ตอนที่ 287: มาช้าจริงนะ มอร์เดร็ดเดินทางมาถึงแกรนด์โคลอสเซียมและกลายร่างทันทีเพื่อช่วยจัดการกับการรุกรานของพวกปีศาจ เพียงชั่วครู่ มังกรแดงยาวหกเมตรก็ปรากฏตัวขึ้นภายในแกรนด์โคลอสเซียมและเริ่มกวาดล้างเหล่าการ์โกยล์ทั้งหมดที่ขวางหน้า หลังจากอาละวาดในช่วงเริ่มต้น มังกรก็พุ่งเป้าไปที่พวกการ์โกยล์ที่กำลังหามเหล่าเด็กสาวมุ่งหน้าไปยังประตูมิติ มันใช้กรงเล็บอันทรงพลังคว้าตัวการ์โกยล์กลางอากาศแล้วขยี้จนแหลกลาญ จากนั้นจึงรับเด็กสาวที่ร่วงหล่นลงมาวางบนพื้นอย่างปลอดภัย ก่อนจะกลับไปต่อสู้กับพวกการ์โกยล์บนท้องฟ้าต่อ แมทธิวเหลือบมองมังกรแดงและถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาจำพ่อของตนเองได้ ภาระในใจจึงคลายลง เมื่อมีกำลังเสริมมาช่วยเพิ่ม เขาจึงสั่งให้เหล่านักศึกษาปี 4 โฟกัสไปที่การช่วยชีวิตเด็กสาวที่ร่วงหล่นลงมาจากฟ้าเพื่อป้องกันไม่ให้พวกเธอต้องตกลงมาตาย หลังจากความสับสนในตอนแรก ฝ่ายอื่น ๆ ต่างก็รู้แล้วว่านักศึกษาปี 4 ของแผนกเวทมนตร์ยังคงอยู่ฝ่ายเดียวกับพวกเขา จึงหยุดโจมตี และหันไปรวมกำลังจัดการกับแผนกเวทมนตร์ปี 1, 2 และ 3 ที่ยังคงช่วยเหลือพวกการ์โกยล์ในการจับกุมตัวนักศึกษาของสถาบันแทน อาทอสหรี่ตาลงและเข้าประจันหน้ากับมังกรแดงในการต่อสู้กลางเวหาด้วยตนเอง ผู้บัญชาการของเหล่าปีศาจใช้โบราณวัตถุที่ผู้บัญชาการซากาลมอบให้ ซึ่งสามารถเพิ่มความแข็งแกร่งของเขาได้ถึงห้าเท่าในช่วงเวลาสั้น ๆ พละกำลังของการ์โกยล์ทะยานขึ้นสู่ระดับพันปีทันที และเข้าปะทะกับมังกรแดงตรง ๆ การเข้าปะทะของพวกมันส่งคลื่นกระแทกกระจายไปทั่วอากาศและผลักไสการ์โกยล์ที่อยู่รอบ ๆ ให้กระเด็นออกไป มังกรแดงนั้นอยู่เพียงจุดสูงสุดของระดับร้อยปีเท่านั้น ดังนั้นการ์โกยล์จึงสามารถผลักมันให้ถอยไปได้ในการปะทะครั้งแรก ถึงกระนั้นมันก็ไม่ยอมถอยและเข้าต่อสู้พัวพันกับอาทอสอย่างดุเดือด ทุกครั้งที่สัตว์อสูรทั้งสองปะทะกัน ลมพายุอันทรงพลังจะพัดกรรโชก ส่งให้ทั้งปีศาจและมนุษย์กระเด็นไปทุกทิศทาง นอกจากอาทอสแล้ว ยังมีการ์โกยล์ระดับร้อยปีอีกห้าตนที่ถูกส่งมาเพื่อดูแลปฏิบัติการ แม้พวกมันจะเป็นเพียงระดับกลาง แต่ก็ยังเป็นสิ่งมีชีวิตระดับร้อยปีซึ่งถือว่าเหนือกว่านักสู้ทั่วไปอยู่หนึ่งขั้น “ให้ตายสิ... นี่มันน่าตื่นเต้นชะมัด ครั้งสุดท้ายที่เราสนุกกันขนาดนี้ก็ตอนที่ลงไปทางใต้เพื่อช่วยนายน้อยนั่นแหละ” เดเมียนกล่าว “ไปกันเถอะ คงไม่ดีแน่ถ้าบอสคิดว่าพวกเราอู้งาน” กิเดียนให้ความเห็น ทันใดนั้น ประตูมิติสองแห่งก็ปรากฏขึ้นด้านหลังของชายทั้งสอง เหนือหัวของเดเมียน ประตูมิติขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น และหนึ่งในผู้ล่าชั้นยอดแห่งท้องนภาก็แผดเสียงร้องขณะก้าวออกมา มันคือ 'ร็อค' นกยักษ์ที่เป็นสัตว์อสูรบินได้ซึ่งอยู่ในจุดสูงสุดของระดับร้อยปี เดเมียนปรากฏตัวบนหลังของนกยักษ์โดยกอดอกไว้ที่หน้าอก นกร็อคบินเข้าหาการ์โกยล์ระดับร้อยปีตนหนึ่งและเริ่มการต่อสู้ทันที “ไปกันเลยคู่หู!” กิเดียนตะโกน สัตว์อสูรขนาดยักษ์เลื้อยออกมาจากประตูมิติและก้มหัวลงเพื่อให้กิเดียนขึ้นขี่ ชื่อของงูตัวนี้คือ 'ปาเสอ' และมันเป็นสัตว์อสูรรับใช้ที่แข็งแกร่งที่สุดของกิเดียน มันเป็นสิ่งมีชีวิตกึ่งมังกรกึ่งงู และอยู่ในจุดสูงสุดของระดับร้อยปีเช่นกัน โดยไม่ต้องรอคำสั่งจากกิเดียน งูยักษ์พุ่งเข้าหาการ์โกยล์ระดับร้อยปีอีกตนที่อยู่ไกลออกไป มันกระโจนขึ้นไปในอากาศและสะบัดหางอันทรงพลัง ฟาดร่างของปีศาจบินได้ตนนั้นลงกับพื้น อาทอสขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่ากำลังเสริมมาถึงเร็วกว่าที่เขาคาดไว้ พวกเขาเพิ่งปรากฏตัวได้เพียงห้านาที แต่กองกำลังของเขากลับถูกกวาดล้างอย่างรวดเร็วในอัตราที่น่าตกใจ “ถอยทัพ!” อาทอสสั่ง “ปกป้องพวกที่คุมตัวแม่พันธุ์เอาไว้ให้ได้ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม! มุ่งหน้าไปที่ประตูมิติสีแดงให้เร็วที่สุด!” หลังจากออกคำสั่ง อาทอสก็ประสานมือทั้งสองเข้าด้วยกันและทุบลงที่หัวของมังกรแดงอย่างแรง ส่งมันร่วงลงสู่พื้นดิน จากนั้นเขาก็บินไปทางพวกการ์โกยล์ที่หามเหล่าเด็กสาวเพื่อคุ้มกันพวกมันจากคนที่พยายามจะเข้ามาช่วยเหลือนักศึกษา การ์โกยล์ระดับร้อยปีที่เหลืออีกสองตนทำตามคำสั่งของอาทอส และช่วยลูกน้องของพวกมันต้านทานการโจมตีอันบ้าคลั่งของเหล่าอัศวินและนักศึกษาของสถาบัน ‘ในเมื่อเจ้ายังไม่มา งั้นข้าก็จะทิ้งเจ้าไว้ที่นี่แหละ’ อาทอสแสยะยิ้มขณะที่ตัวเขาและการ์โกยล์ระดับร้อยปีที่เหลือเดินเข้าสู่ประตูมิติ การ์โกยล์นับพันยังคงบินวนเวียนอยู่ภายในแกรนด์โคลอสเซียม พวกมันถูกพามาที่นี่ในฐานะนักสู้ฆ่าตัวตาย และหน้าที่ของพวกมันคือฆ่าคนให้ได้มากที่สุดในขณะที่เหล่าผู้บังคับบัญชาหลบหนีผ่านประตูมิติสีแดงไป พวกมันเป็นสิ่งมีชีวิตที่ถูกสร้างขึ้นจากแกนเวทมนตร์ ดังนั้นผู้บัญชาการซากาลจึงไม่สนใจว่าพวกมันจะอยู่หรือตาย สำหรับเขา พวกมันเป็นเพียงเบี้ยที่ใช้แล้วทิ้งซึ่งสามารถหามาทดแทนได้ทุกเมื่อ มูลค่าเดียวของพวกมันคือการจับเป้าหมายและป้องกันประตูมิติเอาไว้จนกว่าเหล่าผู้บังคับบัญชาและเด็กสาวจะถูกส่งไปยังทวีปปีศาจอย่างปลอดภัย “ถอยไป!” เอมริส มหาจอมเวทแห่งอาณาจักรออกคำสั่ง