บทที่ 173: ปลดปล่อยภายในร่างเทพธิดา "พูดออกมา" อดัมสั่ง เสียงของเขาทุ้มต่ำลงและผ่อนจังหวะให้ช้าลงอย่างทรมานในวินาทีนั้น เขาหมุนสะโพกเพื่อบดขยี้จุดอ่อนไหวของเธอ "บอกฉันสิว่ารู้สึกยังไง" "รู้สึก... เต็ม" อิซีเลียครางออกมา ดวงตาของเธอเบิกกว้าง มันดูเลื่อนลอยและขยายตัว ในขณะที่ละอองแสงสุริยะหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง "รู้สึก... อัดแน่นจนเกินไป ฉันกำลัง... ถูกขยาย ฉันกำลังแผดเผา" "เธอเกลียดมันไหม?" อดัมถามพลางกระแทกกายกลับเข้าไปด้วยความรุนแรงในทันที "เกลียด!" เธอหวีดร้อง เล็บจิกฝังลงบนไหล่ของเขา "ฉันเกลียดมัน! ฉันเกลียดคุณ! ทำอีก!" อดัมแสยะยิ้ม เป็นสีหน้าท่ีดูดุร้ายและป่าเถื่อน "ตามบัญชา" เขาส่งเสียงคำรามในลำคอด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะโน้มตัวลงกดหน้าอกเข้ากับทรวงอกของเธอ แรงเสียดสีจากขนหน้าอกของเขากับยอดอกที่บวมเป่งและไวต่อสัมผัสของเธอก่อให้เกิดคลื่นความเสียวซ่านซัดสาดเข้ามาไม่หยุดยั้ง เขาบดขยี้ริมฝีปากของเธอด้วยจุมพิตที่ดุดัน ดื่มด่ำไปกับเสียงกรีดร้องในขณะที่เขาเร่งจังหวะให้หนักหน่วงขึ้น บังคับให้เธอลิ้มรสความปรารถนาของตนเองบนลิ้นของเขา ... อิซีเลียกำลังจะจมดิ่ง โลกทั้งใบหดเหลือเพียงเท่านี้ ไม่มีจักรวาล ไม่มีควาว่างเปล่า มีเพียงบัลลังก์หินออบซิเดียนเบื้องล่างและชายหนุ่มผู้หนักแน่นดุดันที่กำลังคร่อมร่างเธออยู่เท่านั้น ภายในกายของเธอกำลังหลอมละลาย ความรู้สึกในตอนนี้ไม่ใช่ความเจ็บปวดหรือแรงกดดันอีกต่อไป แต่มันคือแสงสีขาวที่สว่างจ้าและบริสุทธิ์ ทุกครั้งที่เขาเข้าถึงจุดลึกสุด กระแสพลังงานจะพุ่งพล่านผ่านระบบประสาทของเธอ เปลี่ยนแปลงความเข้าใจเกี่ยวกับตัวตนของเธอไปอย่างสิ้นเชิง เธอรู้สึกแปดเปื้อน เธอรู้สึกต่ำต้อย แต่เธอก็รู้สึกวิเศษเหลือเกิน "อดัม... อดัม..." เธอเริ่มพึมพำชื่อของเขาซ้ำไปซ้ำมา ราวกับบทสวดที่ไร้ลมหายใจ "คุณกำลัง... ทำลายฉัน... คุณกำลังทำลายภาชนะนี้..." "ฉันกำลังซ่อมมันต่างหาก" อดัมพึมพำชิดริมฝีปากเธอ "ฉันกำลังเติมเต็มเธอ ปล่อยให้เธอได้สัมผัสถึงความสุขของการเป็นหญิงสาว" เขาดึงมือออกจากใต้ขาของเธอแล้วล้วงลงไประหว่างร่างที่ชุ่มโชกด้วยเหงื่อ เขาพบกับปุ่มกระสันที่บวมเป่งและเปียกชุ่มไปด้วยน้ำหวานสีทองที่ไหลรินออกมาจากตัวเธอ เขากดถูมันอย่างหนักหน่วง ในชีวิตก่อนหน้านี้ อดัมเคยเป็นผู้เชี่ยวชาญในศาสตร์แห่งการ "เสพสุข" เขาจำได้ว่าเคยอ่านเกี่ยวกับเรื่องนี้... เกี่ยวกับความหนาแน่นของปลายประสาทบนไข่มุกเม็ดเล็กๆ นั้น เขาจำได้ว่ามันเป็นอวัยวะเพียงชิ้นเดียวในร่างกายมนุษย์ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อความสุขโดยเฉพาะ หากเธอมีร่างกาย อดัมคิด ขณะที่ดวงตาของเขาฉายแววความหลงใหล ก็แปลว่าเธอต้องมีจุดเชื่อมต่อเหล่านั้น เขาอยากทดสอบทฤษฎีนี้ เขาอยากเห็นว่าเทพธิดา ผู้ซึ่งเฝ้ามองดวงดาวดับสลายและกาแล็กซีถือกำเนิด จะสามารถทนต่อสัญชาตญาณทางชีวภาพจากการกระตุ้นที่เข้มข้นนี้ได้หรือไม่ เขาต้องการมอบความสุขนับชั่วนิรันดร์ให้แก่เธอภายในชั่วพริบตาเดียว เขาต้องการลบเลือนสมการแห่งจักรวาลออกไปจากจิตใจของเธอและแทนที่ด้วยเสียงสีขาว (White Noise) เขาต้องการให้เธอลืมชื่อ ลืมตำแหน่ง และลืมความทะนงตนของเธอ เขาต้องการให้เธอลืมไปว่าเธอคืออิซีเลีย และจำได้เพียงว่าเธอเป็นของเขา เขาออกแรงกดนิ้วหัวแม่มือลงไป มันไม่ใช่แค่การเสียดสี แต่มันคือคำสั่งให้ยอมจำนนอย่างสิ้นเชิง เขาใช้แรงกดที่เป็นจังหวะและไม่ยอมลดละ ทั้งวนเวียนและหยอกล้อ โดยใช้ความรู้จากโลกที่เปลี่ยนความสุขให้กลายเป็นวิทยาศาสตร์ มาใช้กับสิ่งมีชีวิตที่ไม่เคยรู้จักอะไรเลยนอกจากความเงียบงันอันเย็นเยียบของความว่างเปล่า อิซีเลียแอ่นกายขึ้นอย่างรุนแรงจนเกือบจะเอาหัวโขกเขา เสียงกรีดร้องแหลมสูงพุ่งออกจากลำคอของเธอ ราวกับเสียงสายไวโอลินที่ขาดสะบั้น "ไม่! มากเกินไป! ประสาทสัมผัสรับไม่ไหวแล้ว!" เธอหวีดร้อง ร่างกายของเธอกระตุกเกร็ง กล้ามเนื้อล็อคค้างด้วยความรู้สึกที่เข้มข้นจนพร่าเลือน ดวงตาสุริยะของเธอเหลือกลับขึ้นด้านบน เปลวเพลิงหมุนวนจนกลายเป็นเพียงภาพเบลอ "บางอย่างกำลังจะมา อดัม หยุด!" "รับมันไป" อดัมคำราม พลางกระแทกกายเข้าใส่หนักหน่วงขึ้นในขณะที่นิ้วหัวแม่มือยังคงวนเวียนอยู่ที่จุดเดิม "รับทุกอย่างที่ฉันมีไปซะ!" ภายในของเธอบีบรัดเขาแน่นขึ้นเรื่อยๆ และเขาเองก็เริ่มสูญเสียการควบคุม ความนุ่มนวลภายในตัวเธอนั้นไม่เหมือนสิ่งที่เขาเคยสัมผัสมาก่อน มันไม่ใช่แค่เนื้อหนัง แต่มันเหมือนกับการร่วมรักกับพลังงานบริสุทธิ์ที่ห่อหุ้มด้วยกำมะหยี่ มันบีบรัด นวดคลึง และดึงดูดเขา ทั้งอุ่น ทั้งดูดกลืน และคับแน่นจนแทบไม่อยากจะเชื่อ เขารู้สึกได้ถึงพลังชีวิต (Vitality) ที่แผ่ออกมาจากผนังภายในของเธอ มันไม่ใช่แค่หยาดน้ำค้างที่เขาเคยได้รับจากแม่ม่ายเอวาร่า แต่มันเหมือนท่อดับเพลิงพุ่งทะลัก ทุกจังหวะที่กระแทกเข้าไป เขาดูดซับพลังแห่งชั่วนิรันดร์เข้ามา ความเหนื่อยล้าของเขาหายไปสิ้น กล้ามเนื้อของเขารู้สึกแข็งแกร่งราวกับถูกสร้างขึ้นจากไทเทเนียม