### บทที่ 1261: ถูกล้อมรอบ หนึ่งเดือนต่อมา ณ ใจกลางภูเขาปีศาจ จัวฟานยืนตระหง่านเบื้องหน้าประตูหินบานยักษ์ “ท่านจักรพรรดิปีศาจ เรายึดครองมาได้สามเมือง และจับกุมนักโทษมาได้ทั้งหมด 2,350 คนขอรับ” “ส่งพวกมันเข้ามา!” เสียงคำรามแหบพร่าดังก้องตอบกลับ ตามมาด้วยเสียงสนั่นหวั่นไหวของกลไกประตูหินที่เปิดออกอย่างรุนแรง จัวฟานก้าวเท้าเข้าไปข้างใน ภาพที่ปรากฏคือเจ้าเฉินที่กำลังหอบหายใจราวกับสัตว์ร้าย นัยน์ตาของเขาแดงก่ำดุจโลหิตด้วยความคลุ้มคลั่ง เขาส่งเสียงคำรามลั่น “พวกมันอยู่ที่ไหน? ส่งพวกมันมาให้ข้า!” วูบ~ ร่างของนักโทษจำนวนมหาศาลปรากฏขึ้นในห้องมืดมิดแทบจะในทันที พวกเขาถมเต็มพื้นจนแทบไม่เหลือที่ว่าง นัยน์ตาของเจ้าเฉินทอประกายบ้าคลั่ง พลังงานสีดำทมิฬพวยพุ่งออกจากร่างดุจคลื่นยักษ์โถมเข้าใส่นักโทษเหล่านั้นเพื่อกลืนกินพลังชีวิตของพวกมันโดยไม่ลังเล เขาดำดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความบ้าคลั่งและความกระหายในพลังจนลืมสิ้นทุกสิ่ง ไม่ทันสังเกตเห็นแม้แต่น้อยว่าจัวฟานกำลังยืนแสยะยิ้มอยู่เบื้องหลังก่อนจะหันหลังเดินจากไป แม้แต่คนสนิทข้างกายยังไม่คิดจะเอ่ยลา “ระเบิดศพ!” เสียงตะโกนเย็นเยียบดังกึกก้อง พลันเกิดแรงสั่นสะเทือนมหาศาลจากพลังงานสีดำทมิฬที่เพิ่งถูกดูดกลืนเข้าไป เจ้าเฉินสะดุ้งสุดตัว ทว่าช้าเกินไป ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม! แรงระเบิดต่อเนื่องแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูของพลังงานทมิฬ ก่อให้เกิดคลื่นกระแทกสังหารกวาดทำลายไปรอบทิศทาง แรงระเบิดนั้นรุนแรงเสียจนยอดเขาปีศาจพังทลายลงมาเป็นหน้ากลอง ฝุ่นควันหนาทึบฟุ้งกระจายไปทั่ว กลืนกินสิ่งปลูกสร้างอันน่าสะพรึงกลัวและโอ่อ่าเบื้องล่างจนหมดสิ้น วูบ~ สายลมหวีดหวิวพัดผ่าน ในท่ามกลางม่านฝุ่นทึบ ร่างหนึ่งพุ่งตัวออกมาและร่วงลงสู่พื้น เลือดสดๆ หลั่งรินเปรอะเปื้อนผืนดิน “จักรพรรดิวิญญาณอาฆาต!” เจ้าเฉินเงยใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความอาฆาตขึ้น ดวงตาของเขาหลั่งเลือดออกมาเป็นสาย ก่อนจะแผดเสียงคำราม “จักรพรรดิวิญญาณอาฆาต! ข้าจะบดขยี้เจ้าให้แหลกคามือที่บังอาจทำกับข้าเช่นนี้!” “ฮ่าๆๆ แล้วคนอื่นๆ ล่ะ?” เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังตอบกลับ ร่างของห้าจักรพรรดิที่เหลือปรากฏตัวขึ้นล้อมรอบเขาไว้ เจ้าเฉินจ้องมองพวกมันด้วยแววตาอาฆาตแค้น “ไอ้พวกแก่หนังเหนียว พวกเจ้าถึงกับต้องรวมหัวกันเพื่อเล่นงานข้าเชียวหรือ? ข้าน่าจะรู้อยู่แล้วว่าพวกเจ้ามันไร้น้ำยา ครั้งก่อนรวมหัวกันรุมอาจารย์ข้า ครั้งนี้ยังจะมาทำแบบเดิมกับข้าอีก!” “เจ้าเฉิน เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าตอนที่พวกข้าเล่นงานอาจารย์ของเจ้า เจ้าก็มีส่วนเอี่ยวด้วย? อย่ามาทำตัวเป็นผู้ผดุงความยุติธรรมในยามที่มันเข้าทางเจ้าเลย เจ้าก็ไม่ต่างอะไรกับพวกข้าหรอก!” จักรพรรดิกระบี่กล่าวเย้ยหยัน จักรพรรดิวิญญาณอาฆาตหัวเราะร่า “เจ้าเฉิน อย่าได้รีบด่าทอผู้อื่นในเมื่อตัวเจ้าเองก็โสมมไม่แพ้กัน คิดดูให้ดีสิ นี่คือผลกรรมที่เจ้าเคยทำไว้กับอาจารย์ของเจ้ายังไงล่ะ ฮ่าๆๆ...” “ผลกรรมงั้นรึ?” เจ้าเฉินตะโกน “พวกเจ้าไม่มีทางบุกเข้ามาในเขตแดนของข้าโดยที่ไม่มีใครรู้เห็น โดยเฉพาะที่ภูเขาปีศาจแห่งนี้ ที่นี่มีค่ายกลนับไม่ถ้วนที่จะต้องตอบสนองต่อการมาของพวกเจ้า แต่นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น!” ทุกคนมองเขาด้วยแววตาเหยียดหยาม ก่อนจะหันไปทางด้านหนึ่ง ทำให้เจ้าเฉินต้องหันไปมองตาม เขาถึงกับสูดลมหายใจเฮือก “เจ้า...” “ใช่แล้ว ข้าเอง ท่านจักรพรรดิปีศาจ” จัวฟานแสยะยิ้มพร้อมกับโค้งคำนับ “ขอบพระคุณสำหรับความเมตตาของท่านที่มอบอำนาจตัดสินใจเหนือเขตแดนและภูเขาปีศาจให้ข้า ทำให้ข้าสามารถนำพาแปดจักรพรรดิเข้ามาได้... โปรดอภัยให้ข้าด้วยเถิด” กล้ามเนื้อบนใบหน้าของเจ้าเฉินกระตุก “จัวฟาน ไอ้คนทรยศ! ข้าให้เจ้าทุกอย่าง แต่เจ้ากลับตอบแทนข้าด้วยการขายข้าให้พวกมันงั้นรึ? ไอ้สารเลวเอ๊ย...” เจ้าเฉินสั่นสะท้าน พลังอำนาจมหาศาลพุ่งตรงเข้าใส่จัวฟาน ฝ่ามือสีดำขนาดมหึมาแผ่ปกคลุมเหนือหัวของเขา จัวฟานหน้าถอดสี รีบถอยกรูด จักรพรรดิกระบี่รีบเข้าขัดขวาง พร้อมชักกระบี่ออก “กระบี่ทำลายสวรรค์!” วูบ! ประกายแสงเจิดจ้าพุ่งวาบกลายเป็นกระบี่ขนาดยักษ์สามร้อยเมตร ปะทะเข้ากับฝ่ามือสีดำทมิฬนั้น ตู้ม! ท้องฟ้าสั่นสะเทือนด้วยอำนาจการปะทะ จักรพรรดิกระบี่ขมวดคิ้วแน่น ถอยหลังไปสิบก้าวพร้อมมองอีกฝ่ายด้วยความตื่นตระหนก เจ้าเฉินตัวสั่นเทา กระอักเลือดคำโต “จักรพรรดิกระบี่ เป็นอย่างไรบ้าง?” คนอื่นๆ รีบเข้ามาสมทบ มองเจ้าเฉินด้วยความกังวล มันเหนือความคาดหมายของพวกมันนักที่เจ้าเฉินจะแข็งแกร่งกว่าจักรพรรดิกระบี่ เช่นเดียวกับที่จัวอี้ฝานเคยเป็น [การสืบทอดอำนาจของราชันมันน่าทึ่งถึงเพียงนี้เชียวหรือ!] จักรพรรดิกระบี่หอบหายใจ สีหน้าเคร่งขรึม “เขาไม่ใช่ไอ้เด็กอ่อนแอคนเดิมอีกแล้ว เราต้องระวังตัวให้มาก โชคดีที่เราลงมือได้ทันเวลาและทำให้เขาบาดเจ็บสาหัส มิเช่นนั้นพวกเราต่างหากที่จะต้องเป็นฝ่ายชดใช้ในภายหลัง” เจ้าเฉินแผดเสียงคำรามด้วยความคลั่งแค้น “จัวฟาน!” ใบหน้าของเจ้าเฉินอาบไปด้วยเลือด “ข้าดีกับเจ้ามาตลอด ทำไมเจ้าถึงขายข้า? ที่ข้าบาดเจ็บก็เพราะเจ้าปล่อยให้จักรพรรดิวิญญาณอาฆาตไปยุ่งกับศพและวางกับดักขณะที่ข้าดูดกลืนพลัง! ไอ้คนเนรคุณเช่นเจ้ายังมีหน้ายืนอยู่อีกรึ?” จัวฟานก้าวออกมาข้างหน้า “ท่านจักรพรรดิปีศาจ ทุกคนล้วนมีราคาของตัวเอง ข้ามาอยู่ใต้ปีกของท่านเพื่อความก้าวหน้าในอาชีพ แต่เมื่อท่านแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ วันหนึ่งท่านก็คงไม่ต้องการข้า ข้าจึงต้องหาทางเอาตัวรอด และข้อเสนอของแปดจักรพรรดิมันช่างยั่วยวนใจนัก ที่จะทำให้ข้ากลายเป็นหนึ่งในพวกเขามีนานตลอดไป ข้าจึงไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ... เพราะฉะนั้น ฮ่าๆๆ โปรดอภัยให้ข้าด้วย” “หุบปาก! เจ้าต้องตายเพราะทรยศข้า!” เจ้าเฉินฟาดฝ่ามือออก มังกรทมิฬพุ่งทะยานเข้าห่อหุ้มร่างของเขา หมายจะสังหารทุกคน โดยเฉพาะจัวฟาน “พ่อบ้านจัว ไม่ต้องห่วง มันทำอะไรเจ้าไม่ได้หรอก” จักรพรรดิกระบี่ตะโกน พร้อมเข้าขวางหน้าจัวฟานที่กำลังยิ้มเยาะ [พวกมันก็เคยพูดแบบนี้กับเจ้าเฉิน แต่ตอนนี้พวกมันกลับรุมเล่นงานเขาไม่ใช่หรือไง? คำสัญญาของพวกมันมันไม่มีค่าอะไรเลย] คนอื่นๆ ล้อมรอบจัวฟานเพื่อปกป้องเขา โดยไม่รู้เลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ เมื่อเจ้าเฉินพุ่งเข้ามาใกล้ พวกมันก็ลงมือ “เจ้าเฉิน เจ้ากล้าพูดถึงคนอื่นทั้งที่ตัวเองทรยศอาจารย์ตัวเองงั้นรึ? เมื่อเทียบกับการกระทำของพ่อบ้านจัว สิ่งที่เจ้าทำมันคือนอกรีต! เจ้าไม่มีสิทธิ์พูด!” “ข้าจะทรยศใครก็ได้ แต่ไม่มีใครหน้าไหนจะมาทรยศข้าได้ทั้งนั้น!” เจ้าเฉินรวบรวมพลังทั้งหมดไว้ที่ฝ่ามือ ทำให้มังกรทมิฬคำรามลั่นและพุ่งเข้าใส่พวกมัน “ข้าจะหลอมพวกเจ้าทุกคนด้วยคัมภีร์วิญญาณทมิฬ ฮ่าๆๆ...” “เจ้าไม่มีวันทำสำเร็จ!” จักรพรรดิกระบี่ปลดปล่อยตราประทับจักรพรรดิ “ทำลายล้าง กระบี่สูงสุด!” “หลอนหลอก วิญญาณเร้นลับ!” “รวมฟ้าดิน ผสานหยกพราย!” ... วูบ~ ตราประทับจักรพรรดิทั้งห้าลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า ปะทะเข้ากับมังกรทมิฬจนเกิดการระเบิดครั้งใหญ่ หลุมดำขนาดมหึมาถูกเจาะทะลุผ่านความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุด นำแสงสว่างกลับคืนมา ตราประทับจักรพรรดิทั้งหกที่ผสานกันราวกับจะทำให้แดนศักดิ์สิทธิ์พังทลายลง ทั้งห้าถอยร่นกลับมา ใบหน้าแดงก่ำและมีเลือดไหลออกมาจากมุมปาก เจ้าเฉินถูกกระแทกถอยไปนับสิบก้าวและกระอักเลือดออกมามากเสียจนผืนดินเปียกชุ่ม จักรพรรดิวิญญาณอาฆาตหัวเราะ “เจ้าเฉิน เรารู้ว่าเคล็ดวิชาของเจ้ามันยอดเยี่ยม แต่มันไม่มีวันหลอมพวกเราได้ตราบใดที่เราไม่ปล่อยให้เจ้าโอบล้อมจิตวิญญาณของเรา เราแค่ต้องรับมือทุกการโจมตีของเจ้าด้วยพลังทั้งหมดของเรา ในสภาพของเจ้าตอนนี้ เจ้าไม่มีทางรับแรงปะทะนี้ได้ไหว อีกเพียงไม่กี่ครั้งร่างกายของเจ้าก็จะแตกสลาย จักรพรรดิปีศาจ ยอมแพ้เถอะ มันจบแล้ว!”