Chapter 1268, Madness

เผยแพร่เมื่อ 8 เม.ย. 2569 14:38

**บทที่ 1269: ความคลุ้มคลั่ง** ผู้แปล: StarReader บรรณาธิการ: CutieBinkie พิสูจน์อักษร: Papatonks ประมุขหุบเขาเหอไม่ได้สนใจหญิงสาวที่กำลังหลบหนีไป เขาจมดิ่งอยู่กับห้วงความคิดของตนเอง ทันใดนั้น เสียงตะโกนก้องก็แผดดังขึ้นท่ามกลางความจอแจของท้องถนน “ดูนั่น! ตระกูลลั่วประกาศข่าวออกมาแล้ว!” ฝูงชนต่างกรูไปทางนั้นด้วยความตื่นเต้น ทิ้งให้ประมุขหุบเขาเหอยืนงุนงงอยู่เพียงลำพัง [ในแปดจักรพรรดิไม่มีใครแซ่ลั่วสักคน...] ประมุขหุบเขาเหอก้าวเดินเข้าไปดู และเห็นประกาศแผ่นทองคำติดอยู่ที่ป้อมหน้าประตู ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่ชื่อของ 'จั๋วฟ่าน' “ชื่อนี้... ข้าเคยได้ยินที่ไหนกันนะ...” เขาพึมพำ “จักรพรรดินีเสน่หาเคยบอกว่า จักรพรรดิมารมีคนฉลาดหลักแหลมคนหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับฉู่ชิงเฉิง ทว่าในเมื่อเขาทำงานให้จักรพรรดิมาร แล้วเขามาทำอะไรในดินแดนของนาง?” ขณะที่เขากำลังสับสน ถ้อยคำของผู้คนรอบข้างก็คลายความสงสัยให้แก่เขา “ตระกูลลั่วนั้นทรงคุณธรรมยิ่ง พวกเขาดูแลพวกเราในยามยากลำบาก และตอนนี้ยังประกาศว่าจะใช้ทรัพย์สินของตนเองช่วยฟื้นฟูบ้านเรือนของเราอีก ช่างเป็นบุญวาสนาเหลือเกินที่เราได้พวกเขามาปกครอง” “พวกแปดจักรพรรดิในอดีตเอาแต่สู้รบไม่หยุดหย่อน พวกเราต้องทนทุกข์ทรมาน แต่พอตระกูลลั่วเข้ามาดูแลดินแดนทั้งหมด และด้วยสถานะอันสูงส่งของพ่อบ้านจั๋ว โลกก็สงบสุขเสียที ฮ่าฮ่าฮ่า...” “ตระกูลลั่วปกครองแปดดินแดนงั้นหรือ?” ประมุขหุบเขาเหอคว้าคอเสื้อชายคนหนึ่งแล้วแผดเสียงถาม “แกพ่นเรื่องเหลวไหลอะไรออกมา? พวกมันไม่ได้อยู่ใต้สังกัดแปดจักรพรรดิหรอกรึ? ตระกูลลั่วจะยึดครองได้อย่างไร?” ชายผู้นั้นนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดและมองเขาด้วยความหวาดระแวง “แกมุดหัวอยู่ที่ไหนมา? นั่นมันเรื่องเก่าแล้ว! หนึ่งปีก่อน จักรพรรดิสามคนตาย และที่เหลือก็หายสาบสูญไปหมด ตอนนี้ไม่มีแปดจักรพรรดิอีกต่อไปแล้ว” “แล้วจักรพรรดิองค์ใหม่จากเทือกเขาศักดิ์สิทธิ์เล่า? พวกมันหนีไปแล้วรึ?” “พวกนั้นน่ะหรือ?” เมื่อกล่าวถึงพวกมัน ชายคนนั้นก็แค่นหัวเราะเยาะทั้งที่ยังเจ็บตัว “แกเรียกพวกปีศาจนั่นว่าจักรพรรดิรึ? พวกมันทำดินแดนปั่นป่วนตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาปกครอง มีคนตายมากกว่าสมัยสงครามแปดจักรพรรดิเสียอีก แถมพวกมันยังไร้เหตุผลสุดๆ หากไม่ได้ความเมตตาของตระกูลลั่วและคำชี้แนะอันชาญฉลาดของพ่อบ้านจั๋ว ป่านนี้ดินแดนพวกนี้คงกลายเป็นเมืองร้าง และผู้คนคงต้องหนีเข้าป่าไปหมดแล้ว” “ไปถามใครก็ได้ ทุกคนเกลียดไอ้พวกนั้นเข้าไส้ หากไม่ใช่เพราะพวกมันมีเทือกเขาศักดิ์สิทธิ์หนุนหลัง พวกเราคงก่อกบฏไปนานแล้ว” มือของประมุขหุบเขาเหอสั่นระริกก่อนจะปล่อยชายคนนั้นไป “แล้วตอนนี้ไอ้พวกโง่นั่นอยู่ที่ไหน?” “ใครจะไปรู้? ช่างมันเถอะ พวกเราติดตามตระกูลลั่วกันหมดแล้ว ไม่มีใครสนพวกมันหรอก สงสัยคงทนอับอายไม่ได้เลยหนีกลับเทือกเขาศักดิ์สิทธิ์ไปแล้วกระมัง” เพียะ! เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าดังสนั่น ชายผู้นั้นร่วงลงไปกองกับพื้น ปากเต็มไปด้วยเลือดและฟันที่แตกหัก “แกกล้าตบข้าทำไม!” “การที่ข้าแค่ตบแกหลังจากที่แกดูหมิ่นศิษย์แห่งเทือกเขาศักดิ์สิทธิ์ ก็นับว่าเมตตามากแล้ว!” ประมุขหุบเขาเหอถลึงตาใส่ “ไสหัวไป!” ชายผู้นั้นตัวสั่นเทาและรีบคลานหนีไป ฝูงชนต่างกระจัดกระจายด้วยความหวาดกลัว หลงเหลือไว้เพียงประมุขหุบเขาเหอกับประกาศแผ่นทองคำที่บาดตา เขาฉีกประกาศทิ้งเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยก่อนจะเดินจากไปด้วยความทะนงตน [หึ ข้าจะไปดูสำนักเมฆารุจีก่อน แล้วค่อยจัดการตระกูลลั่วทีหลัง] หนึ่งชั่วโมงต่อมา ประมุขหุบเขาเหอมาถึงสำนักเมฆารุจี พบว่ามันทรุดโทรมและไร้ผู้คน เขาแผดเสียงก้อง “จักรพรรดินีเสน่หา ออกมาเดี๋ยวนี้!” เสียงอันทรงพลังเขย่าผืนฟ้าและสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งหุบเขา ทว่าไม่มีใครตอบรับ ประมุขหุบเขาเหอใบหน้ามืดครึ้ม [นังนั่นซ่อนตัวอยู่ แต่ไปไหนเสียล่ะ?] แกรก! เมื่อได้ยินเสียง ประมุขหุบเขาเหอก็พุ่งตัวไปยังลำธารที่อยู่ใกล้ๆ พบร่างหนึ่งกำลังสั่นเทาเหมือนใบไม้ต้องลม เขากระชากไหล่หญิงสาวคนนั้น

React

พูดคุย