Chapter 1900: คนรู้จักเก่า? “พาเด็กๆ ไปซะ พวกเราจะถ่วงเวลาไว้ให้” “คุณจะตายเอานะ” “ผลลัพธ์แบบนั้นยังดีกว่าการที่ทุกคนต้องตาย” บทสนทนาระหว่างชายหญิงคู่หนึ่งดังขึ้น ในขณะที่ฝ่ายชายกำลังต่อสู้เพื่อต้านทานหุ่นเชิดเอาไว้ ส่วนฝ่ายหญิงกำลังกอดเด็กชายตัวน้อยที่ดูอายุประมาณสามขวบเอาไว้แน่น ด้านข้างยังมีเด็กหญิงอีกคนอายุราวแปดขวบที่กำลังจับมือเธอไว้ด้วยความหวาดกลัว พวกเขากำลังอยู่ในถ้ำที่มีทางเข้าแคบๆ และทางออกก็ถูกปิดกั้นโดยเหล่าหุ่นเชิด กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ เสียงกรีดร้องดังมาจากด้านนอกถ้ำเป็นระยะ “ไปเดี๋ยวนี้!” ชายหนุ่มผลักหุ่นเชิดให้ถอยไปพร้อมเร่งให้หญิงสาวรีบพาลูกๆ หนีไป หญิงสาวที่มีน้ำตานองหน้าหันหลังกลับและพยายามวิ่งลึกเข้าไปในถ้ำ นี่คือความหวังเดียวของพวกเขา เพราะด้านนอกถ้ำนั้นอันตรายยิ่งกว่า เนื่องจากศัตรูมีจำนวนมากเกินไป ขณะที่หญิงสาววิ่งลึกเข้าไปในถ้ำ จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่าพื้นดินสั่นสะเทือนราวกับว่าถ้ำกำลังจะถล่มลงมา เมื่อหันกลับไปมอง เธอจึงตระหนักได้ว่าถ้ำถูกปิดตายด้วยกองหินไปโดยไม่ได้ตั้งใจ เธอรู้ทันทีว่านี่เป็นฝีมือของชายหนุ่มที่พยายามสกัดกั้นไม่ให้ใครตามพวกเขามาได้ อีกฟากหนึ่งของถ้ำ ชายหนุ่มตัดสินใจแน่วแน่ เตรียมตัวต่อสู้จนตัวตาย ในเมื่อหญิงสาวและเด็กๆ หนีไปแล้วและเขาก็ปิดทางเข้าไว้ได้สำเร็จ เขารู้ดีว่าหน้าที่เดียวที่ต้องทำคือขวางไม่ให้ใครผ่านจุดนี้ไปได้ แม้จะต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม ขณะที่เขากำลังต่อสู้กับหุ่นเชิด อีกตัวหนึ่งก็พุ่งเข้ามาหาเขา บีบให้เขาต้องตั้งรับอยู่ในตำแหน่งที่เสียเปรียบ เมื่อหลังชนฝา เขารู้ดีว่าโอกาสรอดนั้นริบหรี่เต็มที ในขณะนั้นเอง เขาสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ หลังจากหุ่นเชิดตัวแรกเข้ามา สิ่งที่พุ่งตามเข้ามาในถ้ำคือเนโครแมนเซอร์คนหนึ่ง ซึ่งบนใบหน้าของเขามีแต่ความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด ชายหนุ่มประหลาดใจกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นจนอดสงสัยไม่ได้ว่าอะไรกันที่ทำให้เหล่าเนโครแมนเซอร์ผู้ไร้ความปรานีถึงกับหวาดกลัวได้ขนาดนี้ ไม่นานนักเขาก็สังเกตเห็นว่าเสียงการต่อสู้ภายนอกได้เงียบหายไปแล้ว เนโครแมนเซอร์ที่วิ่งเข้ามาในถ้ำพุ่งตรงไปยังเส้นทางที่เขาปิดตายไว้ ราวกับพยายามจะหลบหนีออกไปทางนั้น เมื่อรู้ว่าหญิงสาวและเด็กๆ กำลังวิ่งหนีอยู่อีกฝั่งของกองหิน ชายหนุ่มจึงรีดเค้นพลังเฮือกสุดท้ายพยายามจะขัดขวางเนโครแมนเซอร์คนนั้น แต่ความพยายามของเขากลับไม่เป็นผล ซ้ำยังถูกเนโครแมนเซอร์ซัดจนกระเด็นไปกระแทกผนังถ้ำและกระอักเลือดออกมาคำโต ด้วยการสะบัดมือเพียงครั้งเดียว เนโครแมนเซอร์ก็ทำลายกองหินที่ขวางทางอยู่ ขณะที่เขากำลังจะหนีต่อ จู่ๆ ก็มีแสงสายฟ้าแลบผ่านหน้าไป ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเขาทันที ทันทีที่เนโครแมนเซอร์เห็นร่างนั้น เขาก็สะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจและรีบหันหลังกลับ หวังจะหนีออกทางปากถ้ำ พร้อมกับส่งหุ่นเชิดเข้าใส่ร่างที่เพิ่งปรากฏตัว ร่างนั้นมีสายฟ้าห่อหุ้มอยู่บางส่วน เขาจ้องมองเนโครแมนเซอร์อย่างเย็นชา ก่อนจะส่งสายฟ้าสองสายออกไปจัดการกับหุ่นเชิดจนแตกสลายไปในการโจมตีครั้งเดียว ชายหนุ่มที่ถูกซัดกระเด็นเบิกตากว้างมองดูเนโครแมนเซอร์คนที่เพิ่งทำร้ายเขาด้วยการสะบัดมือแบบไม่ใส่ใจ กลับกำลังเสียขวัญให้กับบุคคลที่เพิ่งมาถึง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายจัดการกับหุ่นเชิดได้อย่างง่ายดาย เขาก็เข้าใจได้ทันทีว่านี่คือยอดฝีมือระดับสูง เขาเหนื่อยล้าจากการต่อสู้ที่ยืดเยื้อมานาน แต่ก็รีบลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว “ขอบคุณท่านมากที่ช่วยชีวิตผมไว้ครับ” เขาโค้งคำนับให้ร่างที่ห่อหุ้มด้วยสายฟ้าอย่างเร่งรีบ เมื่อเงยหน้าขึ้น เขาก็ต้องแปลกใจที่เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังจ้องมองเขาอยู่ ชายหนุ่มพยักหน้าให้เขาก่อนจะรีบไล่ตามเนโครแมนเซอร์ไป ชายหนุ่มต้องการรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอก แต่เมื่อนึกได้ว่าหญิงสาวและเด็กทั้งสองคนยังคงวิ่งหนีเอาชีวิตรอดอยู่ เขาจึงรีบวิ่งลึกเข้าไปในถ้ำ เขาไม่ไปไกลนักก็ทันพวกเขาทั้งสามคน และพาพวกเขาทุกคนออกมาจากถ้ำพร้อมกัน เมื่อออกมาถึงด้านนอก เขาก็ต้องตะลึงกับภาพที่เห็นตรงหน้า เนโครแมนเซอร์ทั้งหมดตายหมดแล้ว แม้แต่หุ่นเชิดก็ถูกทำลายจนหมดสิ้น หุ่นเชิดบางตัวเป็นคนที่เขาเคยรู้จัก โชคดีที่เขาไม่ต้องเผชิญหน้ากับพวกมันอีก เขาพาหญิงสาวและเด็กๆ ไปยังจุดที่ผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ รวมตัวกันอยู่ ท่ามกลางกลุ่มผู้รอดชีวิตมีวัยรุ่นสี่คนยืนอยู่ เขาจำได้ว่าหนึ่งในนั้นคือชายหนุ่มคนที่ไล่ตามเนโครแมนเซอร์ออกจากถ้ำ เขากำลังจะเอ่ยปากทักแต่แล้วก็สังเกตเห็นว่าวัยรุ่นอีกสองคนดูคุ้นหน้าอย่างประหลาด วัยรุ่นทั้งสี่คนที่ปรากฏตัวก็คือ เกรย์ และเพื่อนๆ ของเขานั่นเอง ตอนที่พวกเขามาถึง เนโครแมนเซอร์กำลังได้เปรียบ และหากพวกเขามาช้ากว่านี้อีกเพียงไม่กี่นาที ทุกคนคงต้องจบชีวิตลงไปแล้ว ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกับผู้รอดชีวิต ก็สังเกตเห็นชายหนุ่ม หญิงสาว และเด็กๆ เดินเข้ามาหา เคลาส์ขยับเข้าไปใกล้เกรย์แล้วกระซิบ “นายไม่คิดว่าหมอนั่นหน้าตาคุ้นๆ เหรอ?” ชายคนนั้นดูอายุราวสามสิบกลางๆ และการที่ตัวเต็มไปด้วยคราบเลือดแห้งกรังไม่ได้ช่วยให้ดูดีขึ้นเลย แต่เคลาส์กลับรู้สึกว่าใบหน้าของชายคนนี้คุ้นเคยอย่างยิ่ง เกรย์พยักหน้าเห็นด้วยกับเคลาส์ “พอนายพูดแบบนั้น ก็คุ้นจริงๆ ด้วย นายคิดว่าเราเคยทำธุระอะไรกับเขามาก่อนหรือเปล่า?” เขาจำไม่ได้ว่าที่ไหนหรือเมื่อไหร่ แต่เขามั่นใจว่าพวกเขาเคยเห็นชายคนนี้มาก่อนอย่างแน่นอน ขณะที่ทั้งสองกำลังใช้ความคิดว่าเคยเห็นชายคนนี้ที่ไหน ชายคนนั้นก็เดินเข้ามาพร้อมกับหญิงสาวและโค้งคำนับพวกเขา “ขอบคุณที่ช่วยชีวิตผมและครอบครัวไว้ครับ” “ผมชื่อ เกรกอรี โรเบิร์ตสัน” ชายหนุ่มแนะนำตัวกับกลุ่มของพวกเขา ทำให้พวกเขายิ่งสับสนเข้าไปใหญ่