บทที่ 244: บุกประชิด เซียวเหยียนและคนอื่นๆ นั่งอยู่ในโถงกว้าง ส่วนสมาชิกที่เหลือของ ‘กลุ่มทหารรับจ้างพยัคฆ์ทะเลทราย’ เริ่มจัดการทำความสะอาดสำนักงานใหญ่ที่กลายเป็นความโกลาหล บางครั้งเมื่อมีทหารรับจ้างเดินผ่านห้องโถง พวกเขาจะเหลือบมองด้วยสายตาเคารพไปยังชายหนุ่มที่นั่งข้างโต๊ะซึ่งกำลังยิ้มอย่างอบอุ่นขณะจิบชาเบาๆ ความรู้สึกหวาดกลัวที่พวกเขาเคยมีต่อการกระทำอันดุร้ายของเซียวเหยียนคงอยู่ได้ไม่นานก่อนจะค่อยๆ จางหายไปจากใจของทหารรับจ้างเหล่านี้ พวกเขาทุกคนต่างเป็นคนที่คุ้นเคยกับการเลียเลือดจากคมดาบ ความแข็งแกร่งทางจิตใจของพวกเขาย่อมเหนือกว่าคนทั่วไปมาก ยิ่งไปกว่านั้น เนื่องจากโม่หร่านเป็นศัตรูของ ‘กลุ่มทหารรับจ้างพยัคฆ์ทะเลทราย’ จึงไม่มีค่าพอที่ใครจะแสดงความสงสารแม้แต่น้อย เพราะพวกเขาเข้าใจชัดเจนว่าหากวันนี้เซียวเหยียนมาไม่ทัน โม่หร่านก็คงไม่ปรานีในการสังหารพี่น้องของพวกเขาอย่างแน่นอน (หมายเหตุผู้แปล: คำว่าพี่น้องในที่นี้ไม่ได้หมายถึงพี่น้องร่วมสายเลือด แต่หมายถึงคนที่สนิทสนมกันมาก) เซียวเหยียนถือถ้วยชาอุ่นๆ พลางเหลือบมองทหารรับจ้างที่กำลังวุ่นวายอยู่ด้านนอก บนเก้าอี้ข้างเขามีไห่โปตงซึ่งใบหน้ายังคงเฉยเมย คนผู้นี้ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นราชันย์น้ำแข็งไม่ได้แสดงรอยยิ้มที่เป็นมิตรแต่อย่างใด แม้ว่าเสี่ยวติงและเสี่ยวลี่จะมีความสัมพันธ์กับเซียวเหยียนก็ตาม “ท่านอาวุโสไห่เป็นสหายของข้า นิสัยของท่านอาจจะแปรปรวนไปบ้าง ฮ่าๆ แต่เขาเป็นผู้ที่แข็งแกร่งอย่างแท้จริง” เซียวเหยียนเหลือบมองไห่โปตงที่ยังคงเงียบงันตั้งแต่เข้ามาในห้อง เขาทำได้เพียงส่ายหัวอย่างจนใจและพูดกับเสี่ยวติงและเสี่ยวลี่ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยรอยยิ้ม เสี่ยวติงยิ้มและพยักหน้า หางตาของเขากวาดผ่านไห่โปตง ประสาทสัมผัสบอกเขาอย่างเลือนรางว่าภายใต้ร่างกายที่ผอมบางและหลังค่อมของชายชราผู้เย็นชานี้ มีพลังงานที่น่าสะพรึงกลัวซ่อนอยู่ “เค่อ เค่อ ผู้ที่แข็งแกร่งย่อมมีนิสัยของผู้ที่แข็งแกร่ง ไม่เช่นนั้นเขาจะแสดงเอกลักษณ์ของตนออกมาได้อย่างไร?” เสี่ยวติงหัวเราะเบาๆ และพูดติดตลก เซียวเหยียนหัวเราะตาม