**[กระทะของหนูพิษยักษ์]** **ความทนทาน:** 5/9 **พลังโจมตี:** 2 * เมื่อสวมใส่ จะได้รับทักษะ ‘การทำอาหารระดับเริ่มต้น เลเวล 1’ อุปกรณ์ทำอาหารชิ้นโปรดของเหล่าหนูพิษยักษ์ พวกมันใช้กระทะใบนี้รังสรรค์อาหารหลากชนิด และในขณะเดียวกันก็ใช้มันเป็นภาชนะสำหรับจัดเสิร์ฟ แม้จะเป็นกระทะที่สร้างขึ้นด้วยเทคโนโลยีอันหยาบโลน แต่ก็นับว่าดีกว่าไม่มีอะไรเลย **เงื่อนไขการใช้งาน:** ไม่มี **น้ำหนัก:** 70 “...มันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง?” เกริดนิ่งค้าง เดิมทีเขาปักใจเชื่อว่านี่ต้องเป็นกระทะของอีดัน ทว่าความจริงกลับกลายเป็นเพียงเครื่องครัวของเจ้าพวกหนูหน้าขน ความสับสนอลมานถาโถมเข้าใส่จนเขาแทบเสียอาการ “ไม่สิ นี่มันไร้สาระสิ้นดี จะมีหนูแฮมสเตอร์ที่ไหนในโลกใช้กระทะทำอาหารกัน?” แน่นอนว่าเขาเคยประจักษ์ในสติปัญญาอันเฉลียวฉลาดของพวกหนูพิษยักษ์มาด้วยตัวเอง ทั้งทักษะทางภาษาและมาตรฐานความเป็นอยู่ของพวกมันนั้นเหนือชั้นกว่าพวกออร์คหรือก๊อบลินอย่างเห็นได้ชัด แต่การจะสร้าง 'เครื่องมือ' ขึ้นมานั้น จำเป็นต้องมีรากฐานทางความคิดที่ลึกซึ้งกว่านั้นไม่ใช่หรือ? ท้ายที่สุดแล้ว หนูพิษยักษ์ก็ยังคงเป็นมอนสเตอร์ พวกมันย่อมขับเคลื่อนด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอด การที่พวกมันเข้าใจว่าต้องมีอาวุธไว้ล่าเหยื่อนั้นพอเข้าใจได้ แต่การที่พวกมันริเริ่ม 'สุนทรียภาพในการปรุงอาหาร' นั้นเป็นเรื่องที่น่าอัศจรรย์ใจจนเกินไป “ปกติพวกมันกินเนื้อดิบไม่ใช่หรือไง? ตลกชะมัดที่มอนสเตอร์ดันมีรสนิยมวิไลในการกินเสียอย่างนั้น” เกริดแค่นหัวเราะพลางนึกสงสัยว่าพวกมันจะรักความสะอาดด้วยหรือไม่? แต่พอนึกถึงกลิ่นปากอันรุนแรงของพวกมันแล้ว เขาคิดว่าพวกมันควรประดิษฐ์แปรงสีฟันขึ้นมาพร้อมกับกระทะเสียมากกว่า ชายหนุ่มเหวี่ยงกระทะทิ้งไปอย่างไม่ใยดีก่อนจะก้าวเดินออกจากกระโจม ‘เจ้าพวกนี้คงไปเอาแนวคิดการทำกระทะมาจากที่ไหนสักแห่ง’ หรืออาจจะเป็นเพราะกระทะของอีดันถูกทิ้งไว้ที่นี่? ‘ชัดเลย... พวกมันคงได้รับอิทธิพลหลังจากพบกระทะของอีดันแน่ๆ ถ้าเป็นแบบนั้นทุกอย่างก็สมเหตุสมผล’ *ตึก* กระโจมหลังนั้นแหลกสลายเป็นจุณจากอาฟเตอร์ช็อกของการต่อสู้ เกริดเคลื่อนกายอย่างแผ่วเบามุ่งหน้าสู่ใจกลางชุมชนของพวกหนูพิษยักษ์ ที่นั่นมีกระโจมขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่ มันใหญ่โตกว่ากระโจมทั่วไปถึงสิบเท่า ‘ตรงนั้นแหละ’ มันคือที่พำนักของจ่าฝูงหนูพิษยักษ์ ‘มีความเป็นไปได้สูงว่ากระทะของอีดันจะถูกเก็บไว้ข้างในนั่น’ ทว่าปัญหาคือการจะเข้าถึงจุดนั้น เขาควรจะหักฝ่าเข้าไปตรงๆ หรือจะค่อยๆ ทำลายกระโจมรอบนอกให้ราบเป็นหน้ากลองทีละส่วนดี? ‘ถ้าพุ่งไปให้ถึงที่นั่นได้เลยก็คงดี’ ระยะห่างระหว่างกระโจมนั้นกว้างขวางนัก การจะทำลายสิ่งที่ขวางหน้าไม่ใช่เรื่องยากเย็น แต่ทว่า... ‘หากเราเข้าถึงตัวบอสโดยที่กระโจมส่วนใหญ่ยังไม่ถูกกำจัด...’ ความเสี่ยงนั้นมหันต์นัก หากบอสมีทักษะเรียกพวกพ้องที่อยู่รายรอบ เขาอาจถูกรุมล้อมด้วยกองทัพหนูนับร้อยนับพันในชั่วพริบตา ซึ่งนั่นอาจหมายถึงความตาย ‘ข้าจะรุกคืบจากวงนอกเข้าไป นี่แหละคือทางที่ง่ายที่สุด’ อย่างไรเสีย ในทวีปตะวันออกแห่งนี้ก็ไม่มีผู้เล่นคนอื่นอยู่แล้ว เขาไม่จำเป็นต้องพะวงว่าใครจะมาแย่งเหยื่อไปจากมือ “นั่นสินะ ไม่เห็นต้องรีบร้อนเลย” ความรู้สึกเหมือนได้ครอบครองเซิร์ฟเวอร์ทั้งเซิร์ฟเวอร์ไว้เพียงผู้เดียวนั้นช่างหอมหวาน! เกริดตัดสินใจดำเนินการอย่างใจเย็น ทว่ามั่นคง เขาก้าวเดินไปตามกระโจมชั้นนอก มุ่งหน้าสู่ใจกลางชุมชนพลางปลิดชีพพวกหนูไปตลอดทาง และผลลัพธ์ที่ได้ก็คือ... [ท่านสังหารหนูพิษยักษ์] [ได้รับค่าประสบการณ์ 36,445,900 หน่วย] [ได้รับถุงน้ำดีของหนูพิษยักษ์] [ท่านสังหารหนูพิษยักษ์ (เพศผู้)...] [เลเวลของท่านเพิ่มขึ้น!] [ในฐานะผู้มีอาชีพรอง ท่านจะได้รับโบนัสเลเวลอัป ได้รับแต้มสถานะ 12 แต้ม] [แต้ม 6 แต้มถูกจัดสรรไปยังค่าสติปัญญาโดยอัตโนมัติจากอิทธิพลของอาชีพรอง ‘มหาจอมเวทในตำนาน’] [ค่าสติปัญญาของท่านทะลุ 1,300 หน่วย] [ท่านสามารถเรียนรู้เวทมนตร์บทใหม่ได้แล้ว!] นับเป็นเลเวลที่สองที่เพิ่มขึ้นตั้งแต่เขามาถึงถิ่นมอนสเตอร์แห่งนี้ จากการพังทลายบ้านเรือนอันแสนสงบสุขนับร้อยหลัง เกริดบรรลุเลเวล 319 และมีค่าสติปัญญาเกินกว่า 1,300 หน่วย ทว่าลึกๆ ในใจเขากลับรู้สึกละอายมากกว่ายินดี “ข้า... ข้ามันไอ้คนพังบ้านคนอื่นชัดๆ” พวก