บทที่ 695 ท่ามกลางกระแสความตื่นตะลึงที่เกริดและหมู่เกาะเบเฮนกำลังถูกกล่าวขวัญถึงอย่างเผ็ดร้อน กลุ่มบริษัทเอสเอ (S.A. Group) ก็ได้สาดน้ำมันเข้ากองเพลิงด้วยการประกาศกฎระเบียบใหม่สำหรับการแข่งขันระดับชาติครั้งที่ 3 มันคือการประกาศที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งวงการ ส่งผลให้ความสนใจที่เคยพุ่งเป้าไปที่เกริดเพียงผู้เดียวเริ่มกระจายตัวออกไป 『 นี่มันคือแผนสมคบคิดชัดๆ! กฎใหม่ที่ประกาศออกมาเสียเปรียบเกาหลีใต้เกินไปแล้ว! นี่คือการจงใจเตะตัดขาพวกเราชัดๆ! กลุ่มเอสเอสมควรได้รับคำประนามในระดับนานาชาติ!! 』 ณ ร้าน ‘ขาหมูเผ็ด’ สาขาแฮนัม พีคซอร์ดขมวดคิ้วมุ่นพลางเคี้ยวขาหมูในปากอย่างรุนแรง โทสะของเขากำลังพลุ่งพล่านจากการรายงานข่าวที่ได้เห็น “พวกสับปรับเอสเอ... การแข่งขันระดับชาติจะเริ่มขึ้นในอีกสามเดือนข้างหน้า แต่พวกมันกลับกล้าเพิ่มกฎพรรค์นี้เข้ามางั้นหรือ?” มหกรรมโอลิมปิกที่เคยเป็นเทศกาลอันยิ่งใหญ่ของโลกมานานนับร้อยปี มีพัฒนาการที่แตกต่างจากจุดเริ่มต้นอย่างริบลับ จากมุมมองปัจจุบัน การแข่งขันครั้งแรกๆ นั้นเต็มไปด้วยกฎเกณฑ์ที่ประหลาดและไร้ทิศทาง หากแต่กาลเวลาได้บ่มเพาะประสบการณ์ จนกระทั่งโอลิมปิกสามารถใช้กฎกติกาที่ยุติธรรมและไร้ที่ติได้ในที่สุด ใช่แล้ว... นั่นหมายความว่าวันหนึ่ง ‘ซาทิสฟายระดับชาติ’ ก็จะมีระบบที่สมบูรณ์แบบเช่นนั้น แต่ในยามนี้ ระบบที่ว่ายังห่างไกลจากคำว่าสมบูรณ์นัก กฎกติกาพื้นฐานถูกเปลี่ยนรายปี สร้างความสับสนอลหม่านให้แก่ทั้งผู้เข้าแข่งขันและผู้ชม ในการแข่งขันครั้งที่ 1 มีประเทศเข้าร่วมเพียง 17 ประเทศ และผู้เล่นแต่ละคนต้องลงแข่งใน 3 ประเภทรายการ ต่อมาในครั้งที่ 2 จำนวนประเทศเพิ่มเป็น 32 ประเทศ และผู้เล่นสามารถลงแข่งได้รวมถึง 6 รายการ แบ่งเป็นประเภทเดี่ยว 3 และประเภททีม 3 ทว่าในการแข่งขันครั้งที่ 3 ที่กำลังจะมาถึงนี้ จำนวนประเทศสมาชิกจะขยายเป็น 50 ประเทศ แต่ผู้เล่นแต่ละคนกลับได้รับอนุญาตให้ลงแข่งได้เพียง ‘2 รายการ’ เท่านั้น ไม่ว่าจะเป็นประเภทเดี่ยวหรือประเภททีมก็ตาม ปัญหาหาใช่การเพิ่มขึ้นของจำนวนประเทศ เพราะนั่นหมายถึงการยอมรับในระดับสากลที่มากขึ้นและช่องว่างระหว่างฝีมือผู้เล่นที่แคบลง ซึ่งถือเป็นเรื่องน่ายินดี แต่ปัญหาร้ายแรงคือข้อจำกัดที่ให้ลงแข่งได้เพียง 2 รายการ ในอนาคตอันใกล้ ตำแหน่งจ้าวเหรียญทองย่อมตกเป็นของสหรัฐอเมริกาที่มีจำนวนผู้เล่นยอดฝีมือมหาศาล และประเทศที่ต้องแบกรับความบอบช้ำที่สุดย่อมหนีไม่พ้นเกาหลีใต้ เพราะเหตุใดน่ะหรือ? คำตอบนั้นง่ายดายนักหากพิจารณาว่าเหตุใดเกาหลีใต้ถึงสามารถหักปากกาเซียน คว้าชัยชนะอันรุ่งโรจน์ในการแข่งขันสองครั้งที่ผ่านมาได้ นั่นเป็นเพราะการแผลงฤทธิ์ของเกริดเพียงผู้เดียว! เกริดกวาดเหรียญทองมาครองเป็นกอบเป็นกำและฉุดกระชากอันดับของเกาหลีใต้ให้พุ่งทะยานขึ้นอย่างปาฏิหาริย์ แต่ตอนนี้มันเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว ต่อให้เกริดจะเก่งกาจปานเทพเจ้าเพียงใด เขาก็ทำได้มากที่สุดเพียง 2 เหรียญทองเท่านั้น เมื่อเกาหลีใต้ที่เคยพึ่งพา ‘ราชันผู้โดดเดี่ยว’ ถูกตัดกำลังเช่นนี้ การจะฝันถึงอันดับหนึ่งจึงกลายเป็นเพียงวิมานในอากาศ “แถมจำนวนรายการแข่งขันยังเพิ่มขึ้นเป็น 20 รายการอีก... เห้อ” พีคซอร์ดถอนหายใจยาว พลางเอ่ยถึงทฤษฎีสมคบคิดที่ผู้คนส่วนใหญ่ต่างระแวง “ดูท่าข่าวลือที่ว่ากลุ่มเอสเอรับเงินสนับสนุนจากสหรัฐฯ จะเป็นเรื่องจริง พวกนั้นต้องการชื่อเสียงของประเทศที่แข็งแกร่งที่สุดในซาทิสฟาย และเพราะถูกประเทศเราสั่นคลอนบัลลังก์ เลยต้องแก้กฎเพื่อบีบเราเช่นนี้” “ไม่ใช่ว่าเกาหลีใต้เองหรอกหรือที่เอาแต่พึ่งพาเกริดมาตั้งแต่ต้น? หากไม่มีเกริดแล้วพวกนายคว้าเหรียญทองไม่ได้เลยงั้นหรือ? ต่อให้ไม่ได้เหรียญทองแล้วมันจะต่างกันตรงไหน ในเมื่อเกาหลีใต้อยู่ในอันดับท้ายๆ มันก็เป็นเพราะฝีมือตัวเองทั้งนั้น จะไปโทษคนอื่นทำไม” เจ้าของฉายา ‘ขาหมูเผ็ด’ (Eat Spicy Jokbal) เอ่ยขึ้นขณะกำลังคลุกเคล้าบะหมี่มักกุกซู อันที่จริงคำพูดของเขาก็มีส่วนถูก หากมองอย่างเป็นธรรม การที่เกาหลีใต้อยู่อันดับสูงเพราะคนเพียงคนเดียวนั้นถือเป็นเรื่องผิดปกติ จนเกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ไปทั่ว และนั่นคือเหตุผลที่กฎต้องถูกเปลี่ยน แต่พีคซอร์ดกลับโต้แย้งทันควัน “การพึ่งพาคนคนเดียวมันก็น่าเศร้าอยู่หรอก แต่มันไม่ตลกไปหน่อยหรือที่ผู้จัดงานเปลี่ยนกฎเพียงเพื่อจะ ‘กด’ คนแค่คนเดียว? ลองคิดดูสิ บราซิล เยอรมนี อิตาลี หรืออาร์เจนตินา ต่างก็เก่งกาจในเชิงลูกหนังและคว้าแชมป์โลกซ้ำแล้วซ้ำเล่า เคยมีกฎข้อไหนออกมาเพื่อขัดขวางพวกเขาบ้างไหม?” “...ไม่ล่ะ ฟุตบอลมันต่างออกไป” ขาหมูเผ็ดเดาะลิ้นเมื่อได้ยินตัวอย่างที่ดูจะแถไปเรื่อยของพีคซอร์ด แต่พีคซอร์ดหาได้สนใจไม่ เขายังคงร่ายยาวต่อ “ในทางกลับกัน ดูอย่างเทควันโดหรืออีสปอร์ตสิ! พอเกาหลีใต้กวาดเหรียญในรายการต่างๆ พวกเขาก็รีบหาทางเปลี่ยนกฎเพื่อสกัดกั้นเราทันที! นี่มันสมเหตุสมผลแล้วงั้นหรือ!! ทั้งโลกกำลังรุมรังแกเกาหลีใต้อยู่ชัดๆ!” “...” อย่างไรเสีย