บทที่ 515: เข้าเมืองตาหลิ่ว ต้องหลิ่วตาตาม “ฉันอยากจะมุดดินหนีจริงๆ” เจ้าหญิงซิโดนีพึมพำขณะซบหน้าลงกับอกของวิลเลียม เอียนถอนหายใจพลางตบไหล่เจ้าหญิงที่กำลังหดหู่ เธอรู้สึกสงสารเจ้าหญิงเพราะอีกครึ่งหนึ่งของเธออย่างมอร์กาน่า บางครั้งก็ทำเรื่องน่าอายโดยไม่คิดถึงผลที่ตามมา ตอนนี้ทั้งสามคนอยู่ในห้องส่วนตัวภายในพื้นที่รับประทานอาหารของสถาบัน ซึ่งสงวนไว้สำหรับสมาชิกราชวงศ์ของจักรวรรดิเครเตอร์ คาบเรียนช่วงเช้าเพิ่งสิ้นสุดลง และเจ้าหญิงซิโดนีก็เพิ่งตื่นจากภวังค์ เมื่อเธอถามวิลเลียมว่ามอร์กาน่าทำตัวเรียบร้อยไหมตอนที่เธอหลับ ครึ่งเอลฟ์หนุ่มก็กระแอมไอเบาๆ ก่อนจะเล่าเรื่องที่อีกครึ่งหนึ่งที่แสนซนของเธอทำลงไป หลังจากได้ฟังคำบอกเล่าของวิลเลียม สีหน้าของเจ้าหญิงก็แข็งค้างทันที เจ้าหญิงซิโดนีลุกขึ้นยืนและเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ วิลเลียมและเอียนรู้สึกกังวลจึงเดินตามเธอไป และจบลงที่ห้องส่วนตัวห้องหนึ่งซึ่งสมาชิกราชวงศ์ใช้รับประทานอาหารระหว่างที่พำนักอยู่ในสถาบัน “มอร์กาน่า เธอควรจะสำรวมตัวเองหน่อยในช่วงกลางวันนะ” วิลเลียมเตือนเด็กสาวจอมซนที่กำลังยุ่งอยู่กับการปลอบโยนเจ้าหญิงซิโดนีภายในโลกแห่งจิตของพวกเธอ “ซิโดนีมีภาพลักษณ์ที่ต้องรักษาเพราะเธอเป็นสมาชิกราชวงศ์” “ก็ได้” มอร์กาน่าตอบกลับขณะที่เข้าควบคุมร่างของเจ้าหญิงซิโดนีชั่วคราว “ฉันจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว ฉันจะจู่โจมคุณเฉพาะตอนที่เราอยู่กันตามลำพังเท่านั้น” เอียนที่ยืนฟังอยู่ด้านข้างส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ “ฉันว่าแบบนี้ก็คงไม่เป็นไรหรอก อีกไม่นานจักรพรรดิก็คงจะประกาศเรื่องการหมั้นหมายของซิโดนีกับนายอยู่ดี ฉันหมายถึง ปลอกคอที่คอของเธอนั่นน่ะมันสะดุดตามากเลยไม่ใช่เหรอ?” วิลเลียมชำเลืองมองปลอกคอวิสทีเรียที่อยู่กับเขามาตั้งแต่เด็ก ตอนนี้มันสวมอยู่ที่คอของเจ้าหญิงซิโดนี เพราะเธอสามารถเกลี้ยกล่อมให้เขาสวมมันให้เธอได้สำเร็จ ครึ่งเอลฟ์หนุ่มรู้ดีว่าต่อให้เขาย้อนเวลากลับไป ผลลัพธ์ก็ยังคงเหมือนเดิม เจ้าหญิงคือหนึ่งในเจ็ดบาปประการ หากเธอไม่ได้รับการควบคุม มีความเป็นไปได้สูงที่เจ้าหญิงซิโดนีจะนำความพินาศมาสู่โลก เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเรื่องแบบนั้น วิลเลียมจึงยอมรับคำขอของเธอที่จะเป็นนายของเธอ ด้วยวิธีนี้ วิลเลียมจะสามารถหยุดเธอได้หากเธอเผลอใช้มนต์เสน่ห์กับคนอื่นจนเกินขอบเขต วิลเลียมไม่อยากยอมรับ แตเขาก็รู้สึกว่าถ้าวันนั้นเขาปฏิเสธคำขอของเธอไป เขาคงจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต ด้วยเหตุนี้ เขาจึงเปิดใจให้กับเจ้าหญิงและอีกครึ่งหนึ่งของเธออย่างมอร์กาน่าด้วย