Chapter 238: อันดับเตาปรุงยาฟ้าดิน “โอสถสลายอาถรรพ์” สามตัวอักษรสีดำจางๆ ถูกเขียนไว้บนแผ่นหนังเก่าแก่ที่ส่งกลิ่นอายของกาลเวลาออกมาจางๆ สายตาของอดัมกวาดมองไปบนแผ่นหนังนั้นด้วยรอยยิ้มในแววตา เมื่อสายตาของเขาไล่ไปอ่านถึงสรรพคุณของเม็ดยาที่ถูกบันทึกไว้บนแผ่นหนัง รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ยิ่งเด่นชัดขึ้น “นี่เป็นโอสถระดับหก มันมีคุณสมบัติพิเศษในการทำลายผนึกส่วนใหญ่ได้ หลังจากใช้แล้ว มันยังสามารถสร้างภูมิคุ้มกันต่อผนึกชนิดนั้นภายในร่างกายได้ด้วย ในอนาคตหากต้องพบเจอกับผนึกแบบเดิมอีก ผู้นั้นจะมีโอกาสทำลายผนึกนั้นได้” “จุ๊ๆ นี่มันของดีจริงๆ...” อดัมกวาดสายตาขึ้นลงบนแผ่นหนังเก่าแก่แล้วอดไม่ได้ที่จะเดาะลิ้น เขาไม่คาดคิดว่าสิ่งนี้จะไม่เพียงแค่ทำลายผนึกได้เท่านั้น แต่ยังทำให้ร่างกายของคนที่เคยถูกผนึกมีภูมิคุ้มกันเพิ่มขึ้นในอนาคต เพียงแค่คุณสมบัตินี้ก็เพียงพอแล้วที่จะสมชื่อโอสถระดับหก “มันเป็นของดีอยู่แล้ว เมื่อก่อนเพื่อที่จะได้สูตรยานี้มา ข้าต้องจ่ายราคาที่ทำให้หัวใจยังคงเจ็บปวดทุกครั้งที่นึกถึง...” ไห่ปอตงยิ้มอย่างขมขื่นขณะจ้องมองอดัมด้วยความกระตือรือร้น “ฮ่าๆ ไม่ว่าราคาจะคืออะไร แต่มันก็ไม่คุ้มที่จะกล่าวถึงเมื่อเทียบกับการที่ท่านได้ฟื้นคืนพลังระดับโต่วหวงกลับมา” อดัมกล่าวปลอบ จากนั้นเขาก็เก็บสูตรยาเก่าแก่นี้เข้าแหวนเก็บของต่อหน้าไห่ปอตงโดยไม่เกรงใจ ในโลกของนักปรุงยา มีกฎที่ไม่เป็นทางการอยู่ข้อหนึ่ง ผู้ใดที่ต้องการให้นักปรุงยาช่วยหลอมเม็ดยาโดยใช้สูตรพิเศษ ไม่เพียงแต่ต้องเตรียมสูตรยาด้วยตนเองเท่านั้น แต่ยังต้องเตรียมวัตถุดิบทางยามาด้วย ยิ่งไปกว่านั้น สูตรยาเหล่านี้มักจะถูกจัดการตามใจนักปรุงยา ซึ่งรวมถึงโอกาสที่นักปรุงยาจะถือครองสูตรยานั้นไว้เสียเอง การกระทำเช่นนี้ถือเป็นเรื่องปกติที่พบเห็นได้ทั่วไป ในโลกของนักปรุงยา การสร้างสูตรยาไม่ใช่เรื่องง่าย มันไม่ใช่แค่การหยิบปากกาขึ้นมาบันทึกสูตรเหมือนอย่างที่ใครหลายคนจินตนาการ ในระหว่างกระบวนการสร้างสูตรยา นักปรุงยาต้องใช้พลังวิญญาณของตนเองเป็นดั่งน้ำหมึก แล้วใช้ปากกาวาดลวดลายด้วยพลังวิญญาณเพื่อให้ได้สูตรยาที่สมบูรณ์... เมื่อใช้สูตรยา นักปรุงยาจำเป็นต้องใช้พลังวิญญาณแทรกซึมเข้าไปในสูตรยาเพื่อรับข้อมูลสำคัญในการหลอมที่ซ่อนอยู่ภายใน ยกตัวอย่างเช่น ปริมาณของวัตถุดิบที่ต้องใช้ อุณหภูมิของเปลวไฟ ฯลฯ สิ่งเหล่านี้คือกิจที่นักปรุงยาต้องให้ความสำคัญสูงสุดในการหลอมโอสถ ไม่ว่าความสามารถในการหลอมของนักปรุงยาจะโดดเด่นเพียงใด หากเขาไม่มีข้อมูลเหล่านี้ เขาก็จำเป็นต้องทดสอบอยู่หลายครั้งกว่าจะสามารถหลอมเม็ดยาที่บันทึกไว้ในสูตรได้สำเร็จ อย่างไรก็ตาม... ในระหว่างกระบวนการทดลอง เขามีแนวโน้มที่จะทำลายวัตถุดิบหายากไปมากมาย ซึ่งนั่นจะเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่หลวง ดังนั้น ไห่ปอตงจึงไม่สามารถทำซ้ำสูตรยานี้ได้แม้จะครอบครองมันมานานพอสมควร เมื่อเขาเห็นการกระทำของอดัม มุมปากของเขาก็กระตุกโดยไม่ตั้งใจ ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาได้แต่ส่ายหัวอย่างหมดอาลัยและยอมให้อดัมยึดเอาสิ่งที่เขาอุตส่าห์หามาได้อย่างยากลำบากไปฟรีๆ หลังจากเก็บสูตรยา ‘โอสถสลายอาถรรพ์’ ด้วยรอยยิ้ม อดัมก็เบนสายตาไปที่กองวัตถุดิบยาขนาดใหญ่บนโต๊ะ วัตถุดิบเหล่านี้ถือเป็นของหายากทั้งหมด จำนวนหนึ่งในนั้นอาจมีราคาไม่ต่ำกว่าห้าแสนเหรียญทองหากนำไปวางประมูล แม้ราคาจะสูงลิ่ว แต่ของเหล่านี้ก็หาได้ยากยิ่ง ท้ายที่สุดแล้วตราบใดที่คนผู้นั้นมีความรู้เรื่องของมีค่า เขาจะไม่นำสมุนไพรหายากเหล่านี้ออกไปประมูลเด็ดขาด เพราะวันหนึ่งเขาอาจพบนักปรุงยาที่ต้องการวัตถุดิบเหล่านี้ และหากเป็นเช่นนั้น เขาอาจได้รับการแลกเปลี่ยนที่น่าพอใจยิ่งกว่า บางทีอาจเป็นเพราะกลัวความล้มเหลว วัตถุดิบส่วนใหญ่ที่ไห่ปอตงเตรียมมาจึงมีถึงสองถึงสามชุด มันวางเต็มโต๊ะต่อหน้าคนทั้งสอง อดัมตรวจสอบวัตถุดิบยาหลายชนิดอย่างละเอียดถี่ถ้วน เมื่อไม่พบสิ่งใดขาดหายไป เขาก็พยักหน้า จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นมองไห่ปอตงที่กำลังเฝ้ามองเขาอย่างตั้งใจแล้วกล่าวว่า “ท่านผู้อาวุโส ข้าคิดว่าท่านคงทราบดีว่ามีโอกาสที่ความล้มเหลวจะเกิดขึ้นได้ในการหลอมโอสถ ก่อนที่ข้าจะเริ่มหลอม ข้าต้องขอกล่าวในสิ่งที่ฟังดูไม่รื่นหูนัก ข้ามีความมั่นใจในการหลอมโอสถระดับหกอยู่บ้าง แต่ข้าไม่กล้ารับประกัน ดังนั้นหากด้วยเหตุผลใดก็ตามที่ทำให้การหลอมล้มเหลว ความรับผิดชอบนี้...” “ข้ารู้ เจ้าไม่ต้องรับผิดชอบ... พวกนักปรุงยาก็เป็นแบบนี้กันทุกคน อย่าบอกนะว่าข้าจะบังคับให้เจ้าอยู่ที่นี่หากเจ้าทำพลาด?” เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ไห่ปอตงก็โบกมือและยิ้มขมขื่น “ฮ่าๆ ในเมื่อท่านผู้อาวุโสเข้าใจ นั่นก็ดีที่สุด... ข้าสงสัยว่าท่านพอจะเตรียมห้องเงียบๆ ให้ข้าสักห้องได้หรือไม่? ในระหว่างที่ข้ายังไม่ออกมา ท่านห้ามให้ใครรบกวนข้าเป็นอันขาด รวมทั้งตัวท่านด้วย ท่านผู้อาวุโส” อดัมเก็บวัตถุดิบทั้งหมดเข้าแหวนเก็บของและกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ตามข้ามา” ไห่ปอตงพยักหน้าและมุ่งหน้าไปยังประตูข้าง อดัมเดินตามหลังเขาไปอย่างใกล้ชิด หลังจากผ่านประตูข้างเข้าไป ก็ปรากฏทางเดินที่ค่อนข้างมืด อดัมเดินตามไห่ปอตงไปได้ระยะหนึ่งก่อนจะหยุดลงหน้าประตูบานหนึ่งตามทางเดิน ประตูถูกเปิดออกและมีแสงตะเกียงสลัวๆ ส่องออกมา ภายในห้องดูสะอาดสะอ้านมาก บางทีอาจเป็นเพราะมีการทำความสะอาดบ่อยครั้ง ที่นี่เป็นสถานที่พักชั่วคราวที่ดีสำหรับการปรุงยา อดัมเดินเข้าไปในห้อง กวาดสายตามองไปรอบๆ และพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “เจ้าหนุ่ม ที่นี่ใช้ได้หรือไม่?” ไห่ปอตงถามด้วยรอยยิ้ม เมื่อเห็นอดัมพยักหน้า เขาก็กล่าวต่อ “ในเมื่อใช้ได้ งั้นก็ขอเชิญท่านหลอมโอสถที่นี่เถิด ข้าจะเฝ้าอยู่หน้าทางเดินข้างนอกนี้ ในช่วงเวลานี้เจ้าจะได้รับบรรยากาศที่เงียบสงบตามที่ต้องการ รับรองว่าจะไม่มีใครขัดจังหวะเจ้าแน่นอน” “ตกลง” อดัมพยักหน้ายิ้มๆ เขามองดูไห่ปอตงเดินจากไปแล้วใช้มือทั้งสองข้างล็อกประตูห้องอย่างเบามือ เขาหันหลังกลับและสำรวจห้องอีกครั้ง แทนที่จะรีบร้อนเริ่มทันที เขาค่อยๆ เดินก้าวไปรอบๆ ห้องอย่างช้าๆ ทุกซอกมุมถูกเขาตรวจสอบอย่างละเอียด ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาจึงเดินไปที่ข้างโต๊ะกลางห้อง นิ้วของเขาสัมผัสแหวนเก็บของและถามในใจเบาๆ “อาจารย์ มีอะไรผิดปกติหรือไม่ขอรับ?” “ไม่มี ข้าตรวจสอบแล้ว ดูเหมือนเจ้าหมอนั่นจะไม่ได้ตุกติกอะไร” เสียงของเหยาเหล่าหัวเราะตอบกลับมาในใจของอดัม เมื่อได้ยินเช่นนั้น อดัมก็พยักหน้าและตอบกลับด้วยรอยยิ้ม “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ อาจารย์ ได้เวลาเริ่มแล้ว...” ขณะที่กำลังคุยกับเหยาเหล่า นิ้วของอดัมก็ลูบแหวนเก็บของเบาๆ ทันใดนั้น กองวัตถุดิบยาทั้งหมดจากก่อนหน้านี้ก็ปรากฏขึ้นเต็มโต๊ะตรงหน้าเขา “เฮ้อ... ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าจะต้องเรียกกระดูกแก่ๆ อย่างข้าออกมาทำงานหนัก” แหวนสั่นเล็กน้อยและเหยาเหล่าก็ค่อยๆ ลอยออกมา เขาจ้องมองวัตถุดิบมากมายบนโต๊ะแล้วส่ายหัวอย่างจนใจ “แหะๆ ข้าอยากทำด้วยตัวเอง แต่ระดับนี้คือโอสถระดับหก แม้ปัจจุบันข้าจะมี ‘เพลิงสวรรค์’ แต่ก็ยังเป็นไปไม่ได้ที่จะหลอมมันสำเร็จ” อดัมโบกมือและยิ้มอย่างใสซื่อ สำหรับคำพูดของอดัม เหยาเหล่าเพียงแค่กลอกตาและบ่นพึมพำ จากนั้นเขาก็ลอยลงมาข้างโต๊ะและจัดเรียงวัตถุดิบยาบนโต๊ะใหม่อย่างไม่ใส่ใจ หลังจากนั้นเขาก็โบกฝ่ามือไปทางอดัม ทันใดนั้น แหวนสีดำโบราณบนนิ้วของอดัมก็ลอยไปอยู่ในมือของเหยาเหล่า หลังจากเหยาเหล่าจัดวางแหวนสีดำในมืออย่างระมัดระวัง เขาก็สะบัดนิ้ว เตาปรุงยาสีดำสนิทขนาดเท่าหน้าโต๊ะก็ปรากฏขึ้นในทันที เตาปรุงยาสีดำมีรูปร่างที่แข็งแกร่ง ร่างกายทั้งหมดถูกปกคลุมด้วยบรรยากาศที่เยือกเย็น ภาพวาดเปลวไฟที่ดูมีชีวิตถูกสลักอยู่บนพื้นผิวของเตาปรุงยา ภาพวาดเหล่านี้ดูราวกับของจริง อดัมยังสัมผัสได้ถึงพลังงานเปลวไฟที่เริ่มหมุนวนอยู่รอบๆ เตาปรุงยาอย่างจางๆ “เตาชั้นยอด!” สายตาของอดัมจ้องมองเตาปรุงยาสีดำที่มีกลิ่นอายอันน่าเกรงขามอย่างอดไม่ได้ที่จะชื่นชม เตาที่เขาใช้อยู่ดูด้อยกว่าของเหยาเหล่าอย่างไม่ต้องสงสัย ยิ่งไปกว่านั้น เตาปรุงยาสีดำนี้เห็นได้ชัดว่าไม่ได้มีดีแค่รูปลักษณ์ที่งดงาม จากพลังงานไฟที่รวมตัวอยู่รอบๆ โดยอัตโนมัติ มันชัดเจนว่าเป็นตัวช่วยที่ดีเยี่ยมในการหลอมโอสถ “เตาปรุงยาคือสิ่งที่สำคัญที่สุดของนักปรุงยา เตาปรุงยาที่ดีจะช่วยเพิ่มโอกาสในการหลอมเม็ดยาให้สำเร็จได้มากขึ้นอย่างมหาศาล... เตาปรุงยาใบนี้ของข้ามีชื่อที่ดุดันมาก คนอื่นๆ เรียกมันว่า ‘ปีศาจทมิฬ’ ... เคเค ตอนนั้นข้าต้องจ่ายราคาแพงมหาศาลเพื่อที่จะได้มันมา” เหยาเหล่าจ้องมองเตาสีดำที่ลอยอยู่กลางอากาศแล้วถอนหายใจออกมาด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรู้สึก “‘ปีศาจทมิฬ’? ดุดันจริงๆ...” อดัมเดาะลิ้นด้วยความชื่นชมและส่ายหัว เนื่องด้วยเขาไม่ได้คลุกคลีในโลกของนักปรุงยามากนัก เขาจึงไม่รู้ว่าชื่อนี้มีแรงดึงดูดที่น่าคลั่งไคล้เพียงใดต่อนักปรุงยา เช่นเดียวกับอันดับ ‘เพลิงสวรรค์’ ในโลกของนักปรุงยาก็มี ‘อันดับเตาฟ้าดิน’ ที่คล้ายกัน ตามชื่อที่บ่งบอก ‘อันดับเตา’ คือการบันทึกเตาปรุงยาที่สมบูรณ์แบบและโดดเด่นที่สุด มีเตาปรุงยาทั้งหมดสิบสามใบใน ‘อันดับเตา’ เตาปรุงยาแต่ละใบต่างมีมนต์เสน่ห์ที่ทำให้นักปรุงยาจำนวนนับไม่ถ้วนตามหาด้วยความปรารถนา และอันดับที่แปดใน ‘อันดับเตา’ ก็คือ ‘ปีศาจทมิฬ’... เมื่อเห็นท่าทางที่ตกตะลึงเล็กน้อยของอดัม เหยาเหล่าเพียงแค่ยิ้ม แต่เขาไม่ได้เอ่ยปากอธิบายที่มาของเตาสีดำตรงหน้า ฝ่ามือของเขาสั่นเล็กน้อยและมีเปลวไฟสีขาวเข้มข้นปกคลุมฝ่ามืออย่างรวดเร็ว เหยาเหล่าค่อยๆ วางฝ่ามือลงบนช่องไฟรูปทรงเพชรบนเตาสีดำ เขาดีดนิ้วเบาๆ และเปลวไฟสีขาวหนาก็ปกคลุมเข้าไปภายในเตา “แหะๆ ดูเหมือนอาจารย์จะให้ความสำคัญกับการหลอมครั้งนี้มาก ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่นำเตาปรุงยาออกมา” อดัมกล่าวด้วยรอยยิ้มขณะมองเปลวไฟที่พุ่งสูงขึ้นภายในเตาสีดำ เมื่อครั้งที่เหยาเหล่าหลอมโอสถในอดีต เขามักจะหลอมบนฝ่ามือโดยตรง “โอกาสล้มเหลวของโอสถระดับหกนั้นสูงมาก ยิ่งไปกว่านั้นปัจจุบันข้าเป็นเพียงดวงจิต พลังของข้าจึงอ่อนแอกว่าในอดีต ข้าจึงจำเป็นต้องอาศัยความช่วยเหลือจากเตาปรุงยาในการหลอมโอสถระดับนี้” เหยาเหล่ากล่าวเรียบๆ ฝ่ามือของเขาสะบัดผ่านโต๊ะอย่างรวดเร็วและคว้าวัตถุดิบยาจำนวนมากขึ้นมา จากนั้นเขาก็โยนพวกมันทั้งหมดลงไปในเตาปรุงยาในคราวเดียว ใบหน้าของเหยาเหล่าเรียบเฉยขณะที่ฝ่ามือออกจากเตาปรุงยา ฝ่ามือที่แห้งเหี่ยวของเขาสะบัดไปมาอย่างรวดเร็วประหนึ่งกำลังแทรกผ่านดอกไม้และเด็ดใบไม้ ตามการดีดนิ้วของเขา เปลวไฟสีขาวหนาที่ร้อนระอุภายในเตาสีดำก็ได้เปลี่ยนเป็นเปลวไฟเล็กๆ กว่าสิบสายอย่างเชื่อฟัง โดยโอบล้อมวัตถุดิบยาที่ถูกโยนเข้าไป เมื่อจ้องมองการกระทำที่ราบรื่นสุดขีดของเหยาเหล่า ใบหน้าของอดัมก็เต็มไปด้วยความอิจฉา เมื่อไหร่กันที่เขาจะถึงจุดที่สามารถทำสิ่งที่ยากเย็นเช่นนี้ได้อย่างง่ายดาย? อดัมถอนหายใจออกมาด้วยความซาบซึ้งขณะที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างๆ อย่างเงียบๆ เขาสังเกตการหลอมของเหยาเหล่าอย่างพิถีพิถัน เมื่อผู้ใดถึงจุดที่เหยาเหล่าอยู่ แทบทุกขั้นตอนหรือการเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยก็สามารถทำให้อดัมรู้สึกกระจ่างแจ้งขึ้นมาได้ทันที ในห้องลับที่เงียบสงบ เปลวไฟสีขาวหนาเต้นระบำอย่างน่าหลงใหล กลิ่นหอมจางๆ ของโอสถอบอวลไปทั่วอากาศภายในห้อง...