**บทที่ 2173: หน้าต่างมีหู ประตูมีช่อง** ยังไม่ทันที่บอสไป๋จะเอ่ยจบประโยค หลินอี้ก็พลันยกมือขึ้นห้ามด้วยท่วงท่าฉับไว “ประเดี๋ยวครับอาจารย์ไป๋ หน้าต่างมีหู ประตูมีช่อง... ผมขอตัวไปจัดการ ‘เรื่องรบกวน’ สักหน่อยแล้วจะกลับมาคุยต่อ!” สิ้นคำ หลินอี้ก็สาวเท้าตรงไปยังประตูห้องทำงานของบอสไป๋ ก่อนจะวาดขาเตะเข้าใส่อย่างรุนแรงทว่าแฝงเร้นไปด้วยชั้นเชิง ครานี้มันต่างจากทุกครั้ง เพราะเขาได้ผนึก *Qi* บริสุทธิ์แฝงเร้นไปกับลูกเตะนั้นด้วย... ฝ่ายอวี่พันหู่ที่ลอบฟังอยู่ด้านนอก เมื่อได้ยินหลินอี้โพล่งขึ้นว่าหน้าต่างมีหูและกำลังจะพุ่งมาจัดการ เขาก็รีบชักหูออกจากบานประตูและถอยกรูดเว้นระยะห่างทันควัน พลางแสยะยิ้มหยันในใจ *‘มุกเดิมๆ คิดจะใช้กับข้า อวี่พันหู่ผู้นี้เป็นครั้งที่สองงั้นรึ ฝันไปเถอะ!’* ทว่าสิ่งที่เขาคาดไม่ถึงก็คือ ลูกเตะของหลินอี้ดูเหมือนจะไม่ได้ใช้เรี่ยวแรงมหาศาล แต่มันกลับเปี่ยมไปด้วยพลังทำลายล้างของ *Qi* ทันทีที่ฝ่าเท้ากระทบประตูเหล็ก เสียง “ปัง!” ดังสนั่นกึกก้องปานกัมปนาท คลื่นเสียงมหาศาลสั่นสะเทือนทะลวงผ่านอากาศจนแก้วหูของอวี่พันหู่สั่นระริก ศีรษะหมุนคว้างปานโลกหมุน จนเขาเสียหลักล้มทรุดลงกับพื้น... “ไอ้บัดซบเอ๊ย...” อวี่พันหู่สบถด้วยความเจ็บปวดลึกไปถึงทรวง ไม่เพียงแต่แก้วหูจะปวดร้าวปานจะแตกเป็นเสี่ยงๆ เขายังรู้สึกอับจนปัญญา ทั้งที่คิดว่าถอยห่างออกมาแล้วแท้ๆ แต่ไฉนคราวนี้เสียงสะท้อนมันถึงได้พิสดารและทรงพลังขนาดนี้! หลังจากระเบิดลูกเตะใส่ประตูเสร็จ หลินอี้ก็เดินกลับมาที่โต๊ะทำงานของบอสไป๋ด้วยสีหน้าเรียบเฉย “เรียบร้อยครับอาจารย์” “ประตูของฉันคงพังเข้าสักวันถ้าเธอเล่นเตะเอามันแบบนี้!” บอสไป๋หัวเราะร่วนพลางกล่าว “ความจริงแล้ว บันทึกพวกนี้ไม่ใช่สิ่งที่ฉันเรียบเรียงเองหรอก แต่มันเป็นบันทึกส่วนตัวที่สืบทอดมาจากสำนักปรุงยาแห่งสวรรค์ (Sky Elixir Sect) แม้มันจะไม่ใช่ของโหลที่หาได้ทั่วไป แต่ก็ไม่ใช่ความลับขั้นสุดยอดอะไร โดยเฉพาะกับอวี่พันหู่ที่มีความสัมพันธ์ลับระหว่างตระกูลอวี่กับสำนักนั่น เขาน่าจะมีของแบบนี้ในครอบครองอยู่บ้างแล้ว ไม่จำเป็นต้องหลบๆ ซ่อนๆ จากเขาหรอก” “หึหึ กันไว้ดีกว่าแก้ครับ” ผมขยิบตาอย่างมีเลศนัย พลางนึกในใจว่าเจ้าโง่อวี่พันหู่นั่นจะหลงกลติดกับดักเดิมๆ อีกหรือเปล่า “เธอต้มตุ๋นเอาเตาหลอมยาจากเขาไปสองใบแล้ว คราวนี้ยังจะคิดหลอกเอาอะไรจากเขาอีกงั้นรึ?” บอสไป๋เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มรู้เท่าทัน “เอ่อ... อาจารย์ไป๋ทราบเรื่องนี้ด้วยเหรอครับ?” ผมยิ้มเจื่อน