บทที่ 1116: อ่อนแอ! บรรยากาศภายในลานกว้างแข็งค้างขึ้นมาในทันใด สายลมโชยพัดผ่านไป แต่มันกลับไม่อาจสลายบรรยากาศที่ตึงเครียดนี้ได้... ต่อหน้าป้ายหยกสีเลือดในมือของหลิงเฉวียน แม้แต่ผู้อาวุโสชุดดำทั้งสองก็ไม่กล้าทำสิ่งใด ป้ายหยกเลือดนี้มีอำนาจกดดันอันมหาศาลภายในตระกูลกู่ แม้แต่คนทั้งสองก็ยังไม่กล้าเมินเฉยต่อมันโดยง่าย สายตาของเซียวเหยียนหันไปมองหลิงเฉวียน ทันใดนั้นก็หยุดชะงักลงบนใบหน้าที่ดุดันของอีกฝ่าย ความเย็นเยียบค่อยๆ ก่อตัวขึ้นภายในดวงตาสีดำสนิทของเซียวเหยียน... ดวงตาของซวินเอ๋อร์หยุดอยู่ที่ป้ายหยกสีเลือดในมือของหลิงเฉวียนชั่วครู่ ใบหน้าของนางก็เริ่มดูอันตรายขึ้นมาก นางไม่คาดคิดเลยว่าเจ้าคนผู้นี้จะมีป้ายหยกเลือดไว้ในครอบครอง! “หลิงเฉวียน ถอยไปกับข้าตอนนี้ แล้วข้าจะถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น!” ซวินเอ๋อร์สูดลมหายใจเบาๆ ดวงตาที่สดใสของนางจ้องมองหลิงเฉวียนขณะเอ่ยขึ้นช้าๆ มุมปากของหลิงเฉวียนกระตุกเล็กน้อย ครู่ต่อมาเขาจึงส่ายหน้าช้าๆ ยิ่งซวินเอ๋อร์แสดงท่าทีเช่นนี้ จิตสังหารในใจของเขาก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น “คุณหนู นี่เป็นคำสั่งจากท่านผู้อาวุโส ข้าไม่มีสิทธิ์ที่จะไม่ปฏิบัติตาม!” สีหน้าของซวินเอ๋อร์ค่อยๆ สงบลงเมื่อเผชิญกับคำพูดของหลิงเฉวียน นางกล่าวเสียงนุ่มว่า “ได้ ถ้าเช่นนั้นข้าจะจำเรื่องนี้เอาไว้...” ใบหน้าของหลิงเฉวียนเปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่อ่อนนุ่มของซวินเอ๋อร์ ในใจเขารู้ดีว่าคราวนี้เขาทำให้ซวินเอ๋อร์โกรธจัดจริงๆ แล้ว “ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้าขยะจากตระกูลเซียวตัวนี้! ต่อให้ต้องเสี่ยงกับการทำให้คุณหนูไม่พอใจในวันนี้ ข้าก็จะมอบความทรงจำที่ไม่มีวันลืมให้กับเจ้าขยะนี่ให้ได้!” สีหน้าของหลิงเฉวียนดูน่ากลัวยิ่งขึ้น ดวงตาที่ราวกับสัตว์ป่าของเขามุ่งตรงไปที่เซียวเหยียน หลังจากนั้นมือที่ถือป้ายหยกเลือดก็ค่อยๆ บีบแน่นจนเกิดเสียงร้าวแผ่วเบาออกมา “เจ้าจะตามข้าไปดีๆ หรือจะให้ข้าใช้กำลังลากตัวเจ้าไป?” เสียงแหบพร่าและเย็นเยียบถูกเปล่งออกมาจากปากของหลิงเฉวียนช้าๆ เซียวเหยียนมองไปยังหลิงเฉวียน มุมปากของเขาเผยให้เห็นส่วนโค้งที่ดุดันและเย็นชา ในที่สุดเจ้าคนผู้นี้ก็ปลุกจิตสังหารในใจของเขาให้ตื่นขึ้นได้สำเร็จ “เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าทุกอย่างจะยังเหมือนเดิมกับเมื่อก่อน?” หลิงเฉวียนหัวเราะด้วยความโกรธจัดเมื่อได้ยินคำพูดของเซียวเหยียน เขากล่าวว่า “เอาล่ะ ดูท่าเจ้าคงปฏิเสธที่จะกลับไปตระกูลกู่กับข้าสินะ?” เซียวเหยียนยิ้มพร้อมกับพยักหน้า มีหรือที่เขาจะไม่รู้ว่าหลิงเฉวียนกำลังหาข้ออ้างเพื่อโจมตีเขา