จากนั้นเขาได้สอบถามถึงอาการบาดเจ็บของเสี่ยวลี่ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อยและถามว่า “พวกท่านบอกข้าได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไม ‘กลุ่มทหารรับจ้างทราย’ ถึงมีคนเก่งๆ เพิ่มขึ้นมากมายขนาดนี้ แล้วเกิดอะไรขึ้นกับเด็กหญิงตัวน้อยที่ชื่อชิงหลิน?” เมื่อได้ยินคำถามของเซียวเหยียน รอยยิ้มบนใบหน้าของเสี่ยวติงก็ค่อยๆ หายไป เขาหัวเราะขมขื่นและถอนหายใจก่อนจะครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังเรียบเรียงคำพูด อีกพักใหญ่ต่อมาเขาจึงกล่าวช้าๆ ว่า “ครึ่งเดือนก่อน ชิงหลินไม่กลับมาหลังจากออกไปข้างนอกครั้งหนึ่ง หลังจากเราสืบดู ดูเหมือนว่านางจะถูกใครบางคนจับตัวไป ในจุดที่นางหายตัวไป เราพบร่องรอยของการต่อสู้อันดุเดือด ที่นั่นยังมีเกล็ดงูที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดสด ซึ่งข้าคิดว่ามันถูกถลกออกมาจากอสรพิษเพลิงสองหัวของชิงหลิน” “สามารถเอาชนะอสรพิษเพลิงสองหัวและจับตัวชิงหลินไปได้ อีกฝ่ายต้องเป็นระดับโต่วหลิงเป็นอย่างน้อย” นิ้วของเซียวเหยียนเคาะเบาๆ บนพื้นโต๊ะขณะขมวดคิ้วแน่น เขาถามอย่างไม่แน่ใจว่า “แต่ใครกันที่จะลงมือกับชิงหลิน? นางเป็นเพียงเด็กหญิงตัวเล็กๆ โต่วหลิงคนไหนกันที่ลดตัวลงมาเล่นงานนาง?” “พวกเราเองก็ไม่แน่ใจนัก” เสี่ยวติงยิ้มขมขื่นและส่ายหัว เขาพูดต่อว่า “มันเป็นวันที่สองหลังจากชิงหลินหายตัวไป เมื่อ ‘กลุ่มทหารรับจ้างทราย’ เริ่มกลืนกินหรือกวาดล้างอิทธิพลอื่นๆ ในเมืองอย่างกะทันหัน ด้วยความแข็งแกร่งของ ‘กลุ่มทหารรับจ้างทราย’ ในเมืองทะเลทรายหิน นอกจากพวกเราและกลุ่มทหารรับจ้างอื่นอีกสองสามกลุ่มแล้ว ไม่มีทางที่กองกำลังที่เหลือจะต้านทานพวกเขาได้ ดังนั้นภายในไม่ถึงห้าวัน กองกำลังอ่อนแออื่นๆ ในเมืองก็ถูกพวกเขากวาดล้างจนหมดสิ้นอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้า” “ในเวลานี้ กลุ่มทหารรับจ้างที่แข็งแกร่งกว่าจึงตระหนักถึงเจตนาของพวกเขา ในที่สุดพวกเราก็รวมตัวเป็นพันธมิตรเพื่อต่อสู้กับ ‘กลุ่มทหารรับจ้างทราย’ ตามการคำนวณของเรา ต่อให้ ‘กลุ่มทหารรับจ้างทราย’ จะมีลั่วปู้ซึ่งเป็นระดับต้าโต่วซือ ก็เป็นไปไม่ได้ที่บริษัทจะเอาชนะพันธมิตรของเราได้ง่ายๆ แต่ในอีกไม่กี่วันต่อมา