ไม่คิดว่าบอสไป๋จะหูตากว้างขวางถึงเพียงนี้ “ฉันพอได้ยินมาบ้าง แต่นั่นก็ดีแล้ว คราวนี้ก็ลองดูสิว่าจะรีดไถอะไรจากมันได้อีก เดี๋ยวพอถึงเวลาฉันจะช่วยสวมบทบาทสมทบโรงให้เธอเอง” บอสไป๋กล่าวอย่างอารมณ์ดี “หา?” หลินอี้เบิกตาโพลงด้วยความประหลาดใจ ผมไม่นึกเลยว่าบอสไป๋จะพูดเช่นนี้ นี่ท่านถึงขั้นจะช่วยผม ‘ต้ม’ อวี่พันหู่เชียวหรือ? “ฉันไม่ค่อยมีภาพจำที่ดีกับตระกูลอวี่สายซ่อนเร้นสักเท่าไหร่ แต่กับเธอมันถูกชะตา ถ้าฉันไม่ช่วยเธอแล้วจะไปช่วยใคร? อย่าคิดว่าคนแก่อย่างฉันจะหัวโบราณคร่ำครึนักสิ!” บอสไป๋หัวเราะชอบใจ ‘อาจารย์ไม่หัวโบราณจริงๆ นั่นแหละ...’ ผมนึกถึงวีรกรรมที่ท่านทำในคลาสเรียนช่วงหลังๆ มานี้ ท่านไม่ใช่คนหัวแข็ง แต่เป็นพวกเผด็จการที่เปี่ยมไปด้วยอารมณ์ขันเสียมากกว่า “นี่คือบันทึกประสบการณ์ส่วนตัวของนักปรุงยา เธอนำกลับไปศึกษาให้ดี ข้อมูลชุดนี้ต่างจากเคล็ดวิชาโคจรพลังขั้นต้นคราวก่อน เพราะมันคือของล้ำค่ามหาศาล อย่าให้ใครเห็นเด็ดขาด!” บอสไป๋พลันแผดเสียงดังขึ้นเพื่อให้อีกฝ่ายได้ยินชัดๆ “พยายามทำความเข้าใจมันให้ถ่องแท้ แล้วดูว่าเธอจะค้นพบความลับที่ซ่อนอยู่ข้างในได้หรือไม่!” ฝ่ายอวี่พันหู่ที่เพิ่งจะตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากพื้นและเอาหูแนบประตูอีกครั้งถึงกับสะดุ้งสุดตัว! มิน่าเล่าหลินอี้ถึงได้ระวังตัวแจขนาดนั้น... เขาเกือบจะพลาดของล้ำค่าไปแล้วจริงๆ! คำพูดของบอสไป๋ช่วยยืนยันว่าหลินอี้ไม่ได้หลอกเขา—เพราะท้ายที่สุดแล้ว บอสไป๋ก็มอบเทคนิคพื้นฐานของนักปรุงยาให้เขาไปจริงๆ! ถ้าหลินอี้ไม่โกหกเขาหลังจากที่พยายามยื้อแย่งมาขนาดนี้ เขานั่นแหละที่จะเป็นฝ่ายแปลกใจ หลินอี้ที่นั่งอยู่ในห้องขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความฉงน ผมสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนเล็กน้อยที่บานประตูและรู้ว่าอวี่พันหู่กำลังแอบฟังอยู่ แต่บอสไป๋รู้ได้อย่างไร? ทั้งที่ตอนนี้ท่านเป็นเพียงคนธรรมดาที่เส้นลมปราณแตกซ่านไร้ซึ่งพลังฝึกตน! เมื่อเห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามของหลินอี้ บอสไป๋ก็ค่อยๆ หมุนจอคอมพิวเตอร์ให้หันมาทางเขา พลางชี้นิ้วไปที่หน้าจอแล้วยิ้มกริ่มโดยไม่ปริปากพูด ผมจ้องมองหน้าจอแล้วก็ต้องถึงบางอ้อ... มันคือภาพจากกล้องวงจรปิดตรงโถงทางเดินหน้าห้องทำงาน ซึ่งเห็นภาพอวี่พันหู่ยืนเอาหูแนบประตูอย่างชัดแจ๋ว “ตกลงครับ คราวนี้ผมจะไม่ยอมให้ใครเห็นมันเด็ดขาด!” ผมพยักหน้าตอบรับด้วยรอยยิ้ม อย่างไรก็ตาม