ขาหมูเผ็ดก็ยังมีเลือดเนื้อเชื้อไขเป็นชาวเกาหลี แม้เขาจะไม่เห็นด้วยกับพีคซอร์ดร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่เขาก็พอจะเข้าใจความรู้สึกนั้นได้ ทว่าพวกเขาจะทำอะไรได้เล่า? ในเมื่อคนทั้งโลกต่างพากันค้อนขวับและขุ่นเคืองกับอันดับของเกาหลีใต้ในการแข่งขันสองครั้งที่ผ่านมา ไม่มีประเทศใดรู้สึกว่ามันยุติธรรมหรอกที่เห็นเกาหลีใต้คว้าเหรียญทองเป็นกำมือได้เพียงเพราะมีเกริด หากการแข่งขันระดับชาติยังถูกครอบงำด้วยเกริดเพียงผู้เดียว มันก็จะสูญเสียความน่าเชื่อถือและกลายเป็นการแข่งขันระดับท้องถิ่นไปในที่สุด “พีคซอร์ด นายควรจะเข้าใจส่วนนี้ด้วย หากนายไม่ใช่คนเกาหลี นายจะยังพูดแบบนี้ออกมาได้ไหม?” “...” “ขนาดของการแข่งขันซาทิสฟายระดับชาตินั้นยิ่งใหญ่ก็จริง แต่มันยังเป็นเพียงจุดเริ่มต้น อะไรที่ดูไม่ยุติธรรมในวันนี้ วันหน้ามันจะเป็นรากฐานอันมั่นคง เมื่อเวลาผ่านไป มันจะพัฒนากลายเป็นการแข่งขันที่ทุกคนยอมรับได้ในที่สุด” ขาหมูเผ็ดเคยเป็นผู้ก่อตั้งและบริหาร ‘บลัดคาร์นิวัล’ (Blood Carnival) เพื่อตอบสนองตัณหาของตนเอง เมื่อพิจารณาจากสันดานเดิมแล้ว คำพูดที่ดูมีหลักการเช่นนี้ไม่เข้ากับเขาเลยสักนิด ทว่าเขากำลังเปลี่ยนไป... มันคือปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นจากการได้คลุกคลีกับพีคซอร์ดที่แวะเวียนมาหาเขาทุกสัปดาห์ ขาหมูเผ็ดที่เคยสนใจแต่การเติบโตของตนในเกม บัดนี้กลับกำลังเอ่ยปลอบใจพีคซอร์ด เขาถูกดึงดูดด้วยบุคลิกที่เร่าร้อนและจริงใจของอีกฝ่ายอย่างไม่รู้ตัว “เลิกฟุ้งซ่านแล้วดื่มโซจูเพิ่มอีกเถอะ” ขาหมูเผ็ดรินโซจูลงในจอกที่ว่างเปล่าของพีคซอร์ด พีคซอร์ดกระดกมันรวดเดียวพยามเปิดเผยความในใจ “ขาหมูเผ็ด... ฉันล่ะไม่ชอบคนอย่างนายเลย คนอื่นอาจมองว่าเกาหลีใต้เป็นประเทศที่อ่อนแอในซาทิสฟาย แต่ความจริงคืออะไร? ฉันได้ยินข่าวลือว่ามีชาวเกาหลีใต้ที่เป็นยอดฝีมือนอกทำเนียบ (Unofficial Ranker) อยู่มากมาย และหนึ่งในนั้นก็นั่งอยู่ตรงนี้แล้วไง... ขาหมูเผ็ด” “...” “หากพวกเกมเมอร์ที่กบดานอยู่ในเงามืดเพื่อผลประโยชน์ส่วนตนอย่างพวกนาย ยอมออกมาสู้เพื่อเกาหลีใต้ล่ะก็ คงไม่มีใครกล้าดูถูกพวกเราแบบนี้ เกาหลีใต้จะได้รับการยอมรับว่าเป็นมหาอำนาจในซาทิสฟายทัดเทียมกับสหรัฐฯ หรือแคนาดา ชาวเกาหลีทุกคนจะภาคภูมิใจได้เต็มอก แต่ความเป็นจริงคืออะไร? มีเพียงยูร่าและเกริดเท่านั้นที่สู้เพื่อประเทศชาติด้วยเจตจำนงอันบริสุทธิ์” พีคซอร์ดเองก็กำลังตำหนิตัวเองที่ไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขันครั้งที่ 1 