บทที่ 441: วิลเลียม ปะทะ เอลันดอร์ [ตอนที่ 2] เหล่าเอลฟ์ที่เฝ้าดูการต่อสู้จากในป่าต่างพากันสูดหายใจเข้าลึกด้วยความทึ่ง เมื่อพวกเขาได้เห็นการโจมตีที่วิลเลียมดึงกลับไปในวินาทีสุดท้าย แม้ว่าพวกเขาจะอยู่ค่อนข้างไกล แต่สัญชาตญาณกลับบอกว่าพวกเขาเองก็คงจะได้รับผลกระทบจากการโจมตีอันทรงพลังที่เด็กหนุ่มครึ่งเอลฟ์ปลดปล่อยออกมาเช่นกัน หากเขาไม่หยุดมันไว้เสียก่อน เอลันดอร์สลายม่านพลังที่ปกป้องเขาอยู่อย่างสงบและจ้องมองวิลเลียมด้วยสีหน้าจริงจัง ท่าทางเยือกเย็นก่อนหน้านี้หายไปสิ้น และใครก็บอกได้ว่าตอนนี้เขามองคู่ต่อสู้ตรงหน้าเป็นศัตรูที่ต้องรับมืออย่างเต็มกำลังแล้ว “ดูเหมือนว่าเจ้าจะมีความสามารถพอที่จะรองรับความโอหังของตัวเองได้สินะ” เอลันดอร์กล่าวขณะเปิดใช้งานเวทมนตร์เสริมพลังบนชุดเกราะของเขา “แต่นายกลับไม่มีปัญญาทำได้อย่างที่ปากว่า” วิลเลียมตอบกลับอย่างประชดประชัน “ฉันคาดหวังอะไรที่มากกว่านี้จากผู้บัญชาการของเหล่าเอลฟ์ แต่สงสัยฉันจะหวังสูงไปหน่อย แกมันไม่มีค่าอะไรเลยสักนิด” วินาทีต่อมา วัยรุ่นทั้งสองก็เข้าปะทะกัน พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาแตกกระจาย เศษดินและหินพุ่งทะยานขึ้นไปในอากาศรอบตัว เอลันดอร์วาดเพลงดาบโจมตีอย่างรวดเร็วต่อเนื่องหลายครั้ง ซึ่งวิลเลียมก็รับมือด้วยการฟาดฟันจากกระบองของเขาเอง ด้วยระยะโจมตีที่ยาวกว่าของกระบอง เอลันดอร์จึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องถอยฉากออกไปสองสามก้าว เพื่อรักษาระยะห่างจากการโจมตีอันดุดันและไร้ความปรานีของวิลเลียม ขณะที่เอลันดอร์ถอยไป ปลายดาบของเขาครูดไปกับพื้นดินจนเกิดประกายไฟเวทมนตร์ จากนั้นเขาก็เหวี่ยงมันขึ้นเป็นรูปโค้ง สร้างคลื่นดินและหินพุ่งตรงไปยังทิศทางของวิลเลียม [ ติดตั้งอาชีพเอเลเมนทัล ลอร์ด ] วิลเลียมกระทืบเท้าลงบนพื้นและแทงกระบองไปข้างหน้า คลื่นดินและหินหยุดชะงักอยู่กับที่ก่อนจะระเบิดออกเป็นพันเสี่ยง ทันใดนั้น เศษดินและหินเหล่านั้นก็รวมตัวกันและแข็งตัว กลายเป็นกระสุนหิน (Stone Bullets) วิลเลียมตวัดกระบองเพียงครั้งเดียว กระสุนหินเหล่านั้นก็ร่วงหล่นลงมาราวกับห่าฝนเข้าใส่เอลันดอร์ จนเขาไม่มีช่องว่างให้หลบหลีก ผู้บัญชาการเอลฟ์ตะโกนลั่น พร้อมกับสร้างพายุหมุน (Wind Tornado) โดยมีตัวเองเป็นศูนย์กลาง กระสุนหินทั้งหมดที่เล็งมายังเขาถูกดูดเข้าไปและสะท้อนกลับไปยังวิลเลียมด้วยแรงที่มากกว่าเดิมถึงสองเท่าจากแรงเหวี่ยงของพายุ วิลเลียมสะบัดแขนและกรวยลมก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา เช่นเดียวกับสิ่งที่เอลันดอร์ทำ เขาดูดซับกระสุนหินทั้งหมดเอาไว้ แต่คราวนี้แทนที่จะส่งพวกมันกลับไป เขากลับบีบอัดพวกมันเข้าด้วยกัน “เพลงยุทธยิงเร็ว กระบวนท่าที่หนึ่ง” วิลเลียมกล่าวขณะที่มือของเขาทำท่าทางเลียนแบบปืนพก “จงทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้า...” “เรลกัน! (Railgun)” ด้วยความเร็วระดับนี้ ทำให้เอลันดอร์ไม่สามารถตอบสนองได้ทันท่วงที หากไม่ใช่เพราะเครื่องรางช่วยชีวิตของเขาทำงานโดยอัตโนมัติ เขาคงถูกหอกปฐพีของวิลเลียมที่พุ่งมาด้วยความเร็วเสียงเสียบทะลุร่างไปแล้ว เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว ผู้บัญชาการเอลฟ์ถูกกระแทกจนกระเด็นออกไปด้วยแรงปะทะ เขาไม่ได้รับบาดเจ็บเพราะม่านพลังที่ปกป้องร่างกายเอาไว้ แต่เขาก็ยังถูกเป่ากระเด็นไปไกลหลายสิบเมตร กระแทกเข้ากับต้นไม้ในป่าก่อนจะหยุดลงในที่สุด วิลเลียมเรียกสตอร์มคอลเลอร์ (Stormcaller) ออกมา และสายฟ้าก็ฟาดฟันอยู่ที่ปลายคมหอก “เพลงยุทธเทพสายฟ้า กระบวนท่าที่สิบสาม” วิลเลียมคำราม “ไปสังหารมันซะ!” “เกโบลก์! (Gaebolg)” หอกสายฟ้าพุ่งเข้าหาผู้บัญชาการเอลฟ์ที่ล้มลงอย่างไร้ความปรานี วิลเลียมตัดสินใจที่จะฆ่าเอลันดอร์แล้ว เพราะเขารู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายก็ต้องการให้เขาตายเช่นกัน ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็ไม่มีความจำเป็นต้องแสดงความเมตตา เด็กหนุ่มผมแดงไม่มีความสงสารให้แก่ผู้ที่สมควรตาย แม้ว่าม่านพลังจะปกป้องเอลันดอร์ไว้ได้ แต่แรงปะทะจากการโจมตีของวิลเลียมก็ทำให้ร่างกายของเขาเป็นอัมพาตชั่วขณะ ม่านพลังเองก็สลายตัวไป ทำให้เขาตกเป็นเป้าโจมตีสังหารของครึ่งเอลฟ์อย่างสมบูรณ์ เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้องไปทั่วป่า เมื่อปลายคมของสตอร์มคอลเลอร์พุ่งเข้าชนกับโล่ที่ทำจากอดามันเทียม เบลดมาสเตอร์ที่ทำหน้าที่เป็นองครักษ์ของเจ้าหญิงอีโอวีนปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเอลันดอร์ เพื่อขวางการโจมตีที่หมายจะปลิดชีวิตผู้บัญชาการเอลฟ์ “ฮ่าห์!” เบลดมาสเตอร์ตะโกนลั่น โโล่ในมือของเขาส่องแสงสว่างจ้า เขาออกแรงผลักเพียงครั้งเดียวก็สามารถสะท้อนการโจมตีของสตอร์มคอลเลอร์ จนมันกระเด็นกลับขึ้นไปบนท้องฟ้า วิลเลียมแค่นเสียงในลำคอและยกมือขึ้นเรียกสตอร์มคอลเลอร์กลับมา จากนั้นเขาก็มองไปที่ผู้บัญชาการเอลฟ์ที่ล้มฟุบอยู่ด้วยความเหยียดหยาม พร้อมกับพาดด้ามหอกไว้บนบ่า “เจ้าผู้อ่อนแอ” วิลเลียมกล่าวด้วยความดูแคลน “ถ้าทำได้แค่นี้ละก็ แกก็รีบเก็บข้าวของกลับไปทวีปซิลเวอร์มูนซะดีกว่า อย่าลืมบอกผู้นำตระกูลของแกด้วยนะว่า ฉันที่เป็นลูกชายของวีรบุรุษที่ช่วยเผ่าพันธุ์ของแกเอาไว้ เพิ่งจะเอาหน้าของแกมาถูพื้นจนสะอาดเลยล่ะ” วิลเลียมควงหอกในมือแล้วชี้ไปทางเอลันดอร์ “อีกร้อยปีค่อยมาท้าทายฉันใหม่นะ ถึงตอนนั้น แกอาจจะมีโอกาสขึ้นมาบ้างก็ได้” เหล่าอัจฉริยะเอลฟ์รุ่นเยาว์ที่เห็นการแสดงอันเหนือชั้นของวิลเลียมต่างรู้สึกหัวใจสั่นสะทอน พวกเขาเคยคิดว่าตัวเองเป็นวัยรุ่นที่แข็งแกร่งที่สุด ไม่ใช่แค่ในทวีปซิลเวอร์มูน แต่รวมถึงโลกแห่งเฮสเทียแห่งนี้ด้วย “เขาเป็นลูกชายของวีรบุรุษของเราจริงๆ ด้วย” เอลฟ์สาวสวยคนหนึ่งพึมพำเสียงแผ่ว “เขาแข็งแกร่งมาก!” เอลฟ์คนอื่นๆ ที่อยู่ข้างเธอต่างพยักหน้าเห็นด้วย เอลันดอร์ได้รับการขนานนามว่าเป็นหนึ่งในอัจฉริยะที่แข็งแกร่งที่สุดของเผ่าพันธุ์เอลฟ์ แต่วิลเลียมกลับรับมือเขาในแบบที่ทำให้เขามองดูเหมือนนักรบฝึกหัดที่เพิ่งจะต่อสู้เป็นครั้งแรก “ข้าจะฆ่าเจ้า!” เอลันดอร์ตะโกนขณะฝืนพยุงตัวยืนขึ้น “เจ้าลูกครึ่งชั้นต่ำ!” ใบหน้าของเอลันดอร์ในตอนนี้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นจากการได้รับความอับอายและถูกลบหลู่โดยคำพูดของวิลเลียม เจ้าหญิงอีโอวีนเกือบจะจำผู้บัญชาการเอลฟ์หนุ่มไม่ได้ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นสีหน้าที่เปี่ยมไปด้วยโทสะของเอลันดอร์ เธอถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัวเพราะความน่ากลัวบนใบหน้าของเขา “จงออกมาช่วยข้าเผาไอ้ขยะนี่ให้เป็นจล!” เอลันดอร์คำรามพร้อมกับชี้นิ้วขึ้นไปบนท้องฟ้า “จงฟังคำเรียกขานของข้า ดีโอลเดรอส (Deoldreoss)!” ลำแสงสีเงินพุ่งออกจากปลายนิ้วของเขาและก่อตัวเป็นวงเวทมนตร์ยักษ์กลางอากาศ ครู่ต่อมา มังกรเงินยาวสิบเมตรก็โผล่ออกมาจากวงเวทและคำรามอย่างน่าเกรงขาม “ฆ่ามันให้ข้าซะ! ดีโอลเดรอส!” มังกรเงินที่อยู่บนจุดสูงสุดของระดับพันปี (Millennial Rank) อ้าปากกว้าง เตรียมที่จะพ่นลมหายใจมังกร (Dragon’s Breath) ออกมา เออร์ชิทูรีบก้าวมาขวางหน้าวิลเลียมทันทีและตั้งท่าตั้งรับเพื่อปกป้องเด็กหนุ่มครึ่งเอลฟ์ ขณะที่ดีโอลเดรอสกำลังจะปลดปล่อยการโจมตีสูงสุด เสียงร้องของนกกระเรียนก็ดังกึกก้องมาจากฟากฟ้า ทันใดนั้น ดาวหางสีน้ำเงินก็พุ่งเข้าใส่หัวของมังกรอย่างจัง ทำให้มันโซเซและไม่สามารถโจมตีได้ ดาวหางสีน้ำเงินนั้นโจมตีใส่หัวมังกรซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความเคียดแค้น ไม่เปิดโอกาสให้มันได้ขัดขืนเลยแม้แต่น้อย ไม่นานนัก มังกรเงินก็ร่วงหล่นลงสู่พื้นดินเพราะการโจมตีอันทรงพลังที่ทำให้มันไม่สามารถประคองตัวอยู่กลางอากาศได้อีกต่อไป เอลันดอร์เหลือบมองสัตว์อสูรคู่หูที่ล้มลง ก่อนจะหันไปมองตัวการที่ขัดขวางแผนการฆ่าครึ่งเอลฟ์ที่เขาเกลียดชัง นกกระเรียนสีขาวกระพือปีกอย่างโอหังพร้อมกับส่งเสียงร้องดังกึกก้องจนแสบแก้วหู “น-นกกระเรียนตัวนั้น!” “ท่านหญิงผู้นั้นนี่นา!” “ท่านมาทำอะไรที่นี่กัน?!” เหล่าเอลฟ์ต่างอุทานด้วยความตกใจเมื่อจำนกกระเรียนผู้สง่างามบนท้องฟ้าได้ ทุกคนในทวีปซิลเวอร์มูนต่างรู้จักนกกระเรียนตัวนี้ดี เพราะเธอคือสัตว์อสูรคู่หูของท่านนักบุญหญิงเพียงหนึ่งเดียวของพวกเขา เธอไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก นกกระเรียนเงินจันทราแห่งราชวงศ์ (Royal Silvermoon Crane) ที่เลื่องชื่อว่าสามารถทำให้แม้แต่มังกรยังต้องหวาดกลัว สกายล่า (Skyla) จ้องมองเอลันดอร์ด้วยความเกลียดชัง เพราะเขาพยายามจะฆ่าวิลเลียมโดยการอัญเชิญสัตว์อสูรระดับพันปีออกมา แม้ว่าโดยธรรมชาติเธอจะเป็นผู้อ่อนโยน แต่เธอจะอันตรายยิ่งกว่ามังกรบรรพกาลเสียอีก เมื่อมีใครบังอาจมาทำร้ายคนที่เธอให้ความสำคัญ ในตอนนี้ เธอกำลังมองไปยังผู้บัญชาการเอลฟ์หนุ่มด้วยจิตสังหารที่แรงกล้า เธอไม่สนว่าจะเป็นมนุษย์ มังกร หรือเอลฟ์ ใครก็ตามที่กล้าแตะต้องเกล็ดผกผัน (reverse scales) ของเธอ จะมีจุดจบเพียงอย่างเดียวเท่านั้น นั่นก็คือ... ความตาย!