เขายกมือขึ้นบนอากาศและร่ายมหาเวทวงแหวนที่ 7 เพื่อกวาดล้างปีศาจทั้งหมดที่ขวางกั้นประตูมิติ “พายุเพลิง! (Firestorm)” เอมริสตะโกนหลังจากร่ายมนตร์เพียงสั้น ๆ เปลวเพลิงคำรามพุ่งทะยานเหนือแกรนด์โคลอสเซียม ขณะที่ลูกไฟยักษ์ตกลงมาดั่งห่าฝน ทุกสิ่งที่มันสัมผัสถูกแปรเปลี่ยนเป็นเถ้าถ่าน เหล่านักศึกษารีบป้องกันตนเองด้วยเวทมนตร์ป้องกันเพื่อปกป้องตัวเองจากแรงระเบิดที่เกิดขึ้นตรงหน้า ด้วยเวทมนตร์เพียงบทเดียว การ์โกยล์นับพันล้มตายลง แต่ยังคงเหลืออยู่อีกสองสามพันตน หลังจากตระหนักว่าพวกมันมีเวลาเหลืออีกไม่มากนัก พวกการ์โกยล์ก็เข้าสู่สภาวะบ้าคลั่งและทิ้งตัวลงจากท้องฟ้าเป็นจำนวนมาก พวกมันเปรียบเสมือนระเบิดพลีชีพที่วางแผนจะลากใครก็ตามที่ทำได้ลงนรกไปพร้อมกัน เสียงกรีดร้องด้วยความโกรธแค้นและความเจ็บปวดดังก้องไปทั่วสนามกีฬา เมื่อนักศึกษาหลายคนกลายเป็นละอองแสงหลังจากปะทะกับฝูงการ์โกยล์ ในขณะที่สิ่งนี้กำลังเกิดขึ้น อาทอสและปีศาจที่เหลือก็กำลังบินผ่านอุโมงค์มิติที่จะส่งพวกเขากลับไปยังทวีปปีศาจ ใช้เวลาไม่นานพวกเขาก็เห็นทางออกของอุโมงค์ อาทอสเผยรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าขณะก้าวออกจากอุโมงค์ เขาจินตนาการถึงคำชมเชยที่จะได้รับจากขุนพลปีศาจซากาล และรางวัลที่จะหลั่งไหลมาหาหลังจากเสร็จสิ้นภารกิจที่ประสบความสำเร็จ รอยยิ้มของอาทอสแข็งค้างเมื่อฉากที่คุ้นเคยของทวีปปีศาจไม่ได้ปรากฏแก่สายตา หลังจากออกจากอุโมงค์ สิ่งแรกที่เขาเห็นคือพระหัวล้านที่กำลังดื่มเหล้าจากไห ขณะนั่งอยู่บนไหล่ของลิงยักษ์สีทอง “โย่! มาช้าจริงนะ” ดเวย์นทักทายพวกการ์โกยล์ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม จากนั้นเขาก็ดื่มเหล้าในมือจนหมดและเรอออกมา “ข้ากำลังเบื่ออยู่พอดีเลยล่ะ” เหนือลิงยักษ์สีทอง ไวเวิร์นหลายตัวบินวนเวียนและมองดูพวกการ์โกยล์ด้วยสายตาเหยียดหยาม พวกมันได้ฆ่าพวกการ์โกยล์ที่โผล่ออกมาก่อนหน้านี้ไปหมดแล้ว และเด็กสาวทุกคนที่ถูกจับมาก็ได้รับการช่วยเหลือเรียบร้อย อาทอสมองลงไปที่พื้น เศษหินกระจัดกระจายไปทั่ว พวกมันคือชิ้นส่วนร่างกายของลูกน้องเขาที่ตายหลังจากต้องเผชิญหน้ากับเดฟ, โอโรโบร และเหล่าไวเวิร์นทันทีที่ออกจากประตูมิติ ผู้บัญชาการหน่วยรุกรานของปีศาจคำรามด้วยความโกรธแค้น เขาคิดว่าภารกิจของเขาประสบความสำเร็จอย่างสมบูรณ์แบบ เขาคิดว่าสิ่งที่รอเขาอยู่คือคำชมและรางวัลจากขุนพลปีศาจ ทว่าสิ่งที่รอเขาอยู่จริง ๆ กลับเป็นหมัดสีทองยักษ์ของโอโรโบรที่ไม่เปิดโอกาสให้ผู้บัญชาการการ์โกยล์ได้ระบายความอัดอั้นตันใจเลยแม้แต่น้อย