“เกริด...!” หากอัศวินแห่งความตายมาดร้าสามารถสำแดงอานุภาพของ ‘เพลงดาบสังหารสามแสน’ ได้สำเร็จ เกริดย่อมมิอาจหลีกหนีความปราชัยพ้น ทว่าด้วยสังขารอันเสื่อมโทรมของร่างวิญญาณ มาดร้าจึงมิอาจร่ายรำเพลงดาบนั้นได้จนจบ ประกอบกับโชคชะตาที่เข้าข้างเมื่อทักษะติดตัว ‘เทวบัญชา’ สำแดงฤทธิ์ในจังหวะชี้เป็นชี้ตาย การต่อสู้ครั้งนี้จึงเปรียบเสมือนการเดินบนเส้นด้ายที่ขาดผึงได้ทุกเมื่อ ปราชญ์สติคส์ผู้เฝ้ามองผ่านลูกแก้วคริสตัลพลันชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อด้วยความลุ้นระทึก “เกริด...! ข้าประจักษ์แล้วว่าท่านต้องทำได้!” วีรบุรุษคือผู้ที่จุติลงมาจากฟากฟ้า สติคส์ผู้มีความรอบรู้ด้านดาราศาสตร์สัมผัสได้ว่าเกริดนั้นอยู่ภายใต้การคุ้มครองของเทพีแห่งแสงสว่างเรเบ็กก้า เขาเชื่อมั่นว่าเกริดจะก้าวข้ามขีดจำกัดของตนเอง และเกริดก็ทำสำเร็จจริงๆ แต่มันเป็นเพียงเรื่องของโชคชะตาอย่างนั้นหรือ? หามิได้... เกริดคือผู้ถากถางเส้นทางนี้ด้วยมือของเขาเอง เขาช่วยกอบกู้จักรวรรดิและวิหารเรเบ็กก้าด้วยการปราบพระสันปาปาที่ชั่วร้าย กุมหัวใจเหล่าธิดาแห่งเรเบ็กก้า และสถาปนาพระสันปาปาที่เที่ยงธรรมขึ้นมาใหม่ จนแม้แต่เทพีเรเบ็กก้ายังต้องหันมาเหลียวมองด้วยความเอ็นดู เกริดสั่นคลอนหัวใจของทวยเทพ และด้วยเหตุนั้น เขาจึงเป็นผู้ที่สวรรค์เลือกเฟ้น “ช่างเป็นบุรุษที่ยิ่งใหญ่โดยแท้...” นับเป็นเรื่องยากยิ่งที่ไฮเอลฟ์อย่างสติคส์จะเอ่ยปากชมมนุษย์ เขายิ้มกว้างพลางยันกายที่ร้อนรุ่มขึ้นมา หมู่เกาะเบเฮนได้รับการชำระล้างหลังจากมืดมนมานานกว่าศตวรรษ สติคส์ปรารถนาจะรุดไปยังเกาะลำดับที่ 66 ในทันทีเพื่อแบ่งปันความโสมนัสนี้กับเกริด ทว่าเขากลับต้องชะงักฝีเท้าไว้ เมื่อเห็นว่าเกริดกำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงความคิด “...” เกริดแสดงความเคารพต่อมาดร้าผู้ล่วงลับ ชื่นชมรูปปั้นของเหล่าตำนานรุ่นก่อน และตื่นเต้นดุจเด็กน้อยเมื่อเห็นรูปปั้นของตนเองประดิษฐานเคียงข้างเหล่าผู้ยิ่งใหญ่ สติคส์ไม่อยากเข้าไปรบกวนช่วงเวลาอันทรงเกียรตินี้ เขาอยากให้วีรบุรุษคนใหม่ได้ดื่มด่ำกับมันอย่างเต็มที่ เขาเฝ้ารอ... จนกระทั่งเกาะหมอกปรากฏขึ้นพร้อมกับรถม้าทองคำ! ‘ตอนนี้แหละ!’ สติคส์เห็นเกริดก้าวเข้าหารถม้าทองคำ จึงตัดสินใจย่างกรายเข้าสู่เกาะลำดับที่ 66 เขาหวังว่าในบรรยากาศอันชื่นมื่นนี้ เกริดจะให้การต้อนรับเขาอย่างอบอุ่น ทว่า... “ไอ้ XX...” “...?” ณ วิหารแห่งเกียรติยศอันศักดิ์สิทธิ์ คำแรกที่สติคส์ได้ยินหลังจากย่างเท้าเข้าสู่ดินแดนที่เพิ่งได้รับการชำระล้าง กลับเป็นคำสบถที่มิควรหลุดรอดออกมาจากปากมนุษย์ ‘อะ... อะไรกัน?’ เหตุใดบรรยากาศถึงได้พลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือเพียงไม่กี่อึดใจ? สติคส์ตระหนกสุดขีด เกริดหันมาสบตาเขาพลางแผดเสียงตะโกนด้วยดวงตาที่แดงก่ำ “สติคส์! อย่าบอกนะว่าท่านก็สมรู้ร่วมคิดกับไอ้รถม้าเฮงซวยนี่ด้วย!” “...” อา... ดูเหมือนจังหวะจะผิดพลาดไปเสียแล้ว สติคส์ถอนหายใจยาวพลางนึกขึ้นได้ว่าแท้จริงแล้วธาตุแท้ของเกริดนั้นเป็นเช่นไร *** “เกาะหมอกและรถม้าทองคำคือสิ่งที่จัดเตรียมไว้เพื่อการเติบโตของผู้ท้าชิงหมู่เกาะเบเฮน บัดนี้เมื่อหมู่เกาะได้รับการชำระล้างแล้ว เหตุผลที่จะต้องขัดเกลาผู้ท้าชิงก็หมดสิ้นไป นั่นคงเป็นสาเหตุที่ไอเทมอย่างยาเพิ่มสถานะหรือตำราต่างๆ อันตรธานหายไปหมด” “เฮ้อ... แล้วเหตุใดถึงเหลือเพียงใบเคลื่อนย้ายข้ามทวีปกันเล่า?” “...สำหรับคนทั่วไป ใบเคลื่อนย้ายเหล่านี้ถือเป็นสมบัติล้ำค่าที่น่าปิติยินดียิ่งนัก” สติคส์กล่าวไม่ผิด ใบเคลื่อนย้ายประตูมิติที่ทำให้การเดินทางไปยังทวีปตะวันออกเป็นเรื่องง่ายนั้นหายากยิ่ง เกริดมีโอกาสที่จะครอบครองมันจำนวนมหาศาล ทว่าในสายตาของเกริด ใบเคลื่อนย้ายเหล่านี้กลับไร้ค่า... เพราะเขามีสติคส์อยู่ข้างกาย ในเมื่อสติคส์สามารถสร้างมันขึ้นมาได้ เกริดจึงไม่อยากเสียแต้มอันมีค่าไปกับมัน “ข้าเคยบอกท่านแล้วว่าการสร้างใบเคลื่อนย้ายแต่ละใบใช้เวลานานโข ท่านควรจะยินดีที่สามารถซื้อมันได้ด้วยแต้มเสียมากกว่า” “อืม... มันจะดีจริงๆ หรือ?” สายตาของเกริดคอยแต่จะชำเลืองมอง ‘บันทึกของมาดร้า’ อยู่เนืองๆ คราแรกเขารู้สึกหงุดหงิดและโกรธเกรี้ยวที่รางวัลใหญ่ดันเป็นเพียงไดอารี่เล่มหนึ่ง แต่เมื่อตรองดูให้ดี นี่คือรางวัลโดยตรงจากมาดร้า แถมราคายังสูงถึงหนึ่งล้านแต้ม มันย่อมมิใช่บันทึกธรรมดาสามัญเป็นแน่ สติคส์แย้มยิ้ม “ถ้าเช่นนั้นก็จงซื้อบันทึกนั่นเถิด จงเชื่อมั่นในวิถีที่เจ้าเลือก” ‘เพราะท่านคือบุรุษผู้ได้รับความรักจากเทพี’ สติคส์กลืนคำพูดนั้นลงคอไป เขาไม่อยากให้เกริดลำพองใจจนเกินงาม “อืม... หากดูจากนิสัยของมาดร้าแล้ว คงไม่ใช่กับดักหรอกมั้ง” เกริดลังเลอยู่ไม่นาน เขารู้ดีว่าหากได้ใบเคลื่อนย้ายทวีปตะวันออกจำนวนมากมาครอบครอง จะเป็นการเสริมสร้างแสนยานุภาพให้อาณาจักรโอเวอร์เกียร์อย่างมหาศาล ‘แต่ข้าคิดว่ามรดกของราชาไร้พ่ายน่าจะล้ำค่ากว่า’ เมื่อตัดสินใจได้ เขาก็ไม่รอช้า “ข้าขอซื้อบันทึกของมาดร้า!” ในวินาทีนั้นเอง [แต้มผู้ท้าชิงหนึ่งล้านแต้มถูกใช้ไปเพื่อซื้อ ‘บันทึกของอัศวินแห่งความตาย มาดร้า’] บันทึกของมาดร้าถูกเก็บเข้าสู่กระเป๋าสัมภาระของเกริด เขายังไม่ทันจะได้เปิดอ่าน สติคส์ก็ก้มศีรษะลงคำนับเขาอย่างนอบน้อม “เกริด ข้าขอขอบพระคุณท่านจากใจจริงที่ช่วยชำระล้างหมู่เกาะเบเฮนและวิหารแห่งเกียรติยศ ซึ่งเป็นสายสัมพันธ์ที่เชื่อมโยงระหว่างตำนานยุคเก่าและยุคใหม่เข้าด้วยกัน” [นักปราชญ์สติคส์ขอบคุณที่ท่านทำให้ความปรารถนาในการชำระล้างหมู่เกาะเบเฮนเป็นจริง!] [นักปราชญ์สติคส์มอบสมญานามใหม่ให้แก่ท่าน!] “ท่านคือวีรชนเหนือวีรชน ผู้ปลดปล่อยดวงวิญญาณอันทุกข์ระทมของเหล่าตำนานในอดีต ข้าจะขานนามของท่านนับจากนี้ว่า... ราชาแห่งวีรบุรุษ” [ท่านได้รับสมญานาม ‘ราชาแห่งวีรบุรุษ’ (Hero King)] [ราชาแห่งวีรบุรุษ] วีรชนเหนือวีรชน ท่านคือตำนานที่ยังมีลมหายใจ * ราชาแห่งวีรบุรุษจะเปล่งประกายท่ามกลางหมู่ผู้กล้า: สร้างความเสียหายเพิ่มเติม 10% ให้กับคลาสระดับ ‘เอกลักษณ์’ (Unique) ขึ้นไปทุกคลาส * ราชาแห่งวีรบุรุษอยู่ในฐานะผู้ชี้นำสันติภาพของโลก: สร้างความเสียหายเพิ่มเติม 15% ให้กับมหาปีศาจ, อัครเทวทูต, มังกร และกึ่งเทพ พร้อมทั้งลดความเสียหายที่ได้รับจากศัตรูเหล่านี้ลง 15% * ราชาแห่งวีรบุรุษทระนงในศักดิ์ศรี: เขามักตระหนักว่าตนเองคือที่สุดเสมอ และเปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้อันแรงกล้า [จิตต่อสู้] (Fighting Energy) ทรัพยากรพิเศษเฉพาะสำหรับ ‘ราชาแห่งวีรบุรุษ’ เท่านั้น ปกติจะคงอยู่ที่ 10 และจะเพิ่มขึ้นสูงสุดถึง 100 ในระหว่างการต่อสู้ ยิ่งจิตต่อสู้สูงเท่าใด สถานะต่างๆ จะยิ่งเพิ่มพูนขึ้นเท่านั้น อย่างไรก็ตาม โปรดระวัง เนื่องจากจะมีบทลงโทษหากจิตต่อสู้ลดต่ำกว่า 10 ชัวรัวรัวรัว! ทันทีที่ได้รับสมญานามราชาแห่งวีรบุรุษ แถบทรัพยากร ‘จิตต่อสู้’ พลันปรากฏขึ้นเคียงข้างแถบพลังชีวิตและมานาในหน้าต่างสถานะของเกริด ไอพรรณรังสีสีม่วงอ่อนจางแผ่ซ่านออกจากทั่วร่างของเกริดดั่งหมอกควัน... มันคือภาพลักษณ์ของ ‘จิตต่อสู้’ ที่สำแดงออกมาในโลกแห่งความเป็นจริง! “โอ้!” สติคส์อุทานด้วยความเลื่อมใส เพราะเกริดในยามนี้แผ่รังสีอันดุดันแต่ก็น่าเกรงขามอย่างยิ่ง ในทางกลับกัน เกริดกลับไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นนักที่ได้รับผลลัพธ์อันเป็นเอกลักษณ์ที่มีเพียงหนึ่งเดียวในบรรดาผู้เล่นสองพันล้านคน สีหน้าของเขาดูไม่สู้ดีนัก เพราะมันทำให้นึกถึงออปชั่น ‘ความเท่’ ของดาบอิยารุกต์ เขาเริ่มกังวลว่าโรงเล่นแร่แปรธาตุที่กินเงินเป็นว่าเล่นนั้นจะเริ่มมีประโยชน์เมื่อไหร่กันแน่ ทว่าครู่ต่อมา... กระตุก กระตุก มุมปากของเกริดเริ่มโค้งมนขึ้น เขาอยากจะกระโดดโลดเต้นท่าร่ายรำอันแสนประหลาดเสียเหลือเกิน ในบรรดาผู้เล่นสองพันล้านคน มีเพียงเขาคนเดียวที่มีออร่าสีม่วงห่อหุ้มร่างกาย! ‘ข้าจะโดดเด่นท่ามกลางฝูงชนสองพันล้านคนเลยอย่างนั้นหรือ?’ มันช่างเป็นเอฟเฟกต์ที่พิเศษสุด เขาเริ่มรู้สึกว่าตนเองเป็นบุคคลเหนือสามัญจริงๆ แต่แล้วปัญหาก็ผุดขึ้นมา ‘แล้วถ้าคนมองมาเยอะๆ ล่ะ? หน้าข้าก็ยังขี้เหร่อยู่นี่นา’ เกริดยังคงขาดความมั่นใจในรูปลักษณ์ของตน หัวใจที่พองโตเพียงครู่จึงกลับมาห่อเหี่ยวอีกครั้ง สติคส์เริ่มกระวนกระวายเมื่อเห็นท่าทางของเกริด ‘หรือเขาจะเสียสติไปเพราะคำสาปของตำนานรุ่นก่อน?’ ไม่ใช่เรื่องแปลกที่สติคส์จะคิดเช่นนั้น ในเมื่อเกริดเดี๋ยวก็ยิ้มหน้าบาน เดี๋ยวก็ทำหน้าอมทุกข์สลับกันไปมา ทันใดนั้น ข้อความระบบระดับโลกก็ประกาศก้อง [เกริด ‘ราชาโอเวอร์เกียร์’ ผู้มอบการหลับใหลอันสงบให้แก่เหล่าวีรชนในอดีต ได้รับการยอมรับให้เป็นวีรชนเหนือวีรชน... บัดนี้คือการจุติของ ‘ราชาแห่งวีรบุรุษ เกริด’ ผู้จะก้าวข้ามหน้าประวัติศาสตร์ไปสู่การเป็นตำนานเทพปรัมปรา] อีกด้านหนึ่ง... —เจ้าเอลฟ์โสโครกนั่น... บราแฮมแผ่รังสีอำมหิตเข้าใส่สติคส์ ทั้งสองเผ่าพันธุ์ไม่ลงรอยกันอยู่แล้วด้วยความบาดหมางระหว่างปีศาจและเอลฟ์ ทว่ายามนี้ความเกลียดชังนั้นรุนแรงกว่าเดิมหลายเท่าตัว มีเหตุผลเพียงประการเดียว... สมญานาม ‘ราชาแห่งวีรบุรุษ’ นั้น เดิมทีเป็นของนักบุญดาบมุลเลอร์ —การบีบบังคับให้เกริดต้องแบกรับภาระของมุลเลอร์... ข้าจะขัดขวางมัน ต่อให้ข้าต้องไปเกิดใหม่ในนรกก็ตาม *** [...บัดนี้คือการจุติของ ‘ราชาแห่งวีรบุรุษ เกริด’ ผู้จะก้ามข้ามหน้าประวัติศาสตร์ไปสู่การเป็นตำนานเทพปรัมปรา] “อะไรนะ?” ที่หน้าทางเข้าหมู่เกาะเบเฮน เหล่านักข่าวที่มาชุมนุมกันหนาตาประดุจฝูงมดต่างพากันตกตะลึง ข้อความระดับโลกปรากฏขึ้นอีกครั้ง และตัวเอกก็ยังคงเป็นเกริดคนเดิม “ขะ... ข่าวใหญ่!” วีรชนเหนือวีรชน? มีการกล่าวถึงตำนานเทพปรัมปรา? ถ้อยคำที่เร้าอารมณ์เหล่านี้ทำให้เลือดในกายของนักข่าวสูบฉีดอย่างแรง “ล็อกเอาต์!” “ข้าก็จะล็อกเอาต์เหมือนกัน!” บรรดานักข่าวที่เฝ้ารอเกริดปรากฏตัวจากหมู่เกาะเบเฮนต่างพากันหายวับไปทีละคน สิ่งแรกที่พวกเขาทําหลังจากล็อกเอาต์คือการเขียนสกู๊ปข่าว พาดหัวข่าวแต่ละสำนักล้วนสั่นสะเทือนวงการ [วีรชนเหนือวีรชน! ราชาแห่งวีรบุรุษ เกริด