บทที่ 423: ความไร้เดียงสาของเอสท์ [ตอนที่ 1] ภายในโลกจิตวิญญาณของวิลเลียม แว่วสำเนียงแผ่วเบาของรอยจูบดังประสาน เด็กสาวเจ้าของเส้นผมสีเงินยาวสลวยถูกเด็กหนุ่มผมแดงโอบกอดเอาไว้ในอ้อมแขนอันมั่นคง วิลเลียมประทับจูบเบาๆ ลงบนริมฝีปากนุ่มนวลของเอสท์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในขณะที่เธอก็หลับตาพริ้มพลางโอบรอบหลังของเขาไว้ สองนาทีต่อมา วิลเลียมถอนริมฝีปากออกมาแล้วมองดูหญิงสาวผู้งดงามที่เขาถือว่าเป็นหนึ่งในเพื่อนสนิทที่สุดของเขา นี่เป็นครั้งแรกที่ทั้งสองได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันตามลำพังภายในทะเลแห่งจิตสำนึกของเขา หลังจากที่วิลเลียมได้อธิบายเหตุผลที่เขาไม่สามารถมอบพลังเพิ่มเติมให้กับเอสท์ได้ ฝ่ายหลังก็ได้ถามเขาว่าเขาไปไกลถึงขั้นไหนแล้วกับแอชและเวนดี้ แม้ว่านี่จะเป็นคำถามที่ตอบได้ยาก แต่วิลเลียมก็ตอบตามความจริงว่าเขายังไม่ได้ข้ามเส้นนั้นกับแอชและเวนดี้ และแน่นอนว่าเขาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับเวนดี้ให้เอสท์ฟังด้วย โดยอธิบายว่ามันเป็นสิ่งที่อยู่นอกเหนือการควบคุมของเขา เอสท์เข้าใจในจุดนี้ แต่เธอก็ยังขอให้วิลเลียมแบ่งปันความใกล้ชิดกับเธอเล็กน้อย นี่คือเหตุผลที่ทั้งคู่ทำการซิงโครไนซ์และเข้าไปในโลกจิตวิญญาณของวิลเลียม ที่ซึ่งร่างจริงของเอสท์สามารถปรากฏต่อสายตาของเขาได้ ไม่เหมือนกับเวนดี้และแอชที่บางครั้งจะเป็นฝ่ายเริ่มก่อน เอสท์นั้นเป็นฝ่ายรับเสมอเมื่อพูดถึงเรื่องที่คนรักพึงกระทำต่อกัน เธอก็อยากสัมผัสประสบการณ์การจูบเช่นกัน แต่เนื่องจากไม่มีประสบการณ์เลย เธอจึงปล่อยให้ทุกอย่างเป็นหน้าที่ของวิลเลียม เมื่อฮาล์ฟเอลฟ์โอบกอดร่างกายที่เพรียวบางของเอสท์ และทาบริมฝีปากของเขาลงบนริมฝีปากของเธอเพื่อจุมพิต เขาจึงตระหนักได้ว่าคนรักคนที่สามของเขานั้นขี้อายอย่างไม่คาดคิดเมื่อพูดถึงเรื่องการจูบ เธอเป็นเหมือนแจกันที่อาจแตกสลายได้หากเขาโอบกอดแรงเกินไป ดังนั้นวิลเลียมจึงทำทุกอย่างอย่างช้าๆ และนุ่มนวล เขาไม่ได้บดขยี้ริมฝีปากของเธอเหมือนที่เคยทำกับเวนดี้ในคืนแห่งความเร่าร้อนเพียงคืนเดียว และไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่มสอดประสานลิ้นเหมือนที่ทำกับแอชระหว่างการฝึกของอิซเซย์ เขาเพียงแต่มอบจุมพิตที่เรียบง่ายและแผ่วเบาลงบนริมฝีปากนุ่มของเธอ และนั่นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ขาของเอสท์อ่อนเปลี้ยจนแทบทรงตัวไม่อยู่ วิลเลียมมองดูคนรักคนที่สามของเขาด้วยสายตาอ่อนโยนและรอให้เธอตั้งสติได้ “จูบแรกของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?” วิลเลียมถาม “ถูกใจเจ้าหรือเปล่า?” เอสท์แตะริมฝีปากของเธอด้วยมืออย่างไม่รู้ตัวขณะที่จ้องมองกลับมาที่วิลเลียม “มันต่างจากที่ข้าจินตนาการไว้มากเลย แต่ว่า...” สาวงามผมสีเงินวางมืออีกข้างไว้บนหน้าอกขณะที่ความเขินอายเริ่มลามเลียไปทั่วใบหน้า “หัวใจของข้าเต้นแรงมากในอก นี่เป็นจูบแรกของข้า แต่ถึงอย่างนั้น...” “แต่ถึงอย่างนั้นอะไรเหรอ?” วิลเลียมซักถามเขามองเธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักขณะรอให้เธอพูดสิ่งที่ตั้งใจจะพูดต่อไป “แต่ถึงอย่างนั้น... ข้าก็ยังต้องการมากกว่านี้” เอสท์ตอบ “ทว่า ข้ากลับรู้สึกเหมือนว่าท่านกำลังยับยั้งชั่งใจอยู่ มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า?” วิลเลียมยิ้มและลูบข้างแก้มของเธอ “ข้าพยายามอย่างเต็มที่ที่จะยับยั้งชั่งใจ ข้ากลัวว่าถ้าข้าคุมตัวเองไม่อยู่ ข้าอาจจะทำเจ้าพังทลายลง และข้าไม่อยากทำแบบนั้น” “ทำข้าพังเหรอ?” “ใช่” วิลเลียมดึงเธอเข้ามาใกล้และยอมให้ศีรษะของเธอพิงซบลงบนไหล่ของเขา “เจ้าช่างน่ารักเหลือเกินจนข้าเกือบจะเสียสติ” วิลเลียมกระซิบ “ข้าถามจริงเถอะ ข้ารู้ว่ามันอาจจะฟังดูเสียมารยาทที่พูดแบบนี้ แต่ข้าดีใจนะที่มีคำสาปวางอยู่บนตัวเจ้า ไม่อย่างนั้นข้าเกรงว่าพวกผู้ชายทุกคนในแผนกวิชาการต่อสู้ เวทมนตร์ และวิญญาณ คงจะต่อสู้กันเองเพื่อแย่งชิงตำแหน่งคนรักของเจ้า” “ท่านก็พูดเกินไป” เอสท์กระซิบตอบ “ไม่หรอก ข้าไม่ได้พูดเกินจริง มันคือความจริง” “...” เอสท์ถึงกับพูดไม่ออกเพราะเธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจในน้ำเสียงและท่าทางของวิลเลียม ด้วยเหตุนี้เธอจึงรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วอกซึ่งทำให้เธอมีความสุขมาก ทั้งสองสวมกอดกันครู่หนึ่งก่อนที่วิลเลียมจะจูบริมฝีปากของคนรักอีกครั้ง หลังจากจุมพิตที่แผ่วเบาไม่กี่ครั้ง วิลเลียมก็ถามเอสท์ว่าเธอยินดีจะลองอะไรที่แตกต่างออกไปไหม เอสท์ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแต่เธอก็ยังพยักหน้า เธอสงสัยว่าสิ่งที่วิลเลียมหมายถึงโดยการลองอะไรที่แตกต่างออกไปนั้นคืออะไร “เผยริมฝีปากของเจ้าออกมาสิ” วิลเลียมพูดเบาๆ “แล้วอย่ากัดลิ้นข้านะ” เอสท์เชื่อฟังอย่างเอียงอาย ทันทีที่ริมฝีปากของเธอเผยออก วิลเลียมก็จูบเธออีกครั้ง แต่คราวนี้ลิ้นของเขาแทรกเข้าไปในปากของเธอ ร่างกายของสาวงามผมสีเงินสั่นสะท้านเมื่อลิ้นของวิลเลียมสอดประสานกับลิ้นของเธอ มันเป็นความรู้สึกที่แปลกใหม่สำหรับเธอมาก แต่เธอก็ไม่ได้ขัดขืนและยอมให้วิลเลียมทำตามใจชอบ เช่นเดียวกับครั้งที่แล้ว วิลเลียมทำมันอย่างนุ่มนวล เขาหยอกล้อกับลิ้นของเอสท์ขณะที่ฝ่ายหลังค่อยๆ ชินกับการรุกรานที่แผ่วเบาและอ่อนโยนของเขา วิลเลียมถอนริมฝีปากออกมาและทั้งคู่ต่างก็หอบหายใจ พวกเขาไม่รู้ว่าจูบนั้นยาวนานเพียงใด สิ่งเดียวที่พวกเขารู้คือพวกเขาได้หลงลืมทุกสิ่งในโลกของตนเองขณะที่แบ่งปันความรู้สึกที่มีต่อกัน “จูบนั้นต่างจากจูบแรกมากเลย” เอสท์พูดพลางมองวิลเลียมด้วยดวงตาที่เอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำ “มันดู... รุนแรงกว่า มันเรียกว่าอะไรเหรอ?” “มันรุนแรงเกินไปหรือเปล่า?” วิลเลียมถามด้วยความกังวลเล็กน้อย เอสท์ส่ายหัว วิลเลียมยิ้มออกมาเมื่อมองดูท่าทางที่ดูยุ่งเหยิงของคนรัก เอสท์เป็นคนที่ดูดีและเรียบร้อยอยู่เสมอ การได้เห็นเธอในสภาพนี้เกือบจะทำให้วิลเลียมอยากจะกดเธอลงและสอนเธอว่าจูบที่รุนแรงนั้นเป็นอย่างไร “มันเรียกว่าเฟรนช์คิส (French Kiss)” วิลเลียมตอบ “เป็นอย่างไรบ้าง? มันดีกว่าเมื่อก่อนไหม?” เอสท์หลับตาลงเพื่อไตร่ตรองคำถามของวิลเลียม เธอเป็นคนประเภทที่จริงจังเสมอ แม้แต่การหยอกล้อของวิลเลียมเธอก็ยังเก็บมาคิดจริงจัง “ครั้งแรกมันนุ่มนวล แต่ถึงอย่างนั้นหัวใจของข้าก็รู้สึกเหมือนกำลังเริงระบำ” เอสท์พูดโดยที่ยังหลับตาอยู่ “ข้าไม่รังเกียจความรู้สึกนั้นเลย อันที่จริงข้ารักมัน เพราะข้าสัมผัสได้ว่าท่านห่วงใยข้ามากแค่ไหนผ่านการกระทำของท่าน” “ครั้งที่สองนั้นแตกต่างออกไป ข้าสัมผัสได้ถึงความรู้สึกอันรุนแรงของท่านที่ต้องการจะ... ทำให้ข้าเป็นของท่าน” สีแดงบนใบหน้าของเอสท์เข้มขึ้นเมื่อเธอรู้สึกถึงความปรารถนาของวิลเลียมที่จะครอบครองเธอผ่านรอยจูบนั้น วิลเลียมรู้สึกประหลาดใจเพราะแม้ว่าเขาจะยับยั้งชั่งใจไว้ แต่หัวใจและร่างกายของเขาก็ต้องการที่จะฝากรอยตราเอาไว้บนตัวเด็กสาวผู้งดงามตรงหน้า และทำให้เธอเข้าใจว่าริมฝีปากของเธอนั้นเป็นของเขา ‘แย่แล้ว’ วิลเลียมคิด ‘เอสเทลกำลังกระตุ้นความรู้สึกของผมทั้งหมดเลย ถ้าเรายังทำแบบนี้ต่อไป ผมอาจจะควบคุมตัวเองไม่อยู่’ แม้ว่าวิลเลียมจะได้รับการฝึกฝนจากโอเวนและเทพีอีรอสเกี่ยวกับวิธีรับมือกับผู้หญิงมาแล้ว แต่เอสท์กลับทำให้เขารู้สึกเหมือนเป็นอาชญากรที่วางแผนจะแปดเปื้อนสิ่งบริสุทธิ์ด้วยสีสันของเขาเอง