แต่คนฝ่ายนั้นจะไปรู้ได้อย่างไรว่าตัวเขาเองก็กำลังคิดแบบเดียวกันอยู่? ในเมื่อมีความแค้นจากเมื่อก่อน หากเขาปล่อยให้หลิงเฉวียนจากไปแบบนี้ ตัวเขาคงดูไร้น้ำยาเกินไปหน่อยกระมัง? ยิ่งไปกว่านั้น เซียวเหยียนในตอนนี้ต้องการให้ผู้บัญชาการกองทัพเงาดำทราบว่า แม้ในอดีตอีกฝ่ายจะสามารถพรากซวินเอ๋อร์ไปจากเขาได้อย่างง่ายดาย แต่ในตอนนี้ ผู้บัญชาการผู้นี้ได้สูญเสียคุณสมบัติที่จะทำเช่นนั้นแล้วหากเซียวเหยียนไม่อนุญาต! หลิงเฉวียนยิ้มออกมาเช่นกันเมื่อเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเซียวเหยียน จิตสังหารอันดุดันและเย็นชาที่ซ่อนอยู่ในรอยยิ้มนั้น แม้แต่คนตาบอดก็ยังสัมผัสได้ “วันนี้ ข้าจะทำให้เจ้าได้รู้ว่า ไม่ว่าเจ้าจะดิ้นรนอย่างไร ในสายตาของตระกูลกู่ เจ้าก็เป็นได้แค่เพียงมดปลวก เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าตระกูลของเจ้าที่แม้แต่คุณสมบัติในการย่างกรายเข้าสู่ที่ราบภาคกลางยังไม่มี จะยังเป็นตระกูลเซียวตระกูลเดิมที่เจ้าเคยรู้จัก?” หลิงเฉวียนก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ออร่าอันกว้างใหญ่และทรงพลังพุ่งพล่านออกจากร่างราวกับภูเขาไฟที่กำลังปะทุ แผ่ซ่านไปทั่วท้องฟ้า! “ถ้าเจ้ากล้าก้าวเข้ามาอีกก้าว... เจ้าได้ตายแน่...” เสียงนุ่มนวลและอ่อนโยนดังขึ้นกะทันหัน ในขณะเดียวกัน ร่างสง่างามในชุดขาวก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเซียวเหยียน ไอสีเทาค่อยๆ ลอยขึ้นจากร่างของเสี่ยวอีเซียน ดวงตาของหลิงเฉวียนหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเห็นเสี่ยวอีเซียนปรากฏตัว ด้วยความสามารถของเขา ย่อมสัมผัสได้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวของนาง... “คิดจะพึ่งพาสตรีหรือไง? ตอนนั้นเจ้าพึ่งพาซู่เฉียนจากสำนักใน คราวนี้เจ้ากลับต้องให้สตรีมาปกป้อง แล้วเมื่อไหร่เจ้าถึงจะพึ่งพาตัวเองได้บ้าง? หากบรรพบุรุษของเจ้าล่วงรู้เรื่องนี้ในปรโลก ข้าว่าเขาคงนอนตายตาไม่หลับกระมัง?” สายตาของหลิงเฉวียนเปลี่ยนมาจ้องที่เซียวเหยียน น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยและดูแคลน “ประการแรก ตราบใดที่เป็นพลังที่สามารถควบคุมได้ นั่นก็คือพลังที่เป็นของตนเอง คำพูดไร้เดียงสาอย่างการพึ่งพาผู้อื่นมีแต่จะทำให้คนอื่นหัวเราะเยาะเจ้าเท่านั้น หากเจ้าไม่ใช้ชื่อของตระกูลกู่คอยหนุนหลัง ตัวเจ้าที่มีพลังเพียงระดับโต้วจงห้าดาวจะมีปัญญาทำอะไรได้?” เซียวเหยียนขยับมุมปากเล็กน้อย รอยยิ้มของเขาเริ่มเย็นเยียบจนถึงกระดูก “ประการที่สอง เจ้าไม่มีคุณสมบัติที่จะกล่าวถึงบรรพบุรุษของตระกูลเซียว... “ประการที่สาม ในการจัดการกับเจ้า... ไม่จำเป็นต้องมีใครมาช่วยข้าหรอก...” เซียวเหยียนยิ้มมองหลิงเฉวียนที่ใบหน้ากระตุกซ้ำๆ ขณะที่เขาพูด