Chapter 324 - ทางเลือก สายลมยามค่ำคืนที่แสนสดชื่นพัดผ่านใบหน้าของเจ้าหญิง ทำให้เส้นผมสีบลอนด์สวยของนางปลิวไสวอย่างแผ่วเบา จากระเบียงสูงที่นางยืนอยู่ นางทอดสายตามองลงไปยังท้องทะเลเบื้องล่าง เกลียวคลื่นแต่ละลูกซัดพาฟองคลื่นขึ้นมา ก่อนจะจางหายไปจากชายหาดอย่างรวดเร็ว กระแสลมจากทะเลทางใต้ทำให้ชายชุดกระโปรงสีขาวของนางพริ้วไหวไปตามจังหวะของดวงดาวที่ระยิบระยับอยู่เบื้องบน ผืนทะเลแห่งดวงดาวที่ส่องประกายหลากสีสัน ประกอบกับเสียงขับขานของเกลียวคลื่น เคยช่วยปลอบประโลมจิตใจของนางให้สงบลงได้เสมอ แต่ในค่ำคืนนี้ นางกลับไม่พบความสงบที่เคยโหยหา ในมือนางถือกล่องไม้ใบหนึ่งไว้แน่นด้วยท่าทางที่ทะนุถนอม เพียงแค่ปราดตามองก็รู้ได้ทันทีว่ากล่องใบนี้ผ่านการสร้างสรรค์มาอย่างประณีต บรรจงแกะสลักเป็นลวดลายเถาวัลย์และใบไม้อย่างสวยงาม “มัน... ผ่านมาตั้งปีหนึ่งแล้ว ทำไมจู่ๆ ฉันถึงนึกถึงเธอขึ้นมาอีกล่ะ...” เจ้าหญิงกอดกล่องใบนั้นไว้ราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า มันคือของดูต่างหน้าที่นางเก็บไว้ตั้งแต่เหตุการณ์ในคืนนั้น เหตุการณ์ที่ทำให้นางต้องสูญเสียเพื่อนไป และผูกมัดตัวนางไว้กับความรู้สึกผิดนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เด็กหนุ่มคนนั้นเคยเป็นเพื่อนของนางมานานแสนนาน แต่ในคืนนั้น นางกลับทำลายทุกอย่างลงด้วยการกระทำที่เจ็บปวดเกินกว่าจะจินตนาการได้ ซึ่งยังคงตามหลอกหลอนอยู่ในห้วงความคิดของนางมาจนถึงทุกวันนี้ เจ้าหญิงใช้นิ้วสัมผัสกล่องไม้ สัมผัสถึงความนูนต่ำของลวดลายแต่ละจุดก่อนจะกดลงบนตำแหน่งหนึ่ง กล่องดีดตัวเปิดออกเผยให้เห็นหุ่นแกะสลักรูปเด็กผู้หญิงที่มีใบหน้าคล้ายกับนาง กล่องไม้ใบนี้เป็นเพียงของเล่นชิ้นเล็กๆ แต่ก็มากพอที่จะเปลี่ยนใบหน้าที่เศร้าหมองของเจ้าหญิงให้กลายเป็นรอยยิ้มจางๆ มันเป็นเครื่องเตือนใจถึงช่วงเวลาดีๆ ที่ทั้งสองเคยใช้ร่วมกัน มีคำกล่าวที่ว่า คนเราจะตระหนักถึงความสำคัญของใครบางคนก็ต่อเมื่อคนคนนั้นไม่อยู่ในชีวิตแล้ว และในตอนนี้ เจ้าหญิงรู้สึกว่าคำพูดนั้นเป็นความจริงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ “เอเมอรี่...” นางสัมผัสที่หุ่นแกะสลัก รับรู้ได้ถึงความใส่ใจที่ถูกบรรจงใส่ลงไปในทุกรายละเอียด “ทำไมเธอถึงมาหลอกหลอนอยู่ในความทรงจำของฉันตอนนี้ล่ะ? เป็นเพราะความตายที่ไม่ได้รับความเป็นธรรมของเธอหรือเปล่า?” ช่วงเวลาดังกล่าวถูกขัดจังหวะด้วยเสียงรบกวนจากภายนอกห้อง นางวางกล่องไม้ไว้ที่โต๊ะข้างเตียงและหยุดสาวใช้ที่กำลังเดินผ่านมาตามทางเดินเพื่อถามว่าเกิดอะไรขึ้น สาวใช้ชี้แจงว่าหมอหลวงเพิ่งจะเข้าตรวจอาการในห้องของพระราชา และเพิ่งจะจ่ายยาประจำวันให้เสร็จเรียบร้อย นางรีบปิดประตูห้องแล้ววิ่งตรงไปยังห้องของพระบิดาทันที นางผลักประตูเข้าไปในห้องบรรทมของพระราชา และพบว่าพระบิดากำลังนั่งพิงหมอนอยู่ สีหน้าของท่านดูสงบนิ่งคล้ายคนกึ่งหลับกึ่งตื่น เจ้าหญิงเดินเข้าไปใกล้แล้วนั่งลงข้างๆ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยเสียงกระซิบ “เจ็บหน้าอกอีกแล้วเหรอคะ ท่านพ่อ?” พระราชาลืมพระเนตรขึ้นช้าๆ และทรงแย้มพระสรวลให้แก่พระธิดา “ไม่มีอะไรน่ากังวลหรอกลูกรัก... นี่ก็แค่เรื่องปกติของคนแก่เท่านั้นเอง” พระเจ้าริชาร์ด เดอะ ไลโอเนส ทรงเป็นอัศวินผู้ยิ่งใหญ่ที่นำพาอาณาจักรไปสู่ชัยชนะมานับครั้งไม่ถ้วนในสมัยที่ยังหนุ่ม แต่ในตอนนี้ เหมือนกับคนอื่นๆ สังขารได้รุมเร้าพระวรกายของท่าน และการต่อสู้ของท่านก็ดำเนินต่อไปในรูปแบบของการต่อกรกับโรคภัยไข้เจ็บมากมายที่คอยเล่นงานพระองค์เป็นระยะๆ เกวนห่มผ้าคลุมให้พระบิดา คืนนี้อากาศค่อนข้างเย็น ความอบอุ่นน่าจะช่วยให้ท่านสบายขึ้น “อา... ธิดาที่งดงามของพ่อ เจ้าช่างเพียบพร้อมเหลือเกิน... ชายที่จะได้แต่งงานกับเจ้าในวันข้างหน้า คงจะเป็นชายที่โชคดีที่สุดในโลก...” เกวนส่ายหัวช้าๆ “อาจจะไม่โชคดีขนาดนั้นหรอกค่ะ ถ้าพิจารณาว่าเขาจะต้องมีท่านเป็นพ่อตาที่แม้แต่คำแนะนำของลูกสาวตัวเองก็ยังไม่ฟัง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หมอหลวงบอกให้ท่านพัก และแน่นอนว่าไม่ใช่ครั้งแรกที่ลูกบอกให้ท่านพักเหมือนกันนะคะ” “ฮ่าๆๆ ลูกรักของพ่อ... ใช่ๆ เจ้าพูดถูกเสมอ...” ทั้งสองดื่มด่ำกับช่วงเวลาแห่งความผูกพันในความเงียบ เกวนไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี จึงทำได้เพียงลูบมือพระบิดาอย่างแผ่วเบา หลังจากผ่านไปไม่กี่นาที พระราชาก็ตรัสขึ้นช้าๆ “พ่อชอบสิ่งที่เจ้าทำในงานนั้นนะลูก และพ่อก็เห็นว่าเจ้าพยายามจะทำอะไร... แต่อย่างไรก็ตาม แม้ว่าเหล่าสไควร์พวกนั้นจะสำคัญ แต่มันสำคัญยิ่งกว่าที่จะต้องทำให้เหล่าขุนนางพอใจ...” สีหน้าของเกวนดูไม่สู้ดีนัก แต่สุดท้ายนางก็ตัดสินใจถอนหายใจยาวออกมา “ท่านพ่อคะ ท่านก็รู้ว่าลูกคงเห็นต่าง แต่ได้โปรดเถอะค่ะ เราไม่ควรมาถกเถียงเรื่องนี้กันอีกเลย” “ใช่ พ่อเข้าใจลูกรัก แต่เราควรทำในสิ่งที่จำเป็น พ่อเกรงว่าเมื่อพ่อไม่อยู่แล้ว พวกเขาจะเข้ามาหาเจ้าเหมือนฝูงหมาป่าที่หิวโหย” เกวนเข้าใจสิ่งที่พระบิดาหมายถึงได้อย่างชัดเจน ทันทีที่พระราชาสิ้นพระชนม์ บรรดาขุนนางจอมปลอมที่กระหายอำนาจเหล่านั้นก็จะแก่งแย่งและฉีกทึ้งกันเองเพียงเพื่อจะได้ลิ้มรสอำนาจที่แสนเย้ายวนนั้นอีกสักนิด “หากอาณาจักรของเรามีกองกำลังที่แข็งแกร่งเป็นของตัวเอง เราก็คงไม่ต้องกังวลเรื่องขุนนางพวกนั้นหรือเรื่องพรมแดนเลย... การตายของเซอร์แบ็กเดมากัสยิ่งทำให้ทุกอย่างแย่ลงไปอีก” เมื่อพูดถึงกองกำลังที่แข็งแกร่ง เกวนก็นึกถึงข่าวลือที่นางเคยได้ยินมา “ท่านพ่อคะ ลูกได้ยินมาว่าท่านพยายามจะสรรหาจอมเวทมารับใช้ราชสำนัก มีใครที่พอจะ...” “หึ!” พระราชาอุทานเสียงดัง ความโกรธทำให้ท่านหอบหายใจจนเกวนต้องรีบเข้าไปปลอบ “นั่นมันเป็นฝีมือของฟันตูมาร์! เจ้าก็รู้ว่าพ่อคิดอย่างไรกับเวทมนตร์ และไอ้จอมเวทนั่นยังมีหน้ามาปฏิเสธคำเชิญของพ่ออีก! เหอะ! อย่าได้ถามถึงเรื่องนี้อีกเป็นอันขาด!” เกวนรู้สึกผิดขึ้นมาทันทีและรีบกล่าวขอโทษเป็นการใหญ่ พระราชาหอบหายใจเข้าออกเป็นจังหวะ จนกระทั่งเริ่มสงบลง “ลูกรัก... สิ่งเดียวที่พ่อปรารถนาคือการได้เห็นเจ้าแต่งงานกับคนที่เหมาะสม เพื่อที่พ่อจะได้รู้สึกเบาใจได้เร็วขึ้น ตราบใดที่เจ้าปลอดภัย พ่อก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว” “ท่านพ่อคะ ได้โปรดอย่ากังวลเรื่องนั้นเลยค่ะ” เกวนส่ายหน้า “ท่านไม่จำเป็นต้องมองหาใครหรืออะไรทั้งนั้น ลูกมีแผนสำหรับเรื่องนี้แล้วค่ะ” คำพูดของเกวนทำให้พระราชาแย้มพระสรวลด้วยความยินดีแม้จะยังเจ็บปวด ราวกับเพิ่งได้รับข่าวดีเรื่องเหตุการณ์ที่หาได้ยากยิ่ง ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เจ้าหญิงปฏิเสธผู้ที่มาสู่ขอทุกคนที่ท่านพยายามจัดแจงให้ “คนที่เจ้าเลือกคือใครกันหรือลูก? เจ้าชายเอ็ดเวิร์ดแห่งแคนทิอาซีงั้นรึ?” “ไม่ใช่ค่ะท่านพ่อ ลูกมีแผนอยู่แล้ว ให้ลูกจัดการเองเถอะค่ะ ตอนนี้ขอให้ท่านพักผ่อนก่อนนะคะ ไม่มีอะไรจะทำให้ลูกมีความสุขไปกว่าการที่ท่านมีสุขภาพแข็งแรงค่ะ” เกวนหันหลังกลับ นั่นยังไม่เพียงพอที่จะทำให้พระราชาหยุดความตื่นเต้น และยังคงซักไซ้ต่อนางไม่หยุด “อย่าบอกนะว่าเจ้าเลือกเจ้าหนุ่มฟันตูมาร์นั่น? พ่อคิดว่าเจ้าเกลียดเขาเสียอีก... อา ไม่สิ คงไม่ใช่หรอก เจ้าคงมองหาใครสักคนภายในไลโอเนส แต่ไม่ใช่เขา... ฮ่า!” แววตาของพระราชาเป็นประกายด้วยความซุกซน “หรือจะเป็นชายหนุ่มจากวันนี้? เขามีพรสวรรค์มาก และดูดีกว่าเจ้าหนุ่มเอ๊บคนนั้นเยอะเลย... พ่อพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมเจ้าถึงอยากได้เขา” เกวนเผยยิ้มจางๆ และถามอย่างระอาใจ “ท่านพ่อคะ ท่านตื่นเต้นกับเรื่องนี้เกินไปจริงๆ นะคะ” “อย่าให้คนแก่น่าสงสารคนนี้ต้องเดาสุ่มเลยลูกรัก... บอกพ่อมาเถอะ” นางมองไปทางอื่น ถึงแม้จะบอกว่ามีแผน แต่นางเองก็ยังไม่แน่ใจนัก และสิ่งที่พูดไปก็เพียงเพื่อหวังจะให้พระบิดากังวลน้อยลงบ้าง “ท่านพ่อคะ ลูกยังไม่แน่ใจนักกับตัวเลือกนี้ ขอให้ลูกดูสถานการณ์ตอนที่ได้เจอเขาในสัปดาห์หน้าก่อนนะคะ” พระราชาตระหนักได้ว่านางกำลังพูดถึงใครจึงยิ้มออกมา “สัปดาห์หน้า? อย่าบอกนะว่าเจ้าหมายถึงเขา? ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ตกลงแล้วหรือลูกรัก? เจ้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจเสมอ เหมือนกับแม่ของเจ้าไม่มีผิด” “ไม่ค่ะ ไม่... ท่านพ่อคะ แม่ของลูกเลือกสไควร์ธรรมดาๆ คนหนึ่ง ส่วนตัวลูก... ลูกต้องคิดถึงสิ่งที่ดียิ่งกว่าสำหรับประชาชนของลูก และสำหรับเรื่องนั้น เขาจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด... เจ้าชายแห่งโลกเรส พระองค์เอง อาร์เธอร์ เพนดรากอน”