บทที่ 885 ฝ่าฟันความเจ็บปวด อเล็กซ์ยังคงปรุงยาต่อไปเรื่อยๆ อย่างต่อเนื่องโดยไม่มีข้อผิดพลาด แต่เขาก็ยังทำได้เพียง 54 เม็ดต่อชั่วโมงเท่านั้น เมื่อเวลาผ่านไป 4 ชั่วโมง เขาก็ทำยาได้ครบ 216 เม็ดพอดี หากสถานการณ์ยังคงเป็นเช่นนี้ต่อไป โดยเหลือเวลาอีกประมาณ 7 ชั่วโมง เขาจะต้องสอบตกอย่างไม่ต้องสงสัย เขาจำเป็นต้องทำอะไรบางอย่าง เขาต้องปรับปรุงกระบวนการในช่วงเวลาที่ใกล้จะหมดเวลาแบบนี้ แต่จะทำอย่างไรดี? เขาควรจะทำยาคราวละ 12 เม็ดเลยหรือไม่? แต่แล้วความเหนื่อยล้าทางจิตใจที่เขาจะต้องแบกรับล่ะ? เขาควรจะสนใจเรื่องนั้นในเวลานี้ด้วยหรือ? อเล็กซ์ทำยาชุดถัดไปเสร็จแล้ววางไว้ในค่ายกลด้านข้างเพื่อพิสูจน์ว่ายาทั้งหมดนั้นมีความบริสุทธิ์สูงกว่า 50% จริงๆ หลังจากทดสอบยาทั้งหมดแล้ว เขาก็ใช้พลังปราณทำความสะอาดเตาหลอมทั้ง 3 ใบและเริ่มจุดไฟอุ่นเตาอีกครั้ง ทันใดนั้น เขาก็ชะงักไปเมื่อมีความคิดหนึ่งแวบเข้ามา เขาเสียเวลาไปประมาณ 6 นาทีต่อชั่วโมงเพียงเพื่อทำเรื่องนี้ ซึ่งมันไม่เกี่ยวข้องกับการปรุงยาเลย แต่มันกลับกินเวลาไปถึง 10% ของเวลาทั้งหมด แต่จะมีทางแก้หรือไม่? มันไม่ใช่ว่าเขาจะสามารถสร้างค่ายกลหรือเขียนอักขระขึ้นมาเพื่อทำงานอัตโนมัติในเรื่องนี้ได้ ‘เดี๋ยวสิ ฉันทำให้มันเป็นอัตโนมัติได้นี่’ อเล็กซ์คิด “เพิร์ล! วิสเกอร์! ออกมา” เขาเอ่ยเรียกพร้อมกัน “เมี๊ยว!” เพิร์ลร้องตอบทันทีที่สัมผัสได้ถึงกระแสจิตจากภายนอก ส่วนวิสเกอร์ก็มองเขาอย่างสงสัย ในเวลาเดียวกัน อเล็กซ์ก็นำเตาหลอมออกมาอีก 3 ใบ แล้ววางไว้ที่อีกฝั่งของค่ายกลซึ่งสามารถใช้ปรุงยาได้เช่นกัน เขาไม่ได้ใช้เตาเหล่านั้นปรุงยาเองแต่ยังคงใช้เตา 3 ใบที่อยู่ตรงหน้า และเริ่มปรุงยาต่อไป ในขณะเดียวกันเขาก็ส่งกระแสจิตสั่งให้สัตว์อสูรของเขาช่วยงานเมื่อถึงเวลา อเล็กซ์ทุ่มสมาธิทั้งหมดไปกับการปรุงยา 9 เม็ด เขาจัดการบดส่วนผสมให้เป็นผงและใส่พลังงานลงไปแทนที่ อย่างไรก็ตาม เมื่อถึงขั้นตอนการปั้นผงให้เป็นเม็ดยา เขาก็ผละออกมา เขาไม่ได้ปั้นมันเป็นเม็ดยาด้วยตัวเองเลยแม้แต่น้อย แต่กลับทิ้งงานนั้นไว้ให้เพิร์ลเป็นคนจัดการ เนื่องจากมันเป็นเพียงแค่การแยกผงออกเป็นก้อนเล็กๆ แล้วปั้นให้เป็นทรงกลม เพิร์ลจึงสามารถทำได้อย่างง่ายดาย หลังจากเฝ้าดูเขาปรุงยามานานนับปี เพิร์ลเองก็เข้าใจกระบวนการปรุงยาเป็นอย่างดี อเล็กซ์รีบย้ายไปจัดการเตาหลอมอีก 3 