หลังจากนั้นเซียวเหยียนก็ดึงเสี่ยวอีเซียนและบอกให้นางหลบไปด้านข้างเบาๆ “เจ้า...” คิ้วของเสี่ยวอีเซียนขมวดเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงแรงดึงของเขา “เจ้าคงไม่ได้คิดว่าข้าไม่มีปัญญาจัดการกับคนระดับนี้หรอกนะ?” เซียวเหยียนหันไปมองเสี่ยวอีเซียนแล้วถามด้วยรอยยิ้ม เสี่ยวอีเซียนส่ายหน้าอย่างจนใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น นางทำได้เพียงยอมทำตามความต้องการของเขา คนที่ชื่อหลิงเฉวียนผู้นี้เป็นคนที่นางรังเกียจอย่างที่สุดจริงๆ “พี่เซียวเหยียน ท่านไม่ต้องยั้งมือ ข้าจะรับผิดชอบผลที่ตามมาเอง” ซวินเอ๋อร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา การที่คนที่มีบุคลิกเย็นชาและไม่แยแสโลกเช่นนางเอ่ยคำเหล่านี้ออกมา เห็นได้ชัดว่าหลิงเฉวียนทำให้โกรธเคืองถึงเพียงไหนในวันนี้ ผู้อาวุโสชุดดำทั้งสองที่อยู่ข้างๆ ต่างสบตากันเองแล้วพ่นลมหายใจออกมาอย่างขมขื่น พวกเขาตำหนิหลิงเฉวียนในใจที่ไม่รู้จักกาลเทศะ เขาคิดหรือว่าการถือป้ายหยกเลือดจะทำให้เขาทำอะไรตามใจชอบได้? พวกเขาพอจะนึกภาพออกว่าต่อให้เจ้าคนผู้นี้จะกลับตระกูลกู่ได้สำเร็จ แต่จุดจบในอนาคตของเขาย่อมไม่ใช่เรื่องดีแน่ เซียวเหยียนยิ้ม สายตาหันไปมองรอบๆ ลานกว้าง เขาประสานมือแล้วกล่าวว่า “ท่านผู้อาวุโสเย่จง นี่เป็นเพียงเรื่องส่วนตัว ไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลเย่ โปรดปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกเราสักครู่เถิด” “คุณชายเซียวเหยียนช่างพูดเล่นไปแล้ว ลืมเรื่องที่ดินตรงนี้ไปได้เลย ตราบใดที่คุณชายเอ่ยปาก ต่อให้เป็นคฤหาสน์ตระกูลเย่ทั้งหลัง ชายชราผู้นี้ก็จะไม่คัดค้านแม้แต่นิดเดียว...” เย่จงซึ่งอยู่นอกลานกว้างรีบตอบกลับด้วยรอยยิ้ม ตระกูลเย่ถูกดึงดูดมาเพราะเสียงอสูรยักษ์สี่ปีกเขาเดียวบนท้องฟ้า ยิ่งกว่านั้นเขาก็พอจะเข้าใจว่าคนที่เกี่ยวข้องกับเซียวเหยียนล้วนไม่ใช่คนธรรมดา ตระกูลเย่คงไม่อาจหาญกล้าไปล่วงเกินพวกเขาได้ เซียวเหยียนแสยะยิ้ม สายตามองไปยังหลิงเฉวียนที่สีหน้าดูอึมครึมแล้วกล่าวว่า “ผู้บัญชาการหลิงเฉวียน เจ้าจะสู้คนเดียวหรือจะรุมเข้ามาพร้อมกัน?” สายตาของเซียวเหยียนกวาดผ่านร่างนับสิบคนที่ติดตามหลิงเฉวียนมา คนพวกนี้ค่อนข้างแข็งแกร่งทีเดียว ทว่าคนที่แกร่งที่สุดในกลุ่มกลับมีพลังแค่เพียงจุดสูงสุดของระดับโตวหวงเท่านั้น ซึ่งไม่คู่ควรแก่การใส่ใจของเขาเลย “อย่ามาทำเป็นโอหังต่อหน้าข้า! แค่ข้าคนเดียวก็เกินพอที่จะจัดการเจ้า!” หลิงเฉวียนแสยะยิ้มอย่างดุร้าย เขาคว้ามือกลางอากาศทันใด ประกายสายฟ้าก็สั่นไหวอยู่บนฝ่ามือ แสงสีเงินยืดขยายออกและกลายเป็นหอกสายฟ้าเล่มยาว หลังจากที่หอกถูกสร้างขึ้น หลิงเฉวียนก็กระทืบเท้าลงบนพื้นแล้วทะยานร่างขึ้นสู่ท้องฟ้า ปลายหอกในมือชี้ตรงมาที่เซียวเหยียนจากระยะไกลพลางหัวเราะเย็นชา “วันนี้ ข้าจะขอดูให้เห็นกับตาว่า เจ้าขยะจากตระกูลเซียวอย่างเจ้า มีคุณสมบัติอะไรถึงได้ทำตัวโอหังนัก” เซียวเหยียนยิ้มบางๆ จิตสังหารแผ่ซ่านในดวงตา ร่างกายเคลื่อนไหวเพียงชั่วพริบตาก็ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า เขากวาดมือคว้าไม้บรรทัดหนักซวนเหว่ยขึ้นมาถือไว้ในมือ ฉิ! ความเย็นเยียบในดวงตาของหลิงเฉวียนพุ่งพล่านทันทีที่เซียวเหยียนปรากฏตัว หอกในมือสั่นไหวพร้อมกับแสงสายฟ้าที่ลุกโชน ทันใดนั้นหอกก็สะบัดออกเปลี่ยนเป็นสายฟ้าสายใหญ่ เคลื่อนที่ราวกับมังกรพุ่งเข้าหาเซียวเหยียนพร้อมกับเสียงคำรามกึกก้อง! ดวงตาของเซียวเหยียนจ้องมองหอกสายฟ้าที่พุ่งเข้ามาอย่างสงบนิ่ง เขาไม่ได้แสดงท่าทีว่าจะหลบหลีกแม้แต่น้อย เปลวเพลิงสีเขียวหยกลุกโชนขึ้นบนไม้บรรทัดหนักก่อนจะฟาดฟันลงไปอย่างรุนแรง! “เคร้ง!” ไม้บรรทัดหนักมาพร้อมกับเปลวเพลิงสีเขียวหยกฟาดฟันแหวกอากาศเข้าปะทะกับสายฟ้ารูปมังกร ประกายไฟกระจายไปทั่วทุกทิศทาง! ทั้งสองร่างสั่นสะท้านจนต้องถอยหลังไปหลายก้าวในจังหวะที่ปะทะกัน ในขณะเดียวกันสีหน้าของหลิงเฉวียนก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด พลังอันมหาศาลที่ส่งผ่านหอกเข้ามาทำให้ฝ่ามือของเขารู้สึกชาไปหมด! “ไอ้หนู เจ้ามีพลังพละกำลังไม่เบาเลยนี่!” หลิงเฉวียนหัวเราะด้วยความโกรธ ร่างกายเคลื่อนไหวทิ้งไว้เพียงภาพติดตาที่จุดเดิม ครั้งต่อไปที่เขาปรากฏตัว เขาได้พุ่งมาอยู่ตรงหน้าเซียวเหยียนเพียงระยะห่างไม่กี่ก้าวแล้ว เขาตวัดหอกสายฟ้าดูราวกับงูสีเงินที่กำลังเต้นระบำอย่างรวดเร็ว แทงเข้าใส่จุดตายทุกจุดบนร่างกายของเซียวเหยียนอย่างรวดเร็วและเล่ห์เหลี่ยม “ระบำอสรพิษสายฟ้า!” ฉิ ฉิ ฉิ! ภาพติดตาของปลายหอกนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นในอากาศ ทว่าร่างกายของเซียวเหยียนกลับพลิ้วไหวดุจภาพมายาในจังหวะนี้ เขาหลบหลีกทักษะหอกอันคมกริบของหลิงเฉวียนได้อย่างฉิวเฉียดทุกกระบวนท่า... ความเย็นเยียบวาบผ่านดวงตาของหลิงเฉวียนเมื่อเห็นความคล่องแคล่วอันลึกลับของเซียวเหยียน ฝ่ามือของเขาทุบลงบนด้ามหอกอย่างแรง พลังที่ระเบิดออกกะทันหันทำให้หอกสายฟ้าพุ่งออกไปราวกับลูกธนูจากหน้าไม้ แม้แต่ห้วงมิติก็ยังฉีกขาดตลอดทางจนเกิดเป็นรอยแยกสีดำสนิท “ฉิ!” หอกยาวพุ่งออกไปด้วยความเร็วปานสายฟ้า ทว่ามือเปลวเพลิงกลับพุ่งออกมาในจังหวะที่มันเกือบจะปะทะกับหน้าอกของเซียวเหยียน มือเปลวเพลิงนี้คว้าหมับเข้าที่ตัวหอกและหยุดแรงพุ่งไปข้างหน้าของมันไว้อย่างแน่นหนา เซียวเหยียนกำมือแน่น หอกยาวก็หักออกเป็นเสี่ยงๆ กลายเป็นงูสายฟ้าจำนวนนับไม่ถ้วนซึ่งท้ายที่สุดก็ดับสลายกลายเป็นความว่างเปล่าเมื่อเปลวเพลิงลุกโชนขึ้น... “ทักษะหอกที่ฉาบฉวยพวกนี้ไร้ประโยชน์สิ้นดี!” รอยยิ้มเย็นชาปรากฏบนใบหน้าของเซียวเหยียนขณะทำลายหอกของหลิงเฉวียน