Chapter 240: Immune To It พวกเขากลับมาที่สวนอีกครั้ง “มีใครคิดว่าเรื่องนี้มันดูน่าสงสัยบ้างไหม?” เกรย์ถามกลุ่มของเขา “ฉันว่านะ” เคลาส์และอลิซพยักหน้า เรย์โนลด์สพยักหน้าตามหลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังใช้ความคิดว่าทำไมคนอื่นถึงมองว่าสถานการณ์นี้มันน่าสงสัย “ถ้าข้อสันนิษฐานของฉันถูกต้อง ในไวน์พิเศษของพวกนั้นต้องมีอะไรบางอย่างผสมอยู่ ฉันอาจจะคิดผิดก็ได้ แต่นี่มันทำให้ฉันรู้สึกว่าพวกเขากำลังวางแผนอะไรบางอย่างกับเราอยู่แน่” เกรย์พูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมา พวกเขาทุกคนต่างรู้ดีว่าริชาร์ดกับสมิธไม่มีทางเข้าหาพวกเขาด้วยเจตนาที่ดี และเมื่อพิจารณาจากความเกลียดชังที่พวกนั้นมีต่อเคลาส์โดยเฉพาะแล้ว พวกนั้นคงยอมตายดีกว่าที่จะเอาไวน์พิเศษมาให้เขาดื่ม พวกเขาอาจจะยอมให้คนอื่นได้ แต่สำหรับเคลาส์แล้ว ไม่มีทางเป็นไปได้แน่นอน “ใช่ ยิ่งเห็นท่าทางที่ไอ้หมอนั่นเกลียดฉัน ฉันว่ามันคงอยากจะฆ่าฉันมากกว่าอะไรบนโลกนี้เสียอีก” เคลาส์พูดพร้อมหัวเราะเบาๆ ระหว่างการสนทนาก่อนหน้านี้ มีหลายครั้งที่เขาสัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันรุนแรงที่แผ่ออกมาจากร่างของสมิธ แม้แต่ริชาร์ดเองบางครั้งก็ยังปิดบังเอาไว้ไม่อยู่ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้ใส่ใจหรอกว่าพวกมันกำลังวางแผนจะทำอะไร! เมื่อต้องเผชิญกับพลังที่เหนือกว่า แผนการเหล่านั้นก็ไม่อาจช่วยพวกมันได้ ทุกคนที่นี่ต่างมั่นใจว่าตนสามารถจัดการริชาร์ดหรือสมิธได้ในการโจมตีเพียงครั้งเดียว แม้แต่เคลาส์ก็ยังจัดการพวกมันได้โดยไม่ต้องเหนื่อยแรงอะไรมากนัก “งั้นเราจะทำยังไงกันดี?” เรย์โนลด์สถาม “จะกลับเลยไหม?” เกรย์เลิกคิ้วถาม “ไม่ เราต้องการเหรียญพวกนั้น ไม่มีทางที่ฉันจะเดินเท้ากลับไปที่เมืองลูนาร์หรอกนะ” เคลาส์ปฏิเสธความคิดที่จะกลับไป ‘ให้ฉันช่วยทดสอบให้พวกนายก็ได้นะ’ วอยด์ที่นอนขดตัวอยู่บนตักของอลิซเอ่ยกับเกรย์ ‘เดี๋ยวสิ นายจะไม่เป็นไรเหรอถ้าโดนยาพิษนั่นเข้าไป?’ เกรย์ถามด้วยความสงสัย ‘ตราบใดที่ยาพิษนั่นไม่ได้รุนแรงถึงขั้นฆ่าสัตว์อสูรระดับหกขั้นสูงสุดได้ในทันที ฉันก็ไม่เป็นไรหรอก’ วอยด์ตอบอย่างมั่นใจ ‘ว้าว! นายมีภูมิคุ้มกันพิษสูงขนาดนั้นเลยเหรอ?’ เกรย์ถามด้วยความประหลาดใจ ‘แน่นอน ต่อให้เป็นสัตว์อสูรมีพิษระดับหกก็ทำอะไรฉันไม่ได้หรอก’ วอยด์ยืดตัวขึ้นอย่างภาคภูมิใจ พยายามอวดศักยภาพของตัวเอง ‘อืม น่าทึ่งจริงๆ’ เกรย์รู้สึกทึ่งในความสามารถของวอยด์อีกครั้ง หากเขานับไม่ผิด สัตว์อสูรระดับหกนั้นน่าจะอยู่ในระดับที่สูงกว่าระดับโอเวอร์ลอร์ด ซึ่งก็คือระดับเซจ! วอยด์เป็นเพียงสัตว์อสูรระดับสี่ แต่กลับไม่ได้รับผลกระทบจากพิษของสัตว์อสูรระดับหก นี่มันสุดยอดไปเลย! “พวกนาย วอยด์จะเป็นคนทดสอบให้เอง” เกรย์เชื่อมั่นในตัววอยด์ร้อยเปอร์เซ็นต์ ในเมื่อวอยด์บอกว่าทำได้ ก็แปลว่ามันทำได้จริงๆ หลังจากที่วอยด์ช่วยรับการโจมตีให้เขาในครั้งนั้น ความผูกพันระหว่างเขากับมันก็เพิ่มขึ้นจนถึงระดับที่คาดไม่ถึง หากก่อนหน้านี้อยู่ที่เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ ตอนนี้มันก็พุ่งเกินร้อยเปอร์เซ็นต์ไปไกลแล้ว “ดีเลย!” เคลาส์อุทานออกมา “มันจะปลอดภัยแน่เหรอ?” อลิซถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อเทียบกับเคลาส์แล้ว เธอใส่ใจวอยด์มากกว่าเขาเยอะ หากไม่ใช่เพราะวอยด์ช่วยรับการโจมตีให้เกรย์ เคลาส์ก็คงไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันมากนัก “ไม่ต้องห่วง เขาบอกว่าเขาไม่เป็นไร” เกรย์ยืนยันกับเธอ “ถ้าอย่างนั้นก็ได้” อลิซลูบขนของวอยด์ก่อนจะเสริมว่า “ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็อย่าฝืนนะ เข้าใจไหม” วอยด์พยักหน้าหงึกๆ ทำให้หลุดหัวเราะออกมา เกรย์และพวกผู้ชายคนอื่นๆ ยังคงไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงได้รู้สึกว่าทุกการกระทำของวอยด์ดูน่ารักไปเสียหมด ‘สงสัยจะเป็นเรื่องของสาวๆ ล่ะมั้ง’ พวกเขาคิด “แล้วถ้ามันไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะจัดการได้ล่ะ?” จู่ๆ เรย์โนลด์สก็ถามคำถามสำคัญที่พวกเขาทุกคนมองข้ามไป หากวอยด์บอกว่ายาพิษนั่นไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาสามารถกำจัดออกไปได้หลังจากที่มันเข้าสู่ร่างกาย นั่นก็คงเป็นปัญหา เพราะการปฏิเสธไวน์ดูจะเป็นเรื่องที่แปลกเกินไป “เราก็ปฏิเสธไปสิ ไม่เห็นจะยาก พวกมันจะมาบังคับให้เราดื่มได้ที่ไหน” เคลาส์ยักไหล่โดยไม่ยี่หระ ‘ฉันสร้างมิติขนาดเล็กในปากของพวกนายเพื่อเป็นทางผ่านให้ไวน์ไหลผ่านไป แล้วส่งมันไปไว้หลังดอกไม้พวกนั้นก็ได้นะ’ วอยด์เสนอ ‘ทำได้ด้วยเหรอ?’ เกรย์ถาม ‘แน่นอน ฉันสร้างเดี๋ยวนี้เลยก็ได้’ วอยด์กล่าว ‘แล้วนายยกเลิกมันได้ตลอดเวลาไหม?’ เกรย์ถามต่อ ‘ได้สิ’ วอยด์พยักหน้า ‘โอเค งั้นทำตอนนี้เลย เดี๋ยวสิ... แล้วเวลาทำแบบนั้นพวกเราจะยังคุยกันได้อยู่ไหม?’ เกรย์ถามเพื่อความแน่ใจ คงดูแปลกพิลึกถ้าพวกเขาพูดไม่ได้ ‘ไม่รู้สิ เอาอย่างนี้ละกัน เมื่อไหร่ที่พวกมันเอาเครื่องดื่มมา ถ้ามันไม่ใช่สิ่งที่พวกนายจะกำจัดพิษได้ เดี๋ยวฉันจะสร้างมิติเล็กๆ ตอนที่พวกนายอ้าปากเอง’ วอยด์เสนอแผน ‘แบบนั้นยิ่งดีเลย’ เกรย์ตอบตกลงทันที หลังจากตกลงกันได้ พวกเขาก็รอริชาร์ดกับสมิธ โดยเคลาส์บอกแผนการให้วอยด์รับรู้ เขายังไม่รู้ว่าคลังสมบัติของเมืองนี้อยู่ที่ไหน ถึงจะรู้ว่าอยู่ในวิลล่าของนายกเทศมนตรี แต่เขาก็ยังไม่รู้ตำแหน่งที่แน่ชัด สองนาทีต่อมา ริชาร์ดและสมิธก็กลับมาพร้อมเหยือกไวน์หยกและถ้วยเงินหกใบ ทั้งคู่ยิ้มแย้มแจ่มใสเมื่อเดินเข้ามา ริชาร์ดเป็นคนรินไวน์ให้ทุกคนด้วยตัวเอง จังหวะที่เขากำลังจะนั่งลง “นายลืมใครไปคนหนึ่งหรือเปล่า” จู่ๆ เคลาส์ก็พูดขึ้น “หือ!” ริชาร์ดและสมิธมองไปรอบๆ อย่างงุนงง ในเมื่อเห็นได้ชัดว่ามีคนอยู่แค่หกคน และพวกเขาก็เอาถ้วยเงินมาหกใบ แล้วพวกเขาจะลืมใครไปได้อย่างไร? “ไม่นะ ฉันว่านายเข้าใจผิดแล้ว ที่นี่มีแค่หกคนเท่านั้น” สมิธกล่าว “นายลืมเจ้าตัวเล็กนี่ไปนะ” เคลาส์ชี้ไปที่วอยด์ “เอ่อ!” ริชาร์ดถึงกับพูดไม่ออกเมื่อเห็นว่าเคลาส์หมายถึงใคร ‘แมวเนี่ยนะ? กล้าดียังไงถึงบอกให้ฉันรินเครื่องดื่มให้แมว?’ มุมปากของริชาร์ดกระตุกสองสามครั้ง “การกลับไปเอาถ้วยมาให้แมวเนี่ย มันเกินไปหน่อยหรือเปล่า?” เขาถามหลังจากรวบรวมสติได้ “ฉันก็ว่างั้นแหละ เพราะงั้นนายนั่นแหละที่เป็นคนจัดการ” เคลาส์ชี้ไปที่สมิธ ดวงตาของสมิธเกือบเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความโกรธจัด! เป็นการดูหมิ่นกันเกินไปแล้ว! เขาอดทนต่อไปไม่ได้อีก เคลาส์หัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นปฏิกิริยาของอีกฝ่าย เขาเลื่อนถ้วยของตัวเองให้วอยด์ก่อนจะคว้าเหยือกไวน์มาถือไว้ “ฉันว่าแบบนี้ก็จบเรื่องแล้ว” “นายจะดื่มจากเหยือกเลยเหรอ?” ริชาร์ดถามด้วยความประหลาดใจ “ใช่ มีปัญหาอะไรเหรอ?” เคลาส์เลิกคิ้ว “ไม่หรอก อันที่จริงมันสมบูรณ์แบบมาก” ริชาร์ดยิ้ม เคลาส์เป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในกลุ่ม การกำจัดเคลาส์ให้ได้ก่อนจึงเป็นเรื่องที่ดียิ่งกว่า วอยด์จิบไวน์นั้นเข้าไป ในขณะที่คนอื่นๆ ต่างรอคอยผลการทดสอบด้วยความอยากรู้อยากเห็น