ถือกำเนิดแล้ว! หรือนี่คือสัญญาณแห่งคลาสระดับเทพ?] [คราวเจลไม่ใช่หนึ่งเดียวอีกต่อไป] [(คอลัมน์พิเศษ) ราชาแห่งวีรบุรุษ ผู้ทะยานอยู่เหนือฟากฟ้า] ข่าวสารเกี่ยวกับเกริดหลั่งไหลออกมาทั้งโลกออนไลน์และออฟไลน์ทั่วทุกมุมโลก สถานีโทรทัศน์ต่างพากันจัดเวทีเสวนาสดในหัวข้อของเกริด “คิก... คิกๆ ข้าคงต้องยอมรับในตัวเจ้าอย่างเลี่ยงไม่ได้แล้วสิ” ตัวเอกของข้อความระดับโลกคือเกริด มิใช่คราวเจล? อัคนุสรู้สึกตกใจในตอนแรก แต่ในไม่ช้าเขาก็ยอมรับความจริง เกริดที่เขาเคยเผชิญหน้านั้นแข็งแกร่งเกินกว่าจะปฏิเสธ “แต่ว่า...” คราวเจลกำลังทำอะไรอยู่? “เขา... คงไม่ได้กำลังจะร่วงหล่นลงมาหรอกนะ?” แน่นอนว่าอัคนุสรู้ดี มันเป็นความคิดที่เป็นไปไม่ได้... ผืนฟ้าไม่มีวันถล่มลงมา ในเวลาเดียวกัน ณ เกาหลีใต้ “ตายจริง! คราวนี้ลูกชายของคุณกลายเป็นราชาแห่งวีรบุรุษไปแล้วหรือ?” “ตอนแรกเป็นราชาเฉยๆ ต่อมาเป็นราชาโอเวอร์เกียร์ แล้วตอนนี้ยังเป็นราชาแห่งวีรบุรุษอีก? เขาช่างยิ่งใหญ่จริงๆ” “โธ่ พวกคุณเนี่ย ไม่มีเซนส์เอาเสียเลย ยองอูคือชื่อของเขา ดังนั้นเขาคือ ‘กษัตริย์ยองอู’ ต่างหาก!” “...” พ่อและแม่ของชินยองอู (เกริด) ยังคงทำสวนผักเช่นเดิม ทั้งสองคนที่ออกจากไร่ตั้งแต่เช้าตรู่ถูกกระหน่ำด้วยคำยินดีจากชาวบ้านละแวกนั้นไม่ขาดสาย แม้แต่โทรศัพท์จากญาติพี่น้องก็ดังขึ้นต่อเนื่อง —อา! ฝากบอกพี่ยองอูด้วยนะ! ผมจะลาออกจากโรงเรียนแล้วไปเข้ากิลด์โอเวอร์เกียร์! ผมจะตั้งใจเก็บเลเวลให้หนักเลย! นะครับอา? —แหม ยองโม จำได้ไหมที่ฉันเคยบอกว่าลูกชายเธอต้องไปได้ไกลน่ะ? ลูกสาวฉันที่เป็นแอร์โฮสเตสสวยมากเลยนะ ฝากบอกยองอูให้ช่วยรับเธอเข้ากิลด์โอเวอร์เกียร์ทีสิ เอ๊ะ? ไม่เกี่ยวกับเรื่องงานงั้นหรือ? ก็ช่วยหาทางให้เธอได้รู้จักกับคนตำแหน่งสูงๆ หน่อยสิ! ลูกสาวฉันสวยนะ! “...” คนเราเมื่อประสบความสำเร็จ ท่าทีของผู้คนรอบข้างย่อมเปลี่ยนไปจากอดีตโดยสิ้นเชิง พวกเขาภาคภูมิใจในตัวยองอูมาก... แล้วพ่อแม่ล่ะ? พ่อแม่ของยองอูมีความสุขและภาคภูมิใจอย่างที่สุด “ที่รัก! พวกเราไปเล่นเกม... ไม่สิ เราไปทำงานอาสาสมัครให้มากๆ แทนลูกชายที่กำลังยุ่งกันเถอะ!” “ใช่แล้ว กะหล่ำปลีรอบนี้งามมากเลย ฉันอยากเอาไปบริจาค” “ตกลง การบริจาคต้องทำในนามของยองอูเสมอไปนะ” ขอบคุณลูกชายที่ทำให้พ่อแม่ของยองอูมีรอยยิ้มได้เสมอ พวกเขารู้สึกขอบคุณที่ลูกชายทำดีที่สุด แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้ช่วยอะไรเลยก็ตาม พวกเขาปรารถนาให้เด็กทุกคนในโลกนี้เติบโตมาเป็นคนดีเหมือนอย่างยองอูของพวกเขา