Chapter 2050 สายน้ำเชี่ยวกราก ขวานของไอน่าทิ้งร่องรอยแห่งเลือดไว้กลางอากาศ ราวกับว่ามันไม่มีสิ่งใดหยุดยั้งได้ โดยมาพร้อมกับโมเมนตัมที่ดูเหมือนจะรวบรวมกลิ่นอายของศาสตรานับหมื่นเอาไว้ในคราเดียว เลโอเนลรู้อยู่เต็มอกมานานแล้วว่าไอน่าได้เลือกเส้นทางของตนเอง ในขณะที่เลโอเนลเริ่มจากการคัดลายมือ ก่อนจะขยับไปสู่ดนตรี ต่อด้วยการวาดภาพ จนกระทั่งมาประสบความสำเร็จบ้างในการประยุกต์ทักษะหอกของเขาให้กลายเป็นวิถีพลัง (Force Arts) ไอน่ากลับเลือกแนวทางที่แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง ทุกครั้งที่เธอรู้สึกว่ามาถึงทางตันในการพัฒนาฝีมือขวานรบ เธอจะเปลี่ยนไปใช้อาวุธชนิดอื่นเพื่อฝึกฝนจนเชี่ยวชาญ จากนั้นจึงค่อยย้อนกลับมาที่ขวานรบแล้วนำสิ่งที่เรียนรู้มาปรับใช้ ทุกครั้งที่เธอก้าวผ่านวัฏจักรเช่นนี้ ทักษะของเธอก็จะก้าวขึ้นสู่ระดับใหม่ที่ไม่น่าจะเป็นไปได้สำหรับคนในวัยเดียวกัน ตัวเลโอเนลเองนั้นสามารถสัมผัสถึงสถานะชั้นที่สี่ (Fourth Layered State) ได้เมื่อเขาใช้ระบำหอกจนจบ ซึ่งแน่นอนว่านั่นเป็นระดับสำหรับวิถีหอกมิติที่หกของเขา ไอน่าก็เช่นกัน เธอใช้พลังขวานรบมิติที่หก และเพียงแค่การเหวี่ยงขวานครั้งนั้นก็นับว่าอยู่ในสถานะชั้นที่สองเป็นอย่างน้อย เมื่อได้เห็นหญิงอันเป็นที่รักแสดงทักษะเช่นนั้นออกมาอย่างไม่ยั้งมือ สายตาของเลโอเนลก็อดไม่ได้ที่จะเปล่งประกาย เขาไม่ค่อยได้เก็บเอาเรื่องที่คนอื่นมองไอน่าอย่างไรมาคิดนัก ตราบใดที่คนพวกนั้นไม่กล้าพูดจาพล่อยๆ ต่อหน้าเขา และเขาไม่ได้รับรู้ถึงความคิดของพวกมัน เขาก็ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น สิ่งเดียวที่สำคัญสำหรับเขาคือความรู้สึกของไอน่าและตัวเขาเอง อย่างไรก็ตาม เขาก็ยังเป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่ง การได้เห็นไอน่าเฉิดฉายเช่นนี้ทำเอาเขายิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ‘น่าทึ่งจริง…’ ริมฝีปากของเลโอเนลเริ่มขยับในขณะที่ไอน่าเหวี่ยงขวานลงมา ดูเหมือนเขาจะไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่หากใครที่คอยสังเกตอย่างละเอียดถี่ถ้วน ก็จะสามารถเห็นหูของไอน่ากระตุกเป็นระยะๆ เนื่องจากข้อจำกัดด้านเวลา เลโอเนลยังไม่มีโอกาสได้บอกไอน่าเกี่ยวกับเรื่องการควบคุมพลัง (Force Manipulation) ทุกสิ่งที่เธอทำสำเร็จมาจนถึงจุดนี้ล้วนมาจากความสามารถของเธอเองทั้งสิ้น ความจริงแล้วเลโอเนลลังเลที่จะบอกเรื่องนี้กับใครหลายๆ คน เพราะเขาเข้าใจดีว่าบางครั้งการคิดมากเกินไปอาจกลายเป็นผลเสียมากกว่าผลดี มีสัญชาตญาณมากมายที่สัตว์ร้ายและเด็กๆ มี แต่ผู้ใหญ่มักจะสูญเสียไป นั่นก็เพราะในขณะที่ความตระหนักรู้เป็นสิ่งที่ดี แต่มันก็เป็นอุปสรรคในหลายๆ ด้านเช่นกัน การรับรู้ถึงการควบคุมพลังอาจช่วยใครบางคนได้ แต่อาจเป็นอุปสรรคสำหรับคนส่วนใหญ่ได้เช่นกัน อย่างไรก็ตาม เลโอเนลมีความเชื่อมั่นในตัวไอน่าอย่างเต็มเปี่ยม จนถึงตอนนี้เธอได้กรุยทางด้วยตัวเองมาโดยตลอด... แล้วถ้าเป็นตอนนี้ล่ะ? เลโอเนลพูดอย่างรวดเร็ว และไอน่าก็มีจิตใจที่เข้มแข็งพอที่จะจับใจความได้ทั้งหมด ดวงตาของเธอดูล่องลอยไปชั่วขณะก่อนจะคมกริบขึ้นอย่างเห็นได้ชัด กลิ่นอายของเธอพลุ่งพล่าน เสียงคำรามแผ่วเบาดังเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของเธอ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นสิ่งที่ดูยิ่งใหญ่กว่าเดิม