บทที่ 236: สมิธผู้โชคร้าย “อากาศเป็นยังไงบ้าง?” เคลาส์ถามด้วยรอยยิ้มกว้าง “...” ดวงตาของสมิธกระตุกวูบเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ตัวเขาเปียกโชกไปทั้งตัวท่ามกลางสายฝน ซึ่งไม่รู้ทำไมถึงตกลงมาเฉพาะแค่บริเวณที่เขายืนอยู่เท่านั้น เขารู้ดีว่านี่ต้องเป็นฝีมือของเกรย์และพวกพ้อง แต่ไม่แน่ใจว่าเป็นคนไหน ทว่าคำถามของเคลาส์ก็ชี้เป้าให้เขาเห็นตัวการได้ทันที ‘ฉันจะฆ่าแก’ เขาคิดในใจพลางกัดฟันแน่น นี่เป็นครั้งที่เขาอับอายที่สุดในชีวิต และที่เลวร้ายไปกว่านั้นคือเขาไม่เห็นแม้แต่เงาของม้าสักตัว ทำให้เขาต้องเดินเท้าจากโรงแรมมาจนถึงวิลล่าของพ่อตัวเอง “ฉันว่ามันก็ดีนะ นายไม่คิดแบบนั้นเหรอ?” คราวนี้เกรย์ร่วมวงสนทนาด้วย เขาพอจะสัมผัสได้ถึงอนุภาคธาตุน้ำที่หนาแน่นขึ้นในโรงแรมตอนที่พวกเขากำลังจะขึ้นรถม้า แต่ก็ไม่รู้สาเหตุ ทว่าพอได้ยินคำถามของเคลาส์ เขาก็เดาเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้ไม่ยาก เคลาส์สร้างฝนจำลองขึ้นมางั้นรึ ช่างฉลาดล้ำ...และร้ายกาจจริงๆ! “ใช่ สุดยอดไปเลย” เรย์โนลด์พยักหน้าสมทบอีกคน ทั้งสามคนยังคงพูดคุยกันถึงสภาพอากาศที่แสนวิเศษ ทำให้สีหน้าของสมิธดูแย่ลงกว่าเดิมไปอีกขั้น เขารู้สึกอยากจะฝังทั้งสามคนนี้ให้จมดินเสียเดี๋ยวนี้ “เราเข้าไปข้างในกันเถอะ” ริชาร์ดรีบพูดแทรกเพื่อช่วยสถานการณ์ เขาสัมผัสได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่เขาไม่รู้ และก็ไม่ได้ใส่ใจด้วย สิ่งที่เขาสนใจมีเพียงอลิซเท่านั้น นั่นคือสิ่งที่เขาต้องการ ส่วนเรื่องอื่นไม่สำคัญทั้งสิ้น กลุ่มของทั้งหกคนค่อยๆ เดินตรงไปยังวิลล่า มุ่งหน้าไปยังปีกขวาของอาคาร พวกเขาใช้เวลาเดินกว่าห้านาทีถึงจะไปถึง ต้องจำไว้ว่าตอนที่กลุ่มของพวกเขามาที่นี่ครั้งแรก พวกเขาใช้รถม้า และถึงแม้ว่าม้าจะเดินช้า แต่มันก็ยังเร็วกว่าการเดินเท้าในตอนนี้อยู่ดี เคลาส์เดินนำหน้ากลุ่มอย่างน่าประหลาดใจพลางชวนริชาร์ดคุยอย่างออกรส สีหน้าของริชาร์ดแสดงให้เห็นว่าเขาเหนื่อยล้าแค่ไหน แต่ไม่รู้ทำไมเคลาส์ถึงยังไม่ยอมหยุดพูดเสียที เมื่อเห็นว่าริชาร์ดไม่ยอมพูดตอบแล้ว เขาก็หันความสนใจไปที่สมิธแทน เส้นเลือดบนหน้าผากของสมิธปูดโปน เขาขบกรามแน่นจนเหงือกเริ่มมีเลือดซึมออกมา แต่เขาก็พยายามข่มอารมณ์ไม่ให้ลงมือ เขาหวาดระแวงในฝีมือของเคลาส์ แม้จะไม่รู้ระดับพลังที่แท้จริง แต่เขาก็รู้ว่าอีกฝ่ายอย่างน้อยต้องอยู่ในระดับ Arcane Plane เป็นแน่ ทันทีที่เข้าไปในอาคาร สมิธก็นำพวกเขาตรงไปยังโถงทางด้านซ้ายของตัวตึก ภายในมีโต๊ะยาวแปดเมตร กว้างสองเมตรตั้งอยู่ พร้อมด้วยเก้าอี้สิบตัวที่ถูกจัดวางไว้โดยรอบ สมิธผายมือเชิญทุกคนให้นั่งลง เคลาส์นั่งตรงกลางระหว่างสมิธกับริชาร์ดเพื่อให้เขาสามารถสนทนากับทั้งคู่ได้อย่างถนัด เกรย์ อลิซ และเรย์โนลด์นั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะ โดยเกรย์นั่งตรงข้ามกับเคลาส์ เรย์โนลด์นั่งตรงข้ามกับสมิธ และอลิซนั่งตรงข้ามกับริชาร์ด อันที่จริงเคลาส์เป็นคนบอกให้เกรย์และคนอื่นๆ นั่งแบบนี้เอง ตอนแรกเขาอยากให้เกรย์นั่งตรงตำแหน่งที่เรย์โนลด์นั่งอยู่ แต่เขาก็นึกขึ้นได้ว่าเรย์โนลด์เป็นคนเดียวในกลุ่มนอกจากตัวเขาที่จะสามารถกวนประสาทใครสักคนได้อย่างเต็มที่ หลังจากนั่งประจำที่ สมิธก็เรียกคนรับใช้ให้นำอาหารและไวน์มาต้อนรับแขก แม้เขาจะไม่ชอบใจเคลาส์และพวกพ้องนัก แต่เขาก็ยังต้องทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดี เคลาส์รู้สึกตื่นเต้นเมื่อได้ยินดังนั้น “ฮ่าๆ ไม่ได้ดื่มไวน์ดีๆ มานานแล้วนะเนี่ย” เมื่อคนรับใช้นำอาหารและไวน์ราวสี่ชนิดกลับมา เคลาส์ก็เป็นคนแรกที่คว้าขวดไวน์ขึ้นมาจัดการรินใส่ถ้วยเงินบนโต๊ะ ก่อนจะดื่มรวดเดียวจนหมดถ้วย ริชาร์ดและสมิธมองหน้ากันด้วยความแปลกใจเล็กน้อย พวกเขาสัมผัสได้ถึงคำถามเดียวกันในแววตาของอีกฝ่าย ‘หมอนั่นไม่กลัวโดนยาพิษเหรอ? แล้วนั่นเรามารยาทอยู่ตรงไหน?’ “ไวน์รสเลิศ! เอ้า ดื่มกันหน่อย” เขาอุทานก่อนจะรินให้ริชาร์ด “ขอบคุณ” ริชาร์ดยิ้มบางๆ ก่อนจะหยิบถ้วยเงินขึ้นมา “ฮ่าๆ ชนแก้ว!” เคลาส์หัวเราะอย่างร่าเริง เสียง ‘เคร้ง!’ ดังขึ้นเมื่อแก้วทั้งสองกระทบกันเบาๆ เคลาส์ยังรินไวน์ให้สมิธและเรย์โนลด์ด้วย เขาขยิบตาให้เรย์โนลด์ตอนที่รินให้ “เอ้า พวกนายก็ดื่มด้วยสิ” สมิธทำหน้าลำบากใจ โดยปกติแล้วเป็นหน้าที่ของเจ้าบ้านที่จะต้องรินเครื่องดื่มให้แขก แต่เคลาส์กลับทำหน้าที่นั้นเสียเอง ‘ตอนแรกก็ทำตัวเหมือนเจ้าของรถม้า นี่มาทำตัวแบบนี้อีกเหรอ? ฉันจะทนกับหมอนี่ไม่ไหวแล้วนะ!’ สมิธกำลังจะระเบิดอารมณ์อยู่รอมร่อ ในขณะที่ริชาร์ดทำเพียงแค่มองดูโดยไม่ได้แสดงความสนใจนัก นอกเหนือจากความตกใจตอนที่เคลาส์ชิงดื่มก่อนในครั้งแรก ความสนใจทั้งหมดของเขาก็พุ่งเป้าไปที่อลิซคนเดียว สมิธจำใจต้องหยิบถ้วยเงินขึ้นมา เช่นเดียวกับที่เคลาส์ทำกับคนอื่น เขาตั้งใจจะแตะแก้วเบาๆ กับสมิธพร้อมกับพูดว่าชนแก้ว แต่ทว่าในตอนนั้นเอง... “ชน...” เขาพูด แต่เสียงค่อยๆ เบาลงในตอนท้าย เหตุผลก็เพราะเขาดันเผลอทำถ้วยของตัวเองกระแทกถ้วยของสมิธแรงเกินไป ทำให้ไวน์ที่เต็มเปี่ยมอยู่ในแก้วทั้งสองใบหกใส่ตัวของสมิธ และในขณะที่สมิธกำลังจะโต้ตอบเรื่องที่ไวน์หกใส่ตัว สิ่งที่เลวร้ายที่สุดก็เกิดขึ้น ปุ... เรย์โนลด์ที่เพิ่งดื่มไวน์เข้าไปคำหนึ่งกลับพ่นมันออกมา พ่นใส่หน้าของสมิธที่นั่งอยู่ตรงข้ามเต็มๆ ทุกคนอ้าปากค้างโดยไม่รู้ตัวเมื่อเหตุการณ์นี้เกิดขึ้น ไม่ถึงสองวินาทีหลังจากที่เคลาส์ ‘ทำหก’ ใส่ตัวสมิธ เรย์โนลด์ก็พ่นไวน์ในปากใส่หน้าเขา นี่มันคือความอับอายระดับสูงสุดแล้ว! “โทษที มันอุบัติเหตุน่ะ” “ขอโทษที ฉันไม่ชอบรสชาติน่ะ” เรย์โนลด์และเคลาส์กล่าวขอโทษพร้อมกัน ปัง! “พอได้แล้ว!” สมิธตวาดลั่นอย่างโกรธจัด พร้อมกับฟาดมือลงบนโต๊ะอย่างแรง