Chapter 262: ไปเยือนห้องอาจารย์ใหญ่ “พวกนายมาเร็วนะเนี่ย” เกรย์เอ่ยทักเมื่อเห็นเคลาส์กับเรย์โนลด์เดินเข้ามาในเขตบ้าน เขาค่อนข้างประหลาดใจเล็กน้อยที่เห็นว่าเคลาส์ดูปกติดี เขาคิดว่าเรย์โนลด์คงจะจัดการเคลาส์จนน่วมไปแล้วหลังจากที่อีกฝ่ายปฏิเสธจะช่วยทำความสะอาดบ้าน “ทำไมพวกเราจะไม่มาล่ะ?” เรย์โนลด์ย้อนถามก่อนจะนั่งลงใกล้ๆ เกรย์ เกรย์ปรายตามองเคลาส์ ทำให้เรย์โนลด์เข้าใจความหมายในทันทีจนหลุดขำออกมา “แน่นอนว่าฉันต้องช่วยเขาอยู่แล้ว เราเป็นเพื่อนกันนะ” เคลาส์พูดด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ก่อนจะถลึงตาใส่เรย์โนลด์ ซึ่งนั่นยิ่งทำให้เรย์โนลด์หัวเราะหนักกว่าเดิม เมื่อเห็นภาพนั้น เกรย์ก็รู้ทันทีว่าต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ เขาจึงส่งสายตาตั้งคำถามไปให้เรย์โนลด์ “จริงๆ แล้วตอนที่ไปถึงบ้านฉัน เขาบอกว่าจะไม่ช่วยทำความสะอาด ฉันเลยเรียกนักรบธาตุออกมาน่ะ” เรย์โนลด์พูดไปขำไป “ฉันบอกแล้วไงว่านั่นมันเรื่องล้อเล่น” เคลาส์แก้ต่าง “แล้วนักรบธาตุของฉันก็ปรากฏตัวออกมาเพื่อหัวเราะเยาะมุกนั้นน่ะสิ” เรย์โนลด์กล่าว ทำให้เกรย์อดหัวเราะตามไปด้วยไม่ได้ “นาย... ได้จัดการเขาไปนิดหน่อยหรือเปล่า?” เกรย์กระซิบถามเรย์โนลด์ “เปล่าหรอก พอเขาเห็นนักรบธาตุออกมา เขาก็รีบลงมือช่วยทันที” เรย์โนลด์ตอบด้วยความรู้สึกเสียดายเล็กน้อย เขาอยากจะสั่งสอนเคลาส์สักสองสามหมัดอยู่เหมือนกัน อย่างน้อยนั่นก็เป็นข้อได้เปรียบเดียวที่เขามีเหนือกว่าอีกฝ่าย “หึ! อย่าเพิ่งลำพองใจไปหน่อยเลย คิดว่าฉันจะจัดการเจ้าตัวเรียกนั่นของนายไม่ได้หรือไง?” เคลาส์พ่นลมหายใจอย่างเย็นชา “ไม่หรอก นายทำไม่ได้หรอก” เกรย์เป็นคนตอบพร้อมรอยยิ้มเยาะ “ฉันไม่ชอบให้คนนอกมายุ่งเวลาสู้กัน ถ้าเขาคิดว่าตัวเองเป็นลูกผู้ชาย ก็ควรจะเข้ามาตัวต่อตัวกับฉันโดยไม่ต้องพึ่งตัวเรียกใดๆ” เคลาส์ถลึงตาใส่ทั้งคู่ เขารู้ดีว่าไม่มีทางเอาชนะสองคนนี้ในการต่อสู้ได้ ถ้าเรย์โนลด์ไม่ใช้ตัวเรียก เขายังพอมีโอกาสชนะสักหกสิบเปอร์เซ็นต์ แต่ในเมื่อรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ และสู้ด้วยกำลังไม่ได้ เขาก็จะเอาชนะด้วยวาจาแทน “ไปหาอลิซกันเถอะ พวกเรารู้ดีว่ายังต้องไปรายงานอาจารย์ใหญ่อยู่” เกรย์เสนอหลังจากที่หยุดหัวเราะเยาะเคลาส์ได้แล้ว “ทำไมเราไม่เข้าเมืองไปเที่ยวแทนล่ะ?” เคลาส์มองทั้งสองคน ทำเอาเกรย์ต้องเอามือกุมขมับ “นี่มันข้อมูลที่จะช่วยชีวิตคนได้เป็นพันๆ เลยนะ เราเสียเวลาไปกับการทำความสะอาดบ้านตั้งเยอะแล้ว ตอนนี้ยังมีหน้าจะมาเที่ยวอีกเหรอ?” เกรย์แทบอยากจะเขกหัวเคลาส์ให้ตาสว่าง “ฉันก็แค่ล้อเล่น พวกนายจะจริงจังกันไปทำไม? ใช้ชีวิตให้เป็นไปตามจังหวะสิ ชีวิตจะมีความสุขขึ้น แม้ว่าจะไม่ได้ยืนยาวเสมอไป แต่ก็ถือว่าดีกว่า” เคลาส์ให้คำแนะนำ “คำสอนจากชายชราผู้ปราชญ์อีกแล้วเหรอ?” เกรย์ถามพร้อมขมวดคิ้ว “ใช่ อย่าเอาแต่เคร่งเครียดหรือจริงจังเกินไปนัก ฉันรู้ว่าบางครั้งความจริงจังก็เป็นเรื่องดี แต่ไม่ใช่ทุกครั้ง การหมกมุ่นอยู่แต่กับเป้าหมายจะทำให้พวกนายพลาดสิ่งที่อยู่รอบตัวไปหมด” เคลาส์ร่ายยาวต่อ “มาจากตาคนนั้นอีกหรือเปล่า?” เรย์โนลด์ถาม “ไม่ ครั้งนี้มาจากตัวฉันเอง” เคลาส์ส่ายหัว รู้สึกภูมิใจที่สามารถคิดอะไรแบบนี้ขึ้นมาได้ด้วยตัวเอง ‘ฉันน่าจะจดมันไว้ แล้วแต่งหนังสือเกี่ยวกับคำสอนเรื่องชีวิตของฉันเพื่อเผยแพร่ไปทั่วอาณาจักร... ไม่สิ ทั่วทั้งทวีปเลยดีกว่า’ เขาคิดในใจอย่างตื่นเต้น พวกเขาออกจากบ้านของเกรย์และมุ่งหน้าไปหาอลิซ โดยที่เคลาส์ยังคงจมอยู่ในห้วงความคิด เขาพยักหน้าให้ตัวเองเป็นระยะพร้อมกับลูบคางไปด้วย พฤติกรรมแปลกๆ ของเขาทำให้เกรย์และเรย์โนลด์ที่เดินตามหลังมาถึงกับงุนงง เมื่อไปถึงบ้านของอลิซ พวกเขาเห็นเธอกำลังเดินออกมาจากบ้าน เธอแลดูสะอาดสะอ้านและสวมชุดใหม่ ซึ่งทำให้ทั้งสามหนุ่มนึกขึ้นได้ว่าพวกเขาไม่ได้อาบน้ำเลยหลังจากทำความสะอาดบ้านเสร็จ พวกเขาใส่ชุดเดิมซ้ำมาเป็นสัปดาห์แล้ว อลิซดูสูงขึ้นเล็กน้อยจากตอนที่พวกเขาออกเดินทางไปดินแดนแห่งการทดสอบ ทำให้ชุดที่เธอสวมอยู่ดูสั้นลงไปนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้สังเกตเห็นได้ชัดเจนนัก เธอสวมชุดสีแดงชาดตัวยาวถึงเข่าและกางเกงขายาวสีฟ้าอ่อนที่ยาวเหนือข้อเท้าเล็กน้อย