วิถีแห่งการย้ายข้ามพรมแดนจากทวีปประจิมสู่ทวีปบูรพานั้นเชื่อกันว่ามีหลากหลายเส้นทาง ทว่าจนถึงปัจจุบัน มีเพียงหนทางเดียวที่ปรากฏชัดแจ้งดุจแสงตะวัน นั่นคือการฝ่าฟันผ่าน ‘หมู่เกาะเบเฮน’ ทว่านั่นคือบททดสอบอันโหดเหี้ยมหาใดเปรียบ มีผู้เล่นกี่มากน้อยที่สามารถใช้หมู่เกาะเบเฮนเป็นสะพานทอดสู่ทวีปบูรพาได้? ตลอดสามปีที่ผ่านมา กลับมีผู้ทำสำเร็จเพียง 30 คนเท่านั้น... 30 คนจากมวลมหาผู้ใช้งานกว่าสองพันล้านคน! หมู่เกาะเบเฮนคืออินสแตนท์ดันเจี้ยนสำหรับผู้เล่นเดี่ยวที่ความยากนั้นสูงลิบลิ่ว เพียงแค่ย่างกรายไปถึงเกาะลำดับที่ 10 ได้ ก็นับเป็นเกียรติประวัติอันน่าภาคภูมิใจไปชั่วชีวิตแล้ว กล่าวอีกนัยหนึ่ง ผู้เล่นที่เหยียบย่างสู่ทวีปบูรพาได้ย่อมต้องเป็นยอดฝีมือระดับเหนือมนุษย์ แน่นอนว่าย่อมมีข้อยกเว้นสำหรับผู้ที่ ‘ดวงแข็ง’ จนบังเอิญพบกับเกาะหมอกตั้งแต่ออกตัว และอาศัยโชคชะตานั้นข้ามฟากมาได้อย่างปาฏิหาริย์ *** ‘ข้าเคยเป็นถึงผู้ยิ่งใหญ่ในทวีปประจิม...’ ‘ใครจะไปคาดคิด ว่าแม้แต่หมู่บ้านเริ่มต้น ข้าก็ยังก้าวออกไปไม่ได้!’ ‘โธ่เว้ย! โชคชะตาช่างเล่นตลก ถ้าข้ารู้ว่าทวีปบูรพาเป็นนรกแบบนี้ ข้าไม่มีวันมาเหยียบที่นี่เด็ดขาด’ ‘ข้าเคยนึกว่าตัวเองโชคดีที่เจอเกาะหมอกเร็วกว่าใครเพื่อน...’ ณ โรงเตี๊ยมซอมซ่อบนถนนสายเหนือของเมืองพังเจีย เสียงทอดถอนใจและคำสบถพ่นออกมาไม่ขาดสาย ชายสี่คนที่ล้อมวงร่ำสุราอยู่รอบโต๊ะล้วนเป็นผู้เล่น พวกเขาคือ ‘มือใหม่’ เลเวล 310 ที่เพิ่งมาถึงทวีปบูรพาได้เพียงเดือนเศษ ทว่ากลับยังติดแหง็กอยู่ภายในกำแพงเมืองพังเจีย ไม่สามารถออกไปไหนได้ “ไอ้เจ้าคราวเจลนั่น...” เป้าหมายสูงสุดที่พวกเขาเร่งรุดมายังทวีปบูรพาไม่ใช่เพียงการเพิ่มเลเวล แต่คือการเป็นกลุ่มแรกที่พิชิตเนื้อหาใหม่เพื่อผูกขาดฉายา ทักษะ และไอเทมลับสารพัดรูปแบบ ทว่ากว่าจะมาถึง ความหวังเหล่านั้นก็มลายหายไปในพริบตา พังเจีย หมู่บ้านเริ่มต้นแห่งทวีปบูรพา ถูกพายุที่ชื่อว่า ‘คราวเจล’ พัดกระหน่ำจนสิ้นซาก เนื้อเรื่องของเมืองเข้าสู่บทใหม่ ส่งผลให้ระดับความยากพุ่งทะยานขึ้นอย่างก้าวกระโดดราวกับจะกลั่นแกล้งผู้มาเยือนรุ่นหลัง “ทันทีที่ผู้เล่นจากทวีปประจิมปรากฏตัว พังเจียจะเผชิญกับวิกฤตการณ์... และผู้เล่นคนนั้นจะกลายเป็นวีรบุรุษด้วยการขับไล่ฝูงอสูรกายที่รุกรานพังเจีย...” สัจธรรมที่ว่า ‘ใครมาก่อนย่อมได้เปรียบ’ ยังคงเป็นความจริงเสมอ คราวเจลในฐานะผู้มาเยือนคนแรกย่อมกอบโกยผลประโยชน์มหาศาลไปจนสิ้น ส่วนพวกเขากลายเป็นเพียงสุนัขที่ไล่กวดตามหลังไก่ที่บินไปไกลแล้ว ‘บ้าบอที่สุด... ข้าอยู่ที่นี่มาเดือนนึงเต็มๆ ยังไม่เคยได้เควสต์พิเศษเลยสักครั้ง มีเพียงคราวเจลคนเดียวที่สอยเควสต์สำคัญไปจนเรียบวุธ’ ‘ทางที่ดีที่สุดคือการหนีไปจากพังเจียแล้วมุ่งหน้าสู่ดินแดนใหม่ แต่ว่า...’ เหล่าอสูรกายทางทิศเหนือแข็งแกร่งขึ้นอย่างต่อเนื่องนับตั้งแต่พ่ายแพ้แก่คราวเจล บัดนี้พวกมันทรงพลังเกินกว่าที่พวกเขาจะต่อกรได้ ‘ด้วยฝีมือของพวกเรา การมุ่งหน้าไปทางทิศเหนือนั้นยากเย็นแสนเข็ญ...’ ‘อา... ไอ้คราวเจลเฮงซวยนั่น’ ในพังเจียยามนี้ไม่มีสิ่งใดให้พวกเขาไขว่คว้าอีก คราวเจลได้กวาดล้างเควสต์ลับไปจนเกลี้ยง มิหนำซ้ำสภาพแวดล้อมยังทวีความโหดร้ายจนเกินรับมือ การอพยพไปสู่พื้นที่ใหม่คือหนทางเดียวที่เหลืออยู่ ทว่าปัญหาใหญ่คือเส้นทางถูกปิดล้อมด้วยฝูงหนูแฮมสเตอร์ขนาดยักษ์อันดุร้ายที่กระจายตัวอยู่เต็มพื้นที่ทางเหนือ “เควสต์รับใช้เล็กๆ น้อยๆ ในเมืองกับการล่ามอนสเตอร์แถวนี้ก็ให้ค่าประสบการณ์ไม่เลวนะ” หนึ่งในนั้นกล่าวปลอบใจ “ใช่ พวกเราแข็งแกร่งขึ้นมาก มากกว่าตอนที่มาถึงที่นี่ใหม่ๆ เสียอีก ต่อให้เป็นเจ็ดกิลด์ใหญ่หรือพวกอันดับสูงๆ ของกลุ่มโอเวอร์เกียร์มาเอง ก็คงจะอ่อนแอกว่าพวกเราในตอนนี้เสียด้วยซ้ำ” “ทวีปบูรพานี่มันยอดเยี่ยมจริงๆ... ติดอยู่แค่อย่างเดียว พวกเราคงต้องจบชีวิตลงที่หน้า ‘ราชินีหนู’ นั่นแน่ๆ ไม่มีทางที่พวกเราจะโค่นมันลงได้เลย” แต่ทว่า... “หากพวกเราอาศัยประโยชน์จากผู้เล่นที่เพิ่งมาถึงทวีปบูรพาได้ละก็ ในจังหวะที่ราชินีหนูกำลังพุ่งเป้าไปที่เหยื่อล่อ พวกเราก็จะสบโอกาสฝ่าวงล้อมมอนสเตอร์ไปได้!” ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาพวกเขาไม่ได้อยู่เฉย แต่ได้ตรากตรำทำเควสต์เบ็ดเตล็ดสารพัดเพื่อสืบหาจุดอ่อนของราชินีหนู จนกระทั่งพบความจริงว่า ราชินีหนูนั้นมีความโปรดปรานใน ‘วอลนัตทองคำ’ เป็นอย่างยิ่ง “ได้วอลนัตทองคำตามจำนวนที่ตกลงกันไว้ไหม?” “อืม... ข้าได้มา 10 เมล็ด” “รวมเป็น 40... เท่านี้น่าจะเพียงพอแล้ว” “บ้าจริง! วอลนัตพรรค์ไหนกันถึงได้แพงระยับขนาดนี้ ข้าแทบจะหมดตัวเพราะมันเลยนะ!” “ข้าก็เหมือนกัน ทุ่มเงินทั้งหมดที่มีในเกมไปกับเรื่องนี้แล้ว” สมดังชื่อของมัน ‘วอลนัตทองคำ’ ประกายสีทองอร่ามของมันช่างยั่วยวน รสชาติและคุณค่าทางอาหารนั้นอาจจะพอๆ กับวอลนัตทั่วไป ทว่าสรรพคุณของมันกลับมหาศาลจนน่าใจหาย เมื่อบริโภคเข้าไป ค่าสถานะทั้งหมดจะเพิ่มขึ้น 10% เป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง และมีโอกาสที่จะเพิ่มค่าสถานะอย่างถาวร 5 แต้ม! มันคือบัฟยาที่ทรงพลังที่สุด และให้ประสิทธิภาพกึ่งหนึ่งของ ‘น้ำยาอีลิกเซอร์’ ซึ่งเป็นสิ่งที่ผู้เล่นทุกคนโหยหา ทว่าราคากลับแพงลิบลิ่วจนน่าขนลุก ปริมาณในตลาดมีจำกัดเพราะหาได้ยากยิ่ง อีกทั้งยังเป็นของว่างชั้นเลิศของเหล่าชนชั้นสูงและราชวงศ์ทั่วทวีปบูรพา ราคาของมันน่ะหรือ? สูงถึง 160,000 ทองต่อหนึ่งเมล็ด! หากตีเป็นเงินตราในโลกจริง วอลนัตเม็ดจ้อยนี้มีมูลค่าอย่างน้อยสองล้านวอนเลยทีเดียว! ต่อให้สรรพคุณจะยอดเยี่ยมเพียงใด ทว่าผลลัพธ์ดุจ ‘อีลิกเซอร์’ นั้นก็ไม่ได้การันตี หากไม่ใช่คนรวยล้นฟ้าหรือพวกผีพนันเข้าเส้น ย่อมไม่มีทางที่จะยอมควักกระเป๋าซื้อวอลนัตทองคำนี้เป็นอันขาด “เฮ้อ... ต้องเอาของแพงหูฉี่แบบนี้ไปให้มอนสเตอร์งั้นรึ” “เลิกบ่นเถอะน่า คิดเสียว่าเป็นการลงทุนที่คุ้มค่าก็แล้วกัน” “พวกที่ออกจากพังเจียไปได้ ก็ใช้ไอเดียวอลนัตนี่ทั้งนั้นแหละ” หากก้าวพ้นพังเจียไปได้ ดินแดนแห่งทองคำจะรออยู่เบื้องหน้า การลงทุนครั้งนี้จะคุ้มค่าทันทีหากพวกเขาได้รับไอเทม ฉายา หรือทักษะระดับสูงสักอย่าง และเมื่อแข็งแกร่งขึ้นจนกลับไปทวีปประจิมได้ ความร่ำรวยมหาศาลย่อมอยู่แค่เอื้อม เหล่าผู้เล่นต่างเต็มไปด้วยความคาดหวัง ทันใดนั้น ใครบางคนก็ก้าวเข้ามาหาพวกเขา “เอ๋? พวกคุณคือผู้เล่นเหรอครับ?” เขาคือบุรุษผมดำร่างกำยำสูงสง่าราว 181 เซนติเมตร ช่วงไหล่ที่กว้าง แผ่นอกหนา และกล้ามเนื้อที่ได้สัดส่วนทำให้เขามีร่างกายที่สมบูรณ์แบบ แน่นอนว่าชายคนนี้คือผู้เล่น ทว่าชื่อของเขากลับถูกปิดบังไว้ พร้อมกับใบหน้าที่ถูกอำพรางไปกว่าครึ่งด้วยหน้ากากสีดำ ‘หมอนี่แหละ มือใหม่ที่เพิ่งมาถึงทวีปบูรพา!’ ‘เหยื่อมาหาถึงที่เลยเว้ย เฮงสุดๆ!’ เหล่าผู้เล่นต่างตื่นเต้นจนเนื้อเต้น ทว่าพยายามเก็บงำพิรุธไว้สุดชีวิต พวกเขาเอ่ยทักทายชายคนนั้นด้วยท่าทีเป็นมิตรและสุภาพ “ประหลาดใจจริงๆ ไม่นึกเลยว่าจะได้พบผู้เล่นเหมือนกันในทวีปบูรพาแบบนี้” “ข้ามมาถึงทวีปบูรพาได้ เลเวลของคุณต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ ยินดีที่ได้รู้จักนะ” “แต่ว่า... หน้ากากนั่นคืออะไรน่ะ?” “ไอเทมแฟชั่นงั้นเหรอ? ดูน่าเกรงขามดีนะ แต่มันไม่ลำบากตอนมองทางบ้างหรือไง...?” ท่ามกลางคำทักทายและคำถามสารพัด ชายคนนั้นเกาหัวด้วยท่าทีเก้อเขิน “พอดีผมถูกพวกทหารยามตราหน้าว่าเป็นพวกวิตถารแล้วโดนไล่ตามน่ะครับ เลยต้องใส่หน้ากากไว้ก่อน ขอโทษด้วยนะครับ แต่ช่วยแสร้งทำเป็นพวกเดียวกันกับผมสักครู่ได้ไหม?” “????” เปิดฉากสนทนาด้วยการแนะนำตัวว่าเป็นพวกวิตถารเนี่ยนะ? จะมีหัวขโมยคนไหนยอมรับหน้าตาเฉยว่าตัวเองเป็นขโมยบ้าง? ไม่มีทาง! การที่เขาสวมหน้ากากและถูกทหารยามไล่ล่า ย่อมหมายความว่าเขาเป็นพวกโรคจิตที่ชอบคุกคามผู้อื่นจริงๆ เหล่าผู้เล่นถึงกับอึ้งไปตามๆ กัน ‘เคยได้ยินข่าวลือมาบ้างว่ามีผู้เล่นบางพวกชอบไปลวนลาม NPC แต่ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอยอดมนุษย์ขยะแบบตัวเป็นๆ ที่นี่’ ชายผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นมนุษย์ขยะในยามนี้สวมหน้ากากหัวเราะอันพิกลที่ปิดบังใบหน้าส่วนบนไว้ และอารมณ์ของเขาในขณะนี้ก็บูดบึ้งถึงขีดสุด เหตุการณ์มันเกิดขึ้นหลังจากที่เขาช่วยนวดเฟ้นให้กับ ‘หยางเฟย’ ที่หน้าภัตตาคารของอีดัน ทว่าขณะกำลังมุ่งหน้าไปยังโรงตีเหล็ก เขากลับถูกทหารยามไล่ล่าเสียอย่างนั้น! แถมยังถูกยัดข้อหาว่าเป็นไอ้หื่นที่ลวนลามผู้หญิงในที่สาธารณะอีกต่างหาก ‘โธ่เว้ย... มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย?’ ทักษะความชำนาญระดับตำนานของเขานั้น แม้จะมีประโยชน์มหาศาลหากใช้ให้ถูกที่ถูกทาง ทว่าความเสี่ยงของมันก็มหาศาลไม่แพ้กัน เกริดตระหนักได้ทันทีว่าเขาควร ‘ผนึก’ การใช้มือในที่สาธารณะไว้จะดีกว่า เขาหลบเลี่ยงพวกทหารยามเข้ามาในโรงเตี๊ยมจนได้พบกับผู้เล่นสี่คนนี้ ‘เลน, มุค, อีวาน และ โอชิโฮซ’ ผู้เล่นทั้งสี่ดูแปลกตา ในเมื่อข้ามมาถึงทวีปบูรพาได้ย่อมต้องผ่านการเปลี่ยนอาชีพขั้นที่สามมาแล้วแน่นอน ทว่าทั้งชื่อและหน้าตาของพวกเขากลับไม่คุ้นหูเอาเสียเลย แสดงว่าต้องเป็นพวกแรงเกอร์นอกสายตา (Unofficial Ranker) ‘พบกันโดยบังเอิญแบบนี้ ชิงเก็บข้อมูลจากพวกนี้หน่อยดีกว่า’ หากเป็นเกริดในอดีต เขาคงคิดแต่จะหาประโยชน์จากคนกลุ่มนี้ ทว่าในตอนนี้ เกริดเริ่มเรียนรู้ที่จะสร้างความสัมพันธ์ฉันมิตรแบบคนปกติทั่วไปได้แล้ว “พวกคุณพอจะรู้จักแหล่งเก็บเลเวลดีๆ บ้างไหมครับ? มานั่งคุยกันหน่อยเถอะ ถือว่าระบายความอัดอั้นตันใจก็ได้” ‘โอ้!’ นัยน์ตาของผู้เล่นทั้งสี่เป็นประกายวาววับ นี่มันสถานการณ์ที่ยอดเยี่ยมที่สุด เพราะเหยื่ออันโอชะเดินมาติดกับเองโดยไม่ต้องออกแรง ‘ต้องระวังหน่อย เพราะเรายังไม่รู้ตัวตนที่แท้จริงของมัน’ บางทีมันอาจจะระแวดระวังตัวอยู่เลยปกปิดตัวตนตั้งแต่แรก เหล่าผู้เล่นข่มความอยากรู้อยากเห็นไว้ เพื่อล่อหลอกชายสวมหน้ากากให้ติดกับดักที่วางไว้ “โอ้ ได้สิ! วันนี้พวกเราเพิ่งเจอแจ็กพอตมาพอดีเลยละ” “ตั้งแต่มาทวีปบูรพาเนี่ย รู้สึกเหมือนอยู่บนสวรรค์ทุกวันเลย ทั้งเงินทั้งค่าประสบการณ์ ไหลมาเทมาไม่ขาดสาย” “พวกเรารู้จักแหล่งล่าชั้นยอดเพียบเลยละ แต่ก็นะ ระดับยอดฝีมือที่ข้ามมาทวีปบูรพาได้แบบคุณ การหาแหล่งล่าด้วยตัวเองก็คงไม่ใช่เรื่องยากเกินความสามารถหรอกจริงไหม?” ดวงตาของเกริดเป็นประกายภายใต้หน้ากาก ‘แหล่งล่าชั้นยอดงั้นรึ!’ เป้าหมายสูงสุดของเกริดในการมาทวีปบูรพาก็คือการเพิ่มเลเวล เขาจึงไม่อาจเพิกเฉยต่อคำพูดเหล่านี้ได้ ‘ที่จริง ข้าเพิ่งมาถึงทวีปบูรพาไม่ถึงสามวันเลยด้วยซ้ำ ข้อมูลแทบจะเป็นศูนย์...’ หากผู้เล่นพวกนี้รู้ความจริง พวกเขาอาจจะไม่ยอมให้เขาร่วมวงด้วย เกริดจึงเลือกที่จะแสร้งวางท่า เขาไม่อาจเปิดเผยสถานการณ์ที่แท้จริงของตนเองได้ ยิ่งในฐานะผู้นำแห่งโอเวอร์เกียร์ เขาต้องรักษาความภูมิฐานเอาไว้ “แน่นอน ผมเองก็พอจะรู้แหล่งล่าดีๆ อยู่บ้างเหมือนกัน เรามาแลกเปลี่ยนข้อมูลกันหน่อยไหมครับ?” ‘มันจะไปรู้อะไรได้?’ พวกเขารู้ดีว่าชายสวมหน้ากากเพิ่งมาถึงทวีปบูรพาได้ไม่นาน มือใหม่คนนี้กำลังพยายามเล่นสงครามประสาทกับพวกเขา โดยหารู้ไม่ว่าตนเองนั่นแหละที่เป็นฝ่ายถูกต้มจนสุก “อา... เอาสิ! มันย่อมดีต่อเราทั้งสองฝ่ายอยู่แล้ว ผู้เล่นในดินแดนแปลกถิ่นย่อมต้องช่วยเหลือเกื้อกูลกันเป็นธรรมดา” “ใช่แล้วๆ แหล่งล่าน่ะกว้างขวางจะตายไป มีคนเพิ่มมาอีกคนก็ไม่เสียหายอะไรหรอก” เหล่าผู้เล่นฉีกยิ้มกว้างพลางกล่าวกับเกริด “พวกเรากินดื่มกันอิ่มพอดี งั้นเดี๋ยวพวกเราจะนำทางคุณไปที่แหล่งล่านั้นเอง” เกริดตอบตกลงโดยดุษฎี “ฟังดูดีเลยครับ ไว้คราวหน้าผมจะแชร์ข้อมูลแหล่งล่าของผมให้พวกคุณบ้าง” พวกเขาลอบแสยะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ให้เกริด ก่อนจะเดินนำออกจากโรงเตี๊ยม มุ่งหน้าไปทางทิศเหนือ... สู่ถิ่นที่อยู่ของฝูงหนูพิษยักษ์ เมื่อไปถึง เกริดถึงกับเบิกตากว้างด้วยความฉงน ‘หือ? อะไรกัน? นี่น่ะหรือแหล่งล่าชั้นยอดที่ว่า?’ จริงอยู่ที่ว่าถิ่นที่อยู่ของหนูพิษยักษ์นั้นเคยเป็นแหล่งล่าที่ ‘ดี’ ทว่านั่นมันคือก่อนที่ราชินีหนูจะถูกสังหาร! หลังจากที่ราชินีหนูสิ้นชีพลง หนูพิษยักษ์ที่เกิดใหม่ก็อ่อนแอลงจนน่าใจหาย เลเวลเฉลี่ยของพวกมันลดลงไปถึง 30 เลเวล และค่าประสบการณ์ที่ได้ก็น้อยนิดจนไม่คุ้มเหนื่อย ‘ข้าอยากได้ที่อื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะ...’ เกริดเดาะลิ้นอย่างขัดใจ ‘เฮ้ย! อะไรกันวะ?’ ‘ทำไมไอ้พวกหนูแฮมสเตอร์พวกนี้มันถึงอ่อนแอนักล่ะ?’ ‘ช่างมันเถอะ สะใจชะมัด! ไม่รู้หรอกว่าพวกมันเปลี่ยนไปเพราะอะไร แต่ราชินีหนูต้องยังแข็งแกร่งอยู่แน่ๆ เวทย์ลวงตาที่ร่ายใส่ในวอลนัตยังทำงานอยู่ใช่ไหม?’ ‘ใช่... ไม่มีทางที่หมอนั่นจะดูออกหรอกว่านี่คือวอลนัตทองคำ ต่อให้ใช้ไอเทมตรวจสอบระดับสูง ก็จะเห็นเป็นแค่วอลนัตธรรมดาๆ เท่านั้นแหละ’ นับเป็นโชคดีของพวกเขาที่มีมือใหม่มาเป็นเหยื่อล่อชั้นดีอยู่ตรงหน้า เหล่าผู้เล่นต่างเชื่อมั่นว่าแผนการของตนจะประสบความสำเร็จอย่างงดงามแน่นอน... ทว่านั่นคือความเข้าใจผิดอย่างมหันต์ ความเข้าใจผิด... ที่ดูเหมือนจะส่งผลดีต่อเกริดอย่างไม่คาดคิด!