Chapter 2255 โชคดีนะ อาจารย์ นี่เป็นเพียงการคาดเดาของเขาเท่านั้น และผลลัพธ์อาจต้องใช้มากกว่านั้น แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเขาในตอนนี้คือการเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้นในอนาคต ครึ่งวันต่อมา เขาลืมตาขึ้นพร้อมกับแววตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ ใช่แล้ว การเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้นในอนาคตนั้นควรจะเกิดขึ้นไปแล้ว มิเช่นนั้นแผ่นจารึกเงินและทองคงไม่หายสาบสูญไปเสียก่อน แต่ไม่ใช่เพราะเหตุนั้นหรอกที่เขาต้องนั่งสมาธินานถึงครึ่งวัน เขาหาข้อสรุปนั้นได้ภายในเวลาไม่กี่นาทีแรกด้วยซ้ำ ทว่าเขากำลังยืนยันบางสิ่งบางอย่างอยู่ เขามั่นใจแล้ว เขาใช้เหตุการณ์ไร้กาลเวลา (Timeless Events) เปลี่ยนแปลงอนาคตได้ นี่อาจเป็นกุญแจสำคัญในการชุบชีวิตพ่อของเขา หากเขาวางแผนได้อย่างถูกต้อง เขาก็สามารถเปลี่ยนเหตุการณ์เหล่านั้นได้อย่างแน่นอน เขาไม่สนหรอกว่ารายละเอียดที่เหลือจะเป็นอย่างไร แต่เขาจำเป็นต้องทำสิ่งหนึ่งให้ได้ นั่นคือการคาดการณ์เหตุการณ์ไร้กาลเวลาก่อนที่มันจะเกิดขึ้น และหากทำไม่ได้ เขาก็จะต้องเป็นคนจุดชนวนมันขึ้นมาเอง เขามั่นใจว่าเขาทำได้เพราะเอลริออนได้ระบุไว้อย่างชัดเจนว่าต้องใช้อะไรเพื่อให้มันปรากฏขึ้น... และนั่นคือเหตุการณ์ใดก็ตามที่ทำให้ดาวเหนือขยับเข้ามาใกล้มากขึ้น นี่คือความคิดของคนบ้าชัดๆ ทุกคนต่างพยายามหลีกเลี่ยงเหตุการณ์เช่นนี้ให้ถึงที่สุด เพราะนั่นหมายความว่าการดำรงอยู่ของทุกสรรพสิ่งกำลังเข้าใกล้จุดจบไปอีกก้าวหนึ่ง แต่ลีโอเนลดูเหมือนจะไม่ได้นึกถึงเรื่องนี้เลยสักนิด ก็เขาเพิ่งจะหยุดยั้งเหตุการณ์ไร้กาลเวลาไปไม่ใช่หรือ? ถ้าอย่างนั้นโลกก็เป็นหนี้เขาแล้ว และถึงแม้จะไม่เป็นหนี้ ก็แล้วยังไงล่ะ? ในความคิดของเขา เขาเคยสละโลกนี้เพื่อไอน่ามาแล้ว และเขาก็เคยทำแบบนั้นมาก่อน หากเป็นเพื่อพ่อของเขา เขาก็พร้อมจะสละแม้กระทั่งการดำรงอยู่ของทุกสรรพสิ่ง ลีโอเนลเงยหน้าขึ้นและพบว่าแม่ของเขายังคงยืนรออยู่อย่างอดทน เมื่อเห็นว่าลีโอเนลลืมตาขึ้นโดยไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เธอก็ยิ้มอย่างเข้าใจ "มันเป็นเรื่องยากที่จะทำความเข้าใจ อย่ากดดันตัวเองมากเกินไปเลย เท่าที่แม่ดูนะ ลูกต้องการบางสิ่งที่เหนือกว่าแค่ความสัมพันธ์กับแสงและดวงดาวเพื่อที่จะประสบความสำเร็จ ลูกต้องการความเข้าใจอย่างลึกซึ้งในทั้งสองสิ่งที่มีอยู่เหนืออาณาจักรนี้ แม่ไม่เชื่อหรอกว่าแม้แต่คนที่อยู่ในโลกภายนอกนั้นจะทำสำเร็จได้ง่ายๆ" แน่นอนว่ามีผู้เชี่ยวชาญด้านชีวิตและดวงดาวอยู่มากมาย ลีโอเนลมั่นใจ แต่พวกเขาขาดความยืดหยุ่นของร่างกายมนุษย์ สิ่งนี้เมื่อนำมารวมกับการมีความสัมพันธ์ที่ถูกต้องและการควบคุมพลังงาน (Force Manipulation) จึงจะสามารถทำให้พวกเขาแตะต้องพลังนั้นได้ มันยังคงเป็นเรื่องไกลตัวสำหรับอาเลียเนอร์ในตอนนี้ แต่ลีโอเนลมั่นใจว่าเธอจะไปถึงระดับนั้นได้ในไม่ช้า ส่วนตัวเขาเอง เขารู้สึกว่านั่นเป็นสิ่งที่การันตีได้อยู่แล้ว ลีโอเนลไม่ได้แก้ไขความเข้าใจของแม่ในสิ่งที่เขาเพิ่งนั่งสมาธิ เพราะมันก็เป็นเรื่องจริงที่ว่าเขายังไม่มีความสามารถที่จะอ้างสิทธิ์ในระดับสูงสุดของปัจจัยสายเลือด (Lineage Factor) ของเขาได้ในตอนนี้ เขาโบกมือคราหนึ่ง แผ่นจารึกเงินและทองก็ถูกเก็บไปพร้อมกับเขา "แค่นี้ใช่ไหมครับ?" เขาถาม "ใช่ เราไปกันได้แล้ว" อาเลียเนอร์ยืนยัน ลีโอเนลพาแม่ของเขาเข้าไปในลูกบาศก์แบ่งส่วน (Segmented Cube) เขาหันมองไปรอบๆ พยายามสังเกตว่ามีอะไรผิดปกติหรือไม่ ในอีกหลายปีข้างหน้า ไวส์ สตาร์ ออเดอร์ (Wise Star Order) จะมาที่นี่และผูกมัดตัวเองเข้ากับแผ่นจารึกทองสัมฤทธิ์ เขาตรวจสอบแผ่นจารึกแล้ว แต่ไม่มีร่องรอยของไวส์ สตาร์ ออเดอร์อยู่เลย และเขาก็หายไปจากลูกบาศก์แบ่งส่วนนานแล้ว แถมยังพาไวซ์และแคนเดิลไปด้วย มันเกือบจะน่าขันที่เขาไม่ได้ใช้ทั้งสองคนนั้นเป็นไพ่ตายเพื่อเอาตัวรอด แต่ตอนนี้เขาก็ไม่มีวันทำได้อีกแล้ว เขาไม่ได้ใส่ใจมากนัก อย่างน้อยไวส์ สตาร์ ออเดอร์ก็ไม่เคยทำร้ายใครรอบตัวเขา ถึงแม้ว่านั่นจะเป็นเพราะลีโอเนลไม่รู้ว่าเขาเคยพยายามตอนไหนหรือเปล่า... นั่นคงเป็นเรื่องของเวลาที่จะเป็นเครื่องพิสูจน์ พร้อมกับเป้าหมายที่แท้จริงของไวส์ สตาร์ ออเดอร์ เมื่อไม่พบสิ่งผิดปกติ ลีโอเนลก็หันหลังกลับ ก้าวเข้าสู่ลูกบาศก์แบ่งส่วนและพุ่งตรงกลับไปยังโลก ไม่นานหลังจากที่เขาจากไป สามีของมาทริอาร์คก็ก้าวเข้ามาในวิหาร เมื่อมองไปรอบๆ และเห็นว่าพวกเขาจากไปแล้ว เขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ยืดหลังตรงขณะเอนตัวพิงและกดมือไปที่สะโพก "ให้ตายเถอะ ฉันเริ่มแก่เกินกว่าจะมาทำอะไรแบบนี้แล้วนะ" 'แต่ตอนนี้คุณยังหนุ่มอยู่นะ' "หุบปากไปเลยเจ้าเด็กนรก แกมีเวลาติดต่อฉันจากอนาคต แต่แล้วสามปีที่ผ่านมาล่ะไปไหนมา? ยุ่งกับการพักร้อนหรือไง? หรือยุ่งกับการมั่วกับอะไรก็ตามที่มีสองขาและมีหน้าอก?" 