Chapter 1668 เรื่องราว จากที่อเล็กซ์ตระหนักได้ เป้าหมายหลักของพิษชนิดนี้มีอยู่สองอย่าง ไม่มันจะบุกเข้าไปในตันเถียนเพื่อทำลายดวงวิญญาณแรกกำเนิด ก็เพียงแค่ตามหาดวงวิญญาณแรกกำเนิดที่อยู่รอบร่างกายเพื่อจัดการมัน ไม่ว่าด้วยวิธีใดก็ตาม มันมุ่งเป้าไปที่ดวงวิญญาณแรกกำเนิดและทำลายทิ้ง อเล็กซ์สัมผัสได้ว่าดวงวิญญาณของเขากำลังจะตายจากการคงอยู่ของพิษชนิดนี้ และสัญชาตญาณของร่างกายก็บังคับให้เขาป้องกันตัวเอง พลังหยางในร่างพุ่งพล่านขึ้นทันทีที่ได้รับอนุญาต และพิษเหล่านั้นก็ถูกเผาผลาญจนหมดสิ้นในทันที อเล็กซ์หอบหายใจถี่ เขาพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบความรู้สึกหวาดหวั่นที่เกิดขึ้นชั่วขณะ นั่นเป็นพิษที่อันตรายมาก สำหรับเขาแล้วมันไม่มีปัญหาอะไร แต่ถ้าเป็นคนอื่นคงถึงแก่ความตายในทันที “เลเวล 10... อาจจะใช่เลยล่ะมั้ง” เขาคิด แฮนนาห์เอาตัวเข้าไปพัวพันกับปัญหาที่ค่อนข้างอันตราย เช้าวันรุ่งขึ้นมาถึงในอีกไม่กี่ชั่วโมงต่อมา อเล็กซ์เล่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้ผู้อาวุโสทั้งสองของเขาฟัง เขาคาดหวังว่าทั้งสองจะโกรธ แต่กลับกลายเป็นว่าพวกเขาเพียงแค่ถอนหายใจ “เราคงห้ามไม่ให้เจ้าทำอะไรบ้าบิ่นแบบนี้ไม่ได้สินะ?” เหยาหนิงเอ่ยด้วยสีหน้าปลงตก เหลียงซูเฟินเพียงแค่ยิ้มอย่างขมขื่น “ขอแสดงความยินดีด้วยที่พบลูกพี่ลูกน้องของฝ่าบาทแล้ว ท่านหญิงลิซคงจะดีใจที่ได้ทราบเรื่องนี้” อเล็กซ์พยักหน้า เธอต้องดีใจแน่ เขาไปพบกับผู้นำตระกูลจ้านสักพักในสวน ซึ่งเป็นที่ที่องค์รัชทายาทและจ้านลั่วหยางมาพบเขา พวกเขาคุยกันสั้นๆ และอเล็กซ์ก็ฉวยโอกาสแทรกขึ้นมาว่าเขาจำเป็นต้องปรุงยาบางอย่าง จ้านลั่วหยางถือโอกาสนี้เชิญเขาไปที่คฤหาสน์ของเธอ ดังนั้นในช่วงเวลาประมาณ 10 โมงเช้า อเล็กซ์จึงกลับมาอยู่กับพี่สาวของเขาอีกครั้ง เขาคุยกับเธอยู่อึดใจหนึ่งก่อนจะหันไปทางจ้านลั่วหยาง “ผมควรปรุงยาที่ไหนดีครับ? ที่นี่เลยไหม?” เขาถาม “อ้อ” หญิงสาวประหลาดใจ “คุณไม่ได้ใช้ข้ออ้างเพื่อมาที่นี่หรอกเหรอคะ?” “ผมใช้เป็นข้ออ้างครับ แต่ผมก็จำเป็นต้องปรุงยา 3 เม็ดด้วยจริงๆ” อเล็กซ์กล่าว “ฉันมีห้องปรุงยาที่มีทุกอย่างที่คุณต้องการค่ะ เชิญทางนี้เลยค่ะ” หญิงสาวกล่าว “ความจริงถ้าไม่รังเกียจ ผมอยากปรุงยาตรงนี้เลยครับ อีกอย่างผมต้องให้พี่สาวอยู่ใกล้ๆ ด้วย” อเล็กซ์บอก “แต่ห้องนี้ไม่มีค่ายกลสนับสนุนคุณนะคะ” หญิงสาวกล่าว “คงต้องใช้เวลาสักพักถ้าจะติดตั้งค่ายกลสำหรับห้องนี้” “ขอบคุณครับ แต่ไม่เป็นไรครับ” อเล็กซ์กล่าว “ผมไม่ได้ใช้ค่ายกลในการปรุงยาอยู่แล้ว” เมมโมรี่ลอยออกมาจากห้วงมิติวิญญาณและลอยอยู่เหนือพื้น ขณะที่อเล็กซ์เริ่มหยิบวัตถุดิบที่เตรียมไว้ออกมา เปลวไฟปรากฏขึ้นเองใต้เตาปรุงยา ให้ความร้อนแก่เมมโมรี่ในขณะที่อเล็กซ์เตรียมตัวเริ่มปรุงยา จ้านลั่วหยางดูประหลาดใจและนั่งลงที่ด้านข้าง เธอไม่อยากผละจากอเล็กซ์ไปไหนเลย เธออยากเห็นเขาสาธิตการปรุงยา องค์ชายรองก็นั่งลงที่ด้านข้างเช่นกัน “คุณจะโอเคไหมถ้าผมจะเรียกคุณด้วยชื่ออื่นแทนคำว่าพี่เขย? มันค่อนข้างเรียกยากน่ะครับ” อเล็กซ์เอ่ยขึ้นขณะที่เตาปรุงยาเริ่มมีอุณหภูมิที่เหมาะสม “ขอโทษนะ?” หลงฮวนจดจ่ออยู่กับเตาปรุงยาจนเกือบพลาดคำถาม “อ้อ เอ่อ... ถ้าเจ้าสะดวกจะเรียกข้าว่าฮวนก็ได้นะ ฝ่าบาท” “งั้นเรียกพี่ฮวนนะครับ” อเล็กซ์กล่าว “ส่วนผมเรียกอเล็กซ์ก็พอครับ ผมเป็นผู้น้อยทั้งในด้านอายุและสถานะ” “ตกลง” ชายหนุ่มกล่าว “งั้นข้าจะเรียกเจ้าว่าอเล็กซ์เวลาที่เราอยู่กันตามลำพังนะ แต่ถ้ามีคนอื่นอยู่ข้าก็ยังต้องเรียกเจ้าว่าฝ่าบาทอยู่ดี” อเล็กซ์พยักหน้าช้าๆ และใส่ส่วนผสมแรกเข้าไปในเตา “งั้นช่วยเล่าให้ฟังหน่อยครับว่าคุณกับพี่สาวผมเจอกันได้ยังไง” อเล็กซ์ถาม “ผมอยากฟังเรื่องทั้งหมดครับ เอาจริงๆ นะ ถ้ามีคนบอกผมว่าเธอแต่งงานแล้ว หรือผมจำเรื่องนี้ได้สักนิด ผมคงไม่ต้องเสียเวลาไปออกเดทหรอก” “เจ้าไปออกเดทเพื่อตามหาพี่สาวตัวเองงั้นหรือ?” หลงฮวนถาม “ฟังดูงี่เง่าแต่นั่นเป็นวิธีที่ดีที่สุดที่ผมคิดออกในตอนนั้นครับ” อเล็กซ์ตอบ “ไม่ต้องสนใจหรอกครับ เล่าต่อเถอะ” “ข้า... ข้าเจอเธอโดยบังเอิญ” หลงฮวนกล่าว “ข้าจำได้ว่าข้าเข้าไปในร้านเพื่อซื้อของบางอย่าง น่าจะเป็นยาหรือเปล่านะ? นั่นเป็นครั้งแรกที่ข้าเจอเธอ เธอคิดว่าข้าแซงคิวโดยไม่รู้ว่าข้าเป็นใครและพูดจาถากถางข้า มันรุนแรงเสียจนข้าลืมไม่ลงเลยล่ะ” เขายิ้มให้กับตัวเอง “แน่นอนว่าข้าปิดบังฐานะอยู่ แต่ใครที่สังเกตหน่อยก็น่าจะรู้ว่าไม่ควรมาหาเรื่องข้า” หลงฮวนหัวเราะเบาๆ “ยังไงซะข้าก็มีองครักษ์คอยติดตามอยู่ตั้งหลายคน สุดท้ายเธอก็ชนะแล้วเดินออกจากร้านไปก่อนข้า” “ข้าคิดว่านั่นจะเป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้เจอเธอ แต่แล้วข้าก็เจอเธออีกครั้งหลังจากนั้นไม่กี่วันในอีกร้านหนึ่ง คราวนี้เธอจำข้าได้ก่อน และพูดทำนองว่าข้าเรียนรู้แล้วและไม่แซงคิวอีก ถ้าจำไม่ผิดเธอบอกว่า ‘พวกเขา’ สั่งสอนข้า ข้ายังไม่เข้าใจเลยว่าเธอหมายถึงใคร” ‘คงเป็นพวกผู้พัฒนาเกมสินะ’ อเล็กซ์คิด นั่นฟังดูเข้าท่า “พี่สาวของเจ้าทำให้ข้าทึ่งจริงๆ ข้าเคยพบเจอผู้หญิงมามากมายจากการไปเดทหรือตามงานสังคม ส่วนใหญ่เป็นคนจากตระกูลชั้นสูงทั้งนั้น แต่ไม่มีใครแตกต่างเหมือนพี่สาวเจ้าเลย เธอทิ้งความประทับใจให้ข้าทุกครั้งที่เจอ” “ข้าคิดว่านั่นคงเป็นครั้งสุดท้ายอีก แต่แล้วข้าก็เจอเธออีกในสัปดาห์ถัดมา มันเป็นเรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน แต่ข้าสังเกตเห็นเธอเพราะนั่นคือเธอ ข้าถึงกับเดินเข้าไปคุยเพื่อทำความรู้จักเธอสักหน่อย” “ข้ายังจำความตกใจที่ได้รับตอนที่เข้าใกล้เธอในตอนนั้นได้ดี” หลงฮวนกล่าว อเล็กซ์ใส่ส่วนผสมอีกอย่างลงในเตาและคนไปมา โดยแบ่งความสนใจครึ่งหนึ่งให้กับเรื่องเล่าของหลงฮวน “เธอเป็นเพียงผู้ฝึกตนระดับทั่วไปเมื่อไม่ถึง 2 สัปดาห์ก่อนหน้านั้นเลย และไม่รู้ว่าทำอีท่าไหนถึงสามารถทะลวงเข้าสู่ระดับแท้จริงได้” “ความตกใจนั้นหนักหนาเกินรับไหว ข้าเลยส่งคนไปสะกดรอยตามเธอ เมื่อพวกเขารายงานว่าเธอเลื่อนระดับขึ้นทุกวัน บางวันถึงสองครั้ง ข้าก็ต้องไปพบเธอเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น” “ในตอนนั้นข้าไม่รู้ว่ามีคนแบบเธออีกมาก แต่กว่าจะรู้ตัวว่าเธอไม่ธรรมดา เราก็คบหากันไปแล้ว อันที่จริงข้าประหลาดใจมากตอนที่เธอขอให้ข้าแต่งงานด้วยหลังจากที่เรารู้จักกันจริงๆ ได้เพียง 2 สัปดาห์” “ข้าไม่อยากปฏิเสธก็เลยตอบตกลง เธอสวยพอตัวแถมความเร็วในการฝึกตนก็น่ากลัวเกินไป แต่ที่สำคัญที่สุดคือข้าชอบเวลาที่ได้อยู่กับเธอ เธอไม่แข็งทื่อเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ ที่ข้าเคยเจอ ซึ่งมองเห็นเพียงความเป็นองค์ชายในตัวข้า ข้าชอบตรงจุดนั้นของเธอมาก” หลงฮวนยิ้มน้อยๆ เมื่อนึกถึงเรื่องทั้งหมด “ข้าจำได้ว่าเธอมักจะคอยกระตุ้นให้ข้าฝึกตนต่อไม่งั้นเธอจะทิ้งห่างข้าไปไกล ข้าซาบซึ้งใจมากตอนที่ในที่สุดเธอก็ยอมลดความเร็วลงบ้าง” “ถึงอย่างนั้น แม้เธอจะลดความเร็วลง แต่ข้ารู้ในตอนนั้นเลยว่าเธอจะนำหน้าข้าไปตลอดกาล และข้าคงไม่มีวันตามเธอทันได้เลย”