เป็นเสียงร้องแห่งสงครามที่ดังก้องไปทั่วท้องฟ้า จนทำให้กำแพงเมืองเบื้องล่างถึงกับสั่นสะเทือน ปัง! ขวานรบของไอน่าปะทะเข้ากับโล่น้ำที่เวก้าสร้างขึ้น อีกฝ่ายตอบสนองอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังที่แฝงอยู่ในการโจมตีของไอน่า แต่แทนที่จะถอยหลัง เธอกลับก้าวไปข้างหน้า การปะทะของทั้งคู่ดังก้องไปทั่วบริเวณ ส่วนหนึ่งของกำแพงเริ่มพังทลายและสั่นไหว จนทำให้สมาชิกคนอื่นๆ ของตระกูลควอเรียสกระเด็นออกไปคนละทิศละทาง สายตาของเวก้าหรี่ลง การป้องกันของเธอน่าจะเป็นจุดแข็งที่สุดของเธอ แต่ในตอนนี้โล่น้ำของเธอกลับสั่นคลอนจนแทบพังทลายลงภายใต้การโจมตีของตัวตนระดับมิติที่หกนี่น่ะหรือ? เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ชุดสีน้ำเงินของเธอพลิ้วไหวในขณะที่เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าว นิ้วของเธอดีดออกไปในอากาศ รูปร่างของโล่น้ำพลันเปลี่ยนไป มันพลิกกลับและก่อตัวเป็นตาข่ายขนาดใหญ่พุ่งเข้าหาไอน่า จู่ๆ ขวานรบของไอน่าก็ดูคล้ายกับงูพิษในมือของเธอ มันสูญเสียรูปร่างที่แน่นอนไปและโค้งงอ ในขณะที่คมขวานคู่ของมันส่องประกายวับวาวภายใต้แสงสายฟ้าที่พุ่งผ่านเมฆดำทะมึนที่ก่อตัวอยู่เบื้องบน ตาข่ายน้ำแตกกระจายกลายเป็นหยดน้ำสีฟ้าส่องประกายจำนวนนับไม่ถ้วน มันไม่มีสีสันตามธรรมชาติเลยแม้แต่น้อย หากแต่เต็มไปด้วยพลังจำนวนมหาศาลที่เพิ่มความชื้นจนถึงระดับที่ว่า แม้จะไม่มีหยดน้ำตกลงมาใส่ไอน่าแม้แต่หยดเดียว แต่เธอกลับรู้สึกราวกับถูกโอบล้อมไว้จากทุกทิศทาง ความรู้สึกเหนียวเหนอะหนะกดทับลงมา และไอน่าก็ดูเหมือนจะเข้าใจในทันทีว่ามันคืออะไร เวก้าไม่ได้ควบคุมแค่หยดน้ำที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าเท่านั้น แต่เธอยังควบคุมไอน้ำที่มองไม่เห็นด้วย ความเหนียวเหนอะหนะนี้ไม่ใช่แค่ความชื้น แต่มันคือสัญญาณเตือน สายตาของไอน่าสั่นไหวและท่าร่างของเธอก็เปลี่ยนไป ด้วยการสะบัดข้อมือ ขวานรบที่ดูยืดหยุ่นในฝ่ามือเล็กๆ ของเธอกลับแข็งแกร่งดุจต้นไม้โบราณที่ทิ่มแทงท้องฟ้า ด้ามขวานกระแทกเข้ากับกำแพงที่พังทลายลงเบื้องล่าง ส่งเสียงดังก้องกังวานไปทั่วทุกทิศทาง ราวกับว่าไอน่าได้ฟาดขวานใส่ระฆังสำริดที่ก้องกังวานในขณะนั้น ทันใดนั้น หยดน้ำทั้งหลายก็แตกกระจายและความชื้นก็จางหายไปก่อนที่มันจะเกาะติดไอน่าได้อีก เธอสาวเท้าก้าวไปข้างหน้าในขณะที่เวก้าหรี่ตาลง แล้วเหวี่ยงขวานรบเป็นวงกว้างด้วยโมเมนตัมที่น่าเกรงขาม การเคลื่อนไหวของเธอลื่นไหลราวกับสายน้ำ ร่างกายขยับไปตามสัญชาตญาณเพื่อทำลายกับดักทั้งหมดที่เวก้าวางไว้ก่อนที่มันจะก่อตัวเป็นแผนการที่สมบูรณ์เสียอีก ราวกับว่าเธอไม่ได้ใช้ความคิดเลยแม้แต่น้อย จิตของเธอคือร่างกาย และร่างกายของเธอก็คือจิต ทั้งสองประสานและทำงานเป็นหนึ่งเดียวกันโดยไม่มีความล่าช้าแม้แต่น้อย สีหน้าของเวก้าเริ่มจริงจัง เธอตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องที่เธอจะมองข้ามไปได้ง่ายๆ อีกต่อไป หากต้องการเป็นผู้ชนะ เธอต้องมองไอน่าเป็นคู่ต่อสู้ที่แท้จริง จัดการไอน่า รวบรวมโมเมนตัมมาสู่ฝั่งของตน และบดขยี้กองทัพที่รอคอยอยู่ กลิ่นอายของเวก้าเปลี่ยนไปในทันที จากมาดของแม่นมผู้สุขุม กลายเป็นความกล้าหาญดุจนักรบ เส้นผมสีฟ้าของเธอพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ราวกับสายน้ำที่กำลังเชี่ยวกราก