บทที่ 558: เธอเองก็แบกรับบาปเช่นกัน “พี่ชาย นั่นคือหอคอยแห่งบาบิโลนใช่ไหมคะ?” ชิฟฟ่อนถามพลางชี้ไปยังที่ไกลๆ พวกเขาเพิ่งออกมาจากอุโมงค์ใต้ดิน และสิ่งแรกที่เห็นคือหอคอยยักษ์ที่ทอดยาวเสียดฟ้า “ใช่แล้ว” วิลเลียมตอบ “ถ้าสิ่งนั้นไม่ใช่หอคอยแห่งบาบิโลน ผมก็ไม่รู้แล้วว่ามันคืออะไร” กิเลนทมิฬส่งเสียงในลำคอเป็นการเห็นด้วยอย่างเงียบๆ พลางบินตรงไปยังหอคอย การเดินทางที่ยาวนานนับเดือนของพวกเขากำลังจะสิ้นสุดลง ระหว่างทางพวกเขาได้แวะเยี่ยมชมเมืองหลายแห่ง และพักค้างคืนที่นั่นหนึ่งหรือสองวันเพื่อพักผ่อน ในระหว่างการเดินทาง ชิฟฟ่อนเริ่มร่าเริงขึ้นและดูสมวัยมากขึ้น เมื่อไม่มีคนคอยจับตาดูและจำกัดอิสระ ความอยากรู้อยากเห็นที่ซ่อนอยู่ภายในตัวเด็กสาวผมชมพูคนนี้ก็ระเบิดออกมา วิลเลียมชอบความเปลี่ยนแปลงในบุคลิกของชิฟฟ่อน แม้ว่าเธอยังไม่สามารถยิ้มได้ แต่ความโค้งมนเล็กน้อยที่มุมปากของเธอก็เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ตามกาลเวลา ลูกครึ่งเอลฟ์หวังว่าสักวันหนึ่งชิฟฟ่อนจะมอบรอยยิ้มที่มาจากก้นบึ้งของหัวใจให้เขาได้เห็น รอยยิ้มที่เชื่อว่าจะต้องละลายหัวใจของใครก็ตามที่ได้เห็นอย่างแน่นอน “มันใหญ่โตมากเลย” ชิฟฟ่อนมองดูหอคอยยักษ์ที่ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ด้วยความอัศจรรย์ใจ “หนูไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลยค่ะ” วิลเลียมพยักหน้าเห็นด้วย หอคอยนี้ดูน่าประทับใจมาก และในทางกลับกันก็น่าเกรงขาม มันเหมือนกับยักษ์ที่กำลังก้มมองดูโลกทั้งใบและท้าทายให้ทุกคนปีนขึ้นไปยังชั้นสูงสุดของมัน หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วโมง กิเลนทมิฬก็ค่อยๆ ร่อนลงจากท้องฟ้า ที่ฐานของหอคอย มีเมืองขนาดมหึมาถูกสร้างขึ้น นี่คือที่ที่ผู้คนทุกเพศทุกวัยและหลากหลายเชื้อชาติมารวมตัวกันเพื่อท้าทายชั้นต่างๆ ของหอคอย ภายในหอคอยแห่งบาบิโลนมีชั้นที่ถูกพิชิตไปแล้วทั้งหมดห้าสิบชั้น ผู้ที่สามารถพิชิตชั้นเหล่านี้ได้กลายเป็นตระกูลผู้ปกครองที่ดูแลชั้นนั้นๆ อาจกล่าวได้ว่าพวกเขาเป็นราชาในอาณาจักรของตัวเอง และแม้แต่องค์จักรพรรดิของจักรวรรดิต่างๆ ก็ไม่มีอำนาจเหนือพวกเขา เนื่องจากความมั่งคั่งและรางวัลอื่นๆ ที่หอคอยมอบให้ ผู้คนจำนวนมากจึงมาท้าทายหอคอยอยู่เป็นระยะ เพื่อหวังจะผ่านชั้นที่ 51 ซึ่งถูกถือว่าเป็นชั้นที่เป็นไปไม่ได้ที่จะพิชิต ในที่สุด คนส่วนใหญ่ก็ละความพยายามและตัดสินใจทำงานให้กับตระกูลที่สามารถพิชิตชั้นของตัวเองได้แล้ว เมืองที่ฐานหอคอยกลายเป็นศูนย์กลางของตระกูลผู้ปกครองเหล่านี้ นี่คือที่ที่พวกเขาขายหรือประมูลสินค้าพิเศษเฉพาะจากชั้นของตน และพวกเขาทำกำไรจากมันได้อย่างมหาศาล เมืองนี้ถูกปกครองโดยสภาซึ่งประกอบด้วยสมาชิกห้าสิบคน สมาชิกแต่ละคนมาจากตระกูลของแต่ละชั้น และทำงานร่วมกันเพื่อสร้างเมืองที่รู้จักกันในชื่อ เมืองแห่งบาบิโลน วิลเลียมลงจอดห่างจากเมืองหนึ่งไมล์เพราะกิเลนสีดำนั้นสะดุดตาเกินไป เขาให้ชิฟฟ่อนสวมเสื้อคลุมสีดำที่มีฮูดและหน้ากากเพื่อปิดบังใบหน้าอันน่ารักของเธอ กิลเบิร์ตเคยมาที่เมืองนี้มาก่อนและบอกว่ามันเป็นสถานที่ที่ส่งเสริมการค้าทาส วิลเลียมเป็นลูกครึ่งเอลฟ์ ส่วนชิฟฟ่อนเป็นลูกครึ่งคนแคระ-กึ่งปีศาจ ทั้งคู่หน้าตาดี ดังนั้นโอกาสที่จะถูกจับตัวจึงสูงมาก วิลเลียมไม่กลัวปลอกคอทาส เพราะเวทมนตร์พันธนาการทาสใช้ไม่ได้ผลกับเขาอีกต่อไป นี่เป็นหนึ่งในประโยชน์จากการสวมปลอกคอวิสเทอเรียในอดีต เซลีนเคยเผยว่าเหตุผลหนึ่งที่เธอทำปลอกคอให้วิลเลียมก็เพื่อป้องกันไม่ให้คนอื่นมาทำให้เขาเป็นทาส เนื่องจากเซลีนและเซเลสเต้ก็เคยสวมปลอกคอนี้เมื่อตอนยังเด็ก พวกเธอจึงได้รับภูมิคุ้มกันจากเวทมนตร์พันธนาการทาสเช่นกัน นี่คือการเตรียมการของคุณปู่ของพวกเธอเพื่อป้องกันไม่ให้เด็กสาวทั้งสองถูกจับเป็นทาสและถูกนำไปใช้ในทางที่เลวร้าย สิ่งเดียวที่เขากังวลคือความปลอดภัยของชิฟฟ่อน เขาไม่รู้ว่าหนึ่งในเจ็ดบาปแห่งความตายจะสามารถถูกจับเป็นทาสได้หรือไม่ เขาได้แต่หวังว่าจะไม่มีใครโง่พอที่จะลงมือกับเธอ ไม่อย่างนั้นวิลเลียมจะลบพวกเขาออกไปจากหน้าแผ่นดินโลก วิลเลียมและชิฟฟ่อนเพิ่งมาถึงประตูเมือง ทันใดนั้นลูกครึ่งเอลฟ์ก็หยุดเดินกะทันหัน เหตุผลน่ะหรือ? เพราะมีใบหน้าที่คุ้นเคยกำลังมองมาที่เขาพร้อมกับรอยยิ้ม “ท่านอาจารย์?” วิลเลียมถามพลางมองดูเอลฟ์สาวสวยเดินตรงมาหาเขาด้วยความตกตะลึง ในบรรดาคนที่เขารู้จัก เขาไม่คาดคิดเลยว่าจะได้เห็นเซลีนในเมืองแห่งบาบิโลน “ฉันเอง” เซลีนตอบก่อนจะลูบผมของวิลเลียม “เธอสูงขึ้นนิดหน่อยนะตั้งแต่ที่เราเจอกันครั้งล่าสุด” ชิฟฟ่อนมองดูหญิงสาวตรงหน้า เธอบอกได้เลยว่าหญิงคนนี้ใกล้ชิดกับวิลเลียมมาก เพราะพี่ชายของเธอดูมีความสุขที่ได้เห็นเธอ “ท่านอาจารย์ ทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี่ได้ครับ?” “เพราะนกบอกฉันมาว่าเธอจะมาอยู่ที่นี่น่ะสิ” “หือ?” วิลเลียมกะพริบตาพลางมองไปที่เงาของเขา “ท่านอาจารย์รอง?” เซลีนป้องปากหัวเราะเบาๆ เธอแค่แกล้งแหย่วิลเลียม และเขาก็ไม่ทำให้เธอผิดหวังจริงๆ “โอลิเวอร์ไม่ได้อยู่ที่นี่หรอก” เซลีนกล่าว “เขากำลังเฝ้าห้องพักในโรงเตี๊ยมให้ฉันอยู่ ฉันรู้ว่าเธอมีคำถามมากมาย