บทที่ 1676 การมาถึงของจักรพรรดิ ทั้ง 4 คนที่ได้ยินเสียงของอเล็กซ์ต่างหันขวับไปทางทิศใต้ เนื่องจากพวกเขาตระหนักได้เช่นกันว่าจักรพรรดิมังกรได้มาถึงแล้ว “ไม่นะ…” ใบหน้าของหลงฮวนซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว จ้านลั่วหยางดูเหมือนจะตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อ อเล็กซ์เองก็เช่นกัน เขาไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดจักรพรรดิมังกรถึงมาอยู่ที่นี่ได้ ทำไมถึงมาถึงเร็วขนาดนี้? เจ้าชายรัชทายาทปล่อยพวกเขามารึเปล่า? นั่นเป็นไปไม่ได้ ไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาจะปล่อยพวกตนไปเพียงเพื่อเรียกบิดาของเขามา อีกทั้งยังมีองครักษ์รายล้อมตัวเจ้าชายมากมายและเขาก็ปล่อยให้พวกตนแอบหนีออกมาได้ หรือว่าจักรพรรดิมังกรได้รับแจ้งเตือนว่าพวกเขาทะลวงเข้ามาข้างในได้แล้ว? แต่นั่นก็ไม่สมเหตุสมผลเท่าไร ไม่สิ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งกังวลเรื่องพวกนั้น อเล็กซ์หันกลับไปหาทุกคน “วิ่ง!” คำพูดของเขาดึงสติทุกคนให้หลุดออกจากภวังค์ “เขาก็ได้รับผลกระทบจากเขตแดนกดทับเช่นกัน ถ้าเรารีบวิ่ง เราอาจจะไปถึงที่นั่นก่อนเขา” อเล็กซ์กระโดดไปข้างๆ ฮันนาห์แล้วอุ้มเธอขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนก่อนจะออกวิ่ง โดยปล่อยให้คนอื่นๆ วิ่งตามหลังเขามา เขาเคลื่อนที่ได้เร็วมาก เร็วเสียจนคนอื่นๆ ที่ตามมาข้างหลังทำได้เพียงมองด้วยความประหลาดใจ พวกเขาวิ่งผ่านแม่น้ำและขึ้นเนินเขาที่ลาดชัน ก่อนจะวิ่งลงไปอีกฝั่ง ในเมื่อการบินดูจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ภายใต้เขตแดนกดทับในปัจจุบัน การวิ่งจึงเป็นทางเลือกเดียวของพวกเขา ประตูมิติ (Voidgate) อยู่ห่างออกไปไม่เกิน 10 กิโลเมตร ในขณะที่จักรพรรดิมังกรอยู่ห่างออกไปราว 25 กิโลเมตรข้างหลัง หากพวกเขาทำเวลาได้เร็วพอ ก็อาจจะไปถึงที่นั่นก่อนหน้าเขา และมีเวลาเพียงพอที่จะเข้าประตูมิติ อเล็กซ์ไม่แม้แต่จะคิดว่าถ้าชายคนนั้นตามเขาเข้ามาในประตูมิติจะเกิดอะไรขึ้น เขาจะค่อยคิดแก้ปัญหานั้นหลังจากที่ข้ามสะพานนั้นไปได้เสียก่อน “เขาตามมาทันแล้ว” หลงฮวนกล่าว “เราต้องไปให้เร็วกว่านี้ ไม่อย่างนั้น…” วินาทีที่เขาพูดจบ เขตแดนกดทับในดินแดนลับก็หายวับไป ทันใดนั้นทุกคนต่างสัมผัสได้ถึงพลังและความเร็วที่พุ่งพล่านขึ้นมา จนตอนนี้พวกเขาทุกคนเร็วพอที่จะวิ่งทันอเล็กซ์แล้ว ทว่าจักรพรรดิมังกรเองก็เช่นกัน อเล็กซ์บินด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่จะทำได้และมองเห็นถ้ำที่เป็นที่ตั้งของประตูมิติแล้ว