Chapter 1907: ประตูมิติใหม่ “วอยด์ อลิซ และเคลาส์ พวกเธอสามคนไปจัดการพวกที่อ่อนแอกว่าในพื้นที่นั้น แล้วรีบกลับมาช่วยพวกเราให้เร็วที่สุด ผมกับเรย์โนลด์น่าจะถ่วงเวลาพวกมันไว้ได้จนกว่าพวกเธอจะมา” เกรย์แบ่งหน้าที่ให้ทุกคน จากสิ่งที่เขาสัมผัสได้ ค่ายกลสุดท้ายที่พวกโนมวางไว้ก็คือที่นี่ ดังนั้นคนอื่นๆ จึงไม่ต้องกังวลว่าจะไปติดกับดักค่ายกลใดๆ ซึ่งพวกเขาก็ระวังตัวกันอยู่แล้ว พวกเขาไม่สามารถกำจัดพวกโนมที่อ่อนแอกว่าได้โดยไม่ให้พวกที่แข็งแกร่งกว่ารู้ตัว ดังนั้นวิธีที่ดีที่สุดคือให้วอยด์ เคลาส์ และอลิซ จัดการพวกโนมที่อยู่ในระดับต่ำกว่าระดับราชันย์ ส่วนตัวเขาและเรย์โนลด์จะรับมือกับพวกที่แข็งแกร่งกว่าเอง เขาครอบครองธาตุมิติ ในขณะที่นักรบธาตุของเรย์โนลด์ก็ช่วยให้เขามีชีวิตรอดจากการปะทะกับพวกโนมเหล่านี้ได้ มีโอกาสสูงที่พวกเขาจะไม่ตกอยู่ในอันตรายหากความแข็งแกร่งของพวกโนมไม่เกินระดับที่เจ็ดของระดับราชันย์ สำหรับราชันย์ระดับที่หกน่ะหรือ ไม่มีทางรับการโจมตีจากเกรย์ได้แม้แต่หมัดเดียว เรื่องนี้เขาค่อนข้างมั่นใจเต็มร้อย ดังนั้นถ้าพวกโนมไม่มีใครที่อยู่เหนือระดับที่หก เขาก็ไม่มีอะไรต้องกังวล แม้แต่เรย์โนลด์เองก็ไม่มีปัญหาในการรับมือกับราชันย์ระดับที่หกสามหรือสี่คน พวกเขาไม่จำเป็นต้องกำจัดพวกมันให้สิ้นซากเหมือนกลุ่มของเคลาส์ แค่ต้องฆ่าพวกที่ทำได้และตรวจสอบให้แน่ใจว่าตัวที่เหลือจะไม่หนีไป นี่คือเหตุผลที่เกรย์พาเรย์โนลด์มาด้วยแทนที่จะเป็นอลิซ อลิซนั้นความเร็วไม่เท่าเรย์โนลด์ และเธอก็รู้เรื่องนี้ดี “ตกลง อดทนไว้สักสองสามนาทีนะ พอเราจัดการพวกนั้นเสร็จ เราจะรีบไปช่วยพวกนาย” เคลาส์กล่าวพร้อมกับเดินไปในทิศทางของพวกโนมที่อ่อนแอกว่า เหมืองแห่งนี้กว้างขวางมาก และพวกโนมต่างก็กระจายตัวอยู่ในจุดต่างๆ เพื่อทำงานที่แตกต่างกันออกไป เกรย์สามารถสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของท่านหญิง แม้ว่าจะไม่เห็นตัวเธอก็ตาม เขาไม่สามารถระบุตำแหน่งที่แน่ชัดได้ รู้เพียงแค่ว่าเธออยู่ใกล้ๆ นี้เอง เคลาส์ อลิซ และวอยด์แยกตัวออกไป เหลือเพียงพวกเขาสองคน ผู้นำกระต่ายติดตามกลุ่มของเคลาส์ไปด้วยเพราะมันชอบที่จะอยู่ใกล้กับวอยด์ ดูเหมือนว่ามันจะรู้สึกปลอดภัยกว่าเมื่ออยู่กับวอยด์ ซึ่งตัววอยด์เองก็รู้สึกปลอดภัยกว่าเมื่ออยู่กับเกรย์ เกรย์ไม่ได้ขัดข้องอะไรที่ผู้นำกระต่ายตามพวกเขาไป เขารู้สึกโล่งใจด้วยซ้ำ อย่างน้อยถ้ามีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้น การที่มีมันอยู่ด้วยก็น่าจะช่วยให้คนอื่นๆ หนีรอดไปได้ เพราะการควบคุมธาตุมิติของเขานั้นเหนือกว่าวอยด์อยู่แล้ว “ไปกันเถอะ ผมจะแก้ไขค่ายกลตรงนี้ไว้ เผื่อว่าพวกมันอยากจะหนีไป ก็จะทำไม่ได้” เกรย์กล่าวแล้วลงมือทำงานทันที เรย์โนลด์ไม่ได้พูดอะไร เขาเฝ้ามองเกรย์ปรับแต่งค่ายกลตรงหน้าอย่างเงียบๆ ใช้เวลาประมาณห้าถึงหกนาที