บทที่ 215: ปริศนาของวอยด์ องค์ชายลำดับที่สิบและเหล่าผู้ติดตามสามารถรักษาชีวิตไว้ได้เพียงสิบนาทีเศษเท่านั้น แต่ทันทีที่คนหนึ่งในกลุ่มถูกสังหาร ก็ใช้เวลาไม่นานนักที่เอทอนธ์จะจัดการเก็บผู้ติดตามคนสุดท้ายขององค์ชายลำดับที่สิบไปจนหมดสิ้น ความเสียดายฉายชัดบนใบหน้าขององค์ชายลำดับที่สิบเมื่อเห็นผู้ติดตามคนสุดท้ายของตนสิ้นใจ เขาพยายามหนีอย่างสุดชีวิตถึงขั้นยอมใช้เคล็ดลับวิชาที่ได้รับมอบมาจากในวังเพื่อใช้ยามคับขัน โชคร้ายที่เมื่อเปรียบเทียบกับเอทอนธ์แล้ว ต่อให้เขาจะใช้เคล็ดลับวิชาความเร็วของเขาก็ยังไม่มากพออยู่ดี “ได้โปรดอย่าฆ่าข้าเลย ข้า...ข้า...ข้าจะเป็นทาสรับใช้เจ้า! ไม่สิ ไม่นะ ข้าเป็นองค์ชาย ข้าหาของทุกอย่างที่เจ้าต้องการมาให้ได้ ข้าจะได้เป็นจักรพรรดิองค์ต่อไป ดังนั้น...ดังนั้น...ข้า...ข้า...ร่ำรวยมาก” ตอนแรกองค์ชายลำดับที่สิบคิดจะเสนอตัวเป็นทาส แต่เขาก็รีบเปลี่ยนใจทันควันโดยคิดว่าเขาสามารถหลอกล่อให้เอทอนธ์ปล่อยเขาไปได้ เอทอนธ์มองเขาเหมือนกับกำลังมองคนโง่เขลา เมื่อเห็นว่าเอทอนธ์ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง องค์ชายลำดับที่สิบจึงเริ่มคิดหาทางใหม่ “ถ้าอย่างนั้นเจ้าเก็บข้าไว้ แล้วหาคนไปส่งข่าวให้เสด็จพ่อของข้าที่เป็นจักรพรรดิสิ? พระองค์จะทำตามทุกคำขอที่เจ้าต้องการอย่างแน่นอน” เอทอนธ์พิจารณาองค์ชายลำดับที่สิบอีกครั้งแล้วรู้สึกว่าคนงี่เง่าขนาดนี้ไม่น่าเกิดมาเลย คนที่ไม่มีแม้แต่แหวนเก็บของจะมาพูดว่าตัวเองร่ำรวยได้ยังไงกัน? มันเคลื่อนตัวเข้าไปใกล้องค์ชายลำดับที่สิบที่ยังคงพรรณนาถึงความร่ำรวยของตนไม่หยุด ก่อนจะอ้าปากพ่นลมหายใจไอเย็นออกมา หลังจากไอเย็นพัดผ่านร่างองค์ชายไป สิ่งที่ปรากฏแทนที่ร่างของเขาก็คือรูปปั้นน้ำแข็ง เอทอนธ์ยกกรงเล็บขึ้นมาเคาะที่รูปปั้นนั้นเบาๆ เคร้ง! รอยร้าวปรากฏขึ้นทั่วรูปปั้นตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนที่รูปปั้นนั้นจะแตกสลายกลายเป็นผุยผง “ไม่” เอทอนธ์ตอบกลับสิ่งที่องค์ชายลำดับที่สิบพ่นออกมาก่อนตาย ‘หืม เจ้าเด็กนั่นดูเหมือนจะมุ่งหน้าออกจากที่นี่สินะ ข้าจะโจมตีมันอีกสักครั้งก่อนจะปล่อยไปแล้วกัน’ มันสะบัดตัวก่อนจะพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ______ ณ ทุ่งโล่งแห่งหนึ่ง เกรย์กำลังวิ่งอย่างสุดกำลังโดยหวังว่าจะไปให้ถึงจุดที่ค่ายกลตั้งอยู่ก่อนที่เอทอนธ์จะหาตัวพวกเขาเจอ เขาไม่รู้เลยว่าองค์ชายลำดับที่สิบโง่เขลาตามหลังเขามาและถูกฆ่าตายในระหว่างนั้น ต่อให้รู้เขาก็คงไม่สนใจ ‘มันตามมาหรือยัง?’ เขาถามวอยด์ที่ยังคงหงุดหงิดจากเหตุการณ์ที่ก้นถูกเฆี่ยนเมื่อครู่ ‘ยัง และหวังว่ามันคงไม่มา’ วอยด์ตอบอย่างเกรี้ยวกราด ‘ถ้ามันมาล่ะ?’ ‘ข้าจะสั่งสอน... เดี๋ยวเจ้าก็จะได้เห็นเองว่าข้าจะจัดการมันยังไงถ้ามันกล้าโผล่มา’ เกรย์หัวเราะเบาๆ แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ อย่างน้อยเขาก็ควรปล่อยให้วอยด์ได้จินตนาการถึงสิ่งที่มันทำไม่ได้ไปก่อน เวลาผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมงแล้วนับตั้งแต่เขาหนีรอดจากเอทอนธ์ และเขาคาดการณ์ว่าน่าจะไปถึงค่ายกลภายในสามสิบนาทีนี้ ‘หลังจากออกไปจากที่นี่ ข้าต้องกลับไปที่เมืองเรดซิตี้ ข้าต้องไปหาแม่’ เกรย์คิด เขาอยู่ในระดับออริจิ้นเพลนแล้ว และนอกจากพวกที่อยู่ในระดับโอเวอร์ลอร์ดเพลน เขาก็สามารถต่อกรกับใครก็ตามที่อยู่ในระดับออริจิ้นเพลนได้ โดยมีวอยด์คอยช่วยเหลือ หรือจะใช้สถานะฟิวชั่นก็ได้ เขาสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระโดยไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยของตัวเองมากนัก ‘ไม่ได้เจอพ่อนานมากแล้ว ท่านจะยังจำข้าได้ไหมนะ?’ เขานึกถึงพ่อขึ้นมาทันที แม่บอกว่ากำลังจะไปพบพ่อ ซึ่งนั่นหมายความว่าพ่อยังมีชีวิตอยู่ มันเกือบสิบปีแล้วที่เขาไม่ได้เจอพ่อ และเขาก็อดคิดไม่ได้ว่าความรู้สึกตอนได้เจอหน้ากันจะเป็นอย่างไร ความจริงแล้วเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ารู้สึกอย่างไรกับพ่อ เขาอยู่กับแม่มานานมากจนบางครั้งก็ลืมไปว่าพ่อยังมีชีวิตอยู่ ไม่เพียงแค่นั้นเขายังรู้สึกว่าหากได้เจอหน้ากันอีกครั้ง เขาอาจจะจำพ่อไม่ได้ด้วยซ้ำ หลังจากเข้าสถาบัน นอกจากแม่แล้วเขาก็แทบไม่ได้นึกถึงพ่อเลย ถ้าไม่ใช่เพราะแม่บอกว่าจะไปพบเขา เขาก็คงไม่เดือดร้อนอะไรนัก ‘พ่อแม่ของวอยด์จะเป็นคนแบบไหนกันนะ? ข้าสงสัยว่าพวกท่านจะมีความหมกมุ่นเหมือนกับมันหรือเปล่า’ เกรย์เหลือบมองวอยด์ที่นั่งอยู่บนไหล่ของเขา เขาเกือบจะถามออกไปแล้ว แต่ก็รู้สึกว่ามันไม่ค่อยเข้าท่าเท่าไหร่ เพราะตอนที่เขาพบวอยด์ มันยังอยู่ในไข่ใบหนึ่งอยู่เลย ‘หืม แล้วความทรงจำพวกนั้นล่ะ เจ้าได้มันมายังไง?’ เกรย์ถาม วอยด์มักจะมีท่าทีแปลกๆ บางครั้ง และยังมีหลายครั้งที่มันรู้เรื่องราวที่มันไม่เคยเห็นมาก่อน มันต้องมีอะไรบางอย่างที่ทำให้มันจดจำเรื่องพวกนี้ได้ ‘ข้าไม่รู้ ข้าก็แค่รู้เอง มีบางสิ่งที่พอเห็นแล้วข้าก็จดจำเกี่ยวกับมันได้ทันที เหมือนกับว่าข้าเคยรู้เรื่องพวกนี้มาตลอด’ วอยด์ตอบหลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ‘ประหลาดแท้ เจ้าแน่ใจนะว่าเจ้าไม่ใช่ตัวอะไรอย่างอื่น?’ เกรย์อุ้มวอยด์ขึ้นมาแล้วเริ่มจ้องมองอย่างพิจารณาเหมือนตอนที่เห็นมันครั้งแรก ‘พูดตามตรง ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน’ วอยด์ตอบ เกรย์มองวอยด์อยู่พักหนึ่งก่อนจะออกเดินทางต่อ มันคงเป็นเรื่องยากที่ต้องถูกรายล้อมไปด้วยปริศนามากมาย แม้แต่การเกิดของมันยังเป็นปริศนาเลย แมวที่ฟักออกมาจากไข่ ไม่เพียงแค่นั้นมันยังต้องดูดซับเลือดบริสุทธิ์ก่อนจะฟักออกมาได้ มันมีธาตุที่หายาก แถมตอนนี้ยังจดจำสิ่งต่างๆ ได้อีก ‘ไม่ต้องห่วงหรอก เราจะต้องหาคำตอบได้ในสักวัน’ เกรย์ปลอบใจวอยด์ระหว่างทาง ‘อื้ม ข้ารู้ เจ้าไม่ต้องสงสัยข้าหรอก ข้าจะไม่มีวันทำอะไรที่เป็นอันตรายต่อเจ้าเด็ดขาด’ วอยด์กล่าว มันสัมผัสได้ว่าน้ำเสียงของเกรย์มีความกังขาอยู่เล็กน้อย แต่มันก็ไม่แปลกใจนักเพราะแม้แต่ตัวมันเองก็ไม่รู้ว่าจะเชื่ออะไรเกี่ยวกับตัวเองดี การฟักออกมาจากไข่และจดจำสิ่งที่ตัวเองไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับมันได้ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะยอมรับสำหรับใครก็ตาม ‘เอาจริงดิ?’ เกรย์ถามด้วยสีหน้าประหลาด วอยด์พาเขาไปเสี่ยงอันตรายมาหลายครั้งแล้ว ดังนั้นการได้ยินคำนี้มันจึงดูแปลกพิลึก ‘เจ้าก็รู้ว่าข้าหมายถึงอะไร’ วอยด์พูดเบาๆ พร้อมกับยิ้มแห้งๆ มันดูออกว่าเกรย์กำลังคิดอะไรอยู่ เกรย์ส่ายหัวพร้อมรอยยิ้มจางๆ แน่นอนว่าเขาเข้าใจสิ่งที่วอยด์สื่อ เพียงแต่การที่วอยด์พูดออกมาแบบนั้นมันดูไม่เข้าท่าเท่าไหร่ในสถานการณ์ปัจจุบันของพวกเขา