มันอยู่ตรงหน้าเขาพอดี หลงฮวนอยู่ข้างๆ เขาก็เร่งรีบไปยังถ้ำเช่นกัน เขาจำเป็นต้องเปิดมันเดี๋ยวนี้ ทันใดนั้นอเล็กซ์ก็สัมผัสถึงบางอย่างได้ “รับเธอไป!” เขาตะโกนบอกหลงฮวนพร้อมกับโยนฮันนาห์ไปให้เขาอุ้ม ทันทีที่เธอหลุดจากอ้อมแขน เขาก็ใช้การเคลื่อนย้ายพริบตาทันที อเล็กซ์ปรากฏตัวขึ้นบนท้องฟ้าเบื้องสูงและชักมิดไนท์ออกมาในขณะที่พลังงานโอบล้อมร่างของเขา กาย เลือด ปราณ จิต และกระบี่ หลอมรวมกันเพื่อสร้างพลังในเสี้ยววินาทีที่เขามี เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะใช้เทคนิคนิรนามของเขา จึงทำได้เพียงใช้เทคนิคที่เขาสามารถทำได้ในช่วงเวลาอันสั้นนี้ พลังงานไหลเข้าสู่มิดไนท์ กระตุ้นเทคนิคที่จารึกไว้ในตัวกระบี่ ‘คมกระบี่พิฆาตเทพ’ อเล็กซ์ฟาดฟันและตัดผ่านสายฟ้ามหาศาลที่มีขนาดหนาเท่าลำต้นไม้ เขาเห็นจักรพรรดิมังกรเล็งเป้าไปที่ถ้ำและจำเป็นต้องหยุดมันไว้ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม การโจมตีของอเล็กซ์นั้นรุนแรง รุนแรงมาก แต่มันกลับไม่ต่างอะไรเลยเมื่อเทียบกับความแข็งแกร่งของผู้ฝึกตนขอบเขตเซียนขั้นสูงสุด สายฟ้าถูกลดทอนพลังลงเพียงเล็กน้อยและไม่ถูกทำลาย สายฟ้าที่อ่อนแรงลงนั้นยังคงพุ่งเข้าใส่เขาโดยตรง อเล็กซ์ถูกกระแทกตกลงมาจากฟ้า อัดกระแทกพื้นจนเกิดเป็นหลุมขนาดเล็ก เขามึนงงอยู่ชั่วครู่ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้น เขายัง… ไม่เป็นไรอย่างนั้นหรือ? ร่างกายที่บอบช้ำของเขากำลังค่อยๆ ฟื้นฟูจากภายใน โชคดีที่ร่างกายของเขามีความแข็งแกร่งพอและไม่ระเหยกลายเป็นไอในทันทีจากการโจมตีนั้น เขารีบปีนขึ้นจากหลุมแล้วตะโกน “เร็วเข้า ไปที่ถ้ำ!” หลงฮวนไม่หยุดชะงักและวิ่งต่อไปโดยมีจ้านลั่วหยางตามไปติดๆ ทว่าเหยาหนิงและเหลียงซูเฟินกลับเข้ามาดูอาการเขา “ผมไม่เป็นไร รีบไปสิ” อเล็กซ์กล่าว แต่พวกเธอไม่ยอมทิ้งเขาไว้ อเล็กซ์เรียกหุ่นเชิดอมตะและวิสเกอร์ออกมาเพื่อควบคุมมันหากจำเป็น ในขณะเดียวกันเขาก็พุ่งตัวออกไปเช่นกัน อย่างไรก็ตาม ก่อนที่พวกเขาทุกคนจะไปถึงถ้ำ จักรพรรดิมังกรก็มาถึงที่นั่นเรียบร้อยแล้ว “หยุด!” เสียงของเขาดังกึกก้องประหนึ่งเสียงคำรามของสัตว์ร้ายนับพัน เคลื่อนผ่านผืนดินและสร้างคลื่นกระแทกออกไป หลงฮวนตัวแข็งทื่อเมื่อถึงหน้าถ้ำ ตอนนี้เมื่อบิดาของเขาอยู่ใกล้เพียงแค่นี้ เขารู้ดีว่าการเปิดประตูมิติคงไม่ช่วยอะไรพวกเขาอีกแล้ว อเล็กซ์ขมวดคิ้ว “เริ่มเปิดสิ!” เขาตะโกนกลับไป แต่ชายหนุ่มดูเหมือนจะยังคงมึนงง