บทที่ 245: ความเสียดายของเคลาส์และเรย์โนลด์ พวกเขาตัดสินใจไปเอาไวน์จากห้องของสมิธก่อนที่จะมุ่งหน้าไปยังห้องของท่านนายกเทศมนตรี สมิธได้ให้คำอธิบายคร่าวๆ เกี่ยวกับวิลล่าแห่งนี้แก่พวกเขา ทำให้พวกเขามีข้อมูลอยู่บ้างว่าส่วนไหนเป็นส่วนไหน “แล้วเขาคนนี้ล่ะ เราจะจัดการยังไงกับเขาดี?” เรย์โนลด์พยักพเยิดไปยังริชาร์ด “อลิซ” เกรย์หันไปมองเธอ เธอคือคนที่มีสิทธิ์ตัดสินใจขั้นสุดท้ายว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับริชาร์ด หากเธอเกิดสงสารและตัดสินใจปล่อยเขาไป เขาก็คงต้องถือว่าโชคดีไป แต่กลุ่มของเกรย์รู้ดีว่าด้วยนิสัยของอลิซ เธอคงไม่อยากให้เขาอยู่รอดต่อไปหลังจากสิ่งที่เขาคิดจะทำกับเธอ “ฆ่าเขาทิ้งซะ เก็บไว้ก็ไม่มีอะไรดีขึ้น” อลิซพูดอย่างเด็ดขาด ตามที่สมิธบอก ริชาร์ดไม่ได้มาพร้อมกับแขกคนสำคัญ ซึ่งหมายความว่าเขาไม่มีประโยชน์อะไร กลุ่มของเกรย์วางแผนที่จะเก็บชีวิตสมิธไว้ เพราะอาจใช้เขาเป็นเครื่องต่อรองได้หากสถานการณ์ไม่เป็นไปตามแผน พวกเขาไม่รู้ถึงความแข็งแกร่งของแขกที่ท่านนายกเทศมนตรีให้การต้อนรับ อย่างไรก็ตาม เกรย์ก็ยังมีความหวังเล็กน้อยเนื่องจากวอยด์บอกว่าเขาสัมผัสได้ถึงบุคคลเพียงคนเดียวที่น่าจะมีระดับพลังอยู่ในขั้นต้นกำเนิดหรือใกล้เคียงกับระดับนั้น เคลาส์เดินเข้าไปใกล้ริชาร์ดที่หมดสติอยู่ก่อนจะสะบัดมือ เศษน้ำแข็งจำนวนมากพุ่งออกมาจากพื้นดิน แทงทะลุร่างของริชาร์ดจนสิ้นใจ ริชาร์ดตายอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่าอะไรที่พรากชีวิตเขาไป เคลาส์ใช้นิ้วจิ้มลงบนร่างของเขาอีกครั้ง แช่แข็งร่างนั้นจนกลายเป็นน้ำแข็งทั้งร่าง ‘เฮ้อ ถ้าความสามารถน้ำแข็งของฉันพัฒนาไปถึงระดับนั้น ฉันคงแช่แข็งเขาแล้วทำให้แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ โดยไม่เหลือหลักฐานไว้เลย’ เขาคิดอย่างเศร้าใจ เขาย้ายไปที่สระน้ำ สัมผัสมันเพื่อคืนสภาพให้กลับไปเป็นเหมือนตอนที่ยังมีน้ำเต็มสระ เขาหันมองไปรอบๆ ก่อนจะพบจุดที่เหมาะสม “เกรย์ มานี่หน่อย” เขาเรียกเกรย์เข้ามา เมื่อเกรย์มาถึง เขาบอกสิ่งที่ต้องการทำและเกรย์ก็เห็นด้วย เขาต้องการซ่อนศพของริชาร์ดไม่ให้ใครเห็น ดังนั้นเขาจึงให้เกรย์เจาะช่องไว้ภายในกำแพงของสระน้ำ เขาค่อยๆ วางร่างที่ถูกแช่แข็งลงในสระ ก่อนจะควบคุมน้ำให้พาร่างนั้นเข้าไปในช่องที่เตรียมไว้ เกรย์ปิดผนึกมันไว้ ราวกับว่าริชาร์ดไม่เคยอยู่ที่นี่มาก่อน “ถ้าเราหาวิธีซ่อมสวนนี่ได้ เราก็คงไม่ต้องกลัวว่ามันจะทำให้พวกยามสงสัย” เกรย์กล่าวอย่างครุ่นคิด “ช่างมันเถอะ เราควรเริ่มงานกันได้แล้ว และออกไปให้เร็วที่สุด” เคลาส์เสนอ คนอื่นๆ พยักหน้าก่อนจะใช้ทางลับเดิมที่ริชาร์ดกับสมิธเคยใช้ตอนไปเอาไวน์มาให้พวกเขา เรย์โนลด์รับหน้าที่แบกสมิธที่หมดสติไว้บนบ่า ซึ่งมันทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดแต่เคลาส์กลับรู้สึกสนุก ทั้งคู่มักจะเห็นความลำบากของอีกฝ่ายเป็นเรื่องตลก นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมพวกเขาถึงหัวเราะใส่กันเสมอเวลาที่มีใครสักคนตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก วอยด์คือคนที่เราส่งไปล่วงหน้า เขาจะเป็นคนเตือนหากมีทหารยามหรือคนรับใช้อยู่แถวนี้ หลังจากผ่านโถงทางเดินไปสองแห่งและเลี้ยวอีกสามครั้ง พวกเขาก็มาถึงห้องของสมิธภายในเวลาไม่ถึงสามนาที เมื่อเข้าไปในห้อง เกรย์กวาดสายตามองหาจุดที่สมิธบอกว่าซ่อนไวน์ไว้ ห้องนี้มีขนาดประมาณสิบห้าตารางเมตร มีเตียงขนาดใหญ่อยู่ข้างใน ที่น่าแปลกคือมีโต๊ะและเก้าอี้วางอยู่ใกล้กับหน้าต่างที่เปิดกว้าง พร้อมผ้าม่านที่ห้อยลงมา เมื่อมองไปยังมุมซ้ายสุดของห้อง เกรย์ก็พบจุดที่เขาสามารถใช้เข้าไปในห้องน้ำได้ ‘เขาบอกว่าเก็บไว้ที่นั่น’ เขาเดินอย่างระมัดระวังเข้าไปในห้องน้ำ เห็นอ่างอาบน้ำ ผ้าเช็ดตัว และตู้เก็บของที่มีหีบใบใหญ่วางอยู่ เกรย์เดินเข้าไปตรวจสอบหีบใบนั้น มันดูเก่าคร่ำคร่าเล็กน้อย ซึ่งถือว่าแปลกมากเมื่อดูจากสถานะของสมิธ “หมอนี่มันแปลกคนจริงๆ” เกรย์กล่าวพลางผลักหีบออกไปด้านข้าง เขาเคาะเบาๆ ลงบนจุดที่เคยมีหีบวางอยู่ เขารู้ได้ทันทีว่ามันกลวงจากเสียงที่ได้ยิน สมิธแค่สร้างกำแพงบางๆ ขึ้นมาบังไว้ ในฐานะผู้ใช้พลังธาตุดิน เขาเคาะนิ้วลงไปบนนั้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ผลลัพธ์ต่างจากครั้งก่อนที่ทำได้เพียงแค่ส่งเสียง กำแพงบางๆ ที่สมิธสร้างไว้เลื่อนออกไปด้านข้างโดยแทบไม่ต้องออกแรง และเกรย์ก็ต้องอ้าปากค้างกับจำนวนเหยือกไวน์ที่เขาพบข้างในนั้น มีอยู่อย่างน้อยยี่สิบเหยือก ‘หมอนี่รักไวน์ของมันจริงๆ’ เขาคิดในใจขณะที่ค้นหาขวดไวน์ที่สมิธนำออกมา ใช้เวลาอยู่พักหนึ่ง แต่ในที่สุดเขาก็หามันเจอหลังจากลองชิมไวน์รสชาติต่างๆ เกือบสองนาที เขาเลือกเก็บขวดที่เขาคิดว่ารสชาติดีไว้ ส่วนที่เหลือก็ทิ้งไว้ที่เดิม หลังจากเก็บไวน์แล้ว เขาก็ออกจากห้องน้ำ คนอื่นๆ กำลังรอเขาอยู่ในห้อง เรย์โนลด์วางสมิธไว้บนเตียงเพราะการแบกเขาไว้ตลอดเวลานั้นไม่สะดวกนัก เคลาส์และอลิซนั่งอยู่บนเตียง ทั้งหมดหันมามองทางเขาเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า “เราควรจะ…” เกรย์ชะงักกลางคันก่อนจะพูดต่อ “ซ่อนตัวเร็ว มีคนมา” เขารีบกลับเข้าไปในห้องน้ำแล้วซ่อนตัวอยู่ในตู้เสื้อผ้า เคลาส์และเรย์โนลด์รีบมุดลงไปใต้เตียง ขณะที่อลิซซ่อนตัวอยู่หลังผ้าม่านหน้าต่าง พวกเขาปล่อยสมิธทิ้งไว้บนเตียง พยายามทำให้ดูเหมือนว่าเขาหลับไปแล้ว ตึก! ตึก! แอ๊ด... เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ก่อนที่หญิงสาวคนหนึ่งจะเดินเข้ามา เธออายุประมาณยี่สิบปลายๆ ดูจากเครื่องแต่งกายแล้วก็เดาได้ไม่ยากว่าเธอเป็นสาวใช้ในวิลล่าแห่งนี้ เธอมีผมยาวสีน้ำตาลเข้ม รูปร่างเพรียวบางสมส่วน ใบหน้ารูปไข่ที่ดูธรรมดา และดวงตาสีฟ้า “คุณชายคะ หลับหรือยังคะ?” เธอถามพลางกะพริบขนตายาวขณะเดินเข้าใกล้เตียง เมื่อไม่ได้รับคำตอบจากสมิธที่หมดสติอยู่ เธอจึงเดินไปยังห้องน้ำ “งั้นฉันไปล้างหน้าล้างตาหน่อยดีกว่า” นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่สมิธทำให้เธอเงียบไปแบบนี้ แต่ทุกครั้งที่เธอขึ้นไปบนเตียง เขาจะคอยกอดเธอไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปในวินาทีถัดไป เคลาส์และเรย์โนลด์ที่ได้ยินแบบนั้นต่างหันมามองหน้ากันด้วยความเสียดายอย่างสุดซึ้ง ‘ทำไมฉันถึงไม่เลือกซ่อนในห้องน้ำกันนะ!’