ในตอนนั้นเขาหวาดกลัวว่าต้องเปิดเผยทักษะทั้งหมดต่อสายตาโลก จึงหลอกตัวเองว่า “ถึงเข้าร่วมไปก็ไม่มีอะไรเปลี่ยน” ในทางกลับกัน ทั้งเกริดและยูร่าต่างยอมแบกรับความเสี่ยงและทุ่มเทเพื่อประเทศ นี่คือการตีความตามอคติของพีคซอร์ด โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เขายังคงสั่นสะท้านทุกครั้งเมื่อนึกถึงฉากที่เกริด ผู้ที่เคยไร้ชื่อเสียง เรียงนาม ปรากฏตัวในการแข่งขันครั้งที่ 1 และประกาศศักดาความล้ำเลิศให้โลกได้ประจักษ์ “ฉันหวังว่านายจะไม่ต้องมานั่งเสียใจแบบฉัน... ลงแข่งในครั้งที่ 3 นี้เถอะ และทำให้โลกได้รู้ว่าเกาหลีใต้ไม่ได้มีเพียงเกริดและยูร่าเท่านั้น มันจะน่าตื่นเต้นแค่ไหนหากเราพิสูจน์ได้ว่า ต่อให้พวกมันจะเปลี่ยนกฎกติกาไปอย่างไร ก็ไม่อาจกดเกาหลีใต้ลงสู่พื้นปฐพีได้!!” พีคซอร์ดจัดการขาหมูไปกว่าครึ่งจานแล้ว เริ่มแรกเขาขอบะหมี่มักกุกซูเป็นของแถม แต่ตอนนี้เขากลับกำลังร้องขอสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าจากขาหมูเผ็ด “นายเข้าหาฉันเพื่อชวนเข้ากิลด์โอเวอร์เกียร์ไม่ใช่หรือไง? แต่ตอนนี้กลับมาบอกให้ฉันสู้เพื่อเกาหลีใต้ ฉันเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่านายต้องการอะไรกันแน่” มันคือคำเหน็บแนมที่บอกให้พีคซอร์ดอย่าลืมจุดประสงค์แรกเริ่ม หลังจากพีคซอร์ดแวะมาหาเขาทุกสัปดาห์ ขาหมูเผ็ดเริ่มมองว่าอีกฝ่ายเป็นสหายร่ำสุรามากกว่าผู้ที่จะมาชักชวนเข้ากิลด์ แต่นั่นคือการคำนวณที่ผิดพลาด พีคซอร์ดไม่ได้ลืม... เขาเพียงแค่เป็นคนโลภเท่านั้น “หากนายเข้ากิลด์โอเวอร์เกียร์ กิลด์เราจะรุ่งเรือง หากนายลงแข่งระดับชาติ เกาหลีใต้จะรุ่งโรจน์ ฉันต้องการทั้งสองอย่างนั่นแหละ” “สรุปคือนายจะเอาทุกอย่างเลยงั้นสิ? ไม่โลภไปหน่อยหรือ?” “แน่นอนว่าฉันจะไม่บังคับนาย ฉันไม่มีสิทธิ์ทำเช่นนั้น การตัดสินใจเป็นของนาย ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไร ฉันก็ยังอยากให้นายมาเป็นเพื่อนดื่มของฉันต่อไป ขาหมูของนายมันอร่อยจริงๆ” “หืม...” ขาหมูเผ็ดรินโซจูให้พีคซอร์ดอีกครั้ง ความสามารถในการสร้างดันเจี้ยนของเขาสามารถนำไปประยุกต์ใช้ได้หลากหลายฟิลด์ และเขาคือสุดยอดอัจฉริยะที่ครองฉายา ‘ผู้แข็งแกร่งที่สุดภายใต้เงื่อนไข’ เฉกเช่นเดียวกับยูร่า แคตซ์ และซูรอน ในตอนนี้... จิตใจของเขากำลังจมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งการครุ่นคิด *** “ราชาแห่งวีรบุรุษ~ ราชาแห่งวีรบุรุษ~~ ลัลลัลลา~~ ผู้สร้างดาบอัตตา~~~ ลูล่าลูล่าอา~~~” “...” สาบานได้เลยว่า