ประสาทสัมผัสของเขาขยายกว้างจนครอบคลุมทั้งห้อง เขาสัมผัสได้ถึงฝุ่นละอองที่เต้นระบำอยู่ในอากาศ แต่ความสุขนั้นทรงพลังยิ่งกว่าพลังอำนาจ แรงอัดในถุงอัณฑะของเขากำลังพุ่งสูงถึงขีดสุด มันเป็นความปวดหนึบที่รุนแรง เป็นน้ำหนักที่ถ่วงดึงจนเรียกร้องการปลดปล่อย เขาจำเป็นต้องทำให้เธอเป็นของเขา เขาจำเป็นต้องเททุกอย่างที่มีลงในความสมบูรณ์แบบนี้ เพื่อสร้างรอยจารึกแห่งความบริสุทธิ์ของเธอด้วยเมล็ดพันธุ์ของเขา ทิ้งร่องรอยที่แม้แต่กาลเวลาก็ไม่อาจลบเลือนได้ แรงเสียดสีทวีความรุนแรงขึ้น ความร้อนที่พุ่งสูงขึ้นราวกับจะก้าวข้ามผ่านขีดจำกัดทางกายภาพ สำหรับอิซีเลีย โลกทั้งใบหดเหลือเพียงน้ำหนักตัวที่กดทับและความจังหวะการกระแทกที่สั่นสะเทือนไปถึงรากฐานแห่งการดำรงอยู่ของเธอ ความสุขขดตัวแน่นอยู่ในท้อง เป็นปมสีทองแห่งความตึงเครียดที่เพิ่มขึ้นทุกจังหวะการเคลื่อนไหว เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังแตกสลาย ผู้ถักทอผู้กุมเส้นด้ายแห่งโชคชะตา กำลังสูญเสียปลายด้ายนั้นไป "อดัม... ฉัน... ฉันกำลังจะแตกสลายจริงๆ แล้ว!" เธอหอบหายใจ ร่างกายแอ่นโค้งไปบนบัลลังก์ ฝืนทนต่อแรงของเขา ผิวหนังของเธอเริ่มเปล่งประกายสว่างขึ้น พลังสุริยะภายในตัวเธอกำลังตอบสนองต่อการกระตุ้นทางชีวภาพที่รุนแรงนี้ "ปล่อยวางซะ" เขาแหบพร่ากระซิบข้างหูเธอ และเธอก็ทำตามนั้น "อาาาาาาาาาาาาาาห์!!!" ร่างกายของเธอบีบรัดรอบตัวเขา การกระตุกเกร็งของแสงสีทองบริสุทธิ์ไหลเวียนผ่านเส้นเลือดของเธอและส่งผ่านเข้าสู่ผิวหนังของเขาโดยตรง เธอหวีดร้อง เสียงแห่งความปิติยินดีที่ยาวนานและโหยหวนดูเหมือนจะทำให้บรรยากาศรอบบัลลังก์สั่นไหวและบิดเบี้ยว คลื่นพลังงานสีทองแผ่ออกมาจากตัวเธอ ชะโลมไปทั่วร่างของอดัม อาบไล้เขาด้วยพลังของเธอและกระตุ้นทุกปลายประสาทที่เขามี อดัมพยายาม เขาพยายามอย่างยิ่งที่จะอดกลั้นเอาไว้ เขาต้องการยืดช่วงเวลานี้ให้นานออกไป ทำใหมันคงอยู่ชั่วกัลปาวสาน เขาต้องการลิ้มรสความรู้สึกของเทพธิดาที่กำลังแตกสลายอยู่ในอ้อมแขน จดจำวิธีที่ผิวสีทองของเธอแดงระเรื่อด้วยไออุ่นของมนุษย์ แต่ทว่า ร่างกายของเธอนั้นสมบูรณ์แบบเกินไป ภายในที่สั่นสะเทือนของเธอนั้นเปรียบเสมือนเครื่องจักรที่ทำจากผ้าไหมแสนนุ่มและร้อนระอุ รีดเค้นเขาด้วยจังหวะที่แม่นยำเหนือธรรมชาติจนเป็นไปไม่ได้เลยที่จะอดกลั้นไว้ได้อีกต่อไป ทุกการบีบรัดของผนังภายในดึงเขาเข้าใกล้เส้นตาย ความรู้สึกนั้นเปรียบเสมือนลวดร้อนที่ดึงตึงอยู่ในช่วงล่างของเขา