ผมสีน้ำตาลของเธอถูกรวบเป็นหางม้า เผยให้เห็นใบหน้าที่ดูสดใส “ทำไมพวกนายยังใส่ชุดเดิมอยู่อีก?” เธอถามเมื่อเห็นกลุ่มของเกรย์ เกรย์หัวเราะแห้งๆ ก่อนจะตอบว่า “พวกเราอยากให้แน่ใจว่าจะไปถึงห้องอาจารย์ใหญ่ได้โดยไม่เสียเวลาไปมากกว่านี้น่ะ” อลิซมองพวกเขาแล้วเห็นสีหน้าของแต่ละคน เธอก็รู้ทันทีว่าพวกเขาไม่ได้คิดจะเปลี่ยนชุดใหม่เลยด้วยซ้ำ เธอรู้สึกแปลกใจกับเกรย์มากกว่าใคร เพราะปกติตอนก่อนไปดินแดนแห่งการทดสอบ เขาค่อนข้างรักความสะอาดและอาบน้ำบ่อยมาก “เหอะ! พวกหมูเอ๊ย” เธอแค่นเสียงใส่ก่อนจะเดินนำหน้ากลุ่มของพวกเขาไปยังห้องอาจารย์ใหญ่ เกรย์ไม่ได้โต้ตอบอะไรและเดินตามหลังเธอไป เคลาส์หันไปมองเรย์โนลด์แวบหนึ่งก่อนจะรีบตามอลิซและเกรย์ไป ส่วนเรย์โนลด์ได้แต่ยืนงงกับสายตาที่เคลาส์ส่งให้ มันดูเหมือนกับว่ากำลังโทษว่าเรื่องทั้งหมดนี้เป็นความผิดของเขาเลย ระหว่างทางไปสถานศึกษา พวกเขาเจออาจารย์หลายคนที่ติดตามพวกเขาไปยังเมืองหลวง เมื่อเห็นพัฒนาการของเหล่านักเรียน อาจารย์เหล่านั้นต่างก็รู้สึกปลาบปลื้มใจ โดยเฉพาะพัฒนาการของเกรย์นั้นถือว่าพิเศษสุดๆ เขาก้าวหน้าถึงระดับที่สามารถเป็นอาจารย์ในสถานศึกษาได้เลย การจะเป็นอาจารย์ที่สถานศึกษาจันทราจำเป็นต้องมีระดับพลังอย่างน้อยขั้นที่สี่ของขอบเขตต้นกำเนิด ส่วนสถานศึกษาอื่นๆ จะมีข้อกำหนดที่ต่ำกว่านั้น เพียงแค่คุณก้าวเข้าสู่ขอบเขตต้นกำเนิดได้ คุณก็มีสิทธิ์ที่จะเป็นอาจารย์แล้ว เมื่อมาถึงหน้าห้องอาจารย์ใหญ่ เคลาส์ก็ก้าวไปข้างหน้า แม้ว่าพวกเขาจะมีข้อมูลสำคัญ แตถ้าไม่ใช่เพราะอาจารย์ใหญ่คือพ่อของเขา พวกเขาคงไม่มีทางมาที่นี่ได้ อย่างมากที่สุดคงได้แค่ไปหาอาจารย์สักคนอย่างเบลค แล้วให้อีกฝ่ายพามาที่นี่แทน เคลาส์เคาะประตูเบาๆ หลังจากรออยู่ครู่หนึ่งแล้วไม่มีเสียงตอบรับ เขาก็เคาะซ้ำอีกครั้ง “เข้ามาได้เลย ลูกชาย” เสียงของโอลิเวอร์ดังออกมาจากในห้อง “พวกเธอทั้งสามคนด้วย” กลุ่มของเกรย์ไม่ได้ประหลาดใจเลยที่อาจารย์ใหญ่รู้ว่าเคลาส์เป็นคนเคาะประตู พวกเขาคงจะประหลาดใจมากกว่าหากอีกฝ่ายไม่รู้ พวกเขาจึงเดินเข้าไปในห้องโดยไม่เสียเวลาอีกต่อไป