ผมตั้งใจจะนำข้อมูลชุดนี้ไปให้หานจิ้งจิ้งศึกษาก่อน ในฐานะที่สำนักปรุงยาแห่งสวรรค์เป็นสำนักโบราณที่เชี่ยวชาญด้านการปรุงยาโดยเฉพาะ ย่อมมีเคล็ดลับที่โดดเด่นไม่ซ้ำใคร หานจิ้งจิ้งอาจจะเรียนรู้อะไรบางอย่างจากมันได้ ส่วนตัวผมเองนั้น ความปรารถนาที่จะเป็นนักปรุงยาเริ่มมอดดับไปพอสมควร หากเป็นเมื่อก่อนผมคงกระวนกระวายใจพยายามหาเหตุผลว่าทำไมตัวเองถึงปรุงยาไม่ได้ แต่ตอนนี้ผมมีอัจฉริยะอย่างหานจิ้งจิ้งอยู่ข้างกายแล้ว ขอเพียงผมเพิ่มระดับพลังและช่วยส่งเสริมเธอ การจะปรุงยาระดับสามย่อมไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป! “เอาละ ไม่มีอะไรแล้ว เธอกลับไปกินข้าวเถอะ เดี๋ยวฉันมีนัดกับอวี่พันหู่ต่อ ป่านนี้มันคงมาถึงแล้วล่ะ ที่เธอเตะประตูเมื่อกี้ก็เพราะเขาสินะ?” บอสไป๋เริ่มวางมาดขรึมและเอ่ยเสียงดังฟังชัด “ฉันไม่สนว่าพวกเธอจะมีเรื่องบาดหมางส่วนตัวอะไรกัน แต่ในโรงเรียนและในคลาสของฉัน พวกเธอต้องหยุด! อย่าให้ฉันจับได้ล่ะ ไม่อย่างนั้นฉันจะไล่เธอออก!” “รับทราบครับ!” ผมเกือบจะหลุดขำกับโทนเสียงเคร่งขรึมของท่านอาจารย์ แต่ก็ยังคงตีหน้ายักษ์ตอบกลับไป “ไม่ต้องห่วงครับอาจารย์ไป๋ ผมจะไม่ทำอะไรอวี่พันหู่แน่นอน” “ดีมาก” บอสไป๋พยักหน้า (ความจริงแล้วท่านกำลังเตือนอวี่พันหู่ว่าอย่ารนหาที่ตายหลังจากที่เพิ่งเสียท่ามา ไม่ได้เตือนหลินอี้เลยสักนิด) “จริงด้วยครับอาจารย์ไป๋ ผมยังมีคำถามอีกข้อ” หลินอี้ชะงักเท้าก่อนจะหันกลับมาเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อเช้า “ท่านเคยได้ยินเรื่องการนำสมุนไพรหลายชุดมาหลอมรวมเพื่อกลั่นยาพร้อมกันในครั้งเดียวบ้างไหมครับ?” “หือ? ทำไมจู่ๆ ถึงถามเรื่องนี้ขึ้นมา?” บอสไป๋ชะงักไปครู่หนึ่งด้วยความประหลาดใจ “ผมเคยอ่านเจอในบันทึกแปลกๆ เล่มหนึ่งน่ะครับ ดูเหมือนมันจะเป็นเรื่องจริง?” ผมเลี่ยงที่จะกล่าวถึงชื่อหานจิ้งจิ้ง “ถูกต้องแล้ว ในยุคโบราณน่ะสามารถทำได้ ในเตาหลอมเดียวเธอกลั่นสมุนไพรหลายชุดพร้อมกันได้ ไม่เพียงแต่จะสำเร็จพร้อมกันเท่านั้น หากโชคดีเธอยังอาจจะได้เม็ดยาเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งหรือสองเม็ดด้วยซ้ำ” บอสไป๋กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “แต่นั่นจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อคนผู้นั้นมีระดับการควบคุมธาตุไฟและธาตุไม้ในระดับที่น่าสะพรึงกลัวเท่านั้น!” “เพราะเวลา อุณหภูมิ และความเข้มข้นที่ใช้ในการกลั่นยาเพียงเม็ดเดียวนั้น แตกต่างจากการกลั่นยาทีละหลายเม็ดอย่างสิ้นเชิง!” (โปรดติดตามตอนต่อไป)