สายตาของเขาพร่าเลือน ความสุขพุ่งสูงจนเกือบจะกลายเป็นความเจ็บปวด เขาแผดเผาจากภายในสู่ภายนอก "ฉันจะถึงแล้ว" อดัมคำราม จังหวะของเขากลายเป็นไร้ระเบียบและสิ้นหวัง เขาหยุดกระแทก แล้วกดสะโพกบดเบียดเข้าใส่ค้างไว้ พยายามขี่คลื่นความรู้สึกนี้โดยไม่แตกสลาย แต่แรงกดดันนั้นมหาศาลเหลือเกิน มหาศาลเกินไป อดัมคว้าสะโพกของเธอ นิ้วมือจิกฝังลงบนผิวพรรณอันบอบบางและสูงส่ง เขาฉุดรั้งเธอเข้ามาหาตัว ลึกสุดเท่าที่สรีระจะอำนวย และแช่ค้างไว้ บดเบียดเชิงกรานเข้ากับของเธอ กดทับปุ่มกระสันไว้ตรงกลางระหว่างร่างของทั้งสอง เขาสัมผัสได้ถึงแรงกระตุกที่เริ่มต้นขึ้นลึกๆ ในร่างกาย วาล์วได้ถูกเปิดออกแล้ว กระแสน้ำมหาศาลกำลังจะพุ่งทะลัก เขาใช้สองมือคว้าใบหน้าของเธอ นิ้วมือจิกเข้าที่แก้มอันนุ่มนวล บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้น "อิซีเลีย... มองฉัน" เขาคำราม เสียงของเขาฟังดูเหมือนหินบดทับกัน "ฉันจะเติมเต็มเธอ ฉันจะใส่ทุกอย่างเข้าไปข้างในตัวเธอ" อิซีเลียฝืนลืมตาขึ้น ดวงตาของเธอฉ่ำไปด้วยน้ำตาและแสงสีทอง แต่จ้องมองเขานิ่ง เธอเห็นความคลุ้มคลั่งในดวงตาของเขา เธอเห็นเส้นเลือดที่เต้นตุบอยู่บนขมับ เห็นเหงื่อที่หยดจากจมูกของเขา เธอเห็นสัตว์ป่า... ความหิวโหยทางชีวภาพที่ดิบเถื่อนของมนุษย์คนหนึ่งที่กำลังร่วมรักกับเทพเจ้าและกำลังจะเติมเต็มเธอจนล้น และเป็นครั้งแรกในการดำรงอยู่ของเธอ เธอไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงไม่อยากขับไล่สัตว์ป่าตัวนี้ออกไป เธอไม่อยากชำระล้างหรือใช้เหตุผลกับมันเลย เธอกลับอยากจะป้อนอาหารให้มันมากกว่า ความว่างเปล่าของความว่างเปล่า (The Void), ชั่วนิรันดร์แห่งความเงียบงัน, ความสมบูรณ์แบบอันเย็นเยียบของการดำรงอยู่... เธอต้องการให้ทุกอย่างถูกแทนที่ด้วยไออุ่นของเขา เธอต้องการรอยมลทินที่อัปยศ เธอต้องการหลักฐานแห่งการแปดเปื้อนของเธอ เพราะไม่ว่าอย่างไรเทพเจ้าก็เป็นสิ่งมีชีวิตเช่นกัน และในยามปกติพลังอำนาจแห่งเทพอาจเติมเต็มความว่างเปล่านั้นได้ แต่ในยามนี้เมื่อไร้ซึ่งพลังเทพแม้เพียงเศษเสี้ยว เธอรู้สึกถึงความว่างเปล่านั้นอย่างลึกซึ้ง "ทำเลย" เธอพึมพำ คำพูดหลุดออกมาจากริมฝีปากที่บวมแดงของเธอด้วยความสั่นเครือโดยที่เธอไม่อาจห้ามได้ "แปดเปื้อนฉัน ทำลายฉัน เติมเต็มความว่างเปล่านี้ที อดัม" คำอนุญาตนั้นคือฟางเส้นสุดท้าย ด้ายเส้นสุดท้ายแห่งการควบคุมของอดัมขาดสะบั้นลง เขาประสานสายตากับอิซีเลีย ใบหน้าของเธอคือหน้ากากแห่งความปิติ น้ำตาแห่งแสงบริสุทธิ์ไหลรินลงมาตามแก้ม ริมฝีปากบวมเจ่อแดงก่ำ เมื่อเห็นใบหน้าที่ยับเยินของเทพธิดาผู้สูงส่งและทะนงตนคนนั้น อดัมก็คำรามก้อง เงยหน้าขึ้น ร่างกายทั้งร่างเกร็งค้างเมื่อความสุดยอดถาโถมเข้าใส่เขาราวกับรถไฟบรรทุกสินค้า เขาถอยออกไปจังหวะสุดท้าย เกือบจะหลุดจากตัวเธอ ก่อนจะกระแทกสะโพกเข้าใส่ด้วยแรงทั้งหมดที่มีในร่างกายที่ได้รับการเสริมพลัง บดอัดเข้าไปจนสุดทาง สัมผัสถึงประตูปากมดลูกของเธอ และเขากดลึกเข้าไปอีก บังคับแก่นกายเข้าไปจนชิดปากมดลูกของเธอ... จากนั้น เขาก็ระเบิดออก การปลดปล่อยนั้นเป็นหายนะครั้งใหญ่ เขาฉีดพ่นเมล็ดพันธุ์ลงในตัวเธอ เป็นกระแสน้ำร้อนระอุที่ไม่สิ้นสุดที่ดูเหมือนจะดึงเอามาจากไขกระดูกของเขา เขาอัดฉีดเข้าไปในตัวเธอครั้งแล้วครั้งเล่า จนหมดสิ้นตัวเองลงในความอบอุ่นอันสว่างไสวของมดลูกเธอ ในเวลาเดียวกัน ร่างกายของอิซีเลียก็กระตุกเกร็งในจุดสุดยอดครั้งที่สองที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม ผนังภายในของเธอบีบเค้นจนเขารีดจนหยดสุดท้าย ในขณะที่พลังแห่งเทพของเธอก็พุ่งเข้าสู่ร่างเขาเป็นการตอบแทน วูบ! การระเบิดของแสงสีทองที่สว่างจ้ากลืนกินบัลลังก์ โลกทางกายภาพเลือนหายไป ไม่มีวิหาร ไม่มีบัลลังก์ ไม่มีร่างกาย มีเพียงสองวิญญาณที่หลอมรวมกันในชั่วขณะแห่งความสมบูรณ์แบบที่พร่าเลือน อดัมคราง สายตาของเขากลายเป็นสีขาวโพลน เขาหมดสิ้นเรี่ยวแรง ว่างเปล่า ความนุ่มนวลของภายในตัวเธอ ความรุนแรงของจุดสุดยอดของเธอ และการตอบสนองอันมหาศาลของพลังชีวิตที่ไหลเข้าสู่ตัวเขา... มันมากเกินไป มันเติมเต็มช่องว่างที่มืดมิดจนล้นปรี่ เขาทรุดตัวลงไปข้างหน้า หน้าผากแนบชิดกับหน้าผากของเธอ หน้าอกกระเพื่อมไหวในขณะที่เขาพยายามดึงอากาศเข้าสู่ปอด เป็นเวลานานที่ไม่มีเสียงใดนอกจากเสียงหอบหายใจอันรุนแรงและเสียงครางแผ่วเบาของพลังงานที่ยังคงปะทุอยู่ระหว่างพวกเขา อิซีเลียทิ้งตัวลงบนบัลลังก์ ร่างกายเปล่งประกายด้วยความพึงพอใจ ดวงตาค่อยๆ ปิดลง เธอไม่ใช่แค่สิ่งมีชีวิตดึกดำบรรพ์ (Primordial) อีกต่อไป เธอได้ถูกสัมผัสโดยมนุษย์ และเป็นครั้งแรกในรอบชั่วนิรันดร์ที่เธอรู้สึกหนักแน่น มั่นคง และมีชีวิตชีวาอย่างเหลือเชื่อ อดัมทอดกายอยู่ตรงนั้น จิตใจล่องลอยอยู่ในความรู้สึกที่ตกค้าง เขาเหนื่อยล้า ไม่ใช่ความเหนื่อยล้าทางกายจากการร่วมรัก แต่เป็นความเหนื่อยล้าทางจิตวิญญาณอย่างลึกซึ้ง ความเข้มข้นของการสมสู่กับเทพธิดา การประมวลผลการตอบรับแห่งเทพ ได้สูบเอาสมาธิของ