แทนที่จะชักกระบี่ออกมา เขากลับหยิบยันต์ออกมาดูเหมือนเขาจะคิดว่ายันต์เคลื่อนย้ายเป็นทางเลือกที่ปลอดภัยกว่าประตูมิติ อเล็กซ์ไม่ได้ตำหนิเขา จักรพรรดิมังกรลอยตัวอยู่กลางอากาศ ผมสีน้ำเงินของเขาปลิวไสวไปตามสายลมอยู่เบื้องบน เขามองลงมาด้วยสายตาที่บ่งบอกว่าทุกคนที่นี่ต่ำต้อยกว่าเขา ในมือขวาถือทวนมังกรสูงศักดิ์ “ข้าไม่คิดว่าจะได้เห็นอะไรแบบนี้ตอนที่มาพบเจ้า ราชาอเล็กซ์” เขากล่าวแผ่วเบา “มีคนบอกข้าว่าเจ้าอาจกำลังวางแผนบางอย่าง บางอย่างที่ไม่เป็นผลดีต่อจักรวรรดิ แต่สิ่งที่ข้าเห็นนี้กลับเป็นอีกเรื่องหนึ่งเลย” จากนั้นสายตาของเขาก็หันไปทางหลงฮวน “ข้าไม่รู้เลยว่าเจ้ากลับมาแล้ว แถมยังกลับมานานเกือบ 20 ปี” เขากล่าวเบาๆ “เจ้าควรจะกลับมาหาข้า ลูกข้า” ใบหน้าของหลงฮวนดูเคร่งขรึมและเขาไม่ได้สนใจยันต์ในมือเลยแม้แต่น้อย “ท่าน… ท่านพยายามจะฆ่าพวกเรา” เขากล่าว “เหตุใดข้าจะต้องกลับไปหาท่านด้วย?” “ข้าไม่เคยคิดจะฆ่าเจ้า” จักรพรรดิมังกรตอบอย่างใจเย็น “ข้าเพียงแค่ต้องการกระบี่เล่มนั้น” “ท่านพยายามจะฆ่าภรรยาของข้า!” หลงฮวนตะโกนโต้กลับ “ผู้หญิงที่เจ้าแต่งงานด้วยหลังจากพบกันได้เพียงเดือนเดียวน่ะหรือ?” จักรพรรดิมังกรหัวเราะลั่น “เจ้าไม่เคยแต่งงานอย่างเป็นทางการ การแต่งงานของเจ้าไม่เคยได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการเลยด้วยซ้ำ” “เราแลกคำมั่นสัญญากันแล้ว” หลงฮวนกล่าว “นั่นคือทั้งหมดที่สำคัญ และท่านก็ยังพยายามจะฆ่าเธอ ไม่สิ ท่านฆ่าเธอไปแล้ว ท่านฆ่าทหารของตัวเองเพื่อที่จะเข้ามาหาภรรยาของข้า” “นางไม่ควรคิดจะฆ่าข้าตั้งแต่แรก” จักรพรรดิมังกรถอนหายใจ “หากเจ้าอยากจะหนีไป ข้าก็จะไม่ห้าม ไปสิ ออกไปเสีย แต่ทิ้งกระบี่เล่มนั้นไว้ ข้าจะจากโลกนี้ไปในอีกปีหรือสองปีข้างหน้าเมื่อได้กระบี่ของเจ้ามา ถึงตอนนั้นเจ้าจะกลับมายังจักรวรรดิอย่างอิสระก็ได้” “จะไม่มีใครรู้เลยว่าเจ้าเคยขัดคำสั่งข้า แล้วเจ้าก็สามารถกลับมาอยู่เคียงข้างพี่ชายของเจ้าในตอนที่เขาขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์ต่อไป” “ไม่” อเล็กซ์ตอบ “เรื่องนั้นจะไม่มีวันเกิดขึ้น” นี่คือสิ่งที่เขาหวาดกลัวมาตลอด จักรพรรดิมังกรจะใช้กระบี่แล้วจากไปโดยไม่เปิดโอกาสให้อเล็กซ์และคนอื่นๆ ได้แก้แค้น “ถอยไป ราชาอเล็กซ์ ข้าจะยอมมองข้ามสิ่งที่เจ้าทำลงไปที่นี่” จักรพรรดิมังกรกล่าวและกำลังจะพูดต่อ แต่อเล็กซ์ก็ขัดขึ้นมาเสียก่อน “ท่านจะทำอะไรกับกระบี่เล่มนั้นจนถึงขั้นที่จำเป็นต้องใช้มันขนาดนี้?” อเล็กซ์ถาม “มันไม่ได้เกี่ยวข้องกับการที่มังกรครามตายใช่ไหมล่ะ?”