**บทที่ 2194: พ่อค้าจอมตื๊อ** นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หวังซินเหยียนปล่อยใจให้จมดิ่งอยู่ในอ้อมกอดของเขา ยามเมื่อนึกย้อนไปในช่วงเวลาแห่งการฝึกทหาร ทั้งคู่ต่างเคยอิงแอบแนบชิดกันเช่นนี้ในทุกค่ำคืนจนกลายเป็นความคุ้นชินที่ซึมลึกเข้าไปในความรู้สึก สำหรับหล่อนแล้ว ตราบใดที่หลินอี้ไม่ล่วงเกินจนเกินขอบเขต หล่อนก็พร้อมจะปลอบประโลมหัวใจตัวเองว่านี่เป็นเพียงการโอบกอดของเพื่อนที่แสนดีคนหนึ่งเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้น ในช่วงการฝึกทหารที่ผ่านมา มีเรื่องราวที่น่าตระหนกและชวนให้หัวใจอันบอบบางของซินเหยียนต้องสั่นสะท้านยิ่งกว่านี้เสียอีก จนกำแพงในใจของหล่อนแทบจะพังทลายลงไปสิ้นแล้ว ขณะที่หลินอี้โอบกอดหล่อนไว้ เขาก็ยังคงมุ่งเน้นไปที่การฝึกปรือพลังอย่างสงบนิ่ง และเป็นไปตามคาด... เขาไม่ได้แสดงท่าทีคุกคามหรือรุกล้ำใดๆ สิ่งนี้ช่วยให้หัวใจที่เคยบีบรัดและร่างกายที่แข็งทื่อของซินเหยียนค่อยๆ ผ่อนคลายลง ความประหม่าเริ่มมลายหายไปทีละน้อยจนความรู้สึกแปลกใหม่เริ่มเข้ามาแทนที่... *การถูกชายหนุ่มกอดเอาไว้แบบนี้ มันก็ไม่ได้แย่อะไรนักนี่นา...* ซินเหยียนพึมพำกับตัวเองในใจเพื่อหาเหตุผลมาเกลี้ยกล่อมความขัดเขิน ในวินาทีนั้น พันธะสัญญาหมั้นหมายหรือขอบเขตศีลธรรมอันเข้มงวดถูกผลักไสไปไว้ที่ส่วนลึกสุดของห้วงคำนึง หล่อนปล่อยให้จิตใจว่างเปล่า ซึมซับเอาความเงียบสงบและสันติสุขในชั่วขณะนี้เอาไว้... เหมือนดั่งคำกล่าวที่ว่า หากไม่อาจขัดขืนได้ ก็จงหลับตาลงแล้วดื่มด่ำกับมันอย่างเงียบเชียบเถิด... “พ่อหนุ่มสุดหล่อ แม่สาวสุดสวย สนใจรับของดีๆ ไปลองสักหน่อยไหมจ๊ะ?” สุ่มเสียงหนึ่งพลันแทรกซอนเข้ามาทำลายความสงัดเงียบอย่างกะทันหัน ซินเหยียนสะดุ้งสุดตัว หล่อนหันไปมองชายหนุ่มหน้าสิวที่โผล่พรวดออกมาจากความมืดอย่างไร้ร่องรอย สัญชาตญาณสั่งให้หล่อนรีบขยับกายออกห่างจากหลินอี้ทันทีด้วยความเลิ่กลั่ก ราวกับหัวขโมยที่ถูกจับได้คาหนังคาเขา หลินอี้ค่อยๆ ลืมตาขึ้น แม้สมาธิจะจดจ่ออยู่กับการฝึกปรือใน **ห้วงมิติหยก** แต่สัมผัสรับรู้อันเฉียบคมของเขายังคงเชื่อมต่อกับโลกภายนอกเสมอ เขาปรายตามองผู้มาเยือนด้วยสายตาราบเรียบ ทีแรกเขาคิดว่าเป็นผู้ชมคนอื่นที่เดินไปเข้าห้องน้ำกลางคัน แต่กลับกลายเป็นพ่อค้าเร่จอมตื๊อเสียอย่างนั้น “ผมไม่ซื้อ” หลินอี้ตอบสั้นๆ ตัดบทอย่างไม่ใยดี “โธ่ พ่อหนุ่ม อย่าเพิ่งรีบปฏิเสธสิ ลองดูก่อน!” ไอ้หนุ่มหน้าสิวดูเหมือนจะเตรียมรับมือกับการถูกปฏิเสธมาเป็นอย่างดี มันรีบล้วงเอากล่องขนาดเล็กหลายกล่องออกมาจากกระเป๋าอย่างคล่องแคล่ว “ถุงยางอนามัยอย่างดีเลยนะพี่ชาย มีทั้งแบบเรืองแสง แบบขรุขระ แบบบางเฉียบ แบบโปร่งแสง หรือจะเอาแบบมีสีสันก็มีให้เลือกเพียบ...” “พวกเราไม่ต้องการ... รีบไปให้พ้นเลยนะ...” ซินเหยียนกล่าวด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ใบหน้าของหล่อนแดงซ่านลามไปถึงใบหู ยามที่จ้องมองกองถุงยางอนามัยที่วางเรียงรายอยู่เบื้องหน้า “โถ่... คุณหนูคนสวยอย่าอายไปเลย ของของผมเนี่ยของแท้คุณภาพเกรดเอทั้งนั้น คู่รักตรงนู้นเขาก็ซื้อกันไปตั้งหลายราย!” พ่อค้าหน้าสิวยังคงรุกต่ออย่างไม่ลดละ “ดูสิ คู่รอบๆ นี้เขาซื้อกันหมดแล้ว ถ้าเกิดเขาเริ่มบรรเลงเพลงรักกันขึ้นมา แล้วคุณหนูไม่ได้เตรียมพร้อมไว้จนเกิดอารมณ์ชั่ววูบขึ้นมามันจะไม่คุ้มเอานะ...” “ก็บอกว่าไม่เอาไงคะ ทำไมคุณถึงทำแบบนี้...” หวังซินเหยียนเริ่มแสดงความไม่พอใจออกมา หล่อนยังเป็นเพียงหญิงสาวบริสุทธิ์ แถมยังไม่ได้มีสถานะเป็นแฟนของหลินอี้อย่างเป็นทางการ การถูกยัดเยียดขายของพรรค์นี้จึงเป็นเรื่องที่น่าอับอายเหลือคณา “อ้อ... ผมเข้าใจแล้ว...” ไอ้หนุ่มหน้าสิวลดเสียงต่ำลงราวกับเพิ่งตระหนักถึงความลับบางอย่าง “พี่ชาย แฟนพี่ดูท่าทางจะอารมณ์เสียขนาดนี้ หรือว่าพี่ ‘ไม่ไหว’ กันแน่? ผมมียาเสริมพลังอยู่นะ รับรองว่ากินปุ๊บ ฟิตปั๊บ!” “กระแอม...” หลินอี้รู้สึกหดหู่ใจอย่างบอกไม่ถูก แต่การจะลุกไปอัดหมัดใส่พ่อค้ากระจอกๆ แบบนี้ก็ดูจะไร้สาระเกินไป เขาไม่อยากเสียเวล