ต้าโต่วซือหนึ่งคนและโต่วซืออีกจำนวนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นภายใน ‘กลุ่มทหารรับจ้างทราย’ อย่างกะทันหัน” “ภายใต้ความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาลของฝ่ายตรงข้าม พวกเราก็เริ่มตื่นตระหนกกันเอง ท้ายที่สุดแล้วมันเป็นพันธมิตรหลวมๆ ที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นในนาทีสุดท้าย จึงไม่มีความยึดเหนี่ยวมากนัก ผลก็คือภายใต้สถานการณ์ที่สู้กันเอง กลุ่มทหารรับจ้างอีกสามกลุ่มลงเอยด้วยการถูกทำลายหนึ่งกลุ่ม ยอมจำนนหนึ่งกลุ่ม และอีกหนึ่งกลุ่มเลือกที่จะออกจากเมืองหลังจากจ่ายค่าตอบแทนมหาศาลให้กับ ‘กลุ่มทหารรับจ้างทราย’ เพื่อขอสันติ” “สำหรับพวกเรา เนื่องจาก ‘กลุ่มทหารรับจ้างพยัคฆ์ทะเลทราย’ เป็นกระดูกชิ้นที่เคี้ยวยากที่สุดสำหรับพวกเขา เราจึงถูกเก็บไว้เป็นกลุ่มสุดท้าย นั่นคือคำอธิบายว่าทำไมถึงเกิดเรื่องวันนี้ขึ้น หากเจ้ามาถึงช้ากว่านี้อีกนิด ข้าเกรงว่า ‘กลุ่มทหารรับจ้างพยัคฆ์ทะเลทราย’ คงถูกกวาดล้างไปแล้ว” เสี่ยวติงถอนหายใจ “พวกท่านรู้เบื้องหลังของคนที่จู่ๆ ก็เข้าร่วมกับ ‘กลุ่มทหารรับจ้างทราย’ หรือไม่?” เซียวเหยียนลูบถ้วยชาอุ่นๆ อย่างช้าๆ ขณะถามเบาๆ “พวกเราไม่แน่ใจ” เสี่ยวติงส่ายหัว สีหน้าครุ่นคิดปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา และครู่ต่อมาก็ลังเลใจก่อนจะกล่าวว่า “ข้ารู้สึกว่าการหายตัวไปของชิงหลินน่าจะเกี่ยวข้องกับผู้ที่แข็งแกร่งซึ่งจู่ๆ ก็เข้าร่วมกับ ‘กลุ่มทหารรับจ้างทราย’ หลังจากทั้งหมด จังหวะเวลาของเหตุการณ์ทั้งสองดูเหมือนจะบังเอิญเกินไป” “อสรพิษเพลิงที่ชิงหลินครอบครองน่าจะมีเพียงไม่กี่คนที่รู้ แล้วทำไมพวกเขาถึงเลือกที่จะโจมตีนาง?” เซียวเหยียนขมวดคิ้วและนิ้วที่เคาะโต๊ะก็หยุดลงกะทันหัน เขาพึมพำในใจว่า “อย่าบอกนะว่าเป็นเพราะเนตรบุปผาอสรพิษมรกตสามชั้น?” “พวกเราเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น” เสี่ยวติงและเสี่ยวลี่สบตากัน ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มขมขื่น “พวกท่านอาจไม่รู้ แต่ข้าคิดว่าลั่วปู้คนนั้นน่าจะรู้” เซียวเหยียนลุกขึ้นนั่งและยิ้ม เขาพูดว่า “ข้าจะไปหาเขาและดูว่าความกล้าของเขามันมาจากไหนกันแน่ ในขณะเดียวกันก็จัดการเรื่องนี้ให้จบ” “อืม