขึ้นขณะครุ่นคิดถึงเรื่องนั้น ปีทั้งหลายที่เขาใช้ไปกับการทำเรื่องไร้สาระเพื่อพิสูจน์ว่าเขาคือเทพสงครามนั้นดูช่างว่างเปล่า เขาแค่ชอบช่วงเวลานี้ การต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับผู้คนที่ไว้ใจได้เพื่อต้านทานศัตรูที่แข็งแกร่งอย่างเหลือเชื่อได้ลบความคิดที่ซับซ้อนของเขาออกไปและทำให้เขารู้สึกผ่อนคลาย เขาถึงกับยินดีส่งขวดเหล้าให้แม้แต่กับไอ้คนหยาบคายพรรค์นั้น “เจ้าก็ดื่มด้วยสิ” “...ก็ได้” ไบแบนคว้าขวดที่เซร่าทุลโยนมาให้แล้วกระดกเหล้าเข้าปาก เขาไม่ชอบไอ้คนบ้าที่อาละวาดไปทั่วโดยคิดว่าตัวเองเป็นเทพสงครามมานานแล้ว แต่ก็ชัดเจนว่าเขาได้รับความช่วยเหลือจากคนผู้นี้ เขาแน่ใจว่าไม่มีใครที่นี่รอดมาได้ถ้าไม่มีเซร่าทุลในวันนี้ “รสชาติดีแฮะ” เหล้าธัญพืชรสสะอาดที่แฝงไปด้วยความเชื่อมั่นของชาวนาผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นอาจารย์ของกริด ไบแบนตระหนักได้ว่าโลกของเขากลายเป็นโลกที่กว้างใหญ่ขึ้น มันดีในหลายๆ ด้านเมื่อเทียบกับโลกที่คับแคบของหอคอย เหล่านักรบแห่งหอคอยและอัครสาวกคนอื่นๆ เริ่มมารวมตัวกันรอบๆ พวกเขา *** “ถ้าเจ้าถูกนางฟ้านั่นโจมตีแม้แต่ครั้งเดียว เจ้าคงตายไปแล้ว โชคดีจริงๆ โชคดีเหลือเกิน” รูบี้รู้สึกโล่งใจขณะกำลังรักษาบราฮัม มันเป็นสถานการณ์ที่การเสียเลือดจากบาดแผลที่ไม่ยอมสมานเองนั้นเกินกว่าขีดจำกัดการฟื้นฟูไปแล้ว ชีวิตของบราฮัมเกือบจะดับสูญลง “ข้าไม่ได้โชคดีหรอก” บราฮัมส่ายหัวขณะนึกย้อนถึงภาพของกริดที่อาบไปด้วยเลือดขณะต่อสู้กับเหล่านางฟ้า “พี่ชายของเจ้าต่างหากที่ปกป้องข้า” ใบหน้าของรูบี้ที่อ่อนล้าจากการใช้พลังรักษามาตลอดทั้งวันโดยไม่ได้หยุดพักดูผ่อนคลายลงยิ่งกว่าเดิม ผู้คนที่เผชิญกับความตายเพียงเพราะพี่ชายของเธอเข้าข้างรีเบคก้า เธอรู้ดีว่าพี่ชายของเธอต้องรับผิดชอบต่อสงครามอันน่าสะพรึงกลัวที่เกิดขึ้นในวันนี้ แต่เธอก็ไม่ได้ตำหนิเขา เธอรู้สึกขอบคุณเหลือเกิน เธอรู้สึกภูมิใจและดีใจที่พี่ชายของเธอ ผู้ซึ่งเคยไม่มีเพื่อนเลย กลับได้คบหากับคนดีๆ เช่นนี้ เขาอ่านใจเธอออกอย่างนั้นหรือ? บราฮัมพ่นลมหายใจขณะจ้องมองสีหน้าที่เปลี่ยนไปมาของรูบี้ “เหตุผลที่พวกเราเคารพการตัดสินใจของพี่ชายเจ้าและยอมเอาชีวิตเข้าเสี่ยง ไม่ใช่แค่เพราะพวกเราชอบเขาหรอกนะ พวกเราแค่เชื่อว่าเขาเลือกทางเลือกที่ดีที่สุดแล้ว” “นั่นมันก็ความหมายเดียวกันไม่ใช่เหรอคะ?” “นั่นสินะ” บราฮัมเงยหน้ามองท้องฟ้า ท้องฟ้าที่โปร่งใสดูสดใสมากหลังจากเมฆสีทองจางหายไป หัวใจของเขาค่อยๆ เบาหวิวลงเมื่อคิดถึงเรื่องที่มูมุดกำลังใช้ชีวิตอย่างปราศจากโรคภัยไข้เจ็บอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกใบนี้ จากนั้นเขาก็โกรธขึ้นมาดื้อๆ เขารำคาญที่หัวข้อสนทนาของคนที่เริ่มนั่งดื่มกันตรงนั้นคือเรื่อง ‘รางวัล’ “ข้าก็น่าจะได้สู้กับทราวค่าเหมือนกัน” เขาไล่ตามกริดไปจนถึงทวีปตะวันออกอย่างเสียเที่ยว ต้องไปพัวพันกับการต่อสู้ระหว่างมังกรโบราณกับชีหยูอย่างเสียเที่ยว และต้องพ่ายแพ้กลับมาแบบนี้... เขาเป็นเพียงคนเดียวที่ไม่ได้มีส่วนร่วมในการปราบทราวค่าและไม่ได้รับรางวัลอะไรเลย ดังนั้นเขาจึงสูญเสียไปมหาศาล มันอาจจะต่างออกไปหากเขาได้กลายเป็นยอดคน (Absolute) แต่นี่เขากลับเกือบตายและสูญเสียสถานะไป “บราฮัม? ใจเย็นๆ นะคะ บาดแผลของท่านกำลังจะเปิด” “...ข้ากำลังโกรธมาก” บราฮัมยังไม่รู้ว่าเขาคือคนที่ช่วยกองกำลังปราบปรามจากการถูกเนวาร์ทานทำลายล้างจนหมดสิ้น เขาหวังว่าจะไม่รู้เรื่องนี้ไปตลอดชีวิตก็แล้วกัน เพราะยังไงก็ไม่มีรางวัลอยู่ดี *** “ท่านผิดหวังในตัวข้าหรือเปล่า?” พื้นที่ใต้ดินของทะเลทรายรีดาน—กริดเพิ่งจะตระหนักถึงความผิดพลาดของตัวเองเมื่อสาย เขาวิ่งมาที่ปราสาทของมารีโรสและโบกมือทักทาย “ไม่มีทาง ทำไมท่านถึงคิดแบบนั้นล่ะ?” “ข้ายังทำได้ไม่ดีพอ และลูกน้องของท่านที่รักต้องตายไปหลายคน” สีหน้าของมารีโรสดูเฉยเมยเหมือนเช่นเคย มีรอยยิ้มที่ดูเบื่อหน่ายบนใบหน้าของเธอ และเธอก็พูดเจื้อยแจ้วราวกับกำลังพูดถึงเรื่องที่ไม่สลักสำคัญอะไร อย่างไรก็ตาม กริดรู้ดี—การที่ยอดคน (Absolute) ที่เกิดมาพร้อมกับพลังอำนาจกำลังพูดคุยเรื่องความเป็นความตายของมนุษย์นั้นเป็นเรื่องผิดปกติในตัวมันเอง พยายามจะซ่อนมันไว้ แต่ลึกๆ แล้วมารีโรสกำลังกังวลใจอย่างเห็นได้ชัด เธอกำลังรู้สึกเสียใจและกังวลว่าทางเลือกของเธอผิดพลาดหรือไม่ น้ำเสียงของกริดอ่อนลง “ไม่ใช่เพราะอยากปกป้องลูกของเราหรอกเหรอ? เจ้าทำเต็มที่แล้ว และที่เจ้ารู้สึกผิดที่ผู้คนต้องตาย นั่นก็เพียงพอสำหรับข้าแล้ว ข้าบอกตรงๆ ว่าข้าดีใจมาก” “...ข้าก็นึกว่าท่านผิดหวังที่ท่านจากไปโดยไม่ได้ร่ำลาข้าเสียอีก” “ฮ่าๆ เป็นไปไม่ได้หรอก ข้าแค่ลืมไปชั่วขณะ...” คำพูดของกริดหยุดลงกลางคัน นั่นเป็นเพราะสีหน้าของมารีโรสดูเย็นชาอย่างผิดปกติ ราวกับมีลำแสงพุ่งออกมาจากดวงตาของเธอ และมันน่าคุกคามยิ่งกว่าลำแสงของพวกนางฟ้าเสียอีก “ใช่... ท่านสามีที่รักคงยุ่งอยู่กับการฟื้นฟูร่างกาย เลยลืมข้าไปชั่วขณะสินะ แต่มันน่าตกใจนิดหน่อยที่ท่านถึงกับลืมเรื่องลูกของเราไปเลยด้วย” มารีโรสปฏิบัติกับกริดอย่างอ่อนโยนเสมอ ไม่ว่าเธอจะเผชิญหน้ากับใครหรืออยู่ในสถานการณ์ไหน น้ำเสียงของเธอก็ยังคงสง่างามเสมอ แต่ตอนนี้มันดูเย็นชาเล็กน้อย น้ำเสียงของเธอแหบพร่าอย่างประหลาดและทำให้กริดรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง เขารู้สึกราวกับว่าอาวุธที่มองไม่เห็นนับพันเล่มที่อาบไปด้วยเลือดกำลังเล็งมาที่ตัวเขา “ข้าได้ทำความผิดที่สมควรตายแล้ว...” กริดไม่สามารถพูดอะไรได้นอกจากกล่าวคำขอโทษ จักรพรรดิรู้ดีว่าความผิดพลาดที่ไม่อาจแก้ไขได้เกิดขึ้นแล้ว ดังนั้นการขอโทษจึงเป็นสิ่งแรกที่ต้องทำ ก่อนที่เขาจะรู้ตัว มารีโรสก็เข้ามาใกล้และโอบกอดรอบคอเขาไว้ เธอฝังใบหน้าขาวดุจเครื่องกระเบื้องและเส้นผมสีดำลงบนหน้าอกของเขาแล้วกระซิบว่า “ถ้าอยากจะให้ข้าอภัยให้ ก็จงกลับมาให้ได้ทั้งเป็นและปลอดภัย” มันคือการให้กำลังใจเพื่อปัดเป่าความกลัวทั้งหมดของกริด และเป็นคำสัญญาว่าจะระงับสัญชาตญาณของตัวมารีโรสเอง เธอแทบจะอดกลั้นความปรารถนาที่จะติดตามกริดไปไม่ไหว ช่วงเวลานี้ช่างยากลำบากและเจ็บปวดกว่าตอนที่เธอรู้ความจริงเรื่องแม่ของเธอที่พยายามจะเขมือบเธอเสียอีก แต่เธอต้องทนมันเอาไว้เพื่อเห็นแก่ลูกที่ยังไม่เกิดมา “ข้าจะจำเอาไว้” สีหน้าของกริดในที่สุดก็สงบลงขณะเขารวบมือที่หนาเหมือนฝาหม้อโอบกอดศีรษะของมารีโรสเอาไว้ …… … กริดกลับขึ้นมาจากทะเลทราย “ไปกันเถอะ” เนเฟลินากำลังรอเขาอยู่ เมื่อครู่เธอยังปางตายอยู่เลย แต่ในฐานะสายเลือดตรงของมังกรโบราณ ดูเหมือนเธอจะฟื้นตัวได้ดีพอสมควร กริดกล่าว “ความแตกต่างระหว่างซูเปอร์คาร์กับรถคอมแพ็คคาร์มันบางยิ่งกว่ากระดาษเสียอีก” “ท่านพูดเรื่องอะไรของท่าน?” “มันหมายความว่าคุณค่าของรถขึ้นอยู่กับว่าใครเป็นคนขับต่างหาก” เขาประหลาดใจว่านี่เป็นเพราะเขาเติบโตขึ้นอย่างเหมาะสมเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีหรือเปล่า—รู้สึกเหมือนเขากำลังได้พบกับความเข้าใจใหม่ๆ ในทุกขณะ เนเฟลินาเอียงคอด้วยความสับสน กริดโอบแขนรอบลำคอระหงของเธอและมองไปข้างหลัง เลือดที่เคยไหลนองเป็นสายน้ำถูกกลบด้วยทรายและฝุ่นสีเหลือง เลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย บนนั้น เหล่านักรบแห่งหอคอย อัครสาวก และสมาชิกกิลด์โอเวอร์เกียร์กำลังนั่งดื่มกันอยู่ บางคนสังเกตเห็นสายตาของกริดและขยิบตาให้เขา ดูเหมือนพวกเขาจะบอกให้เขาทำตัวให้ปกติเข้าไว้เพราะเดี๋ยวพวกเขาจะตามไปสมทบ ‘ทรายสีเหลืองได้สงบลงแล้ว...’ กริดมีหัวใจที่เบาหวิวขึ้นขณะเคลื่อนที่ไปพร้อมกับเนเฟลินาในอ้อมแขน