บทที่ 522: ข้าจะไม่มีวันทำเรื่องหน้าไม่อายเด็ดขาด “เธอเป็นเด็กผู้หญิงนะ ดังนั้นควรจะดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้หน่อย” เจ้าหญิงซิโดนีตรัสพลางใช้มือที่เต็มไปด้วยฟองสบู่ลูบไล้ไปตามร่างกายของชิฟฟอน ขณะนี้พวกเธออยู่ในห้องพักส่วนตัวของเจ้าหญิง และกำลังอาบน้ำด้วยกัน หลังจากได้รับฟังคำอธิบายจากวิลเลียม เอียนและเจ้าหญิงซิโดนีต่างก็รู้สึกสงสารชิฟฟอนและตัดสินใจที่จะดูแลเธอไปก่อนในระหว่างนี้ พวกเขาเพิ่งจะรับประทานอาหารเย็นเสร็จ และเจ้าหญิงก็พาชิฟฟอนมาที่ห้องของเธอ เพราะเด็กสาวตัวน้อยไม่สามารถค้างคืนในห้องของวิลเลียมได้ ชิฟฟอนยอมให้ซิโดนีทำความสะอาดร่างกายให้อย่างว่างไยราวกับเด็กดี มันนานมากแล้วที่เธอไม่ได้อาบน้ำอย่างจริงจัง ปกติเธอมักจะแค่ลงไปว่ายน้ำในแม่น้ำใกล้สถาบันเพื่อล้างตัวเท่านั้น ครึ่งชั่วโมงต่อมา เด็กสาวทั้งสองเดินออกจากห้องน้ำโดยมีเพียงผ้าขนหนูพันกาย เจ้าหญิงซิโดนีช่วยเช็ดผมให้ชิฟฟอนหลังจากที่เช็ดผมของตนเองจนแห้งแล้ว เจ้าหญิงยังได้มอบชุดใหม่ให้ชิฟฟอนเปลี่ยน ในขณะที่เหล่านางกำนัลของเธอกำลังประสานงานกับทางสถาบันเพื่อขอชุดเครื่องแบบใหม่ที่สะอาดสะอ้านให้ชิฟฟอนใส่ในวันพรุ่งนี้ หลังจากเด็กน้อยสวมชุดนอนเสร็จเรียบร้อย เธอก็มองไปยังเจ้าหญิงซิโดนีด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย “คุณมีความสัมพันธ์ยังไงกับพี่ชายเหรอคะ?” ชิฟฟอนเอ่ยถาม แม้ว่าเธอเพิ่งจะได้พบกับเจ้าหญิงซิโดนีเป็นครั้งแรกในวันนี้ แต่ชิฟฟอนก็สัมผัสได้ถึงเทวสภาพภายในร่างกายของเจ้าหญิงซึ่งเป็นตัวแทนของบาปแห่งราคะ “ฉันเป็นคู่หมั้นของวิลจ่ะ” เจ้าหญิงซิโดนีตอบพร้อมรอยยิ้ม “นั่นหมายความว่าเขาจะเป็นสามีของฉันในอนาคต” เจ้าหญิงซิโดนีต้องการทำให้ชัดเจนว่าเธอกับวิลเลียมเป็นคนรักกัน นี่คือวิธีที่เธอบอกชิฟฟอนว่าไม่ควรจะมีความคิดที่จะเข้าใกล้คนรักของเธอมากเกินไป “เขารู้หรือเปล่าคะ?” ชิฟฟอนซักไซ้ “คุณได้บอกเขาเรื่องบาปของคุณไหม?” เจ้าหญิงซิโดนีพยักหน้า “รู้สิ” เจ้าหญิงลังเลว่าควรจะบอกชิฟฟอนดีไหมว่าวิลเลียมเองก็รู้เรื่องบาปที่เด็กน้อยแบกรับไว้เช่นกัน อย่างไรก็ตาม หลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วน เธอก็ตัดสินใจที่จะเก็บข้อมูลนี้ไว้ก่อนเพื่อประเมินนิสัยใจคอของชิฟฟอน [ ปลอดภัยไว้ก่อนดีกว่านะแม่ยอดขมิ้น พ่อทูนหัวของเราน่ะแพ้ทางเด็กๆ จะตายไป ] มอร์กาน่าออกความเห็นจากภายในจิตใต้สำนึกที่ใช้ร่วมกัน ‘ใช่ นี่แหละคือสิ่งที่ฉันกังวล’ เจ้าหญิงซิโดนีตอบกลับ ‘ฉันแค่หวังว่าเธอจะไม่ฉวยโอกาสจากความใจดีของวิล’ [ หึ! ก็ลองดูสิ ฉันจะตีพุงน้อยๆ ของยัยเด็กนั่นให้กระเจิงเลย! ] เจ้าหญิงซิโดนียกมือขึ้นปิดปากพลางขำคิกคัก ‘เราจะรอดูไปก่อน ฉันไม่อยากให้เธอทำอะไรบุ่มบ่าม เข้าใจไหม?’ [ จ้าๆ~ ] ชิฟฟอนสังเกตเห็นเด็กสาวผู้งดงามตรงหน้า จากนั้นดวงตาของเด็กน้อยก็เลื่อนลงไปมองที่หน้าอกของเจ้าหญิงซิโดนี หลังจากพิจารณาสัดส่วนอันทรงเสน่ห์ของเจ้าหญิงแล้ว โลลิน้อยผู้น่ารักก็ก้มมองหน้าอกของตัวเองก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ ครู่ต่อมา ชิฟฟอนก็เงยหน้าขึ้นอีกครั้งและถามคำถามตรงๆ กับเจ้าหญิงซิโดนี “คุณใช้มนตร์เสน่ห์กับเขาหรือเปล่าคะ?” ชิฟฟอนถาม แม้เธอจะเห็นว่าเจ้าหญิงซิโดนีงดงามมาก แต่เธอก็ยังถามเผื่อไว้ในกรณีที่เจ้าหญิงอาจใช้พลังเสน่ห์ของเธอเพื่อทำให้วิลเลียมกลายเป็นคู่หมั้น ชิฟฟอนถือว่าวิลเลียมเป็นเพื่อนคนแรกของเธอ ด้วยเหตุนี้ เธอจะทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อช่วยเขาให้เป็นอิสระหากเขาอยู่ภายใต้มนตร์เสน่ห์ของเจ้าหญิง อีกอย่าง วิลเลียมยังสามารถทำอมยิ้มแสนอร่อยที่ช่วยระงับความหิวโหยของเธอได้อีกด้วย หากเป็นไปได้ ชิฟฟอนต้องการให้วิลเลียมมอบขนมหวานให้เธออย่างไม่จำกัดในทุกๆ วัน “ฉันเคยใช้พลังกับเขาจริงๆ นั่นแหละ” เจ้าหญิงซิโดนีตอบ “แต่ว่าวิลมีพลังต้านทานมนตร์เสน่ห์ของฉัน” มุมปากของชิฟฟอนยกขึ้นเพียงเล็กน้อยหลังจากได้ยินว่าวิลเลียมไม่ได้รับผลกระทบจากพลังเสน่ห์ของเจ้าหญิงซิโดนี สิ่งนี้ทำให้ความประทับใจที่เธอมีต่อเด็กหนุ่มที่เธอเรียกว่าพี่ชายนั้นยิ่งใหญ่ขึ้นในใจของเธอ “ฟังนะ ฉันไม่ว่าอะไรหรอกถ้าเธอจะเป็นเพื่อนกับเขา แต่อย่าได้เอาเปรียบความใจดีของเขาเชียว” เจ้าหญิงซิโดนีกล่าวสำทับ “อย่าได้มีความคิดแผลงๆ เข้าใจไหม?” สีหน้าของชิฟฟอนยังคงสงบนิ่งขณะที่เธอเงียบงัน ไม่ว่าเธอจะคิดอะไรอยู่ในตอนนั้น ทั้งเจ้าหญิงผู้เลอโฉมและอีกครึ่งหนึ่งของเธอก็ไม่อาจล่วงรู้ได้เลย “เธอมาจากไหนเหรอ?” เจ้าหญิงซิโดนีถาม “เธอไม่ได้มาจากจักรวรรดิเครเตอร์ใช่ไหม?” ชิฟฟอนส่ายหัว “หนูเกิดที่ทวีปปีศาจค่ะ แต่ท่านพ่อทอดทิ้งหนูแล้วสั่งให้ลูกน้องพาหนูมาส่งที่นี่” เจ้าหญิงซิโดนีขมวดคิ้ว เธอไม่รู้มาก่อนเลยว่าจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิเครเตอร์และราชาปีศาจที่ปกครองอยู่นั้นมีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนกันขนาดนี้ ‘บางทีฉันควรจะสืบเรื่องนี้ดูหน่อย’ เจ้าหญิงซิโดนีคิดพลางจ้องมองเด็กสาวตัวน้อยที่กำลังเลียอมยิ้มของวิลเลียมอยู่ เธอไม่รู้ว่าทำไม แต่สัญชาตญาณบอกเธอว่าชิฟฟอนจะนำปัญหามากมายมาให้หากเธอยังคงติดต่อกับวิลเลียมต่อไป - “หลานสาวของข้าพาชิฟฟอนไปที่ห้องแล้วรึ?” จักรพรรดิเลโอนิดัสทอดพระเนตรไปยังหนึ่งในลูกน้องที่ไว้วางใจ ซึ่งปัจจุบันทำหน้าที่เป็นนางกำนัลของเจ้าหญิงซิโดนี หน้าที่ของเธอคือรายงานเรื่องที่ผิดปกติที่เกิดขึ้นกับหรือรอบตัวเจ้าหญิงให้จักรพรรดิทราบเป็นประจำ “เพคะ ฝ่าบาท” หญิงสาวผู้งดงามก้มศีรษะลง “พวกเธอเพิ่งอาบน้ำเสร็จ และดูเหมือนกำลังพูดคุยกันอยู่ น่าเสียดายที่หม่อมฉันไม่อาจลอบฟังบทสนทนาได้ เพราะเจ้าหญิงจะทรงกริ้วหากสัมผัสได้ถึงตัวตนของหม่อมฉัน” จักรพรรดิเลโอนิดัสลูบคางขณะสดับฟังรายงานส่วนที่เหลือจากลูกน้อง “เฝ้าดูพวกเธอต่อไป แต่อย่าเข้าไปใกล้เกินไป ไม่เป็นไรหรอกถ้าเจ้าจะไม่ได้ยินบทสนทนาของพวกเธอ” “เพคะ ฝ่าบาท” - “รู้สึกดีขึ้นไหม?” แอชถาม “ดีขึ้นมากเลย” วิลเลียมกล่าวพลางโอบกอดเธอไว้ ทั้งสองคนมาที่วิลล่าริมหาดบนชั้นที่สิบของดันเจี้ยนแห่งแอตแลนติส ทันทีหลังจากรับประทานอาหารเย็นร่วมกับเจ้าหญิงซิโดนีและชิฟฟอนเสร็จสิ้น ด้วยเหตุผลบางประการ วิลเลียมมักจะหลีกเลี่ยงการกินอาหารทันทีหลังจากที่เขาดื่มเลือดของใครบางคน เหตุผลก็คือทุกสิ่งที่เขากินเข้าไปจะรสชาติเหมือนอาหารที่ไหม้เกรียมจนเหมือนถ่าน ความผิดปกติในการรับรสของวิลเลียมมักจะจางหายไปหนึ่งวันหลังจากที่เขาได้ดับความกระหายเลือดแล้ว ตรงกันข้ามกับสิ่งที่วิลเลียมคาดไว้ ชิฟฟอนกินอาหารอย่างสำรวมราวกับสตรีผู้สูงศักดิ์ ความแตกต่างอย่างสิ้นเชิงระหว่างเด็กสาวผู้อดอยากที่เกือบจะกินเปลือกกล้วยในกองขยะ กับกุลสตรีที่ดูเรียบร้อยซึ่งกำลังใช้มีดและส้อมหั่นสเต็ก ทำให้วิลเลียมรู้สึกโล่งใจอยู่ลึกๆ “เด็กคนนั้น