Chapter 3089: ความในใจที่พรั่งพรู อเล็กซ์มาถึงห้องที่ไป๋จิ้งเซินกำลังเฝ้ายามให้พวกเขาอยู่ “เจ้าออกมาเร็วเกินคาดนะ” ไป๋จิ้งเซินกล่าวเมื่อสังเกตเห็นอเล็กซ์ “นี่ก็ผ่านไปเกือบสองเดือนแล้วไม่ใช่หรือ?” อเล็กซ์ถาม “ใช่ แต่สำหรับผู้เป็นอมตะนั่นแทบเรียกได้ว่าไม่ได้เสียเวลาไปเท่าไหร่เลยไม่ใช่หรือไง?” ไป๋จิ้งเซินย้อนถาม “เจ้าควรจะใช้เวลาให้มากขึ้นกับการบ่มเพาะนะ” “ผมใช้เวลาทั้งหมดเท่าที่จะทำได้แล้วครับ” อเล็กซ์กล่าว “ผมต้องหยุดบ่มเพาะเพื่อเริ่มเติมเต็ม ‘จุดกำเนิด’ (Origins) ของผม” “ดี” ไป๋จิ้งเซินกล่าว “แล้วเจ้าเริ่มที่อันไหนก่อนล่ะ?” “ต้นไม้ครับ” อเล็กซ์ตอบ “ต้นไม้น่ะหรือ? เป็นตัวเลือกที่ดีจริงๆ สำหรับ ‘การสร้างสรรค์’ (Creation) อย่างนั้นหรือ? ไม่คิดว่าการมุ่งเน้นไปที่สิ่งที่เจ้ายังไม่มีจะเป็นทางเลือกที่ฉลาดกว่าหรอกหรือ?” “ผมไม่มีต้นไม้นั่นครับ” อเล็กซ์กล่าว “หรือพูดให้ถูกคือ ผมไม่ได้เป็นเจ้าของมัน ผมต้องคืนมันให้กับเจ้าของที่แท้จริงเมื่อถึงเวลา” “งั้นรึ...” ไป๋จิ้งเซินกล่าว “สำนักเก้าสุริยันคงไม่ยอมให้เจ้าเอาไปง่ายๆ หรอก แล้วทำไมไม่ลองไม่บอกพวกเขาล่ะ?” อเล็กซ์หัวเราะเบาๆ “ผมอาจจะเก็บมันไว้ถ้าทำได้ แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ต้องเปลี่ยนมันให้กลายเป็น ‘การสร้างสรรค์’ อยู่ดี พยัคฆ์ผู้พิทักษ์บอกว่านั่นคือทางเลือกที่ดีที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้ในยามที่ไม่มีอะไรดีไปกว่านี้” ไป๋จิ้งเซินพยักหน้า “งั้นเจ้าก็จัดการ ‘จุดกำเนิด’ ไปแล้วสี่อย่างสินะ?” อเล็กซ์ชะงักไปเล็กน้อย “เปล่าครับ สามต่างหาก ต้นไม้นั่นเป็นอย่างที่สาม” “แต่สิ่งที่เจ้าทำไปก่อนหน้านี้ไม่ใช่สำหรับอีก ‘จุดกำเนิด’ หนึ่งหรอกหรือ? และเจ้าก็บอกว่าหนึ่งใน ‘จุดกำเนิด’ ของเจ้าถูกควบคุมโดยร่างกายของเจ้าเอง” “ใช่ครับ ก็เลยนับเป็นสาม” อเล็กซ์กล่าว “แล้วอันที่ทำจากเลือดอีกล่ะ” ไป๋จิ้งเซินทัก “อ้อ! ท่านนับอันนั้นด้วยสินะ ใช่ครับ งั้นผมก็เริ่ม ‘จุดกำเนิด’ ไปสี่จากทั้งหมดเก้าอย่าง เหลืออีกห้าอย่าง ผมคงต้องรีบตัดสินใจให้แน่ชัดเร็วๆ นี้ว่าต้องการอะไร” “เพิร์ลเองก็ต้องทำเช่นนั้นเหมือนกัน” ไป๋จิ้งเซินกล่าว อเล็กซ์หัวเราะ “วิสเกอร์ก็ด้วยครับ และก็น่าจะเป็นสการ์เล็ตด้วย เธอต้องตัดสินใจว่านอกจากเปลวไฟของเธอแล้ว เธอต้องการสิ่งอื่นใดอีก” ไป๋จิ้งเซินอดไม่ได้ที่จะหัวเราะตาม “ข้าดีใจที่ตัวเองไม่ต้องผ่านปัญหาเรื่องการคิดหา ‘การสร้างสรรค์’ เหล่านี้ ของข้าน่ะมันชัดเจนมากตั้งแต่ก่อนจะเริ่มเสียอีก” อเล็กซ์หรี่ตาลง “พอนึกดูแล้ว ท่านยังไม่เคยบอกผมเลยนะว่า ‘การสร้างสรรค์’ ของท่านคืออะไร” เขากล่าว “ใช่ ข้ายังไม่ได้บอก” ไป๋จิ้งเซินกล่าวพร้อมรอยยิ้มจางๆ “ผมรู้ว่าหนึ่งในนั้นคือแก่นเลือด (Blood Essence) แล้วอีกอย่างล่ะ?” ไป๋จิ้งเซินเลิกคิ้ว “อ้อ เพิร์ลต้องบอกเจ้าแน่ๆ แต่ข้าอยากเก็บอีกอย่างไว้เป็นความลับ” เขากล่าวพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “เจ้าทำให้ข้าตกใจมาหลายครั้งแล้ว บางทีข้าอาจจะใช้เรื่องนี้ทำให้เจ้าตกใจบ้างก็ได้” อเล็กซ์เลิกคิ้ว “มันเกี่ยวข้องกับอวกาศภายนอกหรือเปล่าครับ?” เขาถาม รอยยิ้มของไป๋จิ้งเซินไม่จางหายไป “เจ้าไม่มีทางง้างปากข้าได้หรอก” เขากล่าว ก่อนจะหยิบสิ่งหนึ่งออกมาจากมิติวิญญาณ “ยกเว้นเจ้านี่” เขาส่งยันต์แผ่นหนึ่งมาให้ “มันเป็นยันต์ใช้ครั้งเดียวทิ้ง ดังนั้นระวังให้ดี พออ่านจบมันก็จะถูกทำลาย” อเล็กซ์ถือยันต์ไว้ด้วยความงุนงง “นี่คืออะไรครับ?” “วิชา” ไป๋จิ้งเซินกล่าว และอธิบายเพิ่มเติมเมื่อเห็นสีหน้าสับสนของอเล็กซ์ “วิชาดึงเอาออร่าออกจากสิ่งที่ไม่มีออร่า นั่นคือสิ่งที่เจ้าต้องการไม่ใช่หรือ?” “โอ้! ใช่ครับ” อเล็กซ์กล่าว “ทำไมต้องเป็นยันต์ใช้ครั้งเดียวทิ้งล่ะครับ?” “เพราะเราไม่ได้รับอนุญาตให้เผยแพร่วิชาที่ได้มาจากตระกูล” ไป๋จิ้งเซินกล่าว “ใครก็ตามที่ต้องการมันต้องพยายามหามันมาด้วยตัวเอง ข้าไม่ได้ใช้ผลงานที่สะสมไว้เท่าไหร่ เลยนำมันมาให้เจ้าได้” “มันจะเป็นยันต์ใช้ครั้งเดียวทิ้งได้ยังไง?” อเล็กซ์ถาม “พอผมเรียนรู้มันแล้ว ผมจะไม่สามารถถ่ายทอดต่อได้หรือ?” “ในวิชาเหล่านั้นจะมี ‘เจตจำนง’ (Intent) ของผู้บ่มเพาะระดับเทพขั้นปลายฝังอยู่ ถ้าเจ้าจะถ่ายทอดต่อ เจ้าต้องฝ่าเจตจำนงของเขาก่อน” ไป๋จิ้งเซินกล่าว อเล็กซ์นิ่งไปครู่หนึ่งแล้วหัวเราะเบาๆ “ผมทำลายผนึกที่สร้างโดยเซียนกึ่งเทพรอบตัวผมมาแล้วนะ” เขากล่าว “เจตจำนงระดับเทพจะทำอะไรผมได้หรือ?” ไป๋จิ้งเซินชะงักไปชั่วขณะ “จริงด้วย... วิธีนั้นคงใช้กับเจ้าไม่ได้ผลหรอก” “ไม่เป็นไรครับ” อเล็กซ์กล่าว “ผมไม่ได้วางแผนจะถ่ายทอดให้ใครอยู่แล้ว นอกจากจำเป็นจริงๆ” ไป๋จิ้งเซินพยักหน้า “เจ้าจะถ่ายทอดให้ใครก็ได้ไม่ว่ากัน ข้าไม่ถือหรอก ข้าแค่กำลังอธิบายว่าเจ้าอาจจะเจ็บตัวอย่างไรถ้าทำแบบนั้น” อเล็กซ์พยักหน้า “ขอบคุณครับ” “เจ้าจะกลับไปบ่มเพาะต่อเลยไหม?” ไป๋จิ้งเซินถาม “ยังก่อนครับ ผมอยากปรึกษาเรื่องที่ผมกำลังวางแผนไว้สักหน่อย—จะเรียกว่าแผนก็ไม่เชิงหรอกครับ ผมแค่อยากระบายความในใจออกมา และหวังว่ามันจะกลายเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาระหว่างที่พูด” ไป๋จิ้งเซินพยักหน้าอย่างจริงจังแทนที่จะขบขัน “การมีความคิดที่ชัดเจนในสิ่งที่ทำนั้นเป็นเรื่องดี ไม่อย่างนั้นเจ้าอาจจะหลงทางไปกับเรื่องไร้สาระระหว่างทางเอาได้” อเล็กซ์ซาบซึ้งใจและเริ่มพูดขึ้น หัวข้อที่เขากังวลคือเรื่อง ‘การสร้างสรรค์’ ของเขา ซึ่งเป็นสิ่งแรกที่เขาพูดถึง เขาเล่าถึงปัญหาเกี่ยวกับสิ่งที่เขาวางแผนไว้ และวิธีที่เขาอาจปรับเปลี่ยนมันหากเขาต้องการจริงๆ เขาระบายความกังวลเกี่ยวกับ ‘การสร้างสรรค์’ ที่เขาเล็งไว้ เขายังกังวลเรื่อง ‘การสร้างสรรค์’ ของเพิร์ลและวิสเกอร์ แต่ไม่มากนักเพราะพวกเขาต้องจัดการสถานการณ์ของตัวเอง พวกเขาจำเป็นต้องเป็นอิสระในการตัดสินใจเลือก ‘การสร้างสรรค์’ สุดท้ายของพวกเขาเอง อเล็กซ์พูดถึงปัญหาอื่นๆ ที่รบกวนใจเขา เช่น ความจำเป็นที่ต้องไปยังสุสานของผู้สังหารเทพ (Godkiller’s tomb) แต่เรื่องนั้นคงต้องใช้เวลาอีกนาน และเขาก็ยังไม่มีตั๋วผ่านทางด้วย เขาสรุปสิ่งที่ได้รับจากความทรงจำโดยลงรายละเอียดมากกว่าที่เคยทำมาก่อน เขาต้องหาวิธีหลอมดาบเล่มเดิมเพื่อสร้างดาบเล่มใหม่ เขายังต้องจัดการกับ ‘หัวใจกระบี่’ (Sword Heart) ของตัวเอง พยายามก่อร่างขึ้นมาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาต้องมอบ ‘รากวิญญาณ’ (Spirit Roots) ให้กับอเล็กซ์รุ่นก่อนและเอมิลี่เมื่อมีโอกาส และสุดท้าย เขาต้องจัดการเรื่องวิญญาณของเพิร์ลรวมถึงเลือดของมังกรฟ้า (Azure Dragon) ที่พวกเขาได้รับมา ไป๋จิ้งเซินรับฟังปัญหาทั้งหมดของเขาจนจบ แล้วจึงเริ่มพูดขึ้นบ้าง