ใบที่นำออกมาเมื่อครู่ เตาหลอมเหล่านี้ถูกอุ่นจนได้อุณหภูมิที่เหมาะสมแล้ว เพราะนั่นคือสิ่งที่วิสเกอร์คอยจัดการให้ตลอดเวลาที่ผ่านมา โดยไม่เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว อเล็กซ์ใส่ส่วนผสมลงไป 9 อย่างและเริ่มปรุงยาเพิ่ม ในระหว่างนั้น เพิร์ลและวิสเกอร์ก็ช่วยกันทำสิ่งที่อเล็กซ์ถือว่าเสียเวลาสำหรับตัวเขาเอง พวกมันหยิบเม็ดยาออกมา ทดสอบคุณภาพ จากนั้นก็ทำความสะอาดเตาหลอม หลังจากเตาสะอาดแล้ว วิสเกอร์ก็เริ่มอุ่นเตาใหม่ตามตำรับยาชุดถัดไปที่จะต้องปรุง เมื่ออเล็กซ์เติมพลังงานลงในผงยาเสร็จ เขาก็ทิ้งให้เพิร์ลเป็นคนจัดการต่อ และเริ่มปรุงยาอีก 9 เม็ดถัดไปที่เตาหลอมอีก 3 ใบในทันที อเล็กซ์ทำเวลาได้เร็วขึ้นมาก แต่เขาก็ใช้พลังปราณเกินกว่าที่เขาสามารถแบกรับได้เช่นกัน เพียงแค่ 4 ชั่วโมงครึ่ง อเล็กซ์ก็ได้ใช้พลังปราณเซียนที่มีอยู่ในร่างกายจนหมดสิ้น และหากยังเป็นอัตรานี้ต่อไป เขาจะใช้พลังปราณแท้หมดลงภายใน 2 ชั่วโมงข้างหน้า หลังจากผ่านไป 6 ชั่วโมงครึ่ง เขาคงถูกบังคับให้ต้องบำเพ็ญเพียรเพื่อฟื้นฟูพลังอีกครั้ง อเล็กซ์ถอนหายใจ แต่เขาก็ไม่มีทางเลือก เขาทำยาต่อไปเรื่อยๆ เมื่อครบชั่วโมงที่ 5 อเล็กซ์ทำยาไปได้ 63 เม็ดพอดีโดยใช้วิชาใหม่นี้ เขาตระหนักว่าเนื่องจากเขาสามารถประหยัดเวลาได้เกือบ 2 นาทีต่อการทำยาหนึ่งเม็ด ตอนนี้เขาจึงสามารถปรุงยาได้ 15 รอบในเวลา 2 ชั่วโมง ดังนั้น เขาจึงไม่ลังเลที่จะทำต่อไป เมื่อครบชั่วโมงที่ 6 เขาทำยาได้ 60 เม็ด เพราะนี่เป็นชั่วโมงที่เขาต้องสลับเตา จึงต้องทำยาแบบครึ่งๆ กลางๆ ในรอบหนึ่ง อย่างไรก็ตาม ในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจะเป็นการทำงานที่ราบรื่นเพราะเขาต้องทำยาชนิดเดิมซ้ำไปอีกสักพัก ทว่าเขากลับต้องหยุดลงในอีก 40 นาทีต่อมาเพราะพลังปราณหมดเกลี้ยง ไม่เพียงแค่นั้น แม้แต่ศีรษะของเขาก็ปวดตุบๆ อย่างรุนแรงในครั้งนี้ เนื่องจากยาที่เขากินเพื่อความมั่นคงทางจิตใจได้หมดฤทธิ์ไปแล้ว อเล็กซ์ต้องกินยาเม็ดใหม่ แต่ผลลัพธ์มันจะไม่เหมือนเม็ดแรก อเล็กซ์หยุดและเริ่มนั่งบำเพ็ญเพียร แต่ถึงแม้เขาจะทำเช่นนั้น ความคิดที่ว่าเวลาได้ล่วงเลยไปทำให้หัวใจของเขาเจ็บปวด ดังนั้น เขาจึงตัดสินใจทำสิ่งที่เสี่ยงอันตราย สิ่งที่ปกติแล้วถือว่าเป็นทางเลือกที่แย่มากเพราะมีความเป็นไปได้สูงที่พลังปราณจะตีกลับจนทำลายเส้นชีพจรของตนเอง