แต่ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับคุยเรื่องนั้น มาเถอะ ฉันแน่ใจว่าเธอเองก็คงเหนื่อยจากการเดินทางแล้วเหมือนกัน” เซลีนไม่รอคำตอบของวิลเลียมและเดินนำออกไป ลูกครึ่งเอลฟ์ชายตามองชิฟฟ่อนและฝ่ายหลังก็พยักหน้าเห็นด้วย วิลเลียมเดินตามเซลีนไปพร้อมกับจุมมือชิฟฟ่อนไว้แน่น ถนนในเมืองแห่งบาบิโลนค่อนข้างพลุกพล่าน และเขากังวลว่าจะพลัดหลงกับเธอถ้าไม่จับมือไว้ ในไม่ช้าพวกเขาก็มาถึงโรงเตี๊ยมที่ดูหรูหราซึ่งอยู่ห่างจากถนนสายหลักของเมือง เซลีนนำพวกเขาไปยังห้องของเธอโดยไม่พูดอะไรสักคำ “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ วิลน้อย” โอลิเวอร์ทักทายวิลเลียมทันทีที่ฝ่ายหลังก้าวเข้าสู่ห้องของเซลีน “ท่านอาจารย์รอง ผมหวังว่าท่านจะสบายดีนะครับ” วิลเลียมตอบ “ฉันสบายดี” โอลิเวอร์พยักหน้า “ฉันแค่ไม่คิดว่าเธอจะมาเยี่ยมสถานที่นี้ เรากับนายหญิงก็เลยถือโอกาสแวะมาเสียหน่อย” เซลีนเริ่มชงชา ในขณะที่วิลเลียมคุยกับโอลิเวอร์ ชิฟฟ่อนถอดฮูดและหน้ากากออกแล้วนั่งฟังบทสนทนาของพวกเขาด้วยความสนใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นสิ่งมีชีวิตแปลกๆ อย่างโอลิเวอร์ที่เป็นลูกครึ่งนกแก้วครึ่งลิง หลังจากรินชาลงในถ้วย เซลีนก็นั่งลงที่โต๊ะและจ้องมองวิลเลียม “ดูเหมือนว่างานอดิเรกในการไปเก็บสาวๆ ในดันเจี้ยนของเธอจะยังไม่เปลี่ยนไปเลยนะ” เซลีนพูดขึ้น วิลเลียมกระแอมเบาๆ “ท่านอาจารย์ครับ ท่านกำลังพูดถึงพระเอกเรื่องอื่นแล้วล่ะ ผมไม่ได้ไปเก็บสาวในดันเจี้ยนสักหน่อย” “เอาล่ะ แล้วทำไมเธอไม่แนะนำเพื่อนร่วมทางคนใหม่ให้ฉันรู้จักหน่อยล่ะ?” เซลีนถาม เอลฟ์สาวแสนสวยสัมผัสได้ถึงความพิเศษของชิฟฟ่อนแล้ว ถึงแม้เธอจะไม่มีดวงตาของโอลิเวอร์ แต่เธอก็มีเวทมนตร์ที่สามารถระบุที่มาของบุคคลได้ เซลีนไม่เหมือนกับเอลฟ์ในทวีปซิลเวอร์มูน เธอไม่มีอคติต่อเผ่าพันธุ์อื่น เธอถึงกับรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อพบว่าชิฟฟ่อนมีสายเลือดปีศาจไหลเวียนอยู่ในกาย “ท่านอาจารย์ครับ นี่คือ ชิฟฟ่อน วัล เกรมอรี่” วิลเลียมกล่าว “ชิฟฟ่อน นี่คืออาจารย์ของพี่ ท่านเป็นคนสอนวิธีใช้เวทมนตร์ ปา... ปาลูกดอก ให้พี่ ท่านชื่อว่า เซลีน ดิ วิสเทอเรีย” ชิฟฟ่อนจ้องมองเซลีนอย่างจริงจัง และเซลีนก็จ้องกลับไป เอลฟ์สาวแสนสวยเมินเฉยต่อส่วนที่วิลเลียมเกือบจะบอกเด็กน้อยคนนี้ว่าเธอสอนให้เขาใช้ศาสตร์มืด หลังจากเวลาผ่านไปครู่ใหญ่ เด็กสาวตัวน้อยก็เปิดริมฝีปากอันน่ารักของเธอและเอ่ยประโยคหนึ่งออกมา “คุณเหมือนกับหนูเลยค่ะ” ชิฟฟ่อนกล่าวเสียงเบา “คุณเองก็แบกรับบาปไว้เช่นกัน”