บทที่ 2193: ความผิดหวังเล็ก ๆ ในใจ “ฮะ... แล้วเธอล่ะ?” ซินเหยียนเอ่ยถามขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ ก่อนจะนึกเสียใจภายหลังที่โพล่งถามคำถามโง่เขลาเช่นนั้นออกไป ทว่าวาจาของหลินอี้กลับช่วยละลายบรรยากาศอันตึงเครียดให้เบาบางลง “ผมเอง... เจตนาก็ไม่ได้บริสุทธิ์นักหรอก...” หลินอี้ยิ้มที่มุมปากพลางเอ่ยอย่างทีเล่นทีจริง ”ที่ผมมาที่นี่ ไม่ใช่เพราะอยากดูหนังหรอกนะ แต่ผมเพียงอยากจะใช้เวลาอยู่ร่วมกับคุณให้มากขึ้น... และเพื่อการฝึกฝนด้วย...” ประโยคแรกของชายหนุ่มทำให้หัวใจของซินเหยียนเต้นระรัวด้วยความประหม่า ทว่าประโยคหลังกลับทำให้ความตื่นเต้นนั้นแปรเปลี่ยนเป็นความผ่อนคลายที่ปนเปไปด้วยความผิดหวังเล็ก ๆ ... นี่เขามองเธอเป็นเพียง 'เครื่องมือ' ในการฝึกปรือวิชาเท่านั้นหรือ? “ถ้าอย่างนั้น นายก็ไม่เห็นต้องมาโรงหนังเลยนี่นา พอเลิกเรียนฉันก็นั่งอ่านหนังสือในห้องเรียนอยู่แล้ว นายค่อยกลับทีหลังก็ได้...” หวังซินเหยียนเอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม “แต่นั่งดูหนังมันก็ได้บรรยากาศไปอีกแบบนะ อยู่ในห้องเรียนผมขยับเข้าไปใกล้คุณมากไม่ได้ แต่ถ้าเป็นที่นี่... มันก็ไม่เป็นไรใช่ไหมล่ะ” หลินอี้รุกต่อ “อา...” หัวใจของหวังซินเหยียนกลับมาเต้นผิดจังหวะอีกครั้ง ในจังหวะนั้นเอง ไป๋เว่ยเทาก็เดินกลับมาพร้อมกองทัพขนมเต็มอ้อมแขน ซึ่งล้วนเป็นของสมนาคุณจากคูปองกลุ่มที่เขาไปจัดการมา เขาแจกจ่ายขนมเหล่านั้นให้หลินอี้และจ้าวเซิ่งอี้อย่างถ้วนหน้า “ลูกพี่ พี่สะใภ้ซินเหยียน อยากทานอะไรไหมครับ?” ไป๋เว่ยเทาเดินเข้ามาพร้อมป๊อปคอร์นถังใหญ่และของกินเล่นอีกเพียบ “ฉันไม่ค่อยชอบทานของจุกจิกน่ะ พวกนายทานกันเถอะ” ซินเหยียนส่ายหน้าปฏิเสธนิ่มนวล “เอ๋? ไม่ทานเลยเหรอครับ?” ไป๋เว่ยเทาเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ เพราะไม่คิดว่าจะมีผู้หญิงคนไหนปฏิเสธขนมหวานในโรงหนังได้ลง “ไม่ต้องเกรงใจนะครับ!” “ไม่ได้เกรงใจหรอกจ้ะ ฉันไม่ค่อยชอบทานจริง ๆ ...” ซินเหยียนยิ้มเจื่อน “ถ้าอย่างนั้น ฉันขอหมากฝรั่งสักแพ็กแล้วกันนะ...” “ตกลงครับ!” เมื่อเห็นเธอยืนกรานเช่นนั้น ไป๋เว่ยเทาก็ไม่อาจเซ้าซี้ได้ “แล้วพี่หลินล่ะครับ?” “ผมก็ไม่ทานเหมือนกัน” หลินอี้ไม่ได้สนใจของขบเคี้ยวเหล่านั้นอยู่แล้ว ยิ่งเห็นซินเหยียนไม่ทาน เขาก็ไม่มีอารมณ์จะเพลิดเพลินกับมันเพียงลำพัง ไป๋เว่ยเทาจึงหันไปหาจ้าวเซิ่งอี้แทน ซึ่งรายนั้นเป็นพวกนักกินตัวยงอยู่แล้ว จึงรับขนมไปครึ่งหนึ่งด้วยความยินดี ส่วนไป๋เว่ยเทาก็กอบโกยส่วนที่เหลือกลับไปยังที่นั่งของตน ไม่นานนัก แสงไฟในโรงภาพยนตร์ก็ค่อย ๆ ดับวูบลง