เกริดคือบุคคลที่มีอารมณ์ขึ้นลงราวกับพายุฤดูร้อน ชายที่เคยเอามือกุมขมับด้วยความท้อแท้เมื่อไม่กี่นาทีก่อน บัดนี้กลับกำลังเต้นเร่าและร้องเพลงไปรอบห้องอย่างรื่นเริงใจ เครื่องหมายคำถามผุดขึ้นเหนือศีรษะของสติ๊กส์ขณะที่เฝ้ามองเกริด ‘ช่างน่าอัศจรรย์นักที่เขาสามารถแสดงสมาธิอันแก่กล้าในการต่อสู้ได้ ทั้งที่มีอุปนิสัยเช่นนี้’ ตามปกติแล้ว ผู้ที่จะแสดงสมาธิในระดับสูงได้ย่อมต้องเป็นผู้ที่มีการควบคุมตนเองอย่างเคร่งครัด แต่เกริดที่เห็นอยู่ตรงหน้ากลับดูเหมือนเด็กน้อยที่ไร้เดียงสา มันชวนให้สงสัยยิ่งนักว่าคนเช่นนี้ควบคุมตนเองและเข้าถึงสมาธิระดับสุดยอดได้อย่างไร ‘เขาคงต้องพยายามหนักกว่าคนอื่นหลายเท่าตัว...’ การที่เขามาถึงจุดนี้ได้ทั้งที่ขาดแคลนพรสวรรค์ ย่อมเป็นเพราะหยาดเหงื่อและแรงกายแรงใจที่ทุ่มเทลงไป สติ๊กส์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะร่ายมนตร์ ‘แมสเทเลพอร์ต’ (Mass Teleport) ทันที *** “มีจดหมายส่งมาจากลูบาน่าครับ” “ในที่สุดก็มาถึงเสียที” ณ ไรน์ฮาร์ด... เมืองหลวงของอาณาจักรโอเวอร์เกียร์ เลาเอลเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารที่ท่วมหัว ชื่อผู้ส่งจดหมายที่ทหารนำมามอบให้นั้นถูกระบุว่าเป็น ‘ทายาทของราชาไร้พ่าย’ เลาเอลสามารถอนุมานเนื้อความในจดหมายได้อย่างง่ายดาย ‘เขาคงกำลังขอความร่วมมือในสงคราม’ มันคือคำตอบที่ถูกต้อง บุคคลที่อ้างตนว่าเป็นทายาทของราชาไร้พ่ายและก่อการกบฏในลูบาน่า หวังจะให้กองกำลังโอเวอร์เกียร์เคลื่อนไหว ในขณะที่จักรวรรดิกำลังสมาธิกองกำลังทั้งหมดไปที่ลูบาน่า ข่าวลือที่ว่าความสัมพันธ์ระหว่างอาณาจักรโอเวอร์เกียร์และจักรวรรดิกำลังสั่นคลอนนั้นแพร่กระจายไปทั่ว และทายาทผู้นั้นเชื่อว่านี่คือข้อเสนอที่โอเวอร์เกียร์มิอาจปฏิเสธได้ “แต่เหตุใดเราต้องทำเช่นนั้นด้วยเล่า?” คำขอของทายาทผู้นั้นคือการให้โจมตีด้านหลังของจักรวรรดิเพื่อดึงความสนใจ เลาเอลไม่มีความคิดที่จะตอบรับเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย ไม่มีทางรู้ได้เลยว่าตัวตนที่แท้จริงของทายาทราชาไร้พ่ายคือใคร และสถานการณ์ในลูบาน่าเป็นอย่างไรกันแน่ ความเสี่ยงมันสูงเกินไปที่จะเลือกยืนข้างคนแปลกหน้า “ข้านึกว่าเขาจะเปิดเผยข้อมูลของตัวเองในจดหมายบ้าง แต่เขากลับปกปิดมันไว้จนถึงที่สุด” เลาเอลยืนยันเนื้อความอันน่าผิดหวังในจดหมาย ก่อนจะโยนมันเข้าไปในมุมหนึ่งของช่องเก็บของ วูบ! พลันเกิดแสงเจิดจ้าขึ้นใจกลางห้องทำงาน สติ๊กส์และเกริดปรากฏตัวออกมาทันที “อา! ตกใจหมด!” คนสองคนโผล่พรวดขึ้นมาในห้องที่เคยเงียบสงบ เลาเอลคงจะไร้ความรู้สึกเกินไปหากไม่ตกใจ เขาผงะถอยหลังด้วยความเหวอ เกริดเดินเข้ามาหาพลางยื่นมือหนาออกมา “นี่นายเล่นใหญ่ไปไหม? อาณาจักรโอเวอร์เกียร์จะทำอย่างไร หากยอดฝีมือระดับสูงมีร่างกายที่อ่อนแอเช่นนี้?” “...