เกรย์ก็ลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยว่า “ไปกัน” เรย์โนลด์ติดตามเกรย์ไปข้างหลัง เตรียมพร้อมที่จะโจมตีได้ทุกเมื่อ พวกเขากำลังจะถึงทางเข้าส่วนของเหมืองที่มีพวกโนมระดับสูงอยู่ ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากเหมือง “รีบหน่อย!” เขารีบพุ่งเข้าไปในทางเข้าทันที ในเมื่อพวกเขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากการต่อสู้ทางฝั่งของเคลาส์ พวกโนมที่อยู่ข้างในนี้ก็ย่อมสัมผัสได้เช่นกัน ลึกลงไปในเหมือง โนมแปดตนนั่งหารือบางอย่างกันอยู่ ทันใดนั้นพวกมันก็รู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของถ้ำจนมีเศษหินร่วงหล่นลงมาจากด้านบน “เราถูกโจมตีหรือ?” ตนหนึ่งถามด้วยสีหน้าประหลาดใจ “เป็นไปไม่ได้! ไม่มีใครเข้าที่นี่มาได้โดยที่ข้าไม่รู้หรอก” โนมตนหนึ่งที่สวมชุดคลุมยาวสีแดงไม่เชื่อว่าพวกมันถูกโจมตี มันกล่าวต่อ “บางทีพวกนั้นอาจจะกำลังลองอะไรใหม่ๆ อยู่ก็ได้” พวกโนมพยักหน้า นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เหมืองสั่นสะเทือนในลักษณะนี้ มันเป็นเหมืองหินแก่นแท้อยู่แล้ว และหากพวกโนมพบอะไรดีๆ ในเหมือง พวกมันมักจะอยากเก็บเอาไว้เสมอ “เราควรไปตรวจสอบเพื่อความปลอดภัย” โนมตนที่ถามเรื่องการถูกโจมตีไม่อยากปล่อยผ่านไปเฉยๆ มันรู้สึกไม่สบายใจ ซึ่งเป็นสัญญาณว่ามีบางอย่างผิดปกติ พวกที่เหลือเห็นถึงความยืนกรานของมันจึงยอมทำตาม เมื่อหยิบลูกแก้วออกมา โนมในชุดคลุมสีแดงยาวก็เหลือบมองและต้องเบิกตากว้าง ลูกแก้วแสดงภาพการระเบิดจากการโจมตี และการโจมตีเหล่านั้นไม่ใช่สิ่งที่พวกโนมที่นี่จะทำได้ ใบหน้าของมันเปลี่ยนสีขณะกล่าวว่า “เราถูกโจมตีจริงๆ” มันไม่อยากจะเชื่อว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร เป็นไปไม่ได้ที่จะมีใครผ่านค่ายกลของมันเข้ามาได้ “ต้องมีจอมค่ายกลอยู่กับพวกมันแน่” มันกล่าวพลางลุกขึ้นยืน พยายามเปิดใช้งานค่ายกลที่ซ่อนอยู่ซึ่งมันวางไว้เพื่อปกป้องพื้นที่ส่วนนี้ของเหมือง “หืม?” สีหน้าของมันเต็มไปด้วยความงุนงงเมื่อพบว่ามันไม่สามารถใช้อุปกรณ์ในมือควบคุมค่ายกลของมันได้อีกต่อไป สิ่งเดียวที่ทำให้เรื่องนี้เกิดขึ้นได้คือมีคนอื่นเข้ามาแทรกแซงและแย่งชิงการควบคุมไปจากมัน “พวกมันมาถึงแล้ว” มันเตือนพวกที่เหลือ ถึงตอนนี้มันทำอะไรไม่ได้แล้ว หากไม่มีค่ายกล ก็ไม่มีทางหยุดผู้บุกรุกไม่ให้รุกคืบเข้ามาในเหมืองส่วนนี้ได้ พวกมันทั้งหมดหันไปมองทางเข้าของจุดที่พวกมันอยู่ รอคอยผู้บุกรุกที่บุกเข้ามาในฐานลับของพวกมัน “พวกมันหาเราเจอได้ยังไง?” โนมตนหนึ่งถามด้วยสีหน้าตกใจ พวกมันซ่อนตัวอยู่ในเหมืองนี้มาหลายเดือนแล้ว และถึงกับหลบหลีกการตรวจจับจากยอดฝีมือระดับครึ่งเทพมาได้ ดังนั้นพวกมันจึงไม่เข้าใจเลยว่าทำไมจู่ๆ ถึงถูกเปิดโปง พวกมันยังคงหารือกันไม่ทันจบ ก็มีโนมอีกสี่ตนเดินเข้ามาจากประตูทางเข้าห้องประชุม เมื่อเหลือบมองโนมในชุดคลุมสีแดง