ม่านหน้าจอขยายกว้างพร้อมกับการเริ่มต้นของภาพยนตร์ มันเป็นหนังรักวัยรุ่นที่เน้นอารมณ์ละมุนละไม ซึ่งตรงกับรสนิยมของเหล่านักศึกษาในวัยนี้พอดิบพอดี ซินเหยียนถอดเสื้อคลุมออกอย่างเป็นธรรมชาติพลางขยับกายเข้าใกล้หลินอี้มากขึ้น ฝ่ายชายหนุ่มเองก็หลับตาลงนิ่งสงบ เริ่มเข้าสู่ห้วงสมาธิเพื่อโคจรเคล็ดวิชา **Art of Dragon Mastery**... เขารู้ดีว่าการจะทะลวงระดับพลังไปสู่ขั้นกลางของ Earth Class อีกครั้งในระยะเวลาอันสั้นนั้นเป็นเรื่องยาก หากไร้ซึ่งโชคชะตาหรือวาสนาพิเศษ ทว่าภารกิจหลักของหลินอี้ในยามนี้คือการบรรลุเคล็ดวิชา **Art of Dragon Mastery** ในขั้นที่สองให้สมบูรณ์ เพื่อที่เขาจะสามารถสร้างพื้นที่จัดเก็บสิ่งของภายใน **Jade Space (ห้วงมิติหยก)** ได้ หากมีมิติเก็บของนี้ หลินอี้จะสามารถพกพาสิ่งของสำคัญติดตัวไปได้ทุกที่โดยไร้กังวล สัมผัสแห่งการฝึกปรือของเขารุดหน้าไปอย่างรวดเร็วเมื่อได้สูดดมกลิ่นอายอันหอมหวานจากกายสาวของซินเหยียน ทว่าเขาก็ตระหนักได้ว่า ความเร็วในการบ่มเพาะพลังที่เพิ่มขึ้นนี้ไม่ได้มาจากเพียงแค่กลิ่นเท่านั้น—แต่เป็นเพราะการได้อยู่แนบชิดกับเธอ กลิ่นอายบริสุทธิ์เหล่านั้นจึงสามารถซึมซาบเข้าสู่จุดชีพจรผ่านทางผิวหนังและรูขุมขนได้อย่างล้ำลึก เมื่อคิดได้ดังนั้น หลินอี้จึงเข้าใจกระจ่างแจ้งว่าเหตุใดซินเหยียนถึงก้าวหน้าได้รวดเร็วที่สุดในช่วงฝึกทหาร—เพราะในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ เธอสวมเสื้อผ้าเพียงน้อยชิ้น และมักจะโน้มกายเข้าหาเขาโดยไม่รู้ตัวนั่นเอง ความกล้าของหลินอี้เริ่มทวีพูนขึ้นตามความสลัวของบรรยากาศรอบกาย เขาขยับกายเข้าหาซินเหยียนจนร่างของทั้งคู่แทบจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว... ซินเหยียนทำทีเป็นจดจ่ออยู่กับหน้าจอ ทว่าในความเป็นจริงใจของเธอกลับลอยละล่องไปไกล เมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของหลินอี้ที่เบียดชิดเข้ามา ความรู้สึกสั่นสะท้านแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง เธอส่งเสียงครางฮือในลำคอเบา ๆ ราวกับเสียงกระซิบของแมลงภู่ “นะ... นายจะทำอะไรน่ะ?” บรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความใกล้ชิดและโรแมนติกเช่นนี้ ทำให้หัวใจของหลินอี้กระตุกวูบ... มันเป็นไปไม่ได้เลยที่ชายหนุ่มจะไม่หวั่นไหวเมื่อต้องนั่งเคียงข้างหญิงสาวที่งดงามปานล่มเมือง โดยเฉพาะเมื่อเขามีความรู้สึกดี ๆ ให้แก่เธอเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว อันที่จริง เขาเริ่มมีใจให้ซินเหยียนตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกันบนรถไฟ แต่หลังจากนั้นพวกเขาก็เป็นเพียงคนรู้จัก และเขาก็ไม่ได้คิดฟุ้งซ่านอีกเมื่อมีคนรักอย่างเสี่ยวเสี่ยวอยู่เคียงข้าง ทว่าสวรรค์กลับชักนำให้เขามาพบกับซินเหยียนอีกครั้งในรั้วมหาวิทยาลัย ทั้งยังผ่านความเป็นความตายและอุปสรรคมาด้วยกันในช่วงฝึกทหาร... สิ่งเหล่านี้ได้เปลี่ยนมุมมองที่หลินอี้มีต่อเธอไปโดยสิ้นเชิง หากเป็นไปได้ การได้มีซินเหยียนเป็นหญิงคนสนิทนับเป็นเรื่องที่วิเศษยิ่ง แต่หลินอี้เองก็ยังไม่มั่นใจในท่าทีของเธอที่มีต่อเขานัก อีกทั้งเธอยังมีพันธะหมั้นหมาย แม้ที่ผ่านมาจะมีการหยอกเย้ากันบ้างจนดูคล้ายคู่รักก็ตาม ด้วยนิสัยของซินเหยียนที่เป็นคนรักความสงบ หลินอี้จึงไม่อยากทำอะไรให้เธอตื่นตกใจจนเกินไป ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จึงดำเนินไปอย่างเรียบง่ายดั่งมิตรภาพของวิญญูชน “นาย... นายขยับมาใกล้เกินไปแล้วนะ... จะทำอะไรกันแน่...” ในที่สุดหวังซินเหยียนก็กลั้นใจถามออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ “ใกล้กันแบบนี้แหละดีแล้ว...” หลินอี้ลุ่มหลงอยู่ในมวลความรู้สึกนี้ ทว่าหากเขาพูดความจริงออกไป เขาอาจจะโดนฝ่ามืออรหันต์ของเธอตบเข้าให้ หรือไม่เธอก็อาจจะสะบัดหน้าหนีไปทันที เขาจึงได้แต่ยกเรื่องการฝึกวิชามาเป็นข้ออ้าง ซึ่งเขาก็ไม่ได้โกหกเธอเสียทีเดียว “อ๋อ...” หวังซินเหยียนรับคำสั้น ๆ และไม่ได้ทักท้วงสิ่งใดอีก... แต่ธรรมชาติของมนุษย์มักจะโหยหามากขึ้นเมื่อได้รับรสหวานเพียงเล็กน้อย ในขณะที่หลินอี้เตือนตนเองไม่ให้ล่วงเกินไปมากกว่านี้ ความปีติจากการฝึกปรือที่พุ่งพล่านกลับทำให้เขาหลงลืมตัว... เขาเอื้อมหัตถ์ออกไปโอบกระชับร่างบางของซินเหยียนเข้ามาแนบอกอย่างเป็นธรรมชาติ... ซินเหยียนร่างแข็งทื่อ จ้องมองหลินอี้ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ เธอไม่คาดคิดเลยว่าเขาจะอาจหาญถึงขั้นโอบกอดเธอเช่นนี้! ต่อให้เป็นการฝึกวิชา แต่นี่มันไม่เกินไปหน่อยหรือ? เธอขมวดคิ้วมุ่น เตรียมจะผลักเขาออกและเอ่ยปากตำหนิ ทว่าเธอกลับต้องชะงักไปเมื่อเห็นว่าหลินอี้กำลังจดจ่ออยู่กับการฝึกฝนอย่างหนัก ใบหน้าของเขาดูจริงจังไร้ซึ่งแววแห่งกามราคามักมาก... แม้เธอจะไม่ใช่ผู้ฝึกยุทธ์ แต่เธอก็เคยได้ยินมาบ้างว่า ในยามที่ผู้ฝึกฝนกำลังรวมสมาธิเพื่อโคจรพลัง **Qi** นั้น ห้ามมิให้ผู้ใดรบกวนโดยเด็ดขาด มิเช่นนั้นอาจส่งผลร้ายแรงจนถึงขั้น **ธาตุไฟเข้าแทรก (Qi deviation)** ได้! ดังนั้น แม้ซินเหยียนจะรู้สึกขัดเขินจนใบหน้าแดงซ่านเพียงใดจากการถูกกอดรัด เธอก็ได้แต่กัดฟันข่มความอายและยอมทนอยู่อย่างนั้น ด้วยเกรงว่าหากเธอขัดขืนในตอนนี้ อาจจะกลายเป็นการทำร้ายเขาโดยไม่ตั้งใจ!