ความสัมพันธ์ของพวกเขาก้าวหน้าไปอย่างมั่นคงในช่วงหลายเดือนที่ทำงานร่วมกันเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดความวุ่นวายในทวีปใต้ เนื่องจากวิลเลียมได้บอกความจริงกับเหล่าคนรักของเขาแล้วว่าเขาตั้งใจจะมีภรรยาเก้าคน พวกเธอจึงยอมรับเจ้าหญิงซิโดนีและมอร์กาน่าในฐานะคนรักของเขาด้วย สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือใช้เวลาไม่นานนักที่หญิงสาวทั้งสี่จะเข้ากันได้เป็นอย่างดี พวกเธอถึงกับฝากฝังให้เจ้าหญิงซิโดนีและมอร์กาน่าช่วยจับตาดูวิลเลียม เพื่อไม่ให้เขาไปเริ่มโปรยเสน่ห์ใส่บรรดาลูกสาวขุนนางในจักรวรรดิเครเตอร์ “ท่านจักรพรรดิได้พูดอะไรบ้างไหม?” วิลเลียมถาม เจ้าหญิงซิโดนีที่ยังคงซบอกวิลเลียมอยู่เงยหน้าขึ้นและส่ายหัว “ไม่ค่ะ” เจ้าหญิงซิโดนีตอบ “ท่านยังไม่ได้พูดอะไร แต่ฉันมั่นใจว่าท่านกำลังครุ่นคิดว่าก้าวต่อไปจะเป็นอย่างไร วิล ระวังตัวด้วยนะ ฉันรู้สึกว่าท่านปู่กำลังวางแผนอะไรบางอย่างลับหลังเรา” วิลเลียมพยักหน้าพลางลูบหัวเจ้าหญิง “ท่านอนุญาตให้ผมเข้าไปในวิหารของเอมอนหรือยัง?” เอียนที่นั่งอยู่ข้างเจ้าหญิงซิโดนีมองวิลเลียมด้วยความประหลาดใจ “มีอะไรน่าตกใจล่ะ?” วิลเลียมถามพร้อมรอยยิ้ม “เหตุผลหลักที่ผมมาที่นี่ก็เพื่อหาวิธีถอนคำสาปออกจากร่างของพวกคุณ ยิ่งผมได้พบกับเอมอนเร็วเท่าไหร่ คุณ เอส และไอแซค ก็จะสามารถกลับคืนสู่ร่างจริงได้เร็วเท่านั้น” เจ้าหญิงซิโดนีได้รับรู้เรื่องราวของอาเช่, เอส และไอแซคแล้ว นี่คือเหตุผลที่เธอพยายามอย่างเต็มที่เพื่อเจรจากับท่านจักรพรรดิให้อนุญาตให้วิลเลียมเข้าเยี่ยมชมวิหารของเอมอน วิหารของมหามาควิสแห่งนรกไม่ได้เปิดให้คนทั่วไปเข้าชม มีเพียงสมาชิกราชวงศ์และผู้นำคนสำคัญของจักรวรรดิเครเตอร์เท่านั้นที่สามารถย่างกรายเข้าไปในพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ได้ ใครก็ตามที่บังอาจเข้าไปที่นั่นโดยไม่ได้รับอนุญาตจากจักรพรรดิจะต้องเผชิญกับความโกรธเกรี้ยวของจักรวรรดิเครเตอร์ หากเป็นไปได้ วิลเลียมไม่อยากเป็นศัตรูกับจักรพรรดิเลโอนิดัส เพราะในอนาคตพวกเขาจะต้องเป็นครอบครัวเดียวกันหลังจากที่เขาและซิโดนีแต่งงานกัน การเริ่มต้นด้วยความสัมพันธ์ที่ไม่ดีจะทำให้ความสัมพันธ์ตึงเครียดในระยะยาว “ท่านปู่บอกว่าท่านจะพิจารณาเรื่องนี้ หากคุณทำผลงานได้ดีหลังจากเข้าเรียนในสถาบันครบสามเดือน” เจ้าหญิงซิโดนีตอบ “นอกจากนี้ ท่านยังสนใจเรื่องการต่อสู้ที่คุณสัญญากับรีเบคก้าที่สำนักหมอกเมฆาซึ่งจะเกิดขึ้นในอีกเจ็ดเดือนข้างหน้ามาก ท่านบอกฉันว่าถ้าคุณแพ้ ท่านจะเป็นคนเตะคุณออกจากจักรวรรดิด้วยตัวเอง” เจ้าหญิงซิโดนีกล่าวเสริม วิลเลียมถอนหายใจพลางเกาหัว การต่อสู้ของเขากับรีเบคก้าถูกเลื่อนออกไปเนื่องจากความวุ่นวายที่เกิดขึ้นในทวีปใต้ หลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว สำนักหมอกเมฆาตัดสินใจจัดฉากการต่อสู้ในช่วงพิธีสถาปนาสำนักของพวกเขา นี่คือพิธียิ่งใหญ่ที่จัดขึ้นทุกๆ สามปี สำนักหมอกเมฆาจะส่งคำเชิญไปยังบุคคลสำคัญในทวีปกลาง สิบสองอาณาจักร, หกสำนัก, แปดจักรวรรดิ, สี่สถาบัน และหนึ่งศาสนจักร นี่คือการกระจายอำนาจภายในทวีปกลาง ในทวีปใต้นั้นมีเพียงสี่มหาอำนาจที่ปกครองดินแดน ซึ่งได้แก่ อาณาจักรเฮลลัน, ราชวงศ์อานาชา, ราชวงศ์ซีลัน และอาณาจักรฟรีเซีย ทั้งสี่นี้มีอำนาจเบ็ดเสร็จในดินแดนทางใต้ แต่พวกเขาก็เทียบไม่ได้เลยกับกองกำลังในทวีปกลางซึ่งมั่งคั่งไปด้วยทรัพยากรและกำลังพล ‘พวกเขาทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่จริงๆ’ วิลเลียมคิดพลางนึกถึงอดีตคู่หมั้นที่เขาไม่ได้เห็นหน้ามานาน เขาอยากรู้ว่ารีเบคก้าแข็งแกร่งขึ้นแค่ไหน แม้เขาจะไม่กังวลเรื่องผลการแข่งขัน แต่เขาก็อยากรู้ว่าเขาจะชนะเธอได้ไหมหากไม่ใช้ไม้ตาย ‘ฉันคงต้องรอให้ถึงตอนนั้นก่อนค่อยว่ากัน’ วิลเลียมรำพึงขณะหลับตา ‘สงสัยจังว่าปู่กับท่านลอว์เรนซ์จะไปที่นั่นด้วยไหม ถ้ารู้จักปู่ดีล่ะก็ เขาไม่พลาดโอกาสแบบนี้แน่...’ เจ้าหญิงซิโดนีและเอียนสบตากันเพราะใจของวิลเลียมล่องลอยไปจากพวกเธอแล้ว พวกเธอพอจะเดาได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่จึงไม่รบกวนเขา ตั้งแต่เริ่มต้น เอียนไม่ชอบรีเบคก้า สำหรับเธอแล้ว รีเบคก้านั้นหลงตัวเองเกินไป และใช้เพียงวิลเลียมเป็นโล่เพื่อป้องกันไม่ให้คนอื่นมาตามจีบเธอ นี่เป็นสิ่งที่เธอยอมรับไม่ได้ ผู้ชายที่เธอรักถูกใช้เป็นเครื่องมือให้กับหญิงสาวที่ถูกเรียกว่าอัจฉริยะแห่งอาณาจักรเฮลลัน เพื่อขับไล่ผู้ที่มาตามจีบได้อย่างไร? เวนดี้มีความรู้สึกที่ปะปนกันเกี่ยวกับการต่อสู้ของวิลเลียมกับรีเบคก้า เพราะเธอถือว่าหญิงสาวผมสีน้ำตาลคนนั้นเป็นเพื่อนสนิทที่เปรียบเสมือนพี่สาว ส่วนเอสนั้นไม่ได้ชอบหรือเกลียดรีเบคก้า สำหรับเธอแล้ว รีเบคก้าก็เป็นเหยื่อของการคลุมถุงชนที่ถูกวางแผนโดยผู้อาวุโสของเธอตั้งแต่เธยังเป็นทารก มันเป็นเรื่องปกติธรรมดามากสำหรับสมาชิกราชวงศ์ที่จะมีการหมั้นหมายแบบคลุมถุงชน ดังนั้นเอสจึงไม่คิดว่านี่เป็นปัญหาใหญ่ ความกังวลเพียงอย่างเดียวของเธอคือ วิลเลียมอาจจะพยายามแพ้โดยเจตนาเพื่อรักษาหน้าให้กับปู่ของเขาและท่านลอว์เรนซ์ นี่คือสิ่งที่เธอไม่อยากเห็น เพราะเธอเชื่อว่าวิลเลียมไม่ควรยั้งมือ และควรจบเรื่องการหมั้นหมายของพวกเขาอย่างเหมาะสม “เธอบอกว่าจักรพรรดิเลโอนิดัสจะพิจารณาคำขอของผมขึ้นอยู่กับผลงานของผมในช่วงสามเดือนข้างหน้า” วิลเลียมพูดขณะมองไปที่เจ้าหญิงซิโดนี “จะเกิดอะไรขึ้นในอีกสามเดือนเหรอ?” “การแข่งขันสำหรับนักเรียนทุกคนของสถาบันซิลเวอร์วินด์ค่ะ” เจ้าหญิงซิโดนีตอบ “ผู้ชนะจะได้รับรางวัลจากมือของจักรพรรดิเป็นการส่วนตัว ตามธรรมเนียมแล้ว ผู้ชนะการแข่งขันสามารถขอให้จักรพรรดิประทานพรให้หนึ่งประการ ตราบเท่าที่ความปรารถนานั้นอยู่ในความสามารถของท่าน จักรพรรดิจะประทานให้โดยไม่ผิดพลาด” วิลเลียมสังเกตเห็นความกังวลเล็กน้อยในสีหน้าของเจ้าหญิงซิโดนีขณะที่เธออธิบายถึงรางวัลใหญ่ของการแข่งขัน ทันใดนั้นความคิดหนึ่งก็ก่อตัวขึ้นในใจของเขา “ไม่ต้องกังวลนะ” วิลเลียมพูดพลางกุมมือเธอไว้แน่น “เธอเป็นคนรักของผมแล้ว ผมจะไม่ยอมยกเธอให้ใครเด็ดขาด” “อืม...” เจ้าหญิงซิโดนีพยักหน้าและจูบแก้มวิลเลียม เธอไม่ถือสาที่จะแสดงความใกล้ชิดกับวิลเลียมตราบเท่าที่ทำเป็นการส่วนตัว เจ้าหญิงซิโดนีไม่เหมือนกับมอร์กาน่าที่ทำอะไรโดยไม่คิดถึงผลที่จะตามมา ด้วยความช่วยเหลือของวิลเลียม เธอสามารถควบคุมพลังแห่งราคะที่กำลังค่อยๆ ตื่นขึ้นในร่างกายของเธอได้ เธอจะมีอายุครบสิบแปดปีในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า และท่านจักรพรรดิก็ได้เตรียมงานเต้นรำเปิดตัวที่ยิ่งใหญ่ไว้ให้เธอแล้ว งานเต้นรำนี้จะมีทายาทระดับหัวกะทิของจักรวรรดิเข้าร่วม และเป็นโอกาสที่สมบูรณ์แบบในการพบปะสังสรรค์กับเพื่อนร่วมรุ่น และแน่นอน สมาชิกราชวงศ์ด้วย วิลเลียมมีความทรงจำที่ไม่ดีนักเมื่อพูดถึงการแข่งขัน เมื่อการต่อสู้ระหว่างหอพักกำลังจะเริ่มต้นขึ้นในสถาบันราชวงศ์เฮลลัน พวกปีศาจก็บุกโจมตี ตามมาด้วยการเริ่มต้นของสงครามอย่างรวดเร็ว และตามมาด้วยสงครามอีกครั้ง หากไม่ใช่เพราะความจริงที่ว่าเขาต้องการคำขออนุญาตจากจักรพรรดิเพื่อเข้าไปในวิหารของเอมอน เขาคงจะแอบผ่านยามเข้าไปเพื่อเข้าพบพี่ชายฝาแฝดของเลดี้แอสทริดไปแล้ว ‘เข้าเมืองตาหลิ่ว ต้องหลิ่วตาตาม’ วิลเลียมคิด ‘ดูเหมือนผมจะไม่มีทางเลือกนอกจากต้องเข้าร่วมการแข่งขันนี้ นี่จะช่วยให้ซิโดนีสบายใจขึ้นด้วย เผื่อว่าจะมีคนโง่ที่ตัดสินใจเลือกเธอเป็นรางวัลจากการแข่งขัน’ “วิล” เจ้าหญิงซิโดนีเรียกพลางประคองใบหน้าของวิลเลียม “ครับ?” วิลเลียมตอบพร้อมรอยยิ้ม “ฉันรักคุณค่ะ” “ผมก็รักคุณเหมือนกัน” ทั้งสองจูบกันอย่างดูดดื่ม หลังจากจูบสิ้นสุดลง วิลเลียมก็ดึงอาเช่ซึ่งเปลี่ยนร่างเป็นนางเงือกแล้วเข้ามาใกล้ วิลเลียมจูบเธอเช่นกัน “ฉันด้วยสิ!” มอร์กาน่าโวยวายหลังจากสลับตัวกับเจ้าหญิงซิโดนี “อย่าลำเอียงนะที่รัก” วิลเลียมหัวเราะเบาๆ พลางจูบที่ริมฝีปากของมอร์กาน่าเบาๆ สามครั้ง ก่อนจะมอบจูบตามที่เธอต้องการให้ หญิงสาวทั้งสองเบียดกายเข้าหาเขาขณะที่พวกเธอดื่มด่ำกับช่วงเวลาอันแสนใกล้ชิดนี้ ภายในห้องรับประทานอาหารที่เหล่านักเรียนกำลังรับประทานมื้อเที่ยงกันอยู่ คนเลี้ยงแกะคนหนึ่งกำลังได้รับอ้อมกอดและรอยจูบจากหญิงสาวสามคนที่รักเขาด้วยสุดหัวใจ