ข้ามิบังอาจเรียกตนเองว่ายอดฝีมือต่อหน้าบุคคลที่อยู่อันดับ 3 ของแรงกิ้งรวมหรอกครับ” น้ำตาแทบจะไหลรินจากตาของเลาเอลขณะที่เขากุมมืออันหยาบกร้านของเกริด เกริดไปอยู่ที่หมู่เกาะเบเฮนเพียง 10 วัน แต่เลาเอลกลับรู้สึกเหมือนไม่ได้พบหน้ากันมาแสนนาน มันเป็นความรู้สึกที่สมเหตุสมผล เพราะเกริดในตอนนี้นั้นเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง เลเวลของเขาเพิ่มขึ้นเกือบ 10 ระดับ สีหน้าดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นกว่าเดิม และที่สำคัญที่สุด... รังสีสีแดงฉานที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขานั้น ให้กลิ่นอายของผู้เหนือโลก (Transcendental Energy) อย่างเด่นชัด ราวกับเกริดได้จุติใหม่เป็นอีกคนหนึ่ง “ช่างเป็นออร่าที่ยอดเยี่ยมยิ่งนัก... ในที่สุดท่านก็ได้ฟื้นคืนพลังที่ถูกผนึกไว้ในชาติก่อนแล้วงั้นหรือ?” “ฮะฮะฮะ ดีใจจริงๆ ที่ได้ยินคำพูดเพ้อเจ้อ (Chuuni) ของนายอีกครั้งหลังจากไม่ได้เจอกันนาน” เกริดเองก็รู้สึกเหมือนไม่ได้พบเลาเอลมาเนิ่นนานเช่นกัน เพราะเขาผ่านเหตุการณ์ต่างๆ มามากมายบนหมู่เกาะเบเฮน เมื่อมองย้อนกลับไป สิ่งที่เกิดขึ้นที่นั่นให้ความรู้สึกเหมือนใช้เวลาไปหลายเดือนมากกว่าจะเป็นเพียงแค่ไม่กี่วัน “ท่านกำลังจะไปพบราชินีไอรีนใช่หรือไม่?” หลังจากทักทายสั้นๆ เกริดก็เดินไปเปิดประตูห้องทำงานทันที “ไม่ล่ะ ข้ากำลังจะไปที่หอสมุด” เกริดโบกสมุดเล่มเล็กๆ ที่ดูซอมซ่อในมือไปมา “เอ๊ะ? หืม? หอสมุด??” เลาเอลไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง เพราะสถานที่ที่เรียกว่าหอสมุดนั้นดูไม่เข้ากับเกริดเลยแม้แต่นิดเดียว เลาเอลไม่เคยเห็นหรือแม้แต่จะได้ยินว่าเกริดใช้บริการหอสมุดมาก่อนเลยในชีวิต “...” มีเรื่องด่วนอันใดกันที่ทำให้เกริดต้องรีบจากไปในทันที? เลาเอลจึงหันไปถามสติ๊กส์ที่ยังคงทำหน้ามึนงงว่าทำไมต้องเทเลพอร์ตเข้ามาในห้องทำงานของคนอื่นแบบนี้ “ฝ่าบาททรงสบายดีใช่ไหมครับ? หรือว่าท่านจะไปกระแทกอะไรเข้าที่ศีรษะ?” “...” นี่การที่เขาจะไปอ่านหนังสือมันเป็นเรื่องผิดปกติขนาดนั้นเลยหรือ... สติ๊กส์รู้สึกเวทนาเกริดจับใจ ที่ถูกเข้าใจผิดว่าสมองได้รับความกระทบกระเทือน เพียงเพราะเขามีใจรักการเรียนรู้ขึ้นมากะทันหัน