ทักษะหอกอาจจะเร็ว แต่ภายใต้การครอบคลุมของพลังวิญญาณของเซียวเหยียน ทุกอย่างก็ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง สีหน้าของหลิงเฉวียนเผยความตกตะลึงเป็นครั้งแรกหลังจากหอกถูกทำลาย ร่างของหลิงเฉวียนถอยหลังกรูด ในขณะเดียวกันมือทั้งสองข้างก็ประทับตราด้วยความเร็วปานสายฟ้า เป็นตราประทับที่เซียวเหยียนคุ้นเคยเป็นอย่างดี มันคือ วิชาประทับเทพ! “เพลิงสวรรค์สามแปรผัน! แปรผันที่หนึ่ง!” เซียวเหยียนแค่นหัวเราะในใจ ด้วยพลังของเขาในตอนนี้ การใช้เพลิงสวรรค์สามแปรผันเป็นสิ่งที่ทำได้เกือบจะในทันที เขาฝึกฝนการแปรผันขั้นแรกนี้จนถึงระดับเชี่ยวชาญสูงสุดแล้ว! หลังจากสิ้นเสียงเย็นชา ออร่าของเซียวเหยียนก็ทะยานขึ้นกะทันหัน มันพุ่งสูงจนอยู่ในระดับเดียวกับพลังของหลิงเฉวียน ร่างกายเคลื่อนไหวพร้อมประกายสีเงินวูบวาบ หลังจากนั้นเขาก็ปรากฏตัวต่อหน้าหลิงเฉวียนราวกับภูตผี สีหน้าเย็นเยียบวาบผ่านดวงตาสีดำสนิท “ประทับเปิดภูผา!” ความเร็วของเซียวเหยียนทำให้ใจของหลิงเฉวียนสั่นสะท้าน ตราประทับในมือของหลิงเฉวียนประสานเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็วและพุ่งออกไปข้างหน้าทันที! “มาดูซิว่าเจ้าจะเปิดภูผาได้อย่างไร!” หมัดที่หนักแน่นของเซียวเหยียนไร้ซึ่งกระบวนท่าฉาบฉวยใดๆ พุ่งเข้าปะทะกับฝ่ามือของหลิงเฉวียนที่เพิ่งซัดออกมา เปลวเพลิงสีเขียวหยกพุ่งพล่านในจังหวะนี้! เซียวเหยียนไม่มีทางคุ้นเคยกับประทับเปิดภูผานี้ไปมากกว่านี้อีกแล้ว เขารู้ดีว่าจุดไหนคือจุดที่ปล่อยพลัง และจุดอ่อนของมันอยู่ที่ไหน หมัดนี้ปะทะเข้ากับจุดศูนย์กลางบนฝ่ามือของหลิงเฉวียนที่เป็นจุดที่พลังจะกระจายตัวได้ง่ายที่สุด! “ปัง!” เปลวเพลิงสาดกระจายไปทั่วท้องฟ้า และเสียงกระดูกร้าวเบาๆ ก็ดังขึ้นจากข้อมือของหลิงเฉวียน เหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผากของเขาในทันที! ทว่าความอดทนทางจิตใจของหลิงเฉวียนถือว่าไม่เลวเลย เขารีบก้าวถอยหลังหลังจากถูกเซียวเหยียนโต้กลับอย่างรุนแรง นอกจากนี้มือข้างหนึ่งของเขายังพยายามประทับตราอีกครั้ง ทว่าก่อนที่ตราประทับจะประสานสมบูรณ์ มือเปลวเพลิงข้างหนึ่งก็โผล่ออกมาคว้าหมับเข้าที่มือของเขาไว้แน่น! “ทักษะหอกของเจ้ามันฉาบฉวย ตราประทับของเจ้าก่อตัวช้าเกินไป และลมปราณของเจ้าก็น้อยนิด... เจ้าช่างอ่อนแอเสียยิ่งกว่าที่ข้าคาดไว้เสียอีก น่าผิดหวังจริงๆ ข้าขอมอบคำนิยามให้เจ้าคำเดียว...” มือของเซียวเหยียนคว้าฝ่ามือของหลิงเฉวียนไว้แน่นพลางส่ายหัวช้าๆ ดวงตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความเวทนาเมื่อมองใบหน้าที่ซีดเผือดของอีกฝ่าย “อ่อนแอ!”