พวกเราจะไปรวมคนสักหน่อย แล้วค่อยไปด้วยกัน พวกเขามีคนเยอะ” เสี่ยวติงเสนอความเห็น “ตามใจพวกท่านเถอะ” ในเรื่องนี้เซียวเหยียนไม่ได้คัดค้านอะไร เขาพยักหน้า ลุกขึ้นยืนและมุ่งหน้าไปที่ประตู เมื่อเดินผ่านไห่โปตง เขาจึงยิ้มและพูดว่า “ท่านอาวุโสไห่ ท่านอยากจะไปด้วยกันไหม?” “ข้าเองก็เบื่อที่จะอยู่เฉยๆ ที่นี่ งั้นข้าจะตามเจ้าไปดูความสนุกหน่อยแล้วกัน แต่อย่าคิดจะให้ข้าลงมือเชียวล่ะ ค่าจ้างสำหรับข้าถือว่าแพงมากนะ” ไห่โปตงหัวเราะเบาๆ เซียวเหยียนยิ้มและพยักหน้าก่อนจะก้าวเดินออกจากโถง เบื้องหลังของเขา ไห่โปตงเดินตามมาอย่างเกียจคร้าน ถัดไปด้านหลัง เสี่ยวติงและเสี่ยวลี่รวบรวมสมาชิกฝีมือดีกว่าห้าสิบคนอย่างรวดเร็ว กลุ่มคนทั้งหมดบุกออกจากสำนักงานใหญ่อย่างก้าวร้าว ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าขณะมุ่งหน้าไปยังเขตของ ‘กลุ่มทหารรับจ้างทราย’ โดยตรง เตรียมตัวที่จะลงมือฆ่า บนถนนสายหลัก เมื่อผู้คนที่สัญจรไปมาเห็นกลุ่มทหารรับจ้างหน้าตาดุร้ายที่จู่ๆ ก็พุ่งออกมาเช่นนี้ พวกเขาก็รีบหลีกทางให้ทันที สายตาแปลกประหลาดจับจ้องมาที่กลุ่มคนเหล่านี้ เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นในหมู่พวกเขา “นั่นไม่ใช่สมาชิกของ ‘กลุ่มทหารรับจ้างพยัคฆ์ทะเลทราย’ หรอกหรือ? ทำไมพวกเขาถึงกล้าออกมาในช่วงเวลานี้? ไม่กลัว ‘กลุ่มทหารรับจ้างทราย’ หรือไง?” “ชิ ข้าเพิ่งได้ยินจากสมาชิกของ ‘กลุ่มทหารรับจ้างทราย’ ว่าภารกิจของพวกเขาครั้งนี้ล้มเหลว ต้าโต่วซือของพวกเขาก็ตายในน้ำมือของ ‘กลุ่มทหารรับจ้างพยัคฆ์ทะเลทราย’ ตอนนี้ดูเหมือนเจ้าพวกนี้จะตั้งใจไปหาเรื่อง” “อะไรนะ? ต้าโต่วซือคนนั้นของ ‘กลุ่มทหารรับจ้างทราย’ ตายแล้ว? คนที่สามารถต่อกรกับต้าโต่วซือได้ไปโผล่ที่ ‘กลุ่มทหารรับจ้างพยัคฆ์ทะเลทราย’ ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?” “ใช่แล้ว นั่นไงชายหนุ่มชุดดำที่เป็นหัวหน้ากลุ่ม ฮิฮิ ตกใจมากสินะ? แต่ต้าโต่วซือที่ชื่อโม่หร่านถูกเขาฆ่าตายต่อหน้าทุกคนจริงๆ” คนเดินผ่านไปมาผู้หนึ่งซึ่งดูเหมือนจะรู้ข้อมูลวงในมองไปยังชายหนุ่มร่างผอมที่อยู่หน้ากลุ่มทหารรับจ้างด้วยสายตาเคารพขณะกล่าวด้วยรอยยิ้ม “บ้าจริง