Chapter 1181, Hunter, Hunted

เผยแพร่เมื่อ 8 เม.ย. 2569 14:32

### บทที่ 1181: ผู้ล่า และผู้ถูกล่า **ผู้แปล:** StarReader **บรรณาธิการ:** CutieBinkie **พิสูจน์อักษร:** Papatonks “เร่เข้ามา! แร่ธาตุวิญญาณชั้นเลิศ ผลึกดำ และสินค้าหายากอีกมากมาย!” “โอสถระดับ 12...” เสียงพ่อค้าแม่ขายตะโกนเรียกลูกค้าดังกึกก้องไปทั่วตลาดของเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่ง สินค้านานาชนิดถูกจัดวางไว้อย่างตระการตาเชื้อเชิญผู้ที่สนใจ ทำให้บรรยากาศโดยรอบดูคึกคักมีชีวิตชีวาผิดปกติ เบื้องหน้าทางเข้าเมือง ปรากฏป้อมยามสูงตระหง่านพร้อมป้ายที่จารึกคำว่า ‘เมืองเปรมปรีดิ์’ (Joy Town) อย่างชัดเจน หญิงสาวนางหนึ่งก้าวนำองครักษ์ฝีมือฉกาจระดับ 'ก่อกำเนิด' (Genesis Stage) สิบสองนายเดินมุ่งหน้าสู่ประตูเมือง ข้างกายของนางมีชายหนุ่มร่างผอมบางคนหนึ่งเดินเคียงข้างมาด้วย ทันใดนั้น เมืองที่เคยจอแจกลับตกอยู่ในความเงียบงันอย่างฉับพลัน สายตาของทุกคนที่อยู่ที่นั่นต่างหันมาจับจ้องยังผู้มาเยือนแปลกหน้า แววตาของแต่ละคนเปล่งประกายด้วยเจตนาอันลึกลับซ่อนเร้น แต่เหตุการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้นเพียงชั่วครู่เท่านั้น ก่อนที่พวกเขาจะกลับไปส่งเสียงพูดคุยและทำกิจกรรมราวกับว่าช่วงเวลาที่น่าขนลุกเมื่อครู่นี้ไม่เคยเกิดขึ้นจริง ลั่วอวิ๋นฉางรู้สึกถึงความผิดปกติ นางหันไปมองจัวฟานด้วยความสงสัย ทว่าชายหนุ่มกลับเพียงคลี่ยิ้มบางๆ พลางส่งสัญญาณให้ทุกคนเดินเข้าเมืองไป ในตลาดแห่งเดิม แม้จะยังคงคึกคักเหมือนก่อนหน้า แต่ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายที่แปลกประหลาด สายตาของผู้คนรอบข้างมักจะเหลือบมองมายังกลุ่มของพวกเขาเป็นระยะ ลั่วอวิ๋นฉางรู้สึกไม่สบายใจ ใบหน้าของนางเคร่งเครียดขณะกำมือจัวฟานไว้แน่น “จัวฟาน เมืองนี้... มันดูไม่ชอบมาพากลเลย” “ถ้ามันปกติ เราก็คงไม่มาที่นี่หรอก จริงไหมล่ะ...” จัวฟานแค่นหัวเราะในลำคอ สายตากวาดมองใบหน้าของทุกคนรอบข้างด้วยแววตาที่ดุดันไม่แพ้เหล่าผู้คนที่นี่ จัวฟานพาลั่วอวิ๋นฉางและองครักษ์ตรงไปยังโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งก่อนจะโค้งคำนับ “คุณหนู ท่านคงเหนื่อยมากแล้ว ได้เวลาค่ำแล้ว เราพักที่นี่กันเถอะ” ลั่วอวิ๋นฉางพยักหน้า ก่อนจะเดินตามเขาเข้าไปในร้าน “ท่านนักเดินทาง เดินทางมาจากไหนหรือเจ้าคะ? จะแวะพักชั่วคราวหรือค้างคืนดีล่ะ?” หญิงวัยกลางคนแต่งหน้าจัดจ้านคนหนึ่งยิ้มต้อนรับทันทีที่พวกเขาเข้ามา นางเอ่ยถามพร้อมกับกวาดสายตามองสำรวจกลุ่มของพวกเขาดั่งเหยี่ยว