'ผมเสียใจนะ ผมมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน คุณก็น่าจะรู้ ผมนึกว่าคุณจะใจดีกับผมมากกว่านี้เสียอีก' "เหอะ ไม่มีทางหรอก ฉันไม่มีวันสงสารแกกับกระดูกแก่ๆ ของฉันหรอกนะ แกทำให้ฉันต้องเผชิญความตายมากี่ครั้งแล้ว? แล้วตอนนี้กลับมากลัวเนี่ยนะ? ความเป็นมนุษย์ของแกไปไหนหมด?" 'กลัวงั้นเหรอ?' เสียงนั้นหัวเราะร่า 'ผมไม่กลัวอะไรทั้งนั้น' "พูดง่ายดีนะเวลาที่แกรู้ว่าส่วนหนึ่งของแกจะยังคงอยู่ต่อ แต่ฉันดีใจที่ในที่สุดแกก็ตัดสินใจแบบนี้ ฉันเคยบอกแกตั้งแต่ตอนเจอกันครั้งแรกแล้วว่ามันเป็นความพยายามที่เปล่าประโยชน์ แต่แกก็ไม่ยอมฟัง แถมยังทำให้ฉันกับแม่หนูคนนั้นต้องลำบากซ้ำแล้วซ้ำเล่า" 'เธอจะจำไม่ได้หรอก' "แต่ฉันจำได้! แล้วแกก็กลับมาใช้วิรกรรมเดิมๆ อีกแล้ว ใช้ตรรกะเหนือทุกสิ่ง ความเป็นมนุษย์หายไปไหนหมด?! ฉันไม่ได้สอนอะไรแกเลยหรือไง?!" เสียงนั้นหัวเราะเบาๆ 'คุณสอนผมมาเยอะแยะเลยล่ะ ตาแก่ ความเป็นมนุษย์ไม่อยู่ในรายการนั้นหรอก' "หัดให้ความเคารพกันบ้างสิ-!" 'ให้ผมสาธยายวีรกรรมเด็ดๆ ของคุณไหม? แหม รายชื่อมันยาวเหยียดเลยล่ะ เอาล่ะนะ ใช่แล้ว... มีเรื่องที่ไปขโมยเมียของจักรพรรดิ แล้วก็เรื่องที่ไปปัสสาวะรดกำแพงเมืองนั้นอีก อ้อ ใช่ แล้วก็เรื่องที่ผู้หญิงคนนั้นทำให้คุณโกรธจนคุณไปทำ...' "พอได้แล้ว! การที่แกพูดถึงเรื่องพวกนั้นง่ายๆ แบบนี้มันทำให้ดูเหมือนฉันไม่ถูกต้อง แกควรจะให้ความเคารพอาจารย์ของแกให้มากกว่านี้ จริงๆ แล้วแกควรจะเรียกฉันด้วยคำนั้นสักครั้งนะ!" 'โอ้ ดูนั่นสิ ความตายครั้งที่ 1,327 ของคุณกำลังจะมาถึงแล้ว โชคดีนะ~!' สามีของมาทริอาร์แทบจะดึงผมตัวเองทิ้ง การคุยกับเจ้าเด็กนี่มันน่าโมโหจริงๆ จากท้องฟ้าเบื้องบน เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันจากหลุมดำที่กำลังหมุนวนและแยกตัวออก หางเงา (Shadow Tail) เส้นที่สองได้ปรากฏขึ้นแล้ว ดูเหมือนว่าการเปลี่ยนแปลงเหตุการณ์ไร้กาลเวลานั้นจะไม่ง่ายอย่างที่คิด... 'โชคดีนะ... อาจารย์'