ในขณะที่กำลังบำเพ็ญเพียร อเล็กซ์เริ่มใช้พลังปราณและปรุงยาต่อไปพร้อมกัน เขากินยาเพื่อความมั่นคงทางจิตใจ แต่ด้วยความที่ต้องมีอีกสิ่งสำคัญที่ต้องจดจ่อ ยานั้นจึงไม่ได้ช่วยอะไรมากนัก ถึงกระนั้น มันก็ทำให้เขาสามารถปรุงยา 9 เม็ดได้ในทุกๆ 8 นาที ซึ่งเป็นสิ่งที่อเล็กซ์ต้องขอบคุณมัน เมื่อครบชั่วโมงที่ 7 อเล็กซ์ทำยาได้อีก 63 เม็ด ความสามารถในการจดจ่อทางจิตของเขาลดลงเรื่อยๆ ตามกาลเวลา แต่เขาก็ยังคงทำต่อไป เมื่อครบชั่วโมงที่ 8 อเล็กซ์ทำยาได้ประมาณ 63 เม็ด โดยเหลือเวลาอีก 6 นาที ในชั่วโมงที่ 9 อเล็กซ์ทำยาได้ประมาณ 69 เม็ด อย่างไรก็ตาม ในช่วงเวลานี้ จิตใจของเขาเริ่มหนักอึ้งจากสารพัดสิ่งที่ต้องโฟกัสจนความสามารถของเขาลดลงเรื่อยๆ ด้วยเหตุนี้ เขาจึงถูกบังคับให้ละทิ้งสิ่งที่สำคัญที่สุดที่เขาเคยจดจ่อไว้ นั่นคือการบำเพ็ญเพียร เนื่องจากเขาต้องใช้พลังปราณอยู่ตลอดเวลา การบำเพ็ญเพียรของเขาแทบจะไม่ได้ช่วยรวบรวมพลังปราณได้เลย อย่างไรก็ตาม มันก็ยังเพียงพอให้เขาประคองตัวไปได้อีก 3 ชั่วโมง หรืออย่างน้อยเขาก็หวังเช่นนั้น เมื่อมีสิ่งที่ต้องจดจ่อน้อยลง อเล็กซ์ก็พบความรู้สึกเบาลงเล็กน้อยซึ่งเขาก็ฉวยโอกาสนี้ปรุงยาต่อไป ขณะที่ทำไป อเล็กซ์ก็ตระหนักว่าเขากำลังจะขาดแคลนพลังปราณอีกครั้ง เขาไม่ได้พลังกลับคืนมามากอย่างที่หวังไว้ เขาไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าจะสามารถประคองไปได้อีก 3 ชั่วโมงหรือไม่ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาคิดเรื่องนั้น อันที่จริง ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาคิดอะไรเลย พลังสมองส่วนใดที่เขาใช้ไปกับสิ่งที่ไม่ใช่การปรุงยา มันมีแต่จะไปเพิ่มภาระทางจิตใจ ซึ่งเป็นการซ้ำเติมความเหนื่อยล้าให้กับจิตใจที่ล้าอยู่แล้ว เมื่อถึงชั่วโมงที่ 10 แม้อเล็กซ์จะทำยาได้อีก 63 เม็ด แต่เขาก็รู้สึกว่างเปล่าทั้งพลังจิตและพลังปราณ การที่นั่งปรุงยาอยู่ตรงนั้น แม้แต่ร่างกายของเขาก็เริ่มรู้สึกถึงความเจ็บปวด แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังคงทำต่อไป เขาปรุงยาต่อไปอีกหนึ่งชั่วโมงจนได้ยาเพิ่มอีก 69 เม็ด ในชั่วโมงสุดท้าย สำหรับสิ่งที่รู้สึกราวกับว่าเป็นนิรันดร์ อเล็กซ์ผลักดันร่างกายจนถึงขีดจำกัด ใช้พลังปราณและพลังจิตทุกหยาดหยดเพื่อทำยา เขาทำสำเร็จไปรอบหนึ่ง แล้วรอบที่สอง และรอบที่สาม