หนึ่งในโนมที่มาใหม่ถามว่า “เกิดเรื่องวุ่นวายอะไรขึ้น?” “มีผู้บุกรุกเข้ามา และเราไม่แน่ใจว่าพวกมันมาจากไหน” โนมในชุดคลุมแดงอธิบาย “พวกมันถึงกับหลบเลี่ยงค่ายกลของเจ้าได้เชียวหรือ?” โนมที่มาใหม่ตนหนึ่งถามด้วยความตกใจ พวกเขาทุกคนต่างรู้ความสามารถของโนมในชุดคลุมแดงดีเมื่อพูดถึงการสร้างค่ายกล ดังนั้นการได้ยินว่ามีผู้บุกรุกสามารถผ่านเข้ามาได้โดยไม่ทำให้มันรู้ตัวจึงเป็นเรื่องแปลกประหลาด “พวกมันต้องมีจอมค่ายกลที่เก่งกาจอยู่ด้วยแน่ ที่ข้าไม่เข้าใจคือพวกมันหาเราเจอได้ยังไง เหมืองเหล่านี้อาจไม่ใช่ที่ที่ดีที่สุด แต่แก่นแท้ส่วนเกินที่นี่ก็น่าจะเพียงพอที่จะซ่อนออร่าของเราจากพวกมันได้แล้ว” โนมตนนั้นอธิบาย หนึ่งในโนมที่มาใหม่กล่าวอย่างใจเย็นว่า “พวกเจ้าสามคนอยู่ที่นี่แล้วเน้นไปที่การเปิดประตูมิติให้เร็วขึ้นเถอะ เดี๋ยวพวกเราจะจัดการผู้บุกรุกเอง” โนมตนนั้นก้าวไปข้างหน้าก่อนจะชะงัก เพราะมันเห็นร่างของคนสองคนยืนอยู่ที่ทางเข้า “แค่สองคนเนี่ยนะ?” มันถามด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน แม้จะสัมผัสได้ว่าออร่าของคนหนึ่งอยู่ในระดับราชันย์ขั้นที่แปด แต่มันก็ไม่ได้รู้สึกกลัวเลย นอกเหนือจากมันแล้ว ยังมีราชันย์ขั้นที่แปดอีกสองตนอยู่ที่นี่ และพวกมันยังใช้หุ่นเชิดระดับเก้าได้อีก ดังนั้นจึงไม่มีอะไรต้องกังวล เกรย์และเรย์โนลด์กวาดสายตามองไปรอบๆ และพยักหน้า พวกโนมที่อยู่เหนือระดับราชันย์ทั้งสิบสองตนอยู่ที่นี่ครบหมดแล้ว เขารู้สึกโล่งใจเมื่อเห็นว่านอกจากสามตนที่อยู่ในขั้นที่แปดแล้ว ที่เหลือล้วนอยู่ในขั้นที่หกหรือต่ำกว่านั้น มีแม้กระทั่งราชันย์ขั้นที่สามอยู่สองตน ก่อนที่เกรย์จะทันได้ตอบ พวกเขาก็รู้สึกได้ถึงเหมืองที่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงอีกครั้ง “โอ้ ดูเหมือนพวกเจ้าจะมีพวกพ้องสินะ” โนมตนนั้นไม่สนหรอกว่าจะมีผู้บุกรุกคนอื่นอีกหรือไม่ มันไม่ได้มองเกรย์และเรย์โนลด์อยู่ในสายตาเลย อย่างไรก็ตาม โนมระดับที่ห้าตนหนึ่งอุทานออกมาด้วยความตกใจ “เป็นเจ้า! เกรย์ ดอว์สัน!” “หืม? รู้จักผมด้วยหรือ?” เกรย์ไม่คาดคิดว่าจะถูกพวกโนมจำได้ เขารู้ว่าพวกโนมต้องการให้เขาตายและพวกมันบางตนอาจเคยเห็นภาพวาดของเขา แต่เขาก็ชินกับการที่ไม่ถูกจำได้จนกว่าจะสายเกินไปเสียแล้ว การที่ตัวตนของเขาถูกเปิดเผยก่อนที่จะเริ่มสู้กันนั้นให้ความรู้สึกที่แปลกประหลาดสำหรับเขา “ข้าเคยเห็นเจ้าเมื่อไม่กี่ปีก่อน น่าเสียดายที่ข้าไม่ได้ทำทุกวิถีทางเพื่อฆ่าเจ้าเสียตั้งแต่ตอนนั้น” โนมตนนั้นกล่าวลอดไรฟัน “อ้อ” เกรย์ไม่ได้ใส่ใจโนมตนนี้มากนัก เขามองไปยังช่องทางที่นำลึกลงไปในเหมืองก่อนจะกล่าวว่า “ที่นี่มีทางเชื่อมต่อไปยังโลกของพวกเจ้า ใช่ไหม?” พวกโนมไม่ได้ตอบคำถามของเขา แต่สีหน้าของพวกมันกลับทรยศความลับออกมา การที่พวกมันแสดงท่าทีประหลาดใจหมายความว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นถูกต้องแล้ว