จัวฟานกล่าว “ช่วยจัดห้องที่ดีที่สุดให้เราห้าห้อง คุณหนูจะพักหนึ่งห้อง ส่วนที่เหลือเป็นของเราทั้งสิบสามคน” “โอ้... ห้าห้องงั้นรึ...” เจ้าของร้านทำหน้าลำบากใจ “ต้องขออภัยด้วยเจ้าค่ะ โรงเตี๊ยมเล็กๆ ของข้ามีห้องว่างไม่มากขนาดนั้น” “แล้วเหลืออยู่กี่ห้อง?” “หนึ่งห้องเจ้าค่ะ” “หนึ่งห้องคงไม่พอ!” จัวฟานส่ายหน้า “เราให้คุณหนูพักห้องเดียวไม่ได้หรอกโดยไม่มีคนคอยอารักขา คุณหนู เราไปหาโรงเตี๊ยมอื่นกันเถอะ” ลั่วอวิ๋นฉางมองจัวฟานแล้วพยักหน้า “เอาตามที่คุณพ่อบ้านจัวว่าเถอะ” “นี่คือโรงเตี๊ยมแห่งเดียวในเมืองเปรมปรีดิ์ หากคิดจะออกไปหาที่อื่น เกรงว่าคืนนี้พวกท่านคงต้องนอนนับดาวกลางแจ้งแล้วล่ะ” เสียงหนึ่งตะโกนแทรกขึ้นมา ทุกคนสะดุ้งหันไปมอง พบชายวัยกลางคนในชุดหรูหราประดับประดาด้วยอัญมณีระยิบระยับ หญิงเจ้าของร้านรีบกุลีกุจอเข้ามาโค้งคำนับ “พ่อบ้านฟาง!” “เจ้าของร้าน เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า เดี๋ยวข้าจัดการแขกใหม่ของพวกเราเอง” พ่อบ้านฟางยิ้มส่งสัญญาณให้หญิงเจ้าของร้านถอยไป ก่อนจะประสานมือคารวะกลุ่มของจัวฟาน “ข้าชื่อ ฟางติง พ่อบ้านของตระกูลเหลียว ไม่ทราบว่าควรเรียกพวกท่านอย่างไรดี?” จัวฟานพยักหน้าตอบรับสั้นๆ พลางยิ้มรับด้วยการประสานมือ “ข้าจัวฟาน พ่อบ้านของตระกูลลั่ว นี่คือคุณหนูของข้า ลั่วอวิ๋นฉาง และเหล่าองครักษ์ เราเดินทางมาค้าขายในแถบนี้ พอเห็นฟ้ามืดแล้วจึงคิดจะหาที่พักเสียหน่อย” “โอ้... ท่านเป็นพ่อบ้านงั้นรึ?” ดวงตาของฟางติงทอประกายด้วยความเคลือบแคลง “พี่จัว ข้าขอถามด้วยความบังอาจ ระดับพลังฝึกตนของท่านดูจะ...” จัวฟานจับสังเกตได้ เขาทำสีหน้าหดหู่พลางถอนหายใจราวกับไม่อยากพูดถึงมัน ลั่วอวิ๋นฉางรีบแทรกขึ้น “ความจริงแล้ว พ่อบ้านจัวเกิดมาพร้อมเส้นลมปราณที่ไม่สมบูรณ์ ทำให้เทียบกับผู้ฝึกตนคนอื่นไม่ได้เลย แต่เรื่องสติปัญญาของเขานั้นเป็นที่ประจักษ์ ท่านพ่อจึงวางใจให้เขาดูแลกิจการของตระกูล พ่อบ้านไม่จำเป็นต้องเก่งเรื่องต่อสู้ไม่ใช่หรือ? ท่านว่าจริงไหมล่ะ... หึหึหึ” ลั่วอวิ๋นฉางกุมมือจัวฟานไว้ พร้อมลูบหลังมือเขาอย่างอ่อนโยน [อ้อ ที่แท้เจ้าหนุ่มหน้าตานี่ก็เกาะผู้หญิงกินนี่เอง!] ฟางติงสรุปในใจทันที [อายุยี่สิบกว่าแล้วยังอยู่แค่ระดับหลอมกายา (Bone Tempering Stage) สู้เด็กทารกยังไม่ได้ด้วยซ้ำ! ต่อให้ฉลาดเป็นกรดแค่ไหน ก็ไม่มีทางเป็นพ่อบ้านที่ดีได้หรอก ถึงพ่อบ้านจะไม่ต้องรบ แต่ก็เป็นหน้าตาของตระกูลนะ!] [ชัดเลย เจ้าเด็กนี่คงประจบประแจงจนได้ตำแหน่งมา] [หึ ขยะชัดๆ] แม้จะคิดเช่นนั้น แต่ฟางติงก็ฉลาดพอที่จะไม่พูด

React