จะเป็นไปได้ยังไง? ข้าเกรงว่าชายหนุ่มคนนั้นอายุยังไม่ถึงยี่สิบเลยด้วยซ้ำ จะเอาชนะต้าโต่วซือได้ยังไง?” ผู้คนที่อยู่รอบตัวคนพูดต่างตะลึงงันและมีใบหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ “เชอะ รอชมไปเถอะ ครั้งนี้ข้าคิดว่า ‘กลุ่มทหารรับจ้างทราย’ คงโชคร้ายสุดๆ ใครใช้ให้พวกมันทำตัวอวดดีในช่วงนี้กันล่ะ ฮิฮิ” คนเดินผ่านไปมาหัวเราะอย่างสะใจ ภายใต้สายตาของผู้คนจำนวนมากในเมือง กลุ่มของเซียวเหยียนผ่านถนนไปหลายสาย และสิบนาทีต่อมา สำนักงานใหญ่ของ ‘กลุ่มทหารรับจ้างทราย’ ที่มีรั้วรอบขอบชิดดุจถังเหล็กก็ปรากฏแก่สายตาทุกคน ในขณะนี้ ‘กลุ่มทหารรับจ้างทราย’ ได้รับข้อมูลเรื่องโม่หร่านถูกฆ่าตายเรียบร้อยแล้ว ดังนั้นที่ประตูทางเข้าจึงมีทหารรับจ้างจำนวนมากถืออาวุธวาววับเดินตรวจตรา ใบหน้าที่ตึงเครียดของพวกเขาดูเคร่งขรึมอย่างยิ่ง เมื่อพวกเขาสังเกตเห็นกลุ่มใหญ่ของ ‘กลุ่มทหารรับจ้างพยัคฆ์ทะเลทราย’ ปรากฏตัวที่ปลายถนน ความตื่นตระหนกก็ถาโถมเข้าสู่ใบหน้าของพวกเขาทันที ทหารรับจ้างสองสามคนใช้ทั้งมือและเท้าตะเกียกตะกายวิ่งเข้าไปในประตูใหญ่เพื่อรายงานเรื่องนี้ เมื่อเห็นทหารรับจ้างของ ‘กลุ่มทหารรับจ้างทราย’ ร่างกายสั่นสะเทือนเล็กน้อยขณะถืออาวุธและรวมตัวกันอยู่ที่ประตูใหญ่ กลุ่มของเซียวเหยียนก็ค่อยๆ หยุดลงที่หน้าทางเข้า “นี่เป็นเขตของ ‘กลุ่มทหารรับจ้างทราย’ พวกเจ้าทั้งหมดมาทำอะไรที่นี่?” เมื่อเห็นกลุ่มชายร่างใหญ่หน้าตาดุร้ายขวางหน้าประตู ทหารรับจ้างร่างผอมคนหนึ่งคำรามออกมาด้วยท่าทางที่กล้าหาญแต่ภายในใจกลับอ่อนแอ “ไปเรียกไอ้ลั่วปู้ให้เอาตูดมันออกมาซะ” เซียวเหยียนแคะเล็บตัวเองก่อนจะเงยหน้าขึ้นพูดกับเจ้าคนนั้นด้วยรอยยิ้ม ความเงียบเข้าปกคลุม เมื่อเห็นชายหนุ่มชุดดำที่ยืนอยู่หน้าสุด ทหารรับจ้างทุกคนที่ประตูต่างนิ่งเงียบ จากปากของคนที่เพิ่งกลับมาจาก ‘กลุ่มทหารรับจ้างพยัคฆ์ทะเลทราย’ เมื่อครู่นี้ พวกเขารู้แล้วว่าต้าโต่วซือคนนั้นตายอย่างน่าอนาถในน้ำมือของชายหนุ่มที่กำลังยิ้มอย่างอบอุ่นผู้นี้ “ช่างเถอะ ข้าจะเข้าไปหามันเอง” เมื่อเห็นทหารรับจ้างนิ่งเงียบ เซียวเหยียนยิ้มอย่างจนใจและก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ “ฮัว ฮัว” ทันทีที่เซียวเหยียนก้าวไปข้างหน้า ทหารรับจ้างที่ประตูต่าง