“ข้าเพียรสงสัยมาตลอด เหตุใดเล่าจึงไม่มีฟังก์ชันปิดกั้นรสสัมผัส ยามที่ต้องกระเดือกตัวยารสขมปร่าลงคอ...” รสชาติอันน่าสะอิดสะเอียนของโพชั่นนับเป็นอุปสรรคด่านแรกๆ ของผู้เล่นใน ‘แซททิสฟาย’ (Satisfy) มีคนจำนวนไม่น้อยพยายามร้องขอให้กลุ่มบริษัทเอสเอปิดระบบรับรสด้วยความเข็ดขยาด ทว่าทางผู้พัฒนากลับปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย ด้วยเหตุผลที่ว่า ‘รสชาติ’ คือหนึ่งในฟีเจอร์ที่ดีที่สุดในการสร้างความสมจริง พวกเขาไม่ต้องการให้ผู้เล่นลดทอนอรรถรสในการดื่มด่ำโลกเสมือน ทว่าในวินาทีนี้ เกริดกลับตีความไปอีกทางหนึ่ง ‘ที่ปิดฟังก์ชันรับรสไม่ได้ จนต้องมาทุกข์ทรมานกับอาหารที่อีดันทำ... สรุปสั้นๆ คือมันห่วยแตกชะมัด’ เกริดมั่นใจเหลือเกินว่าในทีมงานผู้พัฒนาต้องมีพวกวิตถารแฝงตัวอยู่แน่ๆ เขาเอ่ยปากขอชาจากพนักงานสาวถ้วยหนึ่ง เพื่อหวังจะชะล้างสัมผัสพิลึกกึกกือที่ยังตกค้างอยู่บนลิ้นราวกับเศษดิน “ขอน้ำเปล่า... ไม่สิ น้ำเปล่าคงเอาไม่อยู่ เอาชาสมุนไพรที่ถูกที่สุดมาให้ข้าที่หนึ่ง” “ชาสมุนไพรที่ถูกที่สุดหรือคะ?” “ใช่” “ท่านไม่เกี่ยงเรื่องกลิ่นหรือรสชาติเลยหรือ? หากท่านเลือกสั่งตามราคา ข้าขอแนะนำ ‘ชาซิตรอน’ จะดีกว่าค่ะ ราคาถูกที่สุดและรสชาติก็ดีเยี่ยมด้วย” “หือ?” เกริดเริ่มสังเกตเห็นพนักงานสาวที่เขาเคยมองข้ามไปก่อนหน้านี้ นางเป็นโฉมงามที่อ่านอารมณ์ได้ยากผู้หนึ่ง แม้ทรวงอกขนาด A คัพจะทำให้เกริดไม่ได้มองนางในเชิงชู้สาว แต่เขากลับรู้สึกเลื่อมใสในตัวนางขึ้นมาทันที ‘เอ็นพีซี (NPC) ตนนี้ช่างมีปฏิภาณไหวพริบสูงส่งนัก’ มันเป็นเรื่องหาได้ยากที่เอ็นพีซีสายบริการจะล่วงรู้ความต้องการที่แท้จริงของลูกค้า แม้ปัญญาประดิษฐ์ของแซททิสฟายจะไร้ที่ติเพียงใด แต่ความแตกต่างระหว่างเอ็นพีซีแต่ละระดับนั้นมีอยู่จริง พนักงานร้านค้าส่วนใหญ่มักมีสติปัญญาเหนือกว่า ‘จูด’ เพียงเล็กน้อยเท่านั้น เมื่อพิจารณาจากจุดนี้ บริกรสาวในร้านอาหารของอีดันผู้นี้จึงเป็นตัวตนที่น่าสนใจอย่างยิ่ง ‘หรือนางจะเป็นไข่มุกที่ซ่อนอยู่ในตม?’ หากเกริดเป็นผู้เล่นทั่วไป เขาคงมองข้ามความไม่ธรรมดาของ ‘ยางเฟย’ ไปแล้ว แต่เพราะเกริดมักจะให้ความสำคัญกับเอ็นพีซีมากกว่าใคร เขาจึงสัมผัสได้ถึงบางอย่าง “ตกลง เอาชาซิตรอนถ้วยหนึ่ง” “รับทราบค่ะ” เมื่อสิ้นคำสั่ง สมาธิของยางเฟยและอีดันก็แยกย้ายไปตามหน้าที่ เกริดฉวยจังหวะนั้นหยิบ ‘ดาบจอมราชัน’ ออกจากกระเป๋าสัมภาระและใช้ทักษะ ‘ตรวจสอบตัวละคร’ ทันที *ตริ๊ง!* [ **ชื่อ:**