ชิฟฟอน... คุณตั้งใจจะทำยังไงกับเธอเหรอ?” แอชถามพลางลูบไล้อัญมณีที่ฝังอยู่บนหน้าอกของวิลเลียมเบาๆ “ผมจะขอให้ซิโดนีช่วยดูแลเธอไปก่อน” วิลเลียมตอบ “ถ้าเป็นเธอ ผมมั่นใจว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย” “จะเรียบร้อยจริงๆ เหรอ?” “แน่นอน ซิโดนีเป็นถึงหลานสาวของจักรพรรดิ ผมสงสัยว่าจะมีใครกล้าหาเรื่องเธอนะ” แอชหลับตาลงพลางลูบไล้อัญมณีบนหน้าอกของวิลเลียมต่อไป เธอเห็นสายตาของเหล่านักเรียนตอนที่เห็นชิฟฟอนเดินเคียงข้างเจ้าหญิงซิโดนีระหว่างทางไปห้องอาหาร ความประหลาดใจ ความอิจฉาริษยา และความรังเกียจ ปรากฏเด่นชัดบนใบหน้าของพวกเขา แอชรู้ดีว่าอารมณ์ทั้งสามนี้อาจนำปัญหามาสู่เจ้าหญิงผู้ซึ่งกำลังมาเยือนจักรวรรดิของปู่ของเธอ แม้ว่าในระยะสั้นอาจไม่มีปัญหา แต่อนาคตระยะยาวนั้นไม่มีใครคาดเดาได้เลย วิลเลียมอยู่กับแอชมานาน ดังนั้นเขาจึงเข้าใจกระบวนการคิดของเธอได้เป็นอย่างดี “เข้าใจแล้ว” วิลเลียมจุมพิตที่หน้าผากของคนรัก “ในตอนกลางวัน ผมจะเป็นคนดูแลชิฟฟอนเอง ในเมื่อเราทั้งคู่ต่างก็เป็นคนนอกคอกเหมือนกัน มันคงจะดีที่สุดถ้าเราสองคนจะอยู่ด้วยกัน คุณเองก็ช่วยเงี่ยหูฟังข่าวลือต่างๆ ที่จะเกี่ยวกับซิโดนีด้วยล่ะ ส่วนที่เหลือผมจะจัดการเอง... ว่าแต่ คุณพอจะเคยได้ยินเรื่องดันเจี้ยนดีๆ แถวนี้บ้างไหม?” ร่างกายของแอชแข็งทื่อทันทีเมื่อคนรักของเธอเอ่ยคำว่าดันเจี้ยนออกมา เธอไม่จำเป็นต้องเป็นอัจฉริยะก็เข้าใจได้ว่าคนเลี้ยงแกะหน้าไม่อายคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่ “เราจะใช้แผน B กันเหรอ?” แอชถามพลางเงยหน้าขึ้นสบตาของวิลเลียม วิลเลียมใช้นิ้วจิ้มจมูกของเธอเบาๆ พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “แผน B อะไรกัน? คนรักของคุณเป็นคนซื่อตรงและเป็นบุคคลที่โดดเด่นนะ ข้าจะไม่มีวันทำเรื่องหน้าไม่อายเด็ดขาด” แอชกลอกตาไปมาเพราะเธอรู้สึกอยากจะฟาดใบหน้าที่กำลังยิ้มย่องของวิลเลียมเหลือเกิน นอกจากเจมส์ ปู่ของครึ่งเอลฟ์คนนี้แล้ว เธอก็ไม่เคยเห็นใครหน้าไม่อายไปกว่าเขาอีกแล้ว เมื่อครั้งที่อยู่ในทวีปทางใต้ วิลเลียมเคยขโมยทรัพยากรในราชวงศ์อาเนชามาแล้ว ทั้งที่อยู่ต่อหน้าต่อตากองทัพเครเตอร์แท้ๆ เธอมั่นใจเลยว่าถ้าวิลเลียมอยากจะทำ เขาก็จะทำแบบเดียวกันกับจักรวรรดิเครเตอร์แน่ๆ หากพวกเขากระตุกหนวดเคราให้เขาโกรธขึ้นมา