จิตใจของเขาปวดร้าวราวกับว่าใครบางคนเพิ่งใช้พลังโจมตีทางจิตที่รุนแรงใส่เขา และเส้นชีพจรของเขาก็เจ็บปวดจากการที่ไม่มีพลังปราณให้รีดเค้นออกมาได้อีกแล้ว ถึงกระนั้น เขาก็ยังควานหาพลังปราณหยดสุดท้ายที่เหลืออยู่และผลักดันมันออกมาเพื่อปรุงยาอีกครั้ง รอบถัดไปนั้นเป็นสิ่งที่ยากลำบากมากเพราะไม่มีพลังเหลืออยู่ในตัวเขาเลย ทว่าด้วยศีรษะที่รู้สึกราวกับว่ามันจะระเบิดออก อเล็กซ์ก็เริ่มบำเพ็ญเพียรอีกครั้งเพื่อรวบรวมพลังปราณเพียงน้อยนิดมาดำเนินการต่อ เขาใส่ส่วนผสมลงไป แปรรูปพวกมัน และหลังจากใช้พลังปราณเฮือกสุดท้ายใส่ลงไปในผงยา เขาก็ผละไปจัดการส่วนผสมอื่นต่อ เพิร์ลรีบปั้นเม็ดยาและเริ่มทดสอบคุณภาพ ในขณะที่อเล็กซ์แทบจะไม่มีสมาธิลืมตามองเตาหลอม 3 ใบตรงหน้า เขาพยายามรีดเค้นพลังปราณ แต่เขาก็ยังห่างจากการหมดสติเพียงก้าวเดียว ‘ไม่ ฉันต้องทำต่อ อีกแค่นิดเดียวเท่านั้น’ อเล็กซ์คิด ชั่วโมงที่ 12 ยังไม่สิ้นสุด เขาต้องทำต่อไป ทันใดนั้น ประตูก็ถูกกระแทกเปิดออกทันทีที่เพิร์ลทดสอบยาสิ่งที่ทำเสร็จแล้ว ซึ่งยาทั้งหมดกลับมีคุณภาพดีอย่างน่าประหลาดใจ แม้จะเป็นในสภาพของอเล็กซ์ก็ตาม “หยุด!” ผู้อาวุโสตวาดเสียง หัวใจของอเล็กซ์ร่วงลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม นี่ถึงเวลาแล้วหรือ? เขาทำพลาดหรือ? ผู้อาวุโสจากไปแล้วหรือยัง? “ม-ไม่! ผมยังทำต่อได้” เขาพยายามเค้นเสียงออกมาและพยายามจดจ่อกลับไปที่เตาหลอม “ฉันบอกให้หยุด!” ผู้อาวุโสกล่าวซ้ำและใช้แรงดึงเขาออกมาจากเตาหลอม “ผู้อาวุโส โปรดปล่อยผมไปเถอะครับ ผมสัญญาว่าผมจะทำเพิ่มอีก” เขากล่าว ผู้อาวุโสมองเขาด้วยสายตาเวทนาและมีความตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัดในสิ่งที่เขาแสดงให้เห็นในวันนี้ รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนางขณะที่นางพยุงเขาขึ้น “พอได้แล้ว เธอไม่ต้องทำยาเพิ่มแล้ว งานของเธอเสร็จสิ้นแล้ว” อเล็กซ์ชะงักไปครู่หนึ่ง “ผม… ผมทำเสร็จแล้วหรือครับ?” เขาถาม “ใช่ เธอทำยาครบ 1750 เม็ดตามคำขอของผู้อาวุโสซวนแล้ว” ผู้อาวุโสกล่าว “ยินดีด้วย เธอผ่านการทดสอบแล้ว” อเล็กซ์ตกตะลึงอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเริ่มนับจำนวนยาทั้งหมดที่เขาทำ “ผม… ผมทำได้ ผมทำได้จริงๆ ด้วย” เขากล่าว ในท้ายที่สุด ก่อนที่ชั่วโมงที่ 12 จะสิ้นสุดลง อเล็